ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ

«Λένε ότι στην περιοχή από την οποία πέρασε ο Αλέξανδρος, ανάμεσα στους ποταμούς Ινδό και Κωφήνα, υπήρχε μία πόλη που λεγόταν Νύσα. Την είχε χτίσει ο Διόνυσος όταν εκστράτευσε εναντίον των Ινδών.»  «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ» του Αρριανού (Εκδόσεις «Κάκτος»)βιβλίο Ε σελ 27

«Βασιλιά, οι Νυσίοι σε παρακαλούν να σεβαστείς τον Διόνυσο και να τους αφήσεις ελεύθερους και ανεξάρτητους. Όταν ο Διόνυσος υποδούλωσε τους Ινδούς και στράφηκε πίσω προς την Ελληνική θάλασσα, έχτισε, αφήνοντας εδώ τους απόμαχους στρατιώτες του που συμμετείχαν στην λατρεία του, αυτήν την πόλη για να θυμίζει την περιπλάνησή του και την νίκη του. Έτσι και εσύ ο ίδιος έχτισες την Αλεξάνδρεια στον Καύκασο και την άλλην Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο, καθώς μάλιστα έχεις ήδη χτίσει πολλές πόλεις και προτίθεσαι να χτίσεις κι άλλες, έχεις δείξει μεγαλύτερη δραστηριότητα από τον Διόνυσο. Ο Διόνυσος έδωσε στην πόλη μας το όνομα της τροφού του, της Νύσας, και ονόμασε ολόκληρη την περιοχή Νυσαία. Το βουνό που βρίσκεται κοντά στην πόλη, ο Διόνυσος το ονόμασε Μηρό, διότι κατά την παράδοση ο ίδιος κυοφορήθηκε στον μηρό του Δία. Από τότε η πόλη μας είναι ελεύθερη, εμείς οι ίδιοι ανεξάρτητοι και τα πολιτικά μας ήθη ήρεμα. Και σου έχω και άλλη μία απόδειξη ότι ο Διόνυσος έχτισε την πόλη μας, από όλη την Ινδία μόνο σε εμάς φυτρώνει κισσός.» (Ο κισσός ήταν το ιερό φυτό του Διονύσου) «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ» του Αρριανού (Εκδόσεις «Κάκτος») βιβλίο Ε σελ 29

«Ανέβηκε στο βουνό που λεγόταν Μηρός με τους εταίρους ιππείς και το άγημα του πεζικού και το βρήκε κατάφυτο από κισσό [...] Οι Μακεδόνες αντίκρυσαν με βαθιά ευχαρίστηση τον κισσό διότι είχαν καιρό να δούνε (δεν υπάρχει στην Ινδία κισσός, όπως δεν υπάρχουν και αμπέλια).»  «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ» του Αρριανού (Εκδόσεις «Κάκτος»)βιβλίο Ε σελ 29

«Οι Νυσσαίοι όμως δεν είναι Ινδοί. Ίσως να είναι απόγονοι των Ελλήνων εκείνων που ακολούθησαν τον Διόνυσο στην εκστρατεία του στην Ινδία και δεν μπορούσαν πια να πολεμήσουν.» Ινδική σελ 113

«...το ότι οι Ινδοί πηγαίνουν στην μάχη κάτω από τον ήχο τυμπάνων και κυμβάλων, και η εσθήτα τους είναι κατάστικτη, όπως των βάκχων του Διονύσου.» «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ» του Αρριανού (Εκδόσεις «Κάκτος») Ινδική σελ 123.

http://www.antibaro.gr/

ΛΗΘΗ και Α-ΛΗΘ(Η)ΕΙΑ

Στην εικόνα η Τιτανίδα Μνημοσύνη σε Σύγχρονη Αναπαράσταση. Πηγή εικόνας el.science.wikia.com
 Την λέξη αλήθεια προσπαθώ  όσο μπορώ να την αποφεύγω, και  τεκμηριώνω (αυτό που η λέξη σημαίνει για) οποιοδήποτε ζήτημα, με επιχειρήματα που βασίζονται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και προ παντός στην λογική. Τον ορισμό της λέξεως αλήθεια, τον έδωσε ο Πλάτων, τον δίνει και η ίδια η ετυμολογική ανάλυση της λέξεως.  Αλήθεια είναι η άρνηση στη λήθη. Άλφα στερητικό και λήθη. Α+ΛΗΘΗ= ΑΛΗΘΕΙΑ. Την λέξη αυτή την χρησιμοποίησαν και την χρησιμοποιούν, κατά κόρον κάθε είδους  ηγέτες, και ειδικά οι εκπρόσωποι των δογμάτων. Όταν όμως προσπαθούν να πείσουν για την «αλήθεια» τους, η οποία «στέκεται» μόνο με την λήθη των μαζών τότε τι είδους αλήθεια είναι αυτή; Η συγκεκριμένη λέξη από την τόση χρήση αιώνων, έχασε την αξία της. Γι αυτό είπα στην αρχή ότι προσπαθώ να την αποφεύγω…

Θα σας πω μια ιστορία, όσο πιο σύντομα γίνεται και θα τελειώσω με ένα ερώτημα. Αν κάπου κάνω λάθος παρακαλώ διορθώστε με. Γνωρίζουμε ότι σε κάποιες περιοχές της Μακεδονίας, ομιλείται ένα σλαβικό  γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο κάποιοι (ελπίζω λίγοι) ανιστόρητοι, αγνοώντας τι διαπράττουν, το αποκαλούν «μακεδονική» γλώσσα, και κάποιοι άλλοι ευτυχώς λίγοι, το αποκαλούν έτσι για τους γνωστούς σκοπούς. Ειπώθηκε κατά καιρούς ότι αυτό το ιδίωμα το επινόησαν έμποροι που είχαν συναλλαγές με τους σλάβους, ώστε να διευκολύνονται με τις δουλειές τους… Ο καθένας φαντάζεται και επινοεί ότι του κατέβει, ειδικά όταν είναι ανιστόρητος. Μπορεί να χρησιμοποιήθηκε αργότερα για εμπορικές συναλλαγές, όπως και για «καμάκι» από αυτούς που το μιλούν προς τις σλάβες τουρίστριες (κάποτε), αλλά το ζήτημα είναι πως καθιερώθηκε αυτό το ιδίωμα ώστε να το χρησιμοποιούν κάποιοι έλληνες. Και να πως έχουν τα πράγματα. Μετά το τέλος του Β΄ Ρωσο-Τουρκικού πολέμου (Απρίλιος 1877 - Ιανουάριος 1878), υπεγράφη η γνωστή  Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου Κωνσταντινούπολης  μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Με τη συνθήκη αυτή εκτός των άλλων υποχρεώθηκε η Τουρκία από την Ρωσία να αναγνωρίσει την ύπαρξη της  μεγάλης Βουλγαρίας ως  μεγάλη αυτόνομη Ηγεμονία συνολικής έκτασης 163.000 τετρ χλμ. περιλαμβάνοντας την περιοχή από τον Δούναβη μέχρι το  Αιγαίο. Δηλαδή την κυρίως σημερινή Βουλγαρία, την Ανατολική Ρωμυλία, Δυτική Θράκη, Μακεδονία, το λιμάνι της Καβάλας και την Χαλκιδική. Αφού ως γνωστόν η Ρωσία ήθελε την Βουλγαρία ως σκαλοπάτι για να   βρέξει τα   πόδια της στο Αιγαίο. Αντέδρασε τότε η Ευρώπη για τους δικούς  της λόγους λέγοντας: για ποια μεγάλη Βουλγαρία μας λέτε αφού  δεν υπάρχουν βούλγαροι στην περιοχή που βρέχετε από το Αιγαίο. Και τότε η Βουλγαρία με σφαγές και διώξεις προσπάθησε να εκβουλγαρίσει τους Έλληνες  επιβάλλοντας τους το γλωσσικό ιδίωμα που ξέρουμε σήμερα. Σήμερα κάποιοι κάτοικοι που μιλούν αυτό το ιδίωμα αγνοούν με ποιον τρόπο επιβλήθηκε στους προγόνους τους και επιμένουν να  το αποκαλούν "μακεδονική" γλώσσα, μάλιστα κάποιος μου είπε ότι είναι τιμή του και καμάρι του!!! Ξέχασε ή μάλλον δεν έμαθε ποτέ, οι άνθρωποι εκείνοι του τέλος του 19^ου με αρχές του 20^ου αιώνα με ποιον τρόπο αναγκαστήκαν να μάθουν να μιλούν αυτό το κατασκεύασμα και γιατί. Ευθύνη φέρει κυρίως το κράτος γιατί στην διδακτέα υλη των μαθημάτων της εκπαίδευσης  υπάρχουν λίγες μόνο γραμμές για το κεφάλαιο αυτό της Ιστορίας μας. Η λήθη λοιπόν είναι η αίτια όλων των κακών. Με την λήθη στέκονται οι ψεύτικες «αλήθειες», και με άγνοια της πραγματικής Ιστορίας. Πάει καιρός από τότε που δεν περιμένουμε τίποτα από το κράτος μέσω των σχολείων, ώστε να βγούμε από την λήθη. Ο καθένας ας ανοίξει τα ματιά του μόνος του αν θέλει… Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Και τώρα το ερώτημα με το οποίο σας είπα ότι θα κλείσω το θέμα. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι άνθρωποι που μιλούν αυτό το σλάβικο ιδίωμα, το θεωρούν δικό τους και το αποκαλούν «μακεδονική» γλώσσα… λόγω αγνοίας της Ιστορίας η οποία (άγνοια) επιφέρει την λήθη. Μπορείτε να σκεφτείτε άλλη περίπτωση, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό (και αναφέρομαι κυρίως στον τρόπο επιβολής), όπου πιστεύεται για κάποιο θέμα, κάτι, το οποίο  δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, λόγω αγνοίας της Ιστορίας και λόγω της λήθης;

 Σείριος

ΑΙΩΝΙΑ ΦΛΟΓΑ

Στη χώρα του φωτός Άναψε πάλι η δάδα. Και θύμισε παντού την δόξα σου Ελλάδα. Φοίβος και Αθηνά, Τέχνη και Σοφία, Λογική, πλήρης Αρμονία. Φωτεινές Αρχές, Τελειότητα,  Αρετές Αρχαιότητα.
Ελάτε βρε παιδιά, Δώστε όλοι τα χέρια, Ενώστε τη καρδιά, Πετάξτε τα μαχαίρια. Άσμα ειρηνικό, θάμα ανθρώπινο, Στους λαούς μέλλον ρόδινο.
Πνεύμα Ελληνικό, Πνεύμα Αθάνατό, Προκοπή και Παν, Αγαθό.

ΠΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο Aρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία. Παρένθεση: Και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο...
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό, όμως, «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα !!!.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΠΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ 
Τα αγάλματα, ιδίως αυτά των θεών, αποτυπώνουν μια, ξεχασμένη σήμερα σε μας, μυστηριακή «γλώσσα του σώματος», η οποία μετέδιδε πληροφορίες κατευθείαν στο υποσυνείδητο αυτού πού τα εθεάτο. Τα αγάλματα των Θεών είναι Τύποι, ανώτερα κοσμικά πρότυπα, αλλά και υπόμνηση εκθεωτικού σταδίου για τις εξελιγμένες ψυχές του πλανήτη Γη. Για κάποιον πού γνωρίζει την αγαλματική «γραφή», υπάρχει η δυνατότητα να αντλήσει μυστηριακές γνώσεις και πληροφορίες υψίστης σημασίας. Το άγαλμα μιλούσε και μιλάει άμεσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου, προκαλώντας αυτή την ιδιαίτερη ψυχική φόρτιση πού ονομάζουμε αγαλλίαση (άγαλμα εκ του άγαν + άλλομαι).
Τα Αρχαία αγάλματα και ιδίως αυτά των Θεών, υπηρετούσαν αυτό τον σκοπό: Συντηρούσαν την επαφή με τα ουράνια πρότυπα και βοηθούσαν τους μαθητευόμενους να τα οραματίζονται τέλεια. 

ΠΗΓΕΣ: «Ο ΕΝ ΤΗ ΛΕΞΕΙ ΛΟΓΟΣ» της Α. Τζιροπούλου – Ευσταθίου

 Πηγή 2 , Πηγή 3 Lynkeas

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ…

…Η ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ;

Η Χριστιανική κατήχηση αρχίζει να διδάσκεται από την Γ' τάξη του Δημοτικού Σχολείου και συνεχίζει σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης. Ας δούμε λοιπόν με την σειρά, τι διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στο μάθημα των θρησκευτικών:
Γ' Δημοτικού (Βιβλίο με 184 σελίδες).
Σελ. 8 Ξεκινάμε με τον αγιασμό στο σχολείο. Παραβλέπεται εντελώς η αρχαιοελληνική παράδοση.
Σελ. 164. Αναφέρεται στο Αι Γιώργη. Κι εδώ δεν γίνεται καμιά νύξη συσχετισμού η και απλής μνείας του μύθου του Περσέα και της Ανδρομέδας. Από τις 184 σελίδες του βιβλίου είναι απούσα η Ελλάς. Ούτε κάν μια φωτογραφία του Παρθενώνα.
Δ' Δημοτικού.
Στην σελίδα 82 αναφέρει ότι ο Παύλος (Σαούλ) ''Όπου και αν κοιτάξει βλέπει είδωλα, βωμούς, ναούς, αγάλματα''.
Ε' Δημοτικού.
Η θεματολογία του στρέφεται γύρω από τους βίους των Αγίων και το εορτολόγιο. Δεν παραλείπουν στο ''Γλωσσάρι'' και τον Ιουλιανό τον ''Παραβάτη'', ατιμωτικό προσωνύμιο του Ελληνολάτρη αυτοκράτορα.
ΣΤ' Δημοτικού.
Στις σελίδες από 11 ως 48. Καθαρή Ιουδαϊκή ιστορία.
Σελ. 116 Υβριστικός τίτλος (Ο Ρωμιός και η εκκλησία του).
Σελίδες από 230 ως 234. Ύμνοι.
Σελίδες από 197 ως 198. Παπουλάκος, ο καλός σπορέας.
Α' Γυμνασίου.
Στις σελίδες 207-208 αναφέρεται η επίσκεψη του Μ. Αλεξάνδρου στα Ιεροσόλυμα. Παρουσιάζει λοιπόν χαλκογραφία, που παριστάνει τον Έλληνα Στρατηλάτη να υποκλίνεται γονυπετής στον Ιουδαίο Αρχιερέα, μπροστά στην πύλη της Ιερουσαλήμ. Η χαλκογραφία αυτή είναι υβριστική για τους Έλληνες, οι οποίοι... ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΝΑΝ ΓΟΝΥ ΟΥΤΕ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΘΕΩΝ πολύ δε περισσότερο μπροστά στους Εβραίους Αρχιερείς. Το βιβλίο είναι πλημμυρισμένο από ιουδαικές φωτογραφίες: Αβραάμ, Μωυσής, Δαυίδ, Ροβοάν, Ιερεμίας, Ησαίας, Μιχαίας, Αμώς, Ωσηέ, κ.ά., χάρτες και τοπία Ιουδαικά. Ακόμη και λαογραφικά έθιμα του θερισμού από τους Ισραηλίτες. Υπάρχει ακόμα πλήρης εξιστόριση του εβραικού λαού. Η Ελλάδα ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ουσιαστικά. Αντιθέτως, σχολιάζεται με κάθε λεπτομέρεια η χώρα της Βίβλου. Και επειδή μια εικόνα αντιστοιχεί με χίλιες λέξεις, παραθέτουν: αεροφωτογραφία της κοιλάδας του Ιορδάνη, σχεδιάγραμμα κλιματολογικών συνθηκών της Παλαιστίνης, οδοδείκτη στην διασταύρωση των οδών προς, Ιερουσαλήμ, Ιεριχώ και νεκρά θάλασσα, όπως και χάρτη του κόσμου της Παλαιστίνης.

Σελ. 55. Υπάρχει φωτογραφία βαβυλωνιακής κυλινδρικής σφραγίδας, που χρονολογείται από το 2.000 π.χ. περίπου, και σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο. Δεξιά παριστάνεται ένας θεός, αριστερά μια γυναίκα, και ανάμεσα τους ένα δέντρο με καρπούς. Πίσω από την γυναίκα βρίσκεται ένα φίδι. Η παράσταση θυμίζει την σκηνή της βιβλικής διήγησης για τον πειρασμό. Έτσι γράφει η λεζάντα. Παρέλειψαν όμως, να γράψουν κάτι. Όπως φαίνεται καθαρά απ' την σφραγίδα, η ''Γένεση'' αντιγράφεται βαβυλωνιακά κείμενα. Απορώ πως οι Σιωνιστές έκαναν τέτοιο λάθος.

Σελ. 59. Υπάρχουν τέσσερις εικόνες με την κοινή λεζάντα:
''ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΔΩΛΑ, ΦΟΒΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΨΗ, ΛΑΤΡΕΥΑΝ ΓΙΑ ΘΕΟΥΣ ΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ''. Ξεδιάντροπα οι συγγραφείς βρίζουν τον Ελληνισμό. Αυτά τα ''είδωλα'' δεν ήταν τίποτε άλλο από τις σημερινές εικόνες που κάθε τόσο για εισπρακτικούς και δεισιδαιμονικούς σκοπούς εκτίθενται σε λαϊκό προσκύνημα, όπου οι πιστοί - δούλοι ξημεροβραδιάζονται για να τις προσκυνήσουν.
Σελ. 67. Ο μύθος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας.
Χάθηκαν δυο λόγια διευκρινιστικά για τους Έλληνες; Και φυσικά, δεν παρατίθεται χρονολογία, γιατί ο μύθος αυτός είναι αρχαιότερος από του ανάλογου μύθου για τον Νώε.
Σελ. 107. Χάρτης: ''Η χώρα των Φιλισταίων''.
Δεν γίνεται κανένας λόγος για την... ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ. Στην συνέχεια, εκτίθεται η πολυχρησιμοποιημένη και λανθασμένη άποψη ότι οι Έλληνες πήραν το Αλφάβητο τους από τους Φοίνικες.
Σελ. 239. Αναφέρονται κείμενα του Πλάτωνα και του Αισχύλου, με τον ψευδή ισχυρισμό ότι αναφέρονται στον λυτρωτή Ιησού. Υπάρχει επίσης φωτογραφία, στην οποία εικονίζεται ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης σε τοιχογραφία του ναού του Αγ. Νικολάου στην Τσαριτσάνη της Λάρισας. Λείπουν όμως τα σχόλια. Τι θέλει ο Αριστοτέλης στον Ιουδαϊκό ναό; Γιατί δεν λένε στα Ελληνόπουλα ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι στην εκκλησιαστική συνείδηση θεωρήθηκαν ως προφήτες και βρήκαν την θέση τους στον νάρθηκα των ναών και στην τράπεζα των μονών;
Β' Γυμνασίου.
Τα ψέματα αρχίζουν από τις πρώτες σελίδες:
Σελ. 16. ''Χαρακτηριστικό της θρησκευτικής ζωής ήταν η μαγεία και δεισιδαιμονία των λαών της Μεσογείου'', και συνεπώς και των Ελλήνων. Αυτό είναι ασύστολο ψεύδος. Προλήψεις και δεισιδαιμονίες υπήρχαν σε όλους τους λαούς και ουδέποτε θα σταματήσουν να υπάρχουν. Η αλήθεια είναι ότι ο Χριστιανισμός όχι απλώς μετέρχεται την δεισιδαιμονία ως μια φοβερά ''δαμόκλειο σπάθη'', για να συγκρατήσει τον αμαθή όχλο, αλλά και ο ίδιος είναι μια δεισιδαιμονία. Και δεν το λέμε εμείς αυτό. Το είπε ο Σουητώνιος, ο Τάκιτος, ο Πλίνιος και ο Ιουλιανός. ο Σουητώνιος (''Νέρων'' ΧVI) αποκαλεί τον Χριστιανισμό... ''ΝΕΑ ΚΑΙ ΒΛΑΒΕΡΗ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ''.  Ο Τάκιτος (ann.XV 44.4) τον ονομάζει ... ''ΟΛΕΘΡΙΑ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ'' και ο Πλίνιος ο νεώτερος, σύγχρονος του Σουητώνιου και του Τάκιτου, τον χαρακτηρίζει ως ''ΦΑΥΛΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΟ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ'' (epist. X 96.8).
Σελ. 16. ''Την Παλαιστίνη κατοικούσαν και ειδωλολάτρες ( Έλληνες και Σύριοι κυρίως)''.
Ξεδιάντροπα οι συγγραφείς του βιβλίου, αποκαλούν το έτος 2000 τους Έλληνες ''ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ''.
Δεν μας λένε όμως, που ανήκουν αυτοί οι ίδιοι, που οι ταυτότητές τους έχουν Ελληνικά ονόματα.
Σελ. 18 - 26. Ο Ιουδαικός κόσμος στα χρόνια του Χριστού.
Σελ. 90. Φωτογραφίες απ' την Βοσνία.
Σελ. 135: 29. Γυναίκες που στην Καινή Διαθήκη αναφέρονται με τα ονόματα τους.
Σελ. 301. Σημασία των εβραικών ονομάτων (73 Ονόματα). Δεν λείπουν τα τροπάρια και η Χριστιανική εικονογράφηση.
(Η συνέχεια στο Δεύτερο Μέρος…)

Πηγή:  ЭЄ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ЭЄ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ… (Μέρος 2ον)

…Η ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ;

(Συνέχειά από το Πρώτο Μέρος) Γ' Γυμνασίου: Η ύλη του βιβλίου αναφέρεται στην εξιστόρηση  του Χριστιανισμού. Εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν  τους Έλληνες προγόνους μας σας ''ειδωλολάτρες''. Έτσι:
Σελ. 25. Το πρώτο άνοιγμα της εκκλησίας προς τους ''ειδωλολάτρες''.
Σελ. 45. Στην εβραϊκή συναγωγή της Κορίνθου, ο απόστολος Παύλος (δηλαδή ο Σαούλ για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους κάποτε, και να ξυπνάμε εμείς οι Έλληνες)  συνάντησε αντιδράσεις, που τον ανάγκασαν να στραφεί προς τους ''ειδωλολάτρες''.
Σελ. 48. Η Αθήνα, ήταν γεμάτη ''είδωλα''.
Σελ. 62 Τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του ''ειδωλολατρικού'' κόσμου.
Το κείμενο αναφέρεται στην δουλεία, τις γυναίκες και τα παιδιά. Ξεχνούν οι συντάκτες των κειμένων τους πως η θέση της γυναίκας στα Χριστιανικά πλαίσια χειροτέρευσε, αφού η γυναίκα έγινε σκλάβα του άντρα. Όσο για τους δούλους, ας μην μιλάμε. Ακόμη και την εποχή του Ευστάθιου Θεσσαλονίκης, υπήρχαν δούλοι. Η εκκλησία τους προστάτευε μόνο με λόγια και παρηγοριά για την άλλη ζωή.
Σελ. 71. Γράφει πως  η σύγκρουση του Χριστιανισμού με τους Εθνικούς οφειλόταν στο ιερατείο των ειδώλων και πως το κήρυγμα είχε θαυμαστή απήχηση στους Εθνικούς.
ΕΙΧΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΗΧΗΣΗ, ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΠΟΤΙΣΤΗΚΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ ΜΕ ΠΟΤΑΜΙΑ ΑΙΜΑΤΟΣ. Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ. ΩΣ ΠΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΨΕΥΔΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ;
Σελ. 141. Ο  Ιουλιανός, αποκαλείται ''ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ''.
Σελ. 187. Υπάρχει ένα ακόμη ψέμα. Η εκκλησία δημιούργησε την πνευματική αναγέννηση του ΙΔ' Αιώνα. ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!!! Η εκκλησία υπήρξε τροχοπέδη στην επιστήμη για 17 ολόκληρους Αιώνες, έκαψε συγγράμματα και θανάτωσε τους αντιφρονούντες επιστήμονες.
Β' Λυκείου.
Σελ. 80 Γίνεται λόγος για την Κοσμογονία. Θα περίμενε κανείς, αν μη τι άλλο, μια απλή μνεία των αρχαίων Ελλήνων που ασχολήθηκαν με το θέμα, όπως ο Επιμενίδης ο Κρής, ο Θαλής,ο Μιλήσιος, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Ησίοδος, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Ξενοφάνης, ο Αναξαγόρας και πάρα πολλοί άλλοι. Θα έπρεπε να υπάρχει μνεία τουλάχιστον της κοσμογονίας του Ερμή του τρισμέγιστου, της Ορφικής θεογονίας, και της θεογονίας του Ησίοδου.
Σελ. 82. Και εξής: παρατίθεται η κοσμογονία της ''Γένεσης'' και γίνεται προσπάθεια με αλχημιστικό τρόπο να μας πείσουν ότι τα παραμύθια της δεν είναι αντιεπιστημονικά.
Σελ. 174. Γίνεται λόγος για θρησκευτικό φανατισμό. Αποσιωπείται εντελώς το γεγονός του Χριστιανικού μένους για τις λεηλασίες και τους διωγμούς του Ελληνικού στοιχείου.
Σελ. 182 Αποσιωπείται το γεγονός ότι το πατριαρχείο τροχοπέδησε την επιστήμη με τους διωγμούς πολλών επιστημόνων.
Σελ. 205. Ελληνισμός και Χριστιανισμός: Πέραν του γεγονότος ότι οι Έλληνες βαπτίζονται ''μορφωμένοι ειδωλολάτρες'', όλο το κεφάλαιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι ο χριστιανισμός, εκτός του ότι έθαψε τον Ελληνισμό, λεηλάτησε κυριολεκτικά την Ελληνική φιλοσοφία, παράδοση και μυστήρια. Τολμώ να πω ότι η μορφή του Ιησού της πίστης ταυτίστηκε με εκείνη του Διονύσου Ζαγρέα και η ιστορία του με εκείνη του Απολλώνιου του Τυανέα.
Σελ. 221. Η αρχαία Ελληνική θρησκεία αρχίζει με το ψέμα της καθόδου των Ινδοευρωπαίων. Τα όσα γράφονται είναι εξωπραγματικά.
Γ' Λυκείου. Αναφέρεται σε θέματα Χριστιανικής ηθικής.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΘΕΣΑΝ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΝΤΕΣ!!!
Ούτε καν μνεία των ονομάτων του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και τόσων άλλων ένδοξων φιλοσόφων.
Ύστερα απ' όσα αναφέραμε, είναι πασιφανές το συμπέρασμα: Aν σταθούμε στην άποψη του Αριστοτέλη, ότι κάθε πολιτεία έχει και το δικό της σύστημα παιδείας και συνεπώς μέσω αυτού περνά τα μηνύματά της, τότε ανταριάζει η ψυχή μας.
Διότι το μήνυμα που στέλνουν τα θρησκευτικά βιβλία της Ελληνικής παιδείας είναι σαφέστατο: ΑΠΟΚΟΠΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ 
Δεν είμαστε από εκείνους που υποστηρίζουν την κατάργηση των θρησκευτικών. Μας λυπεί όμως το γεγονός ότι οι Έλληνες Ιεράρχες διαστρεβλώνουν την ιστορία μας, αγνοούν τον Ελληνικό πολιτισμό και σκόπιμα προβάλλουν τον ΕΒΡΑΙΣΜΟ. Φυσικά, μια τέτοια θρησκευτική παιδεία... ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.
Επιστροφή στο Πρώτο Μέρος.

Πηγή: ЭЄ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ЭЄ

ΣΙΣΥΦΟΣ, Ο ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜOΥ

Παιδί του Αιόλου και της κόρης του Άτλαντα, Εναρέτης, ήταν και ο Σίσυφος, μυθικός βασιλιάς της Κορίνθου και ιδρυτής της Εφύρας (μετέπειτα Κορίνθου). Ήταν αυτός που καθιέρωσε τα Ίσθμια, ενώ φέρεται να σκοτώθηκε από το Θησέα. Ο Όμηρος τον χαρακτηρίζει ως τον σοφότερο και πονηρότερο των ανθρώπων. Κάθε πρωί πήγαινε σ’ ένα ψηλό βράχο, στον Ακροκόρινθο, και από εκεί αγνάντευε πέρα μακριά με το αετίσιο του μάτι, από το οποίο τίποτα δεν ξέφευγε. Γνώριζε μυστικά όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά και των θεών. Ο ποταμός Ασωπός, ζητώντας να του αποκαλύψει αν γνώριζε κάτι για την αρπαγή της κόρης του, Αίγινας, του προσέφερε μια αστείρευτη πηγή νερού, για να χορταίνει τη δίψα του στο ψηλό βουνό. Τότε ο Σίσυφος, ξεχνώντας τους ενδοιασμούς που είχε, του αποκάλυψε ότι την Αίγινα την είχε αρπάξει ο Δίας. Ο Δίας, όμως, οργίστηκε και του έστειλε το Θάνατο, τον οποίο όμως κατάφερε να δέσει με χοντρές και σιδερένιες αλυσίδες στα Τάρταρα.  Από τη μέρα εκείνη μέχρι και την ημέρα της αποδέσμευσής του από τον θεό Άρη, λέγεται ότι κανένας στη γη δεν πέθαινε, με αποτέλεσμα να υπάρχουν προβλήματα υπερπληθυσμού, αλλά και έλλειψης ανανέωσης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο περίεργη, που ακόμη και φρικτά σακατεμένοι άνθρωποι και ζώα περιφέρονταν παντού σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Τότε, ο Άρης, ο μόνος από τους θεούς που είχε φιλικές σχέσεις με το Θάνατο, αποφάσισε να δώσει ένα τέρμα σε αυτή την κατάσταση. Όταν ο Σίσυφος οδηγήθηκε από τον Άρη στον Άδη, με τη βία, του ζήτησε μια τελευταία χάρη, την οποία ο ανύποπτος Θάνατος του επέτρεψε: να αποχαιρετίσει τη γυναίκα του. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Σίσυφος ζήτησε απ’ αυτήν να αφήσει άταφο το σώμα του και να μην του ρίξει χοές. Αργότερα, επιχειρηματολογώντας ότι ήταν άταφος και θα έπρεπε να ταφεί, ζήτησε να μπορέσει να επιστρέψει στον πάνω κόσμο, δήθεν για να τιμωρήσει τη γυναίκα του, που δεν του είχε αποδώσει τις απαιτούμενες τιμές (μετά από δική του προτροπή). Παρουσιαζόμενος μπροστά στην Περσεφόνη, έδωσε υπόσχεση ότι θα επέστρεφε αμέσως πίσω, γι’ αυτό και του επέτρεψε τη φυγή για τρεις μόνο μέρες. Όμως, ο Σίσυφος ξεγέλασε και την Περσεφόνη, αρνούμενος να επιστρέψει πίσω. Τελικά, όταν σκοτώθηκε από το Θησέα, τον μετέφερε παρά τη θέλησή του ο Ερμής, όπου και καταδικάστηκε στο ατέρμονο βασανιστήριο να σπρώχνει μια τεράστια πέτρα σε ένα πανύψηλο και, μόλις έφτανε την κορυφή του, αυτή να γλιστρά και να πέφτει, έχοντας ως συνεπακόλουθο ο Σίσυφος να αναγκάζεται να επαναλαμβάνει από την αρχή τη δοκιμασία, αιώνια... Μαζί με τον Τάνταλο, θεωρούνται ως οι πιο τιμωρημένοι νεκροί στον Άδη. Την τιμωρία τους την επέβαλαν οι Κριτές των Νεκρών.

Ομολογουμένως, πολύ παράξενη ιστορία... Το έγκλημα του Σίσυφου ήταν ότι κατόρθωσε να νικήσει το θάνατο και να ανατρέψει την φυσική τάξη. Κατόρθωσε να κάνει πραγματικότητα ένα από τα πιο ουτοπικά όνειρα ολόκληρης της ανθρωπότητας, χωρίς όμως να σκέφτεται τις συνέπειες της πράξης του. Ίσως στο μέλλον να είναι εφικτό αυτό, χωρίς όμως αρνητικά αποτελέσματα. Το όνομά του φέρει ο αστεροειδής αρ. 1866. Στο Σίσυφο αποδίδεται η καθιέρωση των «Ίσθμιων», μιας από τις σπουδαιότερες αθλητικές συναντήσεις της Αρχαίας Ελλάδας, που γίνονταν κάθε 3 χρόνια και περιελάμβαναν περισσότερα αθλήματα και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο μύθος μας λέει ότι, όταν ο Μελικέρτης, γιος της Ινώς και του Αθάμαντα, ανηψιός του Σίσυφου, σώθηκε από θαύμα από τον πνιγμό και τον έφερε ένα δελφίνι πάνω στη ράχη του, στην ακτή έξω από την πόλη της Κορίνθου. Ο Σίσυφος αναγνώρισε τον αδελφότεκνό του και, για να ευχαριστήσει τον Ποσειδώνα, που δεν τον άφησε να πεθάνει και να πνιγεί, καθιέρωσε τα Ίσθμια, που ήταν αφιερωμένα στο θεό της θάλασσας, Ποσειδώνα. Γιος του Σίσυφου και της Μερόπης ήταν ο Γλαύκος, πατέρας του Ιππόνοου (Βελλερεφόντη) και του Αλκιμένη (Βέλλερου). Η Μερόπη, κόρη του Άτλαντα και της Πλειόνης, ήταν η μόνη κόρη του Άτλαντα που παντρεύτηκε θνητό άνδρα, έτσι όταν έγινε αστέρι (μια από τις επτά Πλειάδες) είναι αυτή που έχει το ασθενέστερο φως στον αστερισμό των Πλειάδων. Σύζυγος του Γλαύκου ήταν η Ευρυνόμη ή Ευρυμήδη, κόρη του βασιλιά Νίσου των Μεγάρων.

 Δίοδος, Η Πύλη της Γνώσης

Ο ΛΕΩΝ Ο ΣΟΦΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ…

Ο Λέων ο σοφός του 10^ου αιώνα αλλαξοπίστησε υπέρ της Ελληνικής Θρησκείας.
Ένα σπάνιο βίντεο από το 1993 με τον Εκδότη του Περιοδικού Ιχώρ Ευάγγελο Μπεξή. Το παρόν βίντεο είναι το πρώτο της σειράς : «Όταν κάποιοι τζάμπα μάγκες του σήμερα, τότε άναβαν καντήλια...». ΙΧΩΡ

ΙΣΟΦΗΦΙΑΚΟΙ ΕΛΕΓΕΙΑΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ και ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΙ - ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

ΟΡΘΕΙΗ ΔΩΡΟΝ ΛΕΟΝΤΕΥΣ ΑΝΕΘΗΚΕ ΒΟΑΓΟΣ ΒΨΛ ΜΩΑΝ ΝΙΚΗΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑΔΕ ΕΠΑΘΛΑ ΛΑΒΩΝ ΒΨΛ ΚΑΙ Μ ΕΣΤΕΨΕ ΠΑΤΗΡ ΕΙΣΑΡΙΘΜΟΙΣ ΕΠΕΣΙ ΒΨΛ
Οι Σπαρτιάτες δεν φημίζονται για τα λογοτεχνικά τους κατορθώματα , φαίνεται όμως ότι είχαν το ταλέντο να συνδυάζουν και αυτοί την ποίηση και τα μαθηματικά μέσω των ισοψηφιών.  Στην Σπάρτη, στο ναό της Ορθίας Αρτέμιδος βρέθηκαν ισοφηφιακοί ελεγειακοί στίχοι σκαλισμένοι σε μάρμαρο, που χρονολογούνται από τον 2^ο αιώνα. 
Πρόκειται για αναθηματική στήλη για κάποιο αγόρι που νίκησε σε φεστιβάλ τραγουδιού και ο πατέρας του φρόντισε να διαιωνίσει το κατόρθωμα του γιου του με τρεις στίχους που το άθροισμα των στοιχείων τους, για άγνωστους λόγους είναι ΒΨΛ δηλαδή 2730.  Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη τυπική περίπτωση «ομιλούντος αντικειμένου» επειδή οι στίχοι είναι σε πρώτο πρόσωπο, σα να τους λέει η στήλη, έχουμε να κάνουμε με «ομιλούντα ψηφία» που δηλώνουν υπερήφανα την ερμαφρόδιτη υπόστασή τους ως διπλοπρόσωπα στοιχεία, υπογραμμίζοντας ακόμη και για τους αδαής ότι το άθροισμα κάθε γραμμής είναι ΒΨΛ ίσο με 2730... Με το συγκεκριμένο παράδειγμα ίσως να  λυθούν οι απορίες για τους ισάριθμους... λεξάριθμούς και για το αν τους χρησιμοποίησαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι. Η παραπάνω επιτύμβια στήλη βρέθηκε στον Ναό της Ορθίας  Αρτέμιδος στην Σπάρτη.

ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ: Με αναγραμματισμό των λέξεων μπορούμε να κατανοήσουμε αν ο δημιουργός τους τις ονόμασε έτσι κατά Φύση η κατά συνθήκη. Γι αυτό είναι πολύ σπουδαίο να γνωρίζουμε την ετυμολογία κάθε λέξης, πχ η "λέξις" με αναγραμματισμό σχηματίζει έ λ ξ ι ς δηλ. έ λ ι κ α ς. Οι λέξεις είναι τα εργαλεία που πρέπει να κάνουν τον νου να γυρίζει σαν έλικας (να σκέπτεται). Επίσης τα έργα-λεία δημιουργούν λεία-έργα. Άρα η λέξις δημιουργήθηκε κατά φύσιν και όχι κατά συνθήκη. Κάθε λέξη και κάθε γράμμα δεν είναι τυχαίο στη Ελληνίδα γλώσσα. π.χ σπήλαιο με αναγραμματισμό βγαίνει λάσπη. Το σπήλαιο αποτελείται από γη και ύδωρ = λάσπη. Κόμβος - Κόμπος = Knot αλλά όταν λέμε Knot εννοούμε μονάδα μετρήσεως ταχύτητος (σαν το ναυτικό μίλι), γιατί λοιπόν ή λέξη knot = κόμπος = κόμβος έφθασε να είναι μονάδα μετρήσεως; Διότι οι αρχαίοι Έλληνες, υπολόγιζαν με τούς κόμπους των σχοινιών πού άφηναν να κυλούν στο νερό, την ταχύτητά των. Υπολόγιζαν με τούς κόμπους... κόμπαζαν δηλαδή υπολόγιζαν... κομπ-ιούτερ = υπολογιστής.... computer.
 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ                  ΑΓΓΛΙΚΑ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ COMPUTER;

ΙΣΩΣ...

Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.
Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν κατ' ανάγκη τα πάντα και τα καλύτερα. Η Ευτυχία απλώνεται σ' αυτούς που κλαίνε, σ' αυτούς που πονάνε, σ' αυτούς που ερεύνησαν, και σ' αυτούς που δοκίμασαν, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να εκτιμήσουν τη σημασία των ανθρώπων που άγγιξαν τη ζωή τους. Όταν γεννήθηκες, έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε όταν πεθαίνεις, να είσαι ο μόνος που θα χαμογελάς ενώ όλοι γύρω σου θα κλαίνε. Και... φτάνει ένα χαμόγελο για να κάνει μια μαύρη μέρα να φανεί λαμπερή.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΦΙΛΕΣ και ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! Χρυσά Λόγια 

ΤΑ…. ΣΗΜΕΙΑ!!!

Ένα πλήθος μικρό. Ας πούμε μια κάστα. Που κάποιοι δικοί της μπόρεσαν αρχικά - αρχικά με το έτσι θέλω να αναρριχηθούν και να πιάσουν κορυφή με πολλούς και διάφορους τρόπους (ας θυμηθούμε τον Αετό που έχει φτιάξει την φωλιά του σε πανύψηλο και απρόσιτο βράχο και μια ωραία ημέρα βρήκε στην φωλιά του ένα σαλιγκάρι. Ξαφνιασμένος διατύπωσε την απορία "πως έφθασες εδώ επάνω"; Και η απάντηση του σαλιγκαριού … "σερνόμενο , γλύφοντας και με τα κέρατά μου"). Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν αμφιβολίες για τα εξαρτήματα του σαλιγκαριού.
Είπαμε λοιπόν ότι αυτοί που αναρριχήθηκαν, φρόντισαν και για την συνέχιση της διαμονής τους στην κορυφή, διαιωνίζοντας είδος και όνομα. Δεν εξετάζουμε ικανότητες. Δεν έχουν σχέση οι ικανότητες με το πρόβλημα που εξετάζουμε. Είναι ζήτημα σκέψης και καπατσοσύνης και ευκαιρίας. Την βρήκαν την άρπαξαν και την φύλαξαν. Από εκεί και πέρα το έπαιξαν ιδιοκτήτες κληρονομικοί άρχοντες και απόλυτοι διαχειριστές του βουνού, χωρίς να δίνουν λογαριασμό για το τι κάνουν ή τι παρέλειψαν να κάνουν σε κανένα. Βέβαια όλο αυτό το σκηνικό γεννάει έναν ασύνορο εγωισμό και μια μυωπική κατάσταση για το τι συμβαίνει γύρω τους. Όμως δεν τους νοιάζει... αρκεί να είναι στερεωμένη γερά η καρέκλα τους και να είναι έτσι τοποθετημένη που να μπορεί να βλέπει το διπλανό βουνό όπου είναι εγκατεστημένοι κάποιοι άλλοι αναρριχητές με μαύρα ρούχα βλοσυροί και με αυστηρό ύφος. Αυτοί πολλές φορές παίζουν και τον ρόλο της αόρατης εξουσίας.  Και τα δύο βουνά έχουν μια φοβερή και μυστηριώδη αυτάρκεια σε ρευστό χρήμα και αν βρεθούν κάποιοι που προσπαθούν και κατορθώνουν να αναρριχηθούν σε κάποιο καθορισμένο από αυτούς ύψος, κάνουν κάποιες κινήσεις περίεργες βάσει διαισθητικών ιδιοτήτων. Τους γκρεμίζουν ή τους χρηματοδοτούν. Ανάλογα την κρίση τους, που δεν είναι και απαραίτητα σωστή ούτε είναι και κατ' ανάγκην έξυπνοι. Όνομα και καρέκλα το δίδυμο της επιτυχούς επιβίωσης. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η τερατώδης του Λαιμαργία για το χρήμα, που το θεωρούν και είναι δύναμης και μέτρο σύγκρισης.
Αυτές λοιπόν οι δύο γειτονικές κορυφές είναι οι θεότητες αυτών που σέρνονται στους κάμπους και στους πρόποδες των βουνών. Πού και πού όταν τους πιάνει πλήξη σκηνοθετούν διάφορα επεισόδια μεταξύ τους έτσι για ποικιλία (του τύπου τώρα είμαι εγώ αρχηγός ύστερα εσύ και μετά θα τσακωθούμε για να κυκλοφορήσουν τα αίματα). Κατά τα άλλα τρώνε και πίνουν και λογαριασμό δεν δίνουν και ενώ είναι απόλυτοι άρχοντες κληρονομικώ δικαιώματι που λένε, έχουν κατορθώσει να πείσουν τον κόσμο ότι εξαρτώνται απόλυτα από την διάθεση του κόσμου να τους ψηφίσει ή όχι. Το περίεργο δεν είναι ότι το λένε. Το περίεργο είναι ότι έχουν πείσει απόλυτα τον κόσμο ότι έτσι είναι η κατάσταση επειδή έτσι πρέπει να είναι. Έχοντας τα πάντα στην διάθεσή τους βρίσκουν κάτω στους πρόποδες ειδικές κατηγορίες ανθρώπων που διψούν για χρήμα και τους βάζουν να υποδυθούν διάφορους ρόλους: του δημοσιογράφου, του εκσυγχρονιστή του επαναστάτη χωρίς αιτία και σκοπό, του διεθνιστή, του λασπολόγου, των Μη κυβερ. Οργανώσεων ΜΚΟ (κουραφέξαλα). Με οποιοδήποτε αντικείμενο να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και περισσότερο να τον εμποδίσουν να μορφωθεί επειδή ξέρουν ότι η μόρφωση είναι μεγάλη δύναμη.
Αραιά και που, πολύ αραιά  μάλιστα κατά την κρίση μου συμβαίνει μια κατάσταση που τους ανησυχεί σφοδρότατα. Η ανησυχία έχει απόλυτη σχέση ότι εντελώς ξαφνικά ανοίγουν τα μάτια του κόσμου και μαθαίνουν τα καμώματα τους εξ αποκαλύψεως. Για κάποιο διάστημα ο κόσμος συνέρχεται και μπαίνουν σε κάποιο σωστό δρόμο. Εκείνη η ακόρεστη λαιμαργία για το χρήμα διακόπτεται προσωρινά. Η οικονομία ανασαίνει ο κόσμος περνάει καλύτερα. Όμως οι κάτοικοι των κορυφών συνασπίζονται μετά το πρώτο ξάφνιασμα και αρχίζουν την αντίδραση προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο, ότι τους καταπιέζουν τους στερούν τις ελευθερίες τους.
Έχουν τις οδηγίες τους στα μυστικά τους κιτάπια φτιαγμένα από τους προγόνους τους που είχαν αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις και έτσι ο γιδόκοσμος νομίζει ότι είναι οι ελευθερωτές του και απολαμβάνει την απελευθέρωσή ...;από την στυγνή Δικτατορία (αυτή ήταν η κατάσταση που βρέθηκε για κάποιο διάστημα). Δεν κατάλαβε ο δύστυχος ότι τότε είχε λεφτά στην τσέπη ότι έβρισκε δουλειά, το κράτος ευημερούσε το εμπόριο δούλευε και παρήγαγε και του περίσσευαν και πουλούσε έξω και όλα πήγαιναν όμορφα και καλά και ο κόσμος κοίταζε την δουλειά του. Δεν τους άρεσε. Ήθελαν το σαράκι των αρχόντων των δύο βουνών. Ήθελε την τύφλα του για να μην βλέπει το ωραίο καπίστρι που του φορούσαν. Έτσι οι άρχοντες ξαναπαίρνουν την κουτάλα , συγγνώμη το σκήπτρο ήθελα να γράψω.
Λησμόνησα να σας γράψω ότι κάπου πολύ μακρύτερα υπήρχαν ποιό ψηλά βουνά που και εκεί είναι καθισμένοι εξουσιαστές-αναρριχητές μεγαλύτεροι από αυτούς που έγραψα εδώ ποιο πάνω με ποιό δυνατά μέσα εξουσιασμού που κρατούσαν στην χούφτα τους, τους δικούς μας και τους τραβούσαν τους σπάγκους για να κουνάνε τα χέρια και τα πόδια τους σαν μαριονέττες που ήταν.

Όλα αυτά συνέβαιναν για πολλά χρόνια τόσα πολλά που οι άρχοντες των δύο βουνών είχαν πιστέψει ότι ήταν αιώνιοι και τίποτα δεν μπορεί να τους κουνήσει και ο πλανήτης μας παρά την κακομεταχείριση και άγρια εκμετάλλευσή του ταξίδευε αμέριμνος στο διάστημα για να συναντήσει το πεπρωμένο του. Ήταν γραμμένο αυτό το πεπρωμένο σε κάποια παλιά βιβλία …ποιός όμως δίνει σημασία σε παλιά βιβλία που γράφουν περίεργα και δυσκολονόητα ίσως και δυσάρεστα πράγματα. Το μόνο κακό είναι ότι ο χρόνος τρέχει γρήγορα σαν την άμμο που γλιστράει από τα ανοικτά μας δάκτυλα. Ενώ λοιπόν οι άρχοντες των βουνών μέσα στο μεγαλείο τους, στην αυτοπεποίθησή τους και την σιγουριά τους, ραχάτευαν. Δεν μπόρεσαν να δουν τα σημάδια που έβλεπαν κάποιοι οι οποίοι είχαν μασήσει το καπίστρι και το είχαν φτύσει, είχαν πλύνει τα μάτια τους από την λάσπη που τα σκέπαζε και έβλεπαν αυτά που δεν μπορούσαν οι  άλλοι να δουν, και τα παρακολουθούσαν . Και έλεγαν μεταξύ τους «λες να είναι αυτό που περιμένουμε, αυτό που γράφουν τα παλιά βιβλία ...λες να είναι αλήθεια;». Και τα σημάδια πληθαίνανε και άρχισαν και τα μηνύματα ...όχι βέβαια φανερά για καλό και για κακό ...αλλά να έτσι μασημένα. Οι άνθρωποί μας με το φαγωμένο χαλινάρι προσπαθούσαν να πείσουν και άλλους να φάνε το καπίστρι τους αλλά δυσκολευόντουσαν. Φοβόντουσαν οι άλλοι μήπως χάσουν το παχνί με τον σανό. Οι άλλοι όμως οι ξυπνημένοι άρχιζαν να έχουν προβλήματα υπεραισθητικά. Σκεφτόντουσαν κάτι και γινόταν , αναζητούσαν κάτι και τους ερχόταν ζωντανά η επιβεβαίωση. Έψαχναν και τους το εύρισκαν άλλοι. Ήθελαν να κουβεντιάσουν με ομοίους τους ξεφύτρωναν από το πουθενά.
Από πάνω τα σημάδια (;) προσπαθούσαν να τους ξυπνήσουν το μυαλό να τους κάνουν να αλλάξουν… κάτι κατάφερναν.... όμως λίγοι το συνειδητοποιούσαν, ήθελε μια ποιό σκληρή δουλειά ήθελε και ατομική προσπάθεια του καθενός και ο καιρός περνούσε γρήγορα. Η νύκτα η βαθειά ανθρώπινη νύκτα ήταν στα τελειώματα, κόντευαν να λαλήσουν οι πετεινοί. Είχε έλθει το σημείο μη επιστροφής χωρίς να το καταλάβουν. Το πρωινό αστέρι είχε ανατείλει νωρίτερα λάμποντας περίεργα σαν να τους έλεγε. Φθάνει πια ο ύπνος. Ξυπνήστε και ελάτε σ εμένα, χρόνια ολόκληρα σας περιμένω. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Ήρθε ο καιρός να ξανάλθετε κοντά μας αδέλφια κακοπαθημένα και μαραζωμένα.
Εσσεται ήμαρ!!!!!!!

http://diaelefsis.pblogs.gr/