Ανάλογα στο Διάστημα
Δεν παρατηρούμε μόνο στο εργαστήριο τα μοναδικά χαρακτηριστικά της εκκένωσης πλάσματος που συζητούνται εδώ. Οι ίδιοι σχηματισμοί μπορούν τώρα να παρατηρηθούν στο διάστημα, αν και οι περισσότεροι αστρονόμοι δεν γνωρίζουν ότι το ηλεκτρισμένο πλάσμα παράγει αυτές τις παρατηρούμενες μορφές. Φυσικά, η ηλεκτρική ερμηνεία των νεφελωμάτων που σημειώνονται εδώ δεν είναι η κοινώς αποδεκτή άποψη μεταξύ των αστρονόμων. Έτσι, καθώς τα νέα τηλεσκόπια προάγουν την ικανότητά μας να βλέπουμε βαθιά στο διάστημα, μια συνεχής ροή εκπλήξεων φαίνεται βέβαιη.
Η διαμόρφωση εκκένωσης «κλεψύδρας» έχει ένα από τα πιο προφανή αντίστοιχά της στο Νεφέλωμα Κλεψύδρας στα αριστερά, και οι αστρονόμοι παραδέχονται ότι επιβάλλει μια επανεξέταση της φυσικής του σχηματισμού των νεφελωμάτων.
Σύμφωνα με τον Raghvendra Sahai, αστρονόμο στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια: «Αυτό που νομίζαμε ότι καταλαβαίναμε για τα πλανητικά νεφελώματα, δεν το καταλαβαίνουμε πλέον. Κάτι διαφορετικό και δραματικό συμβαίνει.»
Αριστερά: Αυτή η εικόνα που παρήχθη από Μεγάλο Τηλεσκόπιο, επικεντρώθηκε στο σημείο αιχμής στον «λαιμό» κλεψύδρας του Νεφελώματος Πεταλούδα. Δείχνει μια τοροειδή ζώνη σκονισμένου πλάσματος που καλύπτει το αστέρι στο κέντρο μιας εκκένωσης υψηλής ενέργειας. Ένας τόρος αυτού του είδους, είτε ορατός είτε όχι, προβλέπεται από την επιστήμη της εκκένωσης πλάσματος.
Δεξιά: Εικόνα από το τηλεσκόπιο Hubble του Νεφελώματος Πεταλούδα, ενός από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα διπολικού σχηματισμού στο διάστημα, με ευθυγραμμισμένους πίδακες και ενσωματωμένους κυλίνδρους που εκτείνονται σε αποστάσεις μεγαλύτερες από τη διάμετρο του νεφελώματος μας.
Αριστερά: Μια εικόνα του Νεφελώματος Bug από το τηλεσκόπιο Hubble υψηλότερης ανάλυσης.
Δεξιά: Το Νεφέλωμα Bug, που εκτείνεται περίπου στο ένα τρίτο ενός έτους φωτός, αλλά διατηρεί τη μορφή κλεψύδρας του πλάσματος. Το φως του αστεριού είναι πλούσιο σε υπεριώδη ακτινοβολία, ένα από τα χαρακτηριστικά της ηλεκτρικής εκκένωσης.
Tα σχήματα μέσα στο νεφέλωμα μιμούνται τα στριμμένα νήματα, τις σπείρες και τους πυλώνες που είναι τυπικά της ηλεκτρικής εκκένωσης στο πλάσμα.
Στην τέχνη και τη λογοτεχνία, ο Ελληνικός κεραυνός απεικονίζει επανειλημμένα μια κεντρική στήλη «ανοιγόμενου τιρμπουσόν», που απαντά στα ρεύματα Birkeland περιτυλιγμένα γύρω από έναν κεντρικό άξονα. Στις Ελληνικές αναπαραστάσεις, αυτή η στήλη «ανοιγόμενου τιρμπουσόν» επιμένει σε πολλές παραλλαγές των κεραυνών, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε παρόμοιες διαμορφώσεις εργαστηριακής εκκένωσης.
Επαναλαμβανόμενες Ελληνικές εικόνες του κεραυνού του Δία.
Η εκκένωση πλάσματος δημιουργεί μαγνητικά πεδία που, με τη σειρά τους, επηρεάζουν τη δομή και την εξέλιξη της εκκένωσης. Τα νήματα και τα φύλλα ρεύματος μπορούν να έλκονται μεταξύ τους σε μεγαλύτερες αποστάσεις αλλά να απωθούνται σε μικρότερες αποστάσεις, οδηγώντας σε διάφορες μορφές ισορροπίας, συμβάλλοντας έτσι στη μη τυχαία αλλά «οργανωμένη» εμφάνιση των διαμορφώσεων.
Οι μορφές που σημειώνονται εδώ εξιδανικεύουν γραφικά τους σχηματισμούς εκκένωσης πλάσματος που υπονοούνται από τις Ελληνικές εικόνες.
Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών μέσω bibliotecapleyades.net
----------------------------------
Κοσμικός Κεραυνός και Εκκένωση Πλάσματος











Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου