Η ανθρωπότητα έχει καταφέρει πράγματα που πριν από λίγες δεκαετίες θα φάνταζαν θαύματα, όπως, τεχνητή νοημοσύνη, εξερεύνηση του διαστήματος, ιατρικά επιτεύγματα, παγκόσμια επικοινωνία και η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει με ρυθμούς που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε.
Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο συλλογικής σοφίας, η πνευματικότητα και η ηθική καθοδήγηση φαίνεται να υποχωρούν. Βλέπουμε καταστροφή της φύσης, κοινωνική ανισότητα, πολιτική αλαζονεία, προσκόλληση στην ύλη και έναν σχεδόν τυφλό ενθουσιασμό για δύναμη χωρίς μέτρο.
Οι λύσεις (για όλα τα προβλήματα) των φιλοσόφων που μας δόθηκαν ως κληρονομιά μοιάζουν ουτοπίες, γιατί δεν υπάρχει η συλλογική βούληση για μέτρο και σοφία.
Και ίσως αυτή είναι η πιο θλιβερή διαπίστωση: Η τεχνολογική δύναμη έχει ξεπεράσει την εσωτερική ωριμότητα της ανθρωπότητας. Όσο καμαρώνουμε για τα επιτεύγματά μας, κινδυνεύουμε να τα καταστρέψουμε με την ίδια ασυνειδησία, μαζί κι εμάς τους ίδιους όσο δεν επιλέγουμε τον δρόμο της Αρετής...
Αλλά εδώ υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον, αν το δει κανείς φιλοσοφικά. Ακόμη και η επίγνωση της παρακμής είναι σπόρος σοφίας. Το ότι βλέπουμε το πρόβλημα καθαρά σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει έστω μια μικρή πιθανότητα αντίδρασης, όχι μαζικής, αλλά ατομικής ή περιορισμένης.
Οι Αρχαίοι είδαν τη φύση ως μέτρο, νόμο, και προσανατολισμό για τον άνθρωπο.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας.
Αν η κοινωνία παρακμάζει πνευματικά, και η ανθρωπότητα γενικά ολισθαίνει, η εσωτερική ωριμότητα είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο, και ο ατομικός τρόπος ζωής όταν συνδυάζει προσωπική ελευθερία με κοινωνική ευθύνη, μπορεί να λειτουργήσει σαν αντίβαρο.
-------------------------------







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου