Ο Αρχαίος Ελληνικός κόσμος έφτασε στο απόγειό του κατά την Ελληνιστική εποχή (-323 έως -146).
Τα
πρώτα χρόνια της ελληνιστικής εποχής
Ο θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου (-323) άφησε την απέραντη αυτοκρατορία του, η οποία εκτεινόταν από την Ινδία έως την κεντρική Ευρώπη, σε χάος.
Ο Αντίγονος σχεδόν κατάφερε να ενώσει την αυτοκρατορία, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Ιψού (-301), τερματίζοντας τους Διαδοχικούς Πολέμους. Τρία μεγάλα κράτη προέκυψαν από τους Διαδοχικούς Πολέμους:
στην Ασία, ο Σέλευκος ίδρυσε την αυτοκρατορία των Σελευκιδών
στην Αίγυπτο, βασίλευε ο Πτολεμαίος
Η Μακεδονία και η υπόλοιπη Ελλάδα κυβερνούνταν από τους Αντιγονίδες
Αυτά τα κράτη πολεμούσαν συνεχώς μεταξύ τους.
Ο Ελληνιστικός Κόσμος
Έλληνες στη Βακτρία αποσχίστηκαν από τους Σελευκίδες και ίδρυσαν ένα μεγάλο κράτος εκεί που βρίσκεται τώρα στο Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία. Οι Έλληνες της Βακτριανής επεκτάθηκαν ακόμη και στην Ινδία και δημιούργησαν μια ισχυρή αυτοκρατορία.
Η Πτολεμαϊκή Αυτοκρατορία μαστιζόταν από αιγυπτιακές ανταρσίες και αυλικές δολοπλοκίες. Οι Πτολεμαίοι υιοθέτησαν πολλές αιγυπτιακές θρησκευτικές πρακτικές, αλλά παρέμειναν ξεχωριστή κάστα από αυτήν του γηγενούς πληθυσμού.
Η Μακεδονία ήταν σχετικά αδύναμη και η κυριαρχία της σε μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ελλάδας δεν ήταν ποτέ απόλυτη. Ωστόσο, παρά τους πολέμους και την αστάθεια, τα ελληνιστικά κράτη κατάφεραν να κυβερνήσουν μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου.
Η
Ελλάδα κατά την Ελληνιστική Εποχή
Οι παλιές πόλεις-κράτη της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων πόλεων όπως η Αθήνα, άρχισαν να παρακμάζουν κατά την Ελληνιστική περίοδο. Ενώ η Σπάρτη παρέμεινε ανεξάρτητη, έγινε πολιτικά οπισθοδρομική. Οι πόλεις-κράτη απλώς δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν στρατιωτικά τα διάδοχα κράτη.
Τεχνολογία και Γεωργία στην Ελληνιστική Εποχή
Στην Ελληνιστική Εποχή Α αναπτύχθηκαν νέες αρχιτεκτονικές και ναυπηγικές τεχνικές. Εφευρέθηκαν επιστημονικά όργανα όπως τα ρολόγια νερού. Ο Ήρωνας της Αλεξάνδρειας ανέπτυξε την πρώτη ατμομηχανή στον κόσμο, γνωστή ως αιολίπυλο .
Νέες γεωργικές πρακτικές ήταν επίσης πρωτοπόρες, ιδιαίτερα στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο.
Ο ελληνιστικός κόσμος περιλάμβανε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή, επιτρέποντας μια ποικίλη ανταλλαγή προϊόντων. Για παράδειγμα, εκείνη την εποχή η περγαμηνή γραφής με πάπυρο έγινε πανταχού παρούσα στον ελληνικό κόσμο.
Τα μαθηματικά και οι επιστήμες άκμασαν επίσης. Πράγματι, στην Αλεξάνδρεια, οι επιστήμονες υποστήριζαν ότι ο κόσμος ήταν στρογγυλός και περιστρεφόταν γύρω από τον ήλιο, πάνω από 1500 χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο.
Πολιτιστικά
Επιτεύγματα στην Ελληνιστική Εποχή
Την
εποχή αυτή οι Μυστηριακές θρησκείες όπως ο
Ορφισμός έγιναν δημοφιλείς. Υπήρχε
μεγάλος θρησκευτικός συγκρητισμός,
ειδικά στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, καθώς
πολλοί από τους ελληνιστικούς μονάρχες
ήταν ανοιχτόμυαλοι.
Ο ελληνιστικός κόσμος ήταν πολύ διασυνδεδεμένος και το εμπόριο άνθιζε. Ελληνιστικοί βασιλείς, όπως οι Πτολεμαίοι, υποστήριζαν το εμπόριο μέσω έργων όπως ο περίφημος Φάρος της Αλεξάνδρειας. Αυτό έφερε μεγάλη ευημερία ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Την ίδια εποχή εμφανίστηκαν και μερικές σημαντικές φιλοσοφικές σχολές.
Το
τέλος της Ελληνιστικής Εποχής
Η άνοδος της Ρώμης ήταν η τελευταία καμπάνα της Ελληνιστικής εποχής. Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών βρισκόταν σε παρακμή λόγω των συνεχών Παρθικών επιδρομών. Ενώ ο Αντίοχος Β΄ ο Μέγας κατάφερε να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στην παλιά της δόξα, απείλησε τη ρωμαϊκή επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στη Μάχη
της Μαγνησίας , ο Αντίγονος ηττήθηκε
αποφασιστικά.
Αυτή ήταν η αρχή του
τέλους της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η Ρώμη διόριζε
τους βασιλιάδες της και μεγάλο μέρος
της επικράτειάς της προσαρτήθηκε στους
Πάρθους.
Οι Ρωμαίοι πολέμησαν τους Μακεδόνες σε Τρεις Πολέμους (-214 με -148).
Οι Ρωμαίοι όμως επηρεάστηκαν βαθιά από τον ελληνιστικό πολιτισμό. Πολλά μέλη της ρωμαϊκής ελίτ έγραφαν και μιλούσαν ελληνικά.
Μέχρι το -146μόνο οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία διατήρησαν την εξουσία.
Συμπέρασμα
Η Ελληνιστική Εποχή ήταν καθοριστική. Σήμανε το τέλος του συστήματος της πόλης-κράτους και η ηπειρωτική Ελλάδα περιθωριοποιήθηκε πολιτικά.
Αναφορές
από τον Ed Whalen
από την ιστοσελίδα ClassicalWisdom μέσω .bibliotecapleyades.net
-------------------------------------------------
Από τους πιο γνωστούς μηχανικούς και μαθηματικούς της Ελληνιστικής περιόδου ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς, υπήρξε η τρίτη μεγάλη φυσιογνωμία της μηχανικής μετά τους Κτησίβιο και Φίλωνα. Διετέλεσε και διευθυντής του Μουσείου της Αλεξάνδρειας (Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) και έμεινε γνωστός από τις περίφημες κατασκευές του, οι οποίες τον κατατάσσουν ανάμεσα στις μεγαλύτερες μορφές της επιστήμης της Αρχαιότητας και δίκαια τον θεωρούν σαν τον πνευματικό πρόγονο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι (ο οποίος φαίνεται να έχει διαβάσει και γραπτά που αφορούν το έργο του Ήρωνα όπως και του Αρχιμήδη).
Ουσιαστικά ο Ήρων υπήρξε μαθητής και συνεχιστής του έργου των Κτησίβιου και Φίλωνα, το οποίο εν πολλοίς διέσωσε και βελτίωσε.









1 σχόλιο:
Η Ελληνιστική Εποχή (-323 έως -31) είναι η περίοδος της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας που ξεκινά με τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τελειώνει με την κατάκτηση της Ανατολής από τους Ρωμαίους, χαρακτηριζόμενη από την εξάπλωση του Ελληνικού Πολιτισμού, την δημιουργία μεγάλων διαδόχων βασιλείων (Πτολεμαίων, Σελευκιδών, Αντιγονιδών), την άνθιση της επιστήμης (Αλεξάνδρεια), της τέχνης (ρεαλισμός) και τη διαμόρφωση μιας κοινής Ελληνικής γλώσσας (Κοινή), καθώς και την ανάδυση νέων φιλοσοφικών ρευμάτων (Στωικισμός, Επικουρισμός).
Ο Ελληνικός Πολιτισμός δημιούργησε:
Νέα πολιτισμικά κέντρα (Αλεξάνδρεια, Πέργαμος).
Ανάπτυξη της γλυπτικής και της τοιχογραφίας.
Επιστήμες: Μεγάλες ανακαλύψεις στην αστρονομία (Αρίσταρχος), γεωμετρία (Ευκλείδης), μηχανική (Αρχιμήδης) και ιατρική (Ηρόφιλος, Ερασίστρατος).
Η Κοινή Ελληνική γίνεται η διεθνής γλώσσα της ανατολής.
Ανάδυση φιλοσοφικών ρευμάτων που εστιάζουν στην προσωπική ηθική και ευδαιμονία, όπως ο Στωικισμός και ο Επικουρισμός.
Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και η Σχολή του Περγάμου ήταν κέντρα γνώσης.
Μνημειώδεις ναοί, στοές, θέατρα, πολεοδομία με ορθογώνια σχέδια.
-----------------------------------------------
Οι Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν οι στρατηγοί του που πολέμησαν για τη διανομή της αυτοκρατορίας του μετά τον θάνατό του (-323), οδηγώντας στους Πολέμους των Διαδόχων. Οι κυριότεροι ήταν οι Πτολεμαίος (Αίγυπτος), Σέλευκος (Ασία), Λυσίμαχος (Θράκη), Κάσσανδρος (Μακεδονία) και Αντίγονος ο Μονόφθαλμος, δημιουργώντας τα Ελληνιστικά βασίλεια.
Κύριοι Διάδοχοι (Στρατηγοί):
• Πτολεμαίος Α' Σωτήρ: Ανέλαβε την Αίγυπτο, ιδρύοντας τη δυναστεία των Πτολεμαίων.
• Σέλευκος Α' Νικάτωρ: Κυριάρχησε στην Ασία (από τη Μεσοποταμία έως την Ινδία), ιδρύοντας τη δυναστεία των Σελευκιδών.
• Κάσσανδρος: Κυρίευσε τη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα, εξοντώνοντας την οικογένεια του Αλεξάνδρου.
• Λυσίμαχος: Έλαβε τη Θράκη και αργότερα τη Μικρά Ασία.
• Αντίγονος ο Μονόφθαλμος: Επεδίωξε την ένωση της αυτοκρατορίας, κυριαρχώντας στη Μικρά Ασία.
• Αντίπατρος: Αντιβασιλέας της Μακεδονίας, έμπιστος στρατηγός.
• Ευμένης ο Καρδιανός: Γραμματέας του Αλεξάνδρου, πολέμησε υπέρ της βασιλικής οικογένειας.
• Περδίκκας: Πρώτος επιμελητής της βασιλείας, δολοφονήθηκε.
• Επίγονοι: Οι γιοι των διαδόχων, με σημαντικότερο τον Δημήτριο τον Πολιορκητή.
Δημοσίευση σχολίου