ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Ορφέας - Εκείνος που Θυσιάστηκε για να Αποκτήσει η Ανθρωπότητα τη Σοφία των Θεών

[ΕΙΚΟΝΑ: Ζωγραφικη του Πολύγνωτου. Θράκες ακούν μαγεμένοι τον δαφνοστεφανωμένο Ορφέα να παίζει λύρα. Λεπτομέρεια από αθηναϊκό ερυθρόμορφο αγγείο, περίπου το -450. Berlin, Staatliche Museen 3172. Staatliche Museen, Berlin License Plate 11 UK 1007 177. Ο Πολύγνωτος ήταν σημαντικός Αθηναίος αγγειογράφος του -5ου αιώνα, ο οποίος εργάστηκε με την ερυθρόμορφη τεχνική.]

----------------

Ο Ορφέας, ο Θράκας βάρδος, ο μεγάλος εμπνευστής των Ελλήνων, έπαψε να είναι γνωστός ως άνθρωπος και γιορταζόταν ως θεότητα αρκετούς αιώνες πριν από τη Χριστιανική Εποχή.

Ο Τόμας Τέιλορ (1758 – 1835) [ήταν Άγγλος μεταφραστής και νεοπλατωνιστής, ο πρώτος που μετέφρασε στα αγγλικά τα πλήρη έργα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα , καθώς και τα ορφικά αποσπάσματα] στο έργο του “Οι Μυστικοί Ύμνοι του Ορφέα”, γράφει:

«Όσο για τον ίδιο τον Ορφέα, μόλις ένα ίχνος της ζωής του μπορεί να βρεθεί ανάμεσα στα τεράστια ερείπια του χρόνου. Κάποτε ζούσε ένα άτομο ονόματι Ορφέας, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της θεολογίας στους Έλληνες. Ο θεμελιωτής της ζωής και της ηθικής τους. Ο πρώτος των προφητών και ο πρίγκιπας των ποιητών. Ο ίδιος απόγονος μιας Μούσας, που δίδαξε στους Έλληνες τις ιερές τελετουργίες και τα μυστήριά τους και από τη σοφία του οποίου, σαν από μια αέναη και άφθονη πηγή, έρεε η θεϊκή μούσα του Ομήρου και η υπέροχη θεολογία του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα».

Ο Ορφέας ήταν ο ιδρυτής του Ελληνικού μυθολογικού συστήματος, το οποίο χρησιμοποίησε ως μέσο για τη διάδοση της Φιλοσοφίας του. Μυήθηκε στα Μυστήρια των Καβείρων στη Σαμοθράκη, τα οποία αναμφίβολα συνέβαλαν στις γνώσεις του για την ιατρική και τη μουσική.

Ο Έρωτας του Ορφέα και της Ευρυδίκης είναι ένα από τα τραγικά επεισόδια της Ελληνικής Μυθολογίας και προφανώς αποτελεί το εξέχον χαρακτηριστικό του Ορφικού Τελετουργικού. Η Ευρυδίκη, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από έναν κακό που προσπαθούσε να την αποπλανήσει, πέθανε από το δηλητήριο ενός φιδιού που την τσίμπησε στη φτέρνα. Ο Ορφέας, διεισδύοντας στην καρδιά του κάτω κόσμου, γοήτευσε τόσο πολύ τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη με την ομορφιά της μουσικής του που συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Ευρυδίκη να επιστρέψει στη ζωή, αν ο Ορφέας μπορούσε να την οδηγήσει πίσω στη σφαίρα των ζωντανών χωρίς να κοιτάξει ούτε μια φορά γύρω του για να δει αν την ακολουθούσε. Τόσο μεγάλος ήταν ο φόβος του μήπως ξεμακρύνθηκε από αυτόν που, γύρισε το κεφάλι του και η Ευρυδίκη με μια συντετριμμένη κραυγή παρασύρθηκε πίσω στη γη του θανάτου.

Ο Ορφέας περιπλανήθηκε στη γη για λίγο απαρηγόρητος, και υπάρχουν αρκετές αντικρουόμενες εκδοχές για τον τρόπο του θανάτου του. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι σκοτώθηκε από κεραυνό. Άλλοι, ότι αποτυγχάνοντας να σώσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη, αυτοκτόνησε. Η γενικά αποδεκτή εκδοχή του θανάτου του, ωστόσο, είναι ότι τον διέσχισαν Κίκονες γυναίκες, των οποίων τις προτάσεις είχε απορρίψει.

Στο δέκατο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα αναφέρεται ότι, λόγω της θλιβερής του μοίρας στα χέρια γυναικών, η ψυχή που κάποτε ήταν ο Ορφέας, όταν προοριζόταν να ζήσει ξανά στον φυσικό κόσμο, προτίμησε να επιστρέψει στο σώμα ενός κύκνου παρά να γεννηθεί από γυναίκα.

Το κεφάλι του Ορφέα, αφού αποσπάστηκε από το σώμα του, ρίχτηκε με τη λύρα του στον ποταμό Έβρο, από όπου και έπλευσε στη θάλασσα, όπου, σφηνώνοντας σε μια σχισμή σε έναν βράχο, έδινε χρησμούς για πολλά χρόνια. Η λύρα, αφού κλάπηκε από το ιερό της και κατέστρεψε τον κλέφτη, πάρθηκε από τους θεούς και διαμορφώθηκε σε αστερισμό.

Ο Ορφέας έχει από καιρό τραγουδηθεί ως ο προστάτης της μουσικής. Με την επτάχορδη λύρα του έπαιζε τόσο τέλειες αρμονίες που οι ίδιοι οι θεοί συγκινήθηκαν και επαίνεσαν τη δύναμή του. Όταν άγγιζε τις χορδές του οργάνου του, τα πουλιά και τα ζώα συγκεντρώνονταν γύρω του, και καθώς περιπλανιόταν μέσα στα δάση, οι μαγευτικές του μελωδίες έκαναν ακόμη και τα Αρχαία δέντρα να κάνουν μεγάλη προσπάθεια να τραβήξουν τις δύσβατες ρίζες τους από τη γη και να τον ακολουθήσουν.

Ο Ορφέας είναι ένας από τους πολλούς Αθανάτους που έχουν θυσιαστεί για να αποκτήσει η ανθρωπότητα τη σοφία των θεών.

Με τον συμβολισμό της μουσικής του, μετέδωσε τα θεϊκά μυστικά στην ανθρωπότητα, και αρκετοί συγγραφείς έχουν δηλώσει ότι οι θεοί, αν και τον αγαπούσαν, ανησυχούσαν ότι θα ανέτρεπε το βασίλειό τους και γι' αυτό απρόθυμα περιέλαβαν την καταστροφή του.

Με την πάροδο του χρόνου, ο ιστορικός Ορφέας έγινε το σύμβολο της Ελληνικής Σχολής της Αρχαίας Σοφίας. Έτσι, ο Ορφέας ανακηρύχθηκε γιος του Απόλλωνα, της θεϊκής και τέλειας αλήθειας, και της Καλλιόπης, της Μούσας της αρμονίας και του ρυθμού. Με άλλα λόγια, ο Ορφέας είναι η μυστική διδασκαλία (Απόλλωνας) που αποκαλύπτεται μέσω της μουσικής (Καλλιόπη).

Η Ευρυδίκη είναι η ανθρωπότητα νεκρή από το τσίμπημα του φιδιού της ψευδούς γνώσης και φυλακισμένη στον κάτω κόσμο της άγνοιας. Σε αυτή την αλληγορία, ο Ορφέας συμβολίζει τη θεολογία, η οποία την κερδίζει από τον βασιλιά των νεκρών, αλλά αποτυγχάνει να επιτύχει την ανάστασή της επειδή εκτιμά λανθασμένα και δεν εμπιστεύεται την έμφυτη κατανόηση μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

Οι Κικόνιες γυναίκες που έσκισαν τον Ορφέα άκρο με άκρο συμβολίζουν τις διάφορες αντιμαχόμενες θεολογικές παρατάξεις που καταστρέφουν το σώμα της Αλήθειας. Δεν μπορούν να το πετύχουν αυτό, ωστόσο, μέχρι οι ασύμφωνες κραυγές τους να πνίξουν την αρμονία που αντλεί ο Ορφέας από τη μαγική του λύρα.

Το κεφάλι του Ορφέα συμβολίζει τις εσωτερικές διδασκαλίες της λατρείας του.

Η λύρα είναι η μυστική διδασκαλία του Ορφέα. Οι επτά χορδές είναι οι επτά θεϊκές αλήθειες που είναι τα κλειδιά για την παγκόσμια γνώση.

Οι διαφορετικές αφηγήσεις για τον θάνατό του αντιπροσωπεύουν τα διάφορα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την καταστροφή των μυστικών διδασκαλιών: η σοφία μπορεί να πεθάνει με πολλούς τρόπους ταυτόχρονα.

Η αλληγορία του Ορφέα που ενσαρκώνεται στον λευκό κύκνο απλώς σημαίνει ότι οι πνευματικές αλήθειες που διακήρυξε θα συνεχιστούν και θα διδαχθούν από τους φωτισμένους μυημένους όλων των μελλοντικών εποχών. Ο κύκνος είναι το σύμβολο των μυημένων των Μυστηρίων. Είναι επίσης σύμβολο της θεϊκής δύναμης που είναι ο πρόγονος του κόσμου.

Αυτές οι διδασκαλίες συνεχίζουν να ζουν και να μιλούν ακόμη και μετά την καταστροφή του σώματός του (της λατρείας).

bibliotecapleyades.net