Ο ΕΛΛΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σιτάλκας Λυσίμαχος

Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Πηγή εικόνας

Του Βλάση Ρασσιά 

Όσο μας Πονάς, τόσο μας Πωρώνεις. 

(Ο Μαζικός  Αθλητισμός ως Αποκτηνωτικό Εργαλείο) 

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Διιπετές, τεύχος 26, Οκτώβριος -Νοέμβριος  “1998”) 

Ο έξω από την μάζα άνθρωπος, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος (αφού έχει την δυνατότητα να επιλέξει αυτήν την διαφοροποίησή του), είναι κουρδισμένος στην γνώση των αιτίων των πραγμάτων και την δυνατότητα προβλέψεως των αποτελεσμάτων των πράξεών του (αλλά και των πράξεων των άλλων). Πολύ σωστά ο Σενέκας ο Νεώτερος είχε τονίσει τον πρώτο αιώνα της Era Vulgaris ότι το Αγαθό δεν είναι παρά απλώς η γνώση των πραγμάτων και Κακό το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η άγνοιά τους. 

Ο μαζικός άνθρωπος εκτελεί τις περισσότερες πράξεις του χωρίς να καταλαβαίνει ούτε τις αιτίες τους ούτε τ’ αποτελέσματά τους. Αυτό είναι που του επιτείνει την δουλική του φύση, αφού μόνο η σαφής διαύγεια σκέψεως-πράξεως ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Όλες λοιπόν οι τυραννίες του προσφάτου (άρα ιδιότυπου, μεταηλεκτρικού) παρελθόντος, του ζοφερού παρόντος και, ίσως του αμέσου μέλλοντος αν υπάρξουν, εστόχευαν, στοχεύουν και θα στοχεύουν στην λαχανοποίηση του ανθρώπινου μυαλού. Η έλλειψη της Παιδείας (που είναι “δεύτερος ήλιος για τους πεπαιδευμένους” σύμφωνα με την οπτική των προγόνων μας αληθινών Ελλήνων) κάνει την αρχή. Εκείνο όμως που ακολουθεί ως λαίλαπα, είναι η καταβύθιση του μαζικού ανθρώπου-δούλου στο Κτηνώδες, μέσα από:  

* Διάλυση της ατομικότητος και ιδιαιτερότητος μέσα σε ένα “ομοιογενές” πλήθος που συσπειρώνεται γύρω από ένα επίπλαστο, σαθρό και άρα αυθαίρετο “εμείς” (το ψευδέθνος, το χωριό, η εκκλησία, το κόμμα, η ομάδα κ.ο.κ.).  

* Ορισμό ενός κατ’ ανάγκη και “υποχρεωτικού” κακού “αντιπάλου” (οι “εθνικοί” εχθροί, οι αλλοχωρίτες, οι άπιστοι, οι κομματικοί αντίπαλοι, οι “κουρέλες” των αντιπάλων ομάδων, κ.ο.κ.  

* Αποδαιμονοποίηση και στην συνέχεια θεοποίηση κι επί πλέον, όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών της μάζας, μέσα από μία θρασύτατη αντιστροφή των μέτρων και αξιών (έλλειψη λογικής, σεβασμού ετερότητος κι ατομικότητος, κ.ο.κ.)  

*Μετατροπή του επουσιώδους σε σημαντικό και του σημαντικού σε επουσιώδες και παγίδευση των μαζανθρώπων μέσα στην νέα επίπλαστη πραγματικότητα (λ.χ. ο “φίλαθλος” αγωνιά έως θανάτου για ένα σκορ που δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα την οποίαν υφίσταται στην εξωγηπεδική, αληθινή ζωή του). 

Με τα πιο πάνω δεδομένα, δεν είναι καθόλου παράξενο που ο λεγόμενος “μαζικός” αθλητισμός αποτελεί το προσφιλέστερο εργαλείο όλων των κατ’ εξοχήν αποκτηνωτών της ανθρώπινης μάζας. Εκεί ο αποκτηνωμένος μαζάνθρωπος παρακολουθεί τις κινήσεις κάποιων επαγγελματιών, συνήθως αμοιβομένων σκανδαλωδώς υπερβολικά για το πνευματικό τους επίπεδο και που συνήθως αδυνατούν να αρθρώσουν έστω και μία σύνθετη φράση και πνέει μένεα εναντίον κάποιων ομοίας ποιότητος “αντιπάλων”, που το μόνο έγκλημά τους είναι (όπως και στην περίπτωση του εθνικισμού που ο άλλος κηρύσσεται “εχθρός” επειδή απλώς και μόνο έτυχε να παγιδευτεί σε μία αντίπερα πλευρά κάποιων αυθαιρέτων συνόρων), ότι επαγιδεύθησαν από την αποκτηνωμένη μηχανή σε λάθος “χρώμα” ή “φανέλλα”. Γι’ αυτή την “διαφορά” του, ο μαζάνθρωπος των γηπέδων μπορεί ακόμη και να σκοτώσει και άλλωστε το έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη.  

Δεν θα μπω φυσικά ποτέ σε πειρασμό να ρωτήσω κάποιον μαζάνθρωπο (λ.χ. έναν Βραζιλιάνο ή έναν Ρωμιό άνεργο, που χοροπηδούν ή να κλαίνε επειδή εκέρδισε ή έχασε η ομάδα τους), τι μπορεί να τον ενδιαφέρει πραγματικά ένα Χ εσωγηπεδικό αποτέλεσμα, που ούτε την πατρίδα του “δοξάζει” (αλοίμονο αν εδοξάζοντο με ποδόσφαιρο και μπάσκετ οι πατρίδες...) ούτε τον ίδιο ξεβαλτώνει από την προσωπική του μιζέρια. Θα καταντούσα εγώ παράλογος, προσπαθώντας να εκμαιεύσω λογική απάντηση από ένα παράλογο (άρα αποκτηνωμένο) ον, που άγεται και φέρεται μέσα σε μία παράλογη (άρα αποκτηνωτική) διαδικασία.  

Οι μαζάνθρωποι – δούλοι, νομίζουν ότι είναι κάτι με το να μισούν κάποιους άλλους, αγνοώντας όπως είναι φυσικό, την βασική αρχή της ανθρώπινης Ελευθερίας, ότι ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα να είναι κάποιοι άλλοι κύριοί μας όσο εμείς δεν έχουμε την αυταπάτη ότι είμαστε πάντοτε και αξιωματικά κύριοι όλων των σκέψεων και πράξεών μας.

Γράφοντας όλα αυτά ίσως ενοχλήσω κάποιους φίλους που δεν έχουν ακόμη απεγκλωβισθεί από τους μαζοποιητικούς μηχανισμούς αυτής της δουλοπαραγωγού κοινωνίας (και τάχα μη δουλοκτητικής, αλλά αν ήταν τέτοια τότε γιατί χρειάζεται να κατασκευάζει δούλους;). Ας με πιστέψουν, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.

Και ο γράφων κάποτε εχειροκρότησε από κερκίδων κάποιους “παίκτες”, όμως δεν έμεινε εκεί. Έξω από το γήπεδο παραμόνευε η άγρια καθημερινή πραγματικότητα και δεν επιθυμούσε να καταλήξει μήτε δούλος, μήτε μαζοχιστής. Είχε καλύτερα για τον εαυτό του, από τα να κρατεί με ηλίθιο πρόσωπο ένα πανώ που διακηρύσσει τον απόλυτο μαζοχισμό: “Όσο μας πονάς, τόσο μας πωρώνεις”.

Οι Θεοί θέλουν Θεούς, έλεγε ο Νοβάλις, αλλά εγώ δεν θα το τραβήξω μέχρι εκεί. Ας κάνει απλώς, όποιος τελοσπάντων ενδιαφέρεται, διότι κανέναν δεν θα κάνουμε άνθρωπο με το ζόρι, ένα πρώτο βήμα από τα μαζικά και δουλικά σκότη στο φώς της ανθρώπινης ελευθεροπρέπειας. Η πορεία προς τον Άνθρωπο (με κεφαλαίο Α) έχει πολύ μεγάλη διαδρομή, ικανή να μας απασχολήσει μία ολόκληρη ζωή.

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Διιπετές, τεύχος 26, Οκτώβριος -Νοέμβριος  “1998”) 

Απόσπασμα – Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://rassias.gr/9002.html

Η ΛΕΞΗ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ ΕΠΙ 1.500 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΟΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Του Θωμά Ηλιόπουλου*

Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού –χωρίς αμφιβολία– έγινε κατά τη διάρκεια του +4^ου αιώνα. Από τότε και για τα επόμενα 1500 χρόνια ακόμη και το όνομα Έλληνας απαγορεύτηκε τελείως να χρησιμοποιείται.

Στη διάρκεια αυτών των 1500 ετών ψάξτε να βρείτε το όνομα Έλληνας σε ό,τι έμεινε γραπτό στην ελληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα.

Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ.

Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ειδωλολάτρη, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία.

Κατά το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα χρόνια του Βυζαντίου και κατά την τουρκοκρατία, ο ραγιάς Ρωμιός είχε ξεχάσει τελείως την Ελλάδα, την ελληνικότητά του και το ίδιο το όνομά του. Τον έκαναν να απεχθάνεται τον έλληνα και για αυτό έγινε ρωμιός και μάλιστα να είναι υπερήφανος για αυτό. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν πέταξε το όνομά του για να πάρει το όνομα του κατακτητή. Θλιβερό κατάντημά μας. Έμεινε, όμως, η ελληνική γλώσσα η οποία εξυπηρέτησε το εκάστοτε κατεστημένο, αλλά και αυτή αλλοιώθηκε βάναυσα να το υπηρετεί. Χιλιάδες λέξεις της πήραν άλλη σημασία που ήθελαν οι κατακτητές οι οποίοι ήξεραν ότι ένα λαό τον κατακτάς όταν όντως του αλλάζεις τη γλώσσα του.

Η 25^η Μαρτίου 1821 έφτασε σαν ένας εφιάλτης και τον ξύπνησε, γιατί στο βαθύ υποσυνείδητο όλοι οι σκλάβοι Ρωμιοί ήξεραν ότι ήταν «Έλληνοι». Ευτυχώς τους είχε μείνει και αυτό μέσα στη ρωμαίικη παράδοση. Τα δημοτικά μας τραγούδια και πάλι ευτυχώς κράτησαν κάτι από αυτή την καταστροφική ισοπέδωση. Αυτή ήταν η ζοφερή κατάσταση των Ελλήνων όταν ανέτειλε το 1821.

Κατά την Αναγέννηση οι Ευρωπαίοι μάς «άνοιξαν» λίγο τα μάτια, αλλά η λάμψη της, δυστυχώς, δεν μπορούσε να φτάσει σε κάθε ελληνική γωνιά της Μεσογείου. Εξάλλου ακολούθησαν και τα 400 χρόνια της μαύρης Τουρκοκρατίας.

Μέχρι και το 1821 –και πολύ μετά από αυτό– η πραγματικότητα ήταν ότι όλος ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Η ρωμιοσύνη τον κρατούσε απολίτιστο και κάτω από την εξουσία των δογμάτων και τον τυραννούσε πολιτικά, αλλά περισσότερο πνευματικά.

Ακόμη και μετά το 1821 η Ευρώπη φιλελληνικά προσπάθησε να μάς βοηθήσει, αλλά το ρωμαίικο έμεινε πάντοτε εναντίον της Ελλάδας και κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και σήμερα ονομάζουμε τους προγόνους μας, τους φωτοδότες της ανθρωπότητας φευ, τους ιδεολάτρες που έσπειραν το σημερινό μας πολιτισμό, χλευαστικά τους υποβιβάζουμε και τους αποκαλούμε αηδιαστικά ειδωλολάτρες!

Η ελληνικότητά μας ακόμη και σήμερα διαστρεβλώνεται, τις περισσότερες φορές αποκρύπτεται και αλλοιώνεται τόσο άδικα ώστε να την απωθούμε. Ο σημερινός έλληνας αγνοεί τελείως το παρελθόν του και τον εαυτό του. Με τη ρωμιοσύνη γίναμε ένας λαός σχιζοφρενής. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την ένδοξη ιστορία και το λαμπρό παρελθόν του το οποίο θα πρέπει να τον οδηγεί στο μέλλον για σημαντικότερα κατορθώματα;

Οι Ευρωπαίοι ακόμη και σήμερα περιμένουν σπίθες αναλαμπής από τον ελληνισμό που δεν έρχονται.

Ως ρωμιοί τι έχουμε δώσει στον κόσμο; Η Ευρώπη κατά την Αναγέννηση αναγεννήθηκε μέσα στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Εμείς είμαστε αιώνες πίσω και ζούμε μέσα σε ένα δογματισμό και κρατικισμό που δεν είναι ελληνικά και αυτό ακριβώς μας απομονώνει από την Ευρώπη, αλλά περισσότερο εκμηδενίζει τις δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Με μία τόσο μακραίωνη ταπείνωση, ο σημερινός Έλληνας δεν γνωρίζει το χθες και είναι ανίκανος να προβλέψει και να βαδίσει στο ελληνικό του μέλλον. Αυτό μας έχει φέρει σε μία κατάσταση βαρβαρότητας που τη ζει σήμερα ο Έλληνας μέσα στη χρεοκοπία του.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μας έφερε το 1821 –εκτός από την ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό– είναι που ξαναέφερε στην επιφάνεια και ζωντάνεψε τα ονόματα Ελλάς και Έλληνες. Να, λοιπόν γιατί η γενναία Ελληνική Επανάσταση αφορίστηκε τόσο πανηγυρικά! Η ρωμιοσύνη μάς ήθελε ανιστόρητους, βάρβαρους και σκλάβους. Ποιος το αμφιβάλει αυτό;

Εάν έχετε διαβάσει δύο-τρία βιβλία Ιστορίας, βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και πέστε ότι όλα τα ανωτέρω είναι ψέματα. Η καρδιά που χτυπάει ελληνικά και βλέπει ελεύθερα και με πόνο την κατάντιά μας, θα ομολογήσει την αλήθεια που φαίνεται με γυμνό μάτι. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Είχε απόλυτο δίκιο ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς που διακήρυξε:

Αυτό το λόγο θα σας πω

δεν έχω άλλο κανένα,

Μεθύστε με το αθάνατο

κρασί του Εικοσιένα.

Μόνο τότε θα ψάλλουμε με πολλή υπερηφάνεια τα αθάνατα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

Των ελλήνων τα ιερά

Και σαν πρώτα ανδρειωμένη

Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ας σκεφτούμε ΟΜΩΣ τι μας λένε και τι μας συμβουλεύουν τα λόγια αυτά!

*Ο ΘΩΜΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκπαιδευτικός στη Μελβούρνη και αρθρογράφος σε ομογενειακά και Ελληνικά έντυπα

Από Λόγιος Ερμής

«Η γη μας γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων, πασίχαρος και υπέρτερος θεός μας είν’ ο Απόλλων. Η Αρχαία Ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη. Ο Μέγας Παν δεν πέθανε, όχι. Ο Παν δεν πεθαίνει!». Κωστής Παλαμάς

Σήμερα για τους περισσότερους, οι 12 Θεοί του Ολύμπου είναι απλώς φιγούρες της Ελληνικής Μυθολογίας ή τουριστικά αγαλματάκια στο Μοναστηράκι. Υπάρχουν όμως μερικές χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα που τους επικαλούνται και τους πιστεύουν ακόμη και τώρα. Και όχι για πλάκα.

Οι λεγόμενοι Δωδεκαθεϊστές, ή «Έλληνες Εθνικοί» ακολουθούν, όπως λένε, τις «αρχαιοελληνικές αρετές» και έχουν κάνει τη θρησκεία τους σχεδόν τρόπο ζωής. Αλλάζουν τα ονόματά τους σε αρχαιοελληνικά, μετρούν τα χρόνια με το αρχαίο ημερολόγιο, πραγματοποιούν σπονδές σε βωμούς ντυμένοι με χιτώνες, ονειρεύονται μια μέρα την αναστήλωση των αρχαίων ναών και δεν αρνούνται ότι θα ήθελαν να κάνουν τελετές ακόμα και μέσα στον Παρθενώνα.

Το «Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών» είναι μία από τις πιο γνωστές οργανώσεις τους και ιδρύθηκε επίσημα τη δεκαετία του ’90, συγκεντρώνοντας τους πιστούς της αρχαίας θρησκείας. Από τότε πάντως κάποιοι από αυτούς διαφοροποιήθηκαν, άλλοι αποσχίσθηκαν, άλλοι δημιούργησαν νέες ομάδες, και άλλοι κατέληξαν εντελώς γραφικοί, όπως μας λέει ο επικεφαλής του, Βλάσσης Ρασσιάς.

Σήμερα, τα μέλη του «ΥΣΕΕ» συναντιούνται τακτικά κάνοντας διαλέξεις στο χώρο τους αλλά και πραγματοποιώντας λατρευτικές τελετές, για να τιμήσουν το Δία, την Αθηνά, τον Ασκληπειό και τους υπόλοιπους θεούς τους.

Δημοσίευση by theasis.gr.

Όλα αυτά μοιάζουν ίσως αστεία και όχι μόνο σε θεοσεβούμενους Χριστιανούς. Με την θρησκευτική ελευθερία κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, οι Έλληνες Εθνικοί παραμένουν να νιώθουν αδικημένοι από το ελληνικό κράτος, σε μια χώρα όπου η Ορθοδοξία αποτελεί συνταγματικά την επίσημα επικρατούσα θρησκεία. Όπως και να ‘χει, το τελευταίο διάστημα το υπ. Παιδείας έχει εξετάσει εκ νέου το νομικό πλαίσιο για όλες τις θρησκευτικές κοινότητες, όπως μας επισημαίνει ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων.

Παρουσίαση/Παραγωγή: Αναστασία Μουμτζάκη

Κάμερα: Φάνης Καραγιώργος, Χρήστος Αραμπατζής

Μοντάζ: Πάνος Βουτσαράς

Post Production Coordinator: Νίνα Φούφα

Πηγή: http://www.vice.com/gr/greekology/oh-my-gods

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΥΣ

Η Φιλοσοφία είναι παλαιότατη μεταξύ των Ελλήνων και περισσότερη στην Κρήτη και στην Λακεδαίμονα, και οι πιο πολλοί σοφιστές από όλα τα μέρη της βρίσκονται εκεί.

Το αρνούνται όμως και προφασίζονται αμάθεια, για να μην φανερωθούν πως είναι ανώτεροι ως προς την σοφία των άλλων Ελλήνων, όπως ακριβώς οι σοφιστές που ανέφερε ο Πρωταγόρας, αλλά για να φαίνονται πως υπερέχουν στη μάχη και στην ανδρεία, με τη σκέψη πως αν φανερωθούν σε τι υπερέχουν, όλοι θα επιδοθούν σε τούτο, στη σοφία.

Τώρα όμως κρύβοντας το, εξαπάτησαν όσους λακωνίζουν στις πόλεις, και άλλοι τραυματίζουν τα ώτα τους μιμούμενοι εκείνους, και τυλίγονται με ιμάντες και ασχολούνται με τη γυμναστική και φορούν κοντά ενδύματα, με τη σκέψη πως οι Λακεδαιμόνιοι επικρατούν των Ελλήνων μέσω αυτών.

Οι Λακεδαιμόνιοι όμως όταν θέλουν να συναναστραφούν εύκολα με τους σοφιστές που βρίσκονται σε αυτούς, και δυσαρεστούνται πλέον να τους συναναστρέφονται κρυφά, αποβάλλουν τους λακωνίζοντες τούτους και όποιον άλλο ξένο βρίσκεται εκεί και συναναστρέφονται τους σοφιστές διαφεύγοντας της προσοχής των ξένων.

Δεν αφήνουν κανέναν νέο να πάει σε άλλες πόλεις, όπως ούτε και οι Κρήτες, ώστε να μην λησμονούν όσα τους διδάσκουν αυτοί. Σ’ αυτές τις πόλεις, άλλωστε, περήφανοι δεν είναι μόνο οι άνδρες για τη μόρφωσή τους, αλλά και γυναίκες.

Μπορείτε να καταλάβετε ότι λέω την αλήθεια γι’ αυτά και ότι οι Λακεδαιμόνιοι, στη φιλοσοφία και τους λόγους, είναι άριστα εκπαιδευμένοι, με τον εξής τρόπο: αν κάποιος, πράγματι, θελήσει να συζητήσει με τον πιο ασήμαντο Λακεδαιμόνιο, στα λόγια, στην αρχή, θ’ ανακαλύψει ότι φαίνεται ασήμαντος∙ όμως έπειτα, σε ανύποπτο σημείο της συζήτησης, ρίχνει, σαν κάποιος ικανός ακοντιστής, μια φράση αξιόλογη, σύντομη και νευρώδη, ώστε εκείνος που μαζί τους συζητεί να μη φαίνεται καθόλου καλύτερος από παιδί.

Κάποιοι, λοιπόν, και σύγχρονοι και παλαιότεροι, κατάλαβαν ακριβώς ότι το λακωνίζειν πολύ μάλλον είναι φιλοσοφία παρά φιλογυμναστική, γιατί γνωρίζουν ότι τέτοια λόγια, μόνο ο τέλεια πεπαιδευμένος άνθρωπος μπορεί να πει.

Σ’ αυτούς ανήκει κι ο Θαλής ο Μιλήσιος κι ο Πιττακός ο Μυτιληναίος κι ο Βίας από την Πριήνη κι ο Σόλων ο συμπολίτης μας κι ο Κλεόβουλος από την Λίνδο και ο Μύσων από τις Χηνές· έβδομον μαζί τους λογαριάζουν τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο. Όλοι αυτοί ήταν ζηλωτές και εραστές και μαθητές της Λακεδαιμόνιας παιδείας.

Απόδειξη ότι κάτι τέτοιο ήταν η σοφία τους είναι οι σύντομες φράσεις, οι αξιομνημόνευτες που έχει πει ο καθένας τους και που, αφού συγκεντρώθηκαν όλοι αυτοί, τις έκαναν κοινό αφιέρωμα στον Απόλλωνα, στο ναό του στους Δελφούς, σαν τον πρώτο καρπό της σοφίας τους, γράφοντας τα επιγράμματα που όλοι υμνούν, «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» και «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ».

Τώρα, για ποιο λόγο τα λέω αυτά; Επειδή αυτός ήταν ο τρόπος των παλαιών της φιλοσοφίας, μία κάποια λακωνική βραχυλογία.

(Πλάτωνος «Πρωταγόρας» 342.a.7 – 343.b.5)

http://hestiahellas.blogspot.gr/

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ: ΕΞΙ ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΣΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥΣ (ΒΙΝΤΕΟ)

Μια πρωτότυπη και εντυπωσιακή διαμαρτυρία παρακολούθησαν όσοι βρέθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Βρετανικό μουσείο, καθώς, η διεθνούς φήμης σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου, μαζί με έξι Ελληνίδες, ως άλλες Καρυάτιδες μπήκαν στον χώρο αναζητώντας την χαμένη αδελφή τους.

Το Σάββατο οι έξι πανέμορφες Ελληνίδες ντυμένες στα λευκά, ως άλλες Καρυάτιδες, μπήκαν στο Βρετανικό μουσείο αναζητώντας την χαμένη «αδερφή τους», προκαλώντας το ενδιαφέρον τόσο των τουριστών αλλά και όσων επισκέπτονταν εκείνη την ώρα το μουσείο. Ο κόσμος έκανε στην άκρη για να περάσουν. Τα φλας έδιναν και έπαιρναν και όλοι αναρωτιόνταν τι συμβαίνει. Ακόμη και οι υπεύθυνοι του μουσείου. Μαζί τους ο διεθνούς φήμης μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης και ο συνθέτης Παντελής Παυλίδης. Η αποστολή, αφού συντονισμένα έκανε μια βόλτα στην αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα, άρχισε να αναζητεί μέσα στο μουσείο την χαμένη Καρυάτιδα. Όταν την βρήκαν η συγκίνηση τους ήταν απερίγραπτη.

Αργότερα η αποστολή γέμισε με σημαίες γωνιά του Χάιντ Πάρκ ζητώντας από τους Βρετανούς «να επιστρέψουν την Καρυάτιδα στην γη που την γέννησε». Μπροστάρισα για μια ακόμη φορά η παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα σοπράνο.

Παράλληλα, ανήμερα της Πεντηκοστής έξω από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο παρουσιάστηκε, μια μικρή σε διάρκεια αλλά σημαντική σε ουσία, μουσικό-θεατρική παράσταση σε μουσική του συνθέτη Παντελή Παυλίδη και σκηνοθεσία της Έλντας Πανοπούλου. Όπως εξήγησε ο συνθέτης στο ΑΠΕ - ΜΠΕ «ήταν μια παράσταση βασισμένη σε δικές μου μελωδίες. Το πρώτο κομμάτι ήταν ποίηση από τον Αλκαίο και την Σαπφώ. Το δεύτερο ήταν ένας Ορφικός ύμνος προς τον Απόλλωνα και η τρίτη σύνθεση ήταν ένα οργανικό κομμάτι - κάλεσμα προς την έβδομη Καρυάτιδα που βρίσκεται στο Βρετανικό μουσείο. Σκοπός μας είναι να αφυπνιστούν οι συνειδήσεις ώστε κάποια στιγμή να γίνει αίτημα όλων η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο τόπο τους».

Αν και όλοι υποδέχθηκαν με εξαιρετικό τρόπο αυτές τις μοναδικές εκδηλώσεις παρ΄ όλα αυτά θέμα φαίνεται να δημιούργησαν οι υπεύθυνοι της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας όπως καταγγέλλει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου. «Πρέπει δε να σας πω ότι οι «ειδήμονες» της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας μας απαγόρευσαν να σταθούμε μπροστά στην εκκλησία. Δεν μας έδωσαν ούτε ρεύμα. Ρεύμα πήραμε από μια Σέρβα γειτόνισσα. Καρέκλα από το καφενείο. Μας απαγόρευσαν να σταθούμε ακόμη και μπροστά στην πόρτα της. Μας απαγόρευσαν να κάνουμε οτιδήποτε. Τον λόγο τον ξέρουν αυτοί. Φυσικά ο κόσμος ήρθε. Οι άνθρωποι από την εκκλησία έβγαιναν πολύ διστακτικά αλλά στο τέλος όλοι μας χειροκροτούσαν και αυτό είναι πολύ σπουδαίο για μας», επισημαίνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ με πικρία η κ. Θεοδωρίδου.

Φωτογραφίες: www.facebook.com/soniatheodoridou.theodorosorfanidis

Πηγή: Πρωτότυπη διαμαρτυρία για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα: Εξι Καρυάτιδες στο Βρετανικό Μουσείο αναζήτησαν την αδελφή τους [εικόνες] | Ειδήσεις και νέα με άποψη http://www.iefimerida.gr/node/158582#ixzz34DpJ44vp

AMNAwebTV

ΠΛΑΤΩΝ - ΤΙΜΑΙΟΣ

ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΣΟΛΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ! 

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΑΝΤΖΥ ΣΑΜΙΟΥ

ΠΛΑΤΩΝ-ΤΙΜΑΙΟΣ (ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ) Α' ΜΕΡΟΣ(ΣΤ.17a-22 c)

ΠΛΑΤΩΝ-ΤΙΜΑΙΟΣ (ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ) Β'ΜΕΡΟΣ(st.22c-27a)

oriaka

--------------------------------------

ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΤΙΜΑΙΟΣ - ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

AlexandrosKanenas

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2014 3, 4, 5, 6 ΙΟΥΛΙΟΥ - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΑΡΧΕΓΟΝΕΣ ΠΗΓΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΘΑ ΖΩΝΤΑΝΕΨΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΙ ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΜΗΘΕΙΩΝ 2014, ΣΤΙΣ ΥΠΩΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ, ΝΑ ΛΟΥΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΝ ΡΕΟΝΤΑ ΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΥΣ, ΤΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΑΔΡΥΑΔΕΣ ΝΥΜΦΕΣ ΤΟΥ ΌΡΟΥΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ.

ΣΤΕΛΛΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΩΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΥΨΗΛΩΝ ΙΔΕΩΔΩΝ, ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΛΕΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΜΗΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΔΙΣΑΝΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΔΩ, ΕΣΑΕΙ ΠΑΡΩΝ, ΩΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ, ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2014

ΑΝΤΙΔΟΣΙΣ

Ένα μέτρο με το οποίο κατέστησαν αδύνατη την φοροδιαφυγή των πλούσιων πολιτών οι Αθηναίοι. Ένα μέτρο που εάν εφαρμόζονταν σήμερα θα έλυνε το ζήτημα της φοροδιαφυγής των μεγάλων εισοδημάτων.

Οι Αθηναίοι υποχρέωναν τους πλουσιότερους των δέκα φυλών να κατασκευάζουν πολεμικά πλοία. Κάθε φυλή εξέλεγε 120 πρόσωπα μεταξύ των πλουσιοτέρων. Οι μισοί απ’ αυτούς που ονομάζονταν συμμορία, συνενώνονταν μ’ όλες τις συμμορίες των άλλων φυλών και διαιρούνταν, όλοι μαζί σε τέσσερις συμμορίες των 300 ατόμων η κάθε μια.

Οι εναπομένοντες μισοί των δέκα φυλών, που περιελάμβαναν τους λιγότερο πλούσιους, παρέμεναν επικουρικοί και συνεισέφεραν ανάλογα. Η κάθε μια από τις τέσσερις συμμορίες είχε δικό της στρατό και δικό της ρήτορα. Πλούσιοι θεωρούνταν όσοι είχαν περιουσία δέκα ταλάντων.

 Εάν κάποιος από τους πλούσιους, που τους υποδείκνυε η κάθε φυλή, ζητούσε την απαλλαγή του από την τριηραρχία (έξοδα κατασκευής, συντήρησης), με την δικαιολογία ότι δεν είναι πλούσιος, τότε δικαιούνταν ο οποιοσδήποτε άλλος πολίτης να δηλώσει αποδοχή του αξιώματος, υπό τον όρο να ανταλλάξει την περιουσία του με την περιουσία του ενισταμένου. Η πράξη αυτή καλούνταν αντίδοσις.

Είναι ολοφάνερο ότι κανείς πλούσιος δεν θα ήταν πρόθυμος να ζητήσει απαλλαγή από την τριηραρχία, κινδυνεύοντας ν’ ανταλλάξει την περιουσία του με την περιουσία κάποιου, ο οποίος διέθετε μικρότερη από την δική του. Η αντίδοση ίσχυε στην τριηραρχία, στην χορηγία, στην εστίαση και στην γυμνασιαρχία. Οι δημόσιες αυτές λειτουργίες ήταν ετήσιες και επομένως κάθε χρόνο γίνονταν αντιδόσεις.

Ο ενιστάμενος, αυτός δηλαδή που ζητούσε απαλλαγή, όφειλε να υποδείξει αυτόν που θεωρούσε πλουσιότερό του. Εάν ο τελευταίος αυτός αμφισβητούσε τον ισχυρισμό του ενισταμένου, ακολουθούσε δίκη, ειδική για την περίπτωση αυτή. Κατ’ αυτή ο καθένας τους ορκίζονταν ότι ορθώς και δικαίως αποφαίνονταν για την περιουσία του, και εντός τριημέρου υπέβαλλε λεπτομερή κατάστασή της. Μετά απ’ αυτό παραπέμπονταν η υπόθεση στο αρμόδιο δικαστήριο, στο οποίο γίνονταν συζήτηση περί της αξίας της περιουσίας, περί των βαρών της κλπ. (Δημοσθ. Προς Φαίν. 5).

Εν τω μεταξύ, καθένας από τους διάδικους προφυλακτικώς μπορούσε να κατάσχει την περιουσία του αντιδίκου του και να την σφραγίσει (Δημοσθ. Κατά Μειδίου 79). Η εναλλαγή της περιουσίας (αντίδοση) λάμβανε χώρα πριν από την έκδοση της δικαστικής απόφασης (Ισοκρ. περί αντιδόσεως 5).

Στην αντίδοση περιλαμβάνονταν η εναλλαγή όλης της περιουσίας, τα ζώα οι δούλοι (Λυσίου περί αντιδ. 1), οι αποκτήσεις (Δημοσθ. Κατ’ Αφόβου Β, 17), και τα χρήματα (Δημοσθ. Προς Λεπτίνη). Κατ’ εξαίρεση απαλλάσσονταν από την αντίδοση τα μεταλλεία («πλην των εν τοις έργοις τοις αργυρίοις»), οι κληρουχίες (Δημοσθ. Περι Συμμοτιών 16), τα κοινωνικά δηλαδή τα αδιαίρετα και οι περιουσίες που συνεπάγονται προσωποπαγείς υποχρεώσεις, όπως η διατροφή της μητρός.

Κατά την συζήτηση της αντίδοσης ήταν δυνατόν να συζητηθούν ορισμένες εξαιρέσεις των ανταλλακτέων.

Είναι αξιοθαύμαστη η απλότητα αλλά και η αποτελεσματικότητα του φορολογικού αυτού μέτρου. Παραδίδει η πολιτεία τους πλούσιους πολίτες στο έλεγχο της υποχρεωτικής ειλικρίνειας του καθενός, και προς την πολιτεία και προς στους ανθρώπους της ίδιας οικονομικής επιφάνειας.

Από τις πολλές αναφορές σε συγκεκριμένα περιστατικά που διαθέτουμε, από τους ρήτορες της εποχής, είναι φανερό ότι η διαδικασία αυτή εφαρμόζονταν συχνά. Και ο Ισοκράτης και ο Δημοσθένης υπήρξαν αντίδικοι σε περιπτώσεις αντιδόσεων.

Βιβλιογραφία: «ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ». Συγγραφέας, Ι. Δ. Ζέπος

http://athriskos.gr/

APOLLO AND THE HELLENIC LIGHT

Πηλεύς

Ο ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΜΟΣ ΕΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΛΥΣΣΩΔΩΣ ΚΑΘΕ ΤΑΣΙΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΟΛΕΘΡΙΩΤΕΡΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ (ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ''ΗΛΙΟΣ'')

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ''ΗΛΙΟΣ''

ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΕ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Η ΑΚΡΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΣΤΕΓΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΟΝΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΜΟΥ.

Η ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ. Η ΜΕΤΑΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΑΠΟ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.

Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΙΣ ΔΙ' ΕΓΚΑΡΤΕΡΗΣΕΩΣ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ ΓΗΙΝΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΕΩΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΧΑΣΑΝΤΕΣ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΕΝΟΜΙΖΟΝ ΟΤΙ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΛΑΣ ΟΔΥΡΜΩΝ ΜΟΝΟ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΟΤΙ ΜΕΡΙΜΝΑ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΘΑΡΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΑΥΤΗ ΗΤΟ Ο ΑΓΙΟΣ, Η ΑΓΙΩΣΥΝΗ, Ο ΠΑΝΑΓΝΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΗΡΩΑΣ Ή Ο ΣΟΦΟΣ Ή Ο ΔΥΝΑΤΟΣ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΡΕΤΕΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΕΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝΤΟ ΟΥΤΕ ΕΘΑΥΜΑΖΟΝΤΟ, ΑΛΛΑ ΗΓΝΟΟΥΝΤΟ.

ΑΥΤΑ ΟΛΑ ΟΜΩΣ  ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΜΟΙΡΑΙΩΣ ΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΑΠΕΔΥΝΑΜΩΝΕ ΚΑΘΕ ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΕΦΘΕΙΡΕ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ.

Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΚΑΘΕ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΤΟ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΟΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΕΥΝΩΙΚΟΤΕΡΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ Ή ΕΘΝΙΚΩΝ ΒΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΕΔΙΔΑΣΚΕΤΟ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΕΥΕΤΟ ΟΤΙ ΜΟΝΟ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΗΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΦΕΡΗ ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΕΧΡΕΙΑΖΕΤΟ.

ΟΙ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΝΤΟΥ ΕΙΣΕΔΥΟΝ, ΠΑΝΤΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΑΝ, ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΝΕΜΙΓΝΥΟΝΤΟ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΗΣΑΝ ΦΟΡΕΙΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΗΣ ΑΠΑΡΝΗΣΕΩΣ.

..............

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΝ ΦΡΟΝΗΜΑ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ. ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΑΦΟΥ Ο ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΗΤΟ Η ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ, Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΓΙΩΝ, ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΟΙ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΥΠΟΙ, ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ:

ΟΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΙ, ΤΑ ΕΠΙΤΙΜΙΑ, ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ, ΟΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΗΣΑΝ ΟΠΛΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΟ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΩΝ Ή ΤΩΝ ΜΗ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΩΝ ΠΕΙΘΗΝΙΩΣ ΑΥΤΗΝ.

ΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ ΕΑΝ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΕΞΕΝΕΥΡΙΣΘΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ, ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΔΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΜΟΙΡΑΙΑ

ΚΑΤΑΛΗΞΗ, ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΙΣΧΥΕ;

ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ - ΛΕΓΕΤΑΙ - ΥΠΕΡ ΤΩΝ 300.000 ΑΝΔΡΩΝ ΕΙΧΑΝ ΕΙΣΕΛΘΕΙ ΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΝ ΜΟΝΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΡΙΘΜΟΥΝΤΟ ΚΑΤΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΣΚΗΣΕΩΣ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΟΝΑΣΟΥΝ ΑΠΟΣΥΡΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΖΩΗ.

ΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ ΕΑΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΕΥΡΕΘΗΣΑΝ ΟΙ ΑΥΘΟΡΜΗΤΩΣ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΙΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΙΑ' ΔΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΧΑΤΟ ΑΓΩΝΑ ΥΠΕΡ ΔΙΑΣΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΛΗΘΟΣ ΕΜΕΝΕΝ ΑΠΑΘΕΣ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑ ΦΡΟΝΗΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΝΕΨΥΧΩΝΕΝ, ΟΛΟΙ ΔΕ ΕΠΙΣΤΕΥΟΝ - ΔΙΟΤΙ ΤΑΥΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΕΙΧΟΝ ΥΠΟΣΤΗ Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ - ΥΠΟ ΤΗΝ ΝΟΣΗΡΑΝ ΕΠΙΔΡΑΣΙΝ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΧΝΗΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΙΧΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ Η ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΦΗ, ΟΤΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΩΝ ΛΙΤΑΝΕΙΩΝ ΘΑ ΤΡΕΨΗ ΕΙΣ ΦΥΓΗΝ ΤΟΥΣ ΑΠΙΣΤΟΥΣ.

ΔΕΝ ΗΝΤΛΟΥΝ ΕΚ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΟΥ ΜΕΝΟΥΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΝ ΟΤΙ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΘΑ ΦΕΡΗ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ, ΑΛΛΑ ΑΦΗΝΑΝ ΑΝΕΥ ΙΔΙΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΜΟΝΟΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ.

.........

Ο ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΣ ΣΤΙΓΜΑΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ, ΔΕΝ ΕΦΑΝΤΑΣΘΗ ΚΑΝ ΟΤΙ ΗΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΗ ΜΕ ΓΕΝΝΑΙΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΚΩΝ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΠΕΜΕΝΕ ΔΕ ΜΕ ΛΥΣΣΑΝ, ΜΗ ΑΝΕΧΟΜΕΝΑΣ ΚΑΜΙΑΝ ΣΚΕΨΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ, ΠΡΟΪΟΝ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΕΩΣ, ΨΥΧΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΧΜΗΡΟΤΗΤΟΣ ΨΥΧΗΣ.

ΙΔΙΩΣ ΕΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΛΥΣΣΩΔΩΣ ΚΑΘΕ ΤΑΣΙΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΟΛΕΘΡΙΩΤΕΡΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΕΚΙΝΔΥΝΕΥΟΝ ΝΑ ΜΗ ΤΗΡΗΘΟΥΝ ΑΛΩΒΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΜΕΙΩΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ''ΗΛΙΟΣ''

http://hestiahellas.blogspot.gr/

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ

Λέγεται ότι κάποτε ο Ιουλιανός επιχείρησε μια πομπή δια μέσου των δρόμων της Κωνσταντινούπολης, προς τιμήν του Διονύσου, θεού της Υπέρτατης χαράς και σφύζουσας ζωής.

Όμως ήταν ήδη πάρα πολύ αργά και η προσπάθεια αποδείχθηκε ανεπιτυχής. Η πομπή δεν ήταν παρά ένα γελοίο θέαμα και ο Ιουλιανός, επιστρέφοντας το απόγευμα στο παλάτι, όταν είχε πλέον τελειώσει, ήταν τόσο λυπημένος λες και τα μάτια του είχαν αντικρίσει όλο το ζοφερό μέλλον του Μεσογειακού κόσμου.

Λέγεται λοιπόν, ότι καθόταν στους κήπους του παλατιού, μπροστά σε κάτι παλιούς μαρμάρινους όγκους μισοκρυμμένους από κισσό, όταν ένας έμπιστος φίλος του, μαντεύοντας την αιτία της μελαγχολίας του, τον ρώτησε:

«Τι διαφορετικό περίμενες; Αυτές είναι οι μέρες του θανάτου μας. Ποιος ήταν ο σκοπός σου όταν διέταξες την πομπή αυτή; Τι επιθυμούσες;»
Ο Αυτοκράτορας τον κοίταξε σιωπηλός και κατόπιν, παραμερίζοντας τον κισσό, έδειξε στον φίλο του τι ήταν από κάτω: ένα αριστούργημα κάποιου τεχνίτη των αρχαίων ημερών, η αναπαράσταση μιας πομπής προς τιμήν του Διονύσου, σκαλισμένη στο λευκό μάρμαρο, ένα χαμόγελο της νιότης του Κόσμου, ένα αντικείμενο ομορφιάς.
«Αυτό επιθυμούσα», απάντησε στο τέλος.

ΕΣΤΙΑ ΕΛΛΑΣ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ - Talk about love (1985)

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ… ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ.

Η Μαριάνα Ευστρατίου το 1985 με το maxi single "Talk about love" σε σύνθεση και παραγωγή Κώστα Χαριτοδιπλωμένου και Βασίλη Δερτιλή οι οποίοι έπαιξαν και όλα τα όργανα.

ΕΚΕΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ -  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Σωκράτης: «…με μια λέξη, ότι είναι για μας το νερό κι η θάλασσα ως προς τις ανάγκες μας, έτσι είναι ΕΚΕΙ ο αέρας, κι ότι είναι για μας ο αέρας, είναι για ΕΚΕΙΝΟΥΣ ο αιθέρας. Στις διάφορες εποχές, πάλι, το κλίμα είναι τόσο εύκρατο που δεν γνωρίζουν την αρρώστια και ζουν πολύ περισσότερο χρόνο από τους εδώ, αλλά και ως προς την όραση, την ακοή, τη νοημοσύνη και όλα τα παρόμοια, απέχουν από μας τόσο όσο απέχει ο αιθέρας από τον αέρα ως προς την καθαρότητα. Έχουν ακόμα για τους θεούς άλση και ιερά, όπου ένοικοι είναι πράγματι οι θεοί, και φωνές, προφητείες, τρόπους με τους οποίους γίνονται αισθητοί οι θεοί κι έτσι έρχονται σε επαφή με αυτούς, πρόσωπο με πρόσωπο. Αλλά κι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα φαίνονται σε αυτούς έτσι όπως πράγματι είναι, και η υπόλοιπη ευδαιμονία τους είναι συνακόλουθη αυτών.»

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ)

UC7Wwg0YE2TpAWDwBaJgNypA

ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ ΜΕ ΟΜΗΡΟ ΣΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ - ΕΜΠΝΕΕΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Είναι 7.30 το πρωί και ο πρώτος στίχος της Οδύσσειας «Άνδρα μοι έννεπε, Μούσα, πολύτροπον, ος μάλα πολλά» ακούγεται από τον κήπο του πανεπιστημίου.

Είναι μια από τις ημέρες που οι ήρωες του Ομήρου ζωντανεύουν σε δεκάδες αμερικανικά πανεπιστήμια, από τη Νέα Υόρκη έως το Τέξας, με την ανάγνωση της Οδύσσειας και της Ιλιάδας από τον πρώτο έως τον τελευταίο στίχο τους.

Φοιτητές, καθηγητές, διοικητικοί υπάλληλοι και άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά μοιράζονται την αγάπη για τα διάσημα έπη, περιμένουν τη σειρά τους για να διαβάσουν ένα απόσπασμα της Οδύσσειας ή της Ιλιάδας με σκοπό να μεταδώσουν τη γνώση για τον Όμηρο στους σπουδαστές και την τοπική κοινωνία. Η ανάγνωση ξεπερνά σε διάρκεια τις 15 ώρες και ολοκληρώνεται λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, όταν ο τελευταίος αναγνώστης διαβάσει το στίχο «Μέντορι ειδομένη ημέν δέμας ηδέ και αυδήν» και κλείσει το βιβλίο του.

Οι «Ομηρικοί Μαραθώνιοι» είναι λίγο από όλα. Έχουν κάτι από αναπαράσταση των γιορτών της αρχαίας Αθήνας, όπου γινόταν απαγγελία των ομηρικών επών από την αρχή μέχρι το τέλος, και κάτι από πρακτική εξάσκηση για τους φοιτητές κλασικών σπουδών. Επιπλέον, χαρακτηρίζονται από το συνηθισμένο αμερικανικό κολεγιακό χιούμορ. Ο Τσαρλς Τσέισον, διευθυντής του τμήματος κλασικών σπουδών στο πανεπιστήμιο του Τέξας, το οποίο ήταν ένα από τα πρώτα που διοργάνωσαν ένα μαραθώνιο ανάγνωσης ομηρικού έργου λέει στο «Έθνος» ότι «αυτό είναι ακριβώς το είδος της πρακτικής άσκησης που χρειάζονται οι φοιτητές των κλασικών σπουδών. Επίσης είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος για να δείξουμε κάτι διαφορετικό στην πλειονότητα των φοιτητών που σπουδάζουν μαθηματικά, διοίκηση επιχειρήσεων ή οικονομικά, με το σκεπτικό ότι θα έχουν καλύτερα αμειβόμενες δουλειές. Δυστυχώς, στις ΗΠΑ οι κλασικές σπουδές κινδυνεύουν».

Τους κερδίζει η Οδύσσεια

Μολονότι και τα δύο έπη του Ομήρου είναι εξαιρετικά δημοφιλή, η πλάστιγγα γέρνει ελαφρά προς την Οδύσσεια αφενός επειδή η Ιλιάδα είναι κατά 3.500 στίχους μεγαλύτερη και αφετέρου επειδή θεωρείται, θεματικά, από τους Αμερικάνους πιο «βαρύ» έργο. Η Τζάκι Μάρεϊ, καθηγήτρια κλασικών σπουδών του κολεγίου Skidmore στη Νέα Υόρκη, εξηγεί ότι «προτιμούμε την Οδύσσεια γιατί είναι περισσότερο γνωστή στον κόσμο, και επιπλέον είναι αρκετά περιπετειώδης για να κρατά το ενδιαφέρον των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το έργο του Ομήρου. Έχει ιστορίες με τέρατα και μάγισσες που πάντα κρατούν το ενδιαφέρον».

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτοί οι μαραθώνιοι απευθύνονται αποκλειστικά στους φοιτητές και τους καθηγητές του τομέα των κλασικών σπουδών. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τη συγγραφή τους, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια εξακολουθούν να γοητεύουν τους αναγνώστες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. «Αναμφίβολα η πλειονότητα όσων έρχονται να διαβάσουν ή να ακούσουν ανήκουν στον κλάδο μας. Έχουμε όμως και μαθητές σχολείων, φοιτητές άλλων κλάδων που δεν κάθονται 15 ώρες, αλλά περνούν για μία ώρα και ακούν κάποιες ραψωδίες, απλούς ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με το πανεπιστήμιο. Πριν από λίγα χρόνια ήρθε για να λάβει μέρος ένας συνταξιούχος καθηγητής, ο οποίος ταξίδεψε εκατοντάδες χιλιόμετρα μόνο για να διαβάσει μια ραψωδία».

ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ανάγνωση με περικεφαλαίες και χλαμύδες

Αρκετοί από τους μαραθωνίους περιλαμβάνουν μόνο την ανάγνωση του κειμένου. Σε κάποιες περιπτώσεις, ωστόσο, οι φοιτητές και οι καθηγητές αποφασίζουν να ζωντανέψουν περισσότερο τη διοργάνωση. Έτσι, επιστρατεύονται περικεφαλαίες, χλαμύδες, δάφνινα στεφάνια και μουσικά όργανα.

Ο καθηγητής Τσέισον λέει ότι το Πανεπιστήμιο του Τέξας «έχει μια μεγάλη συλλογή από περικεφαλαίες, σπαθιά και ρούχα που παραπέμπουν στην αρχαιότητα. Ο κόσμος θέλει να τα φοράει κατά τη διάρκεια του μαραθωνίου».

Στέλιος Βογιατζάκης

Περισσότερα: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64015956