ΝΕΟΣ ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ – ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΔΟΞΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Το έργο αυτό προέρχεται από τις ιδέες, τις προσδοκίες και τις ελπίδες κάποιων νέων επαγγελματιών που προέρχονται από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες: Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο.

Η αποφασιστικός στόχος είναι πολύ φιλόδοξος: να οικοδομήσουμε μια σύγχρονη δομή αφιερωμένη στον Κολοσσό της Ρόδου, λαμβάνοντας υπόψη τα πρότυπα του 21ου αιώνα. Ο σκοπός του έργου είναι να μην προτείνει ένα αντίγραφο του πρωτότυπου αγάλματος, 40 μέτρα ψηλό, αλλά να διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα που οι επισκέπτες αισθανόταν, περισσότερο από 2200 χρόνια πριν.

https://www.greecehighdefinition.com

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚA ΜΕΓΑΛΟΥΡΓHΜΑΤΑ

Η ΘΕΑ ΔΗΜΗΤΡΑ Η ΤΗΣ ΘΝΗΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΕΛΕΣΙΟΥΡΓΟΣ

«Η Δήμητρα, όπως περιέχει κάθε ζωή, έτσι ακριβώς παρέχει και κάθε τροφή. Ως υπόδειγμα της μάλιστα έχει την Νύχτα (πράγματι, στο ορφικό απόσπασμα Νο.99, λέγεται ότι είναι των θεών η θείατροφός), εκείνη όμως είναι με τρόπο νοητό. Διότι για τους νοητικούς Κόσμους των θεών το νοητό είναι τροφή κατά τον χρησμό των Θεών. 

Η Δήμητρα, μάλιστα, ήταν η πρώτη που μοίρασε τις δύο τροφές που βρίσκονται στους θεούς, όπως λέγεται στο ορφικό απόσπασμα Νο.107: «επινόησε προπομπούς, συνοδούς και ακολούθους, επινόησε την αμβροσία και του ερυθρού νέκταρος το ποτό, επινόησε το λαμπρό έργο των βουερών μελισσών».

Όχι μόνο λοιπόν τη ζωή αλλά και την της ζωής τελεσιουργία απογεννά η δέσποινά μας Δήμητρα, από τα επάνω μέχρι τα τελευταία. Διότι και η αρετή είναι η τελείωση των ψυχών. Έτσι, κατ’ εικόνα της αΐδιας αυτής διπλής δημιουργίας, και οι μητέρες που γεννούν μέσα στον χρόνο γεννούν το βρέφος και ταυτόχρονα δημιουργούν με φυσικό τρόπο το γάλα ως τροφή για το νεογέννητο – πράγμα που δεν κάνουν ούτε πριν ούτε μετά.»

Πρόκλος «Σχόλια εις τον Κρατύλο του Πλάτωνος εκλογαί χρήσιμοι, 168.1 – 168.17

http://hellenictheology.gr

ΚΛΙΜΑΚΑ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΝΑΒΑΣΗΣ

Η ερωτική έλξη ξεκινά ως άλογο πάθος, έχει όμως τη δυνατότητα να μετασχηματιστεί σε ένα είδος θεϊκής μανίας, που ωθεί τον άνθρωπο προς την ένωση με τις Ιδέες. Για τον Πλάτωνα ο έρωτας έχει κάτι το φιλοσοφικό, γιατί όπως ο φιλόσοφος βρίσκεται ανάμεσα στη σοφία και στην άγνοια έτσι και ο έρωτας, που είναι εξ ορισμού ανικανοποίητος, είναι ένας δαίμων που παλινδρομεί ανάμεσα στην έλλειψη και στην πλήρωση, στην ασχήμια και στην ωραιότητα, στη θνητότητα και στην αθανασία: «Η σοφία ανήκει στα ωραιότερα πράγματα, ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο, άρα κατ᾽ ανάγκην ο Έρωτας είναι φιλόσοφος. Και ως φιλόσοφος που είναι, βρίσκεται ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια» (Συμπόσιον 204b).

Στο Συμπόσιο, τον ωραιότερό του ίσως διάλογο, ο Πλάτων σκιαγραφεί μια κλίμακα ερωτικής ανάβασης που διαδοχικά καλύπτει την έλξη προς τα ωραία σώματα, την έλξη προς τις ωραίες ψυχές, την έλξη προς τις ωραίες δημιουργίες και μαθήσεις, για να καταλήξει στην αποκάλυψη ότι το πραγματικό κίνητρο του έρωτα είναι η ταύτισή του με το ιδεατό Ωραίο, με την Ιδέα του ωραιότητας.

«Όποιος λοιπόν διαπαιδαγωγηθεί σωστά στην ερωτική τέχνη και μάθει να βλέπει σωστά τη μία μετά την άλλη τις διάφορες μορφές του ωραίου, όταν φτάσει στο τέρμα της ερωτικής μυσταγωγίας, θα αντικρίσει ξαφνικά ένα κάλλος αξιοθαύμαστο - εκείνο ακριβώς το κάλλος χάριν του οποίου καταβλήθηκαν όλες οι προηγούμενες προσπάθειες. […] Αυτό το Ωραίο είναι κάτι αυθύπαρκτο, ενιαίο στη μορφή, αιώνιο· όλα τα άλλα ωραία πράγματα μετέχουν σ᾽ αυτό με τέτοιο τρόπο, ώστε ενώ εκείνα γεννιούνται και πεθαίνουν, αυτό ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται ούτε υφίσταται την παραμικρή αλλαγή.»
Πλάτων, Συμπόσιο 210e-211b

Η προνομιακή σχέση του έρωτα προς το Ωραίο, που εκδηλώνεται με την έλξη του προς κάθε ωραία αισθητή μορφή, πράξη ή πραγμάτωση, ανοίγει μια επίγεια προοπτική προς τις Ιδέες. Ο Πλάτων παραδέχεται ότι στον κόσμο που ζούμε «είναι δυσθεώρητες η δικαιοσύνη και η σωφροσύνη και όσα άλλα είναι πολύτιμα για τις ψυχές». Από τις πλατωνικές Ιδέες, «μόνο το κάλλος είχε τη μοίρα να είναι κάτι κατάφωτο και αξιαγάπητο» (Φαίδρος 250b-d), και σε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει η θεϊκή μανία του Έρωτα.

http://www.greek-language.gr/

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΑ ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΝΟΗΤΙΚΟΝ ΦΥΤΟΝ

Κατά την μελέτη του σπουδαίου Θεολογικού έργου του Πλουτάρχου και πιο συγκεκριμένα στο Περί του μη  χραν έμμετρα την Πυθίαν στο 400b εδάφιο διαβάσαμε να ισχυρίζεται ο Ιερέας των Δελφών ότι «Ο Πλάτων, βέβαια, ονόμασε και τον άνθρωπο ακόμα ουράνιο φυτό που σαν από ρίζα ορθώνει προς τα πάνω την κεφαλήν του». Εύλογα, βεβαίως, μας δημιουργήθηκε η διερευνητική και συνάμα δημιουργική  περιέργεια ώστε να εστιάσουμε σε αυτήν την ομολογουμένως εξαίσια εικόνα και θελήσαμε να πραγματευτούμε την εσώτερη συμβολική της.

Γενικότερα θα ισχυριζόμασταν ότι η Ελληνική Μυθική-Θεολογική Παράδοση βρίθει από απειροπληθείς αναφορές και συσχετίσεις  των φυτών-δέντρων σε σημείο  δε, όπου το σύμβολο αυτό να ταυτίζεται, όχι μονάχα με τα καθιερωμένα όρια του φυτικού Βασιλείου, αλλά, να επεκτείνεται  και  στα θεολογικής υφής και σημασίας πεδία. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε μερικά δενδρικά και γενικότερα φυτολογικά σύμβολά όπως την Ιερά Δρυ του μαντείου της Δωδώνης, τις τελετουργίες του Διόνυσου Δενδρίτη, τα ιερά Άλση, ακόμη και τα τελετουργικά ξόανα που ήταν φτιαγμένα από σμιλεμένο κορμό δέντρου καθώς επίσης τον Ιερόν Στάχυ της Ελευσίνος τον  κισσό του Διονύσου κ.α..

Ας δούμε όμως τι μας αναφέρει ο ίδιος ο Πλάτων για τον οποίο  έκανε αναφορά ο Πλούταρχος.
«Γιατί η αλήθεια είναι ότι είμαστε φυτά της Γής και του Ουρανού. Στον ουρανό συνέβη η πρώτη γέννηση της ψυχής μας και εκεί βρίσκονται οι ρίζες μας, εκεί η θεϊκή ψυχή προσαρτά και ριζώνει το κεφάλι μας και από εκεί ορθώνει προς τα κάτω όλο το σώμα»
Πλάτων, Τίμαιος,90 a-b

Όπως δηλαδή ένα φυτό της Γης ριζώνει και  αντλεί τις θρεπτικές ουσίες του από το χώμα και κατόπιν αυτό αναπτύσσεται, στον άνθρωπο, ως ουράνιο φυτό, η διαδικασία αυτή είναι αντεστραμμένη.  Ως  ρίζα του ανθρωπίνου όντος νοείται η ίδια του η κεφαλή η οποία και αντλεί τις θρεπτικούς-νοητικούς του χυμούς  από τον ουράνιο τόπο ενώ το υπόλοιπο σώμα του εν είδει κλάδων κατέρχεται έως την Γή.
Το ότι ο άνθρωπος, λοιπόν, που στο κείμενο του Τιμαίου παρομοιάζεται ως ένα φυτό που έχει τις ρίζες του στον ουρανό, είναι δηλαδή ένα πνευματικό  γέννημα του ουρανού, μας το επικυρώνει περίτρανα και ένα από τα πιο γνωστά ορφικά αποσπάσματα:
«Γῆς παῖς εἰμι καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος, αὐτὰρ ἐμοὶ γένος οὐράνιον»
Απόδοσις: «Της γης είμαι παιδί και του έναστρου ουρανού, όμως, να γνωρίζεται, η καταγωγή μου είναι ουράνια»
Orphica Fragmenta,coll. Otto Kern,17

Για να κατανοήσουμε την σημασία των φυτών και το πόσο αυτά συνδέονται αρρήκτως με τον άνθρωπο θα αφήσουμε  αυτούσια την αφήγηση του Τιμαίου του Πλάτωνος 77a η οποία είναι πράγματι αποκαλυπτικότατη «Όταν όλα τα μέλη του θνητού εμβίου όντος διεμόρφωσαν ενιαίο σύνολο, η Ανάγκη του επέβαλε μία ζωή εκτεθειμένη στην φωτιά και τον αέρα. Το δημιούργημα (ο άνθρωπος) θα είχε οδηγηθεί στην φθορά εάν οι θεοί δεν είχαν σκεφτεί να του προσφέρουν βοήθεια. Σκέφτηκαν λοιπόν να δώσουν ύπαρξη σε μία τάξη όντων συγγενών με τα ανθρώπινα, συνδυάζοντας όμως διαφορετικές μορφές και αισθήσεις ώστε να προκύψει ένα νέο είδος, πρόκειται για τα δέντρα τα φυτά και τους σπόρους…»

Σαφώς και ο άνθρωπος άντλησε από του σπόρους τα φυτά και τα δένδρα όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία για την επιβίωσή και την ανάθρεψή του όπως χαρακτηριστικά μας αναφέρει το ως άνω απόσπασμα, όμως, από την φυτολογική αυτή παρατήρηση εξέλαβε και ένα ουσιώδες συμπέρασμα για την ίδια του την φύση και την ψυχική του λειτουργία. Αναλογιζόμενος λοιπόν την βύθιση του σπόρου μέσα στο χώμα, την αναβλάστηση κατόπιν  του φυτού από τις ηλιακές επιδράσεις, αλλά και, τον θάνατον του, την αποξήρανση αυτού και την επιστροφή του πάλι στο χώμα σε έναν ατέρμονο φυσικό κύκλο, συνειδητοποίησε την σχέση αυτή με την ίδια του την ψυχική του υπόσταση. Όπως δηλαδή γεννάται εξελίσσεται και αποθνήσκει ένα φυτό και η ίδια η ανθρώπινη ψυχή ακολουθεί τον ίδιο εναρμόνιο φυσικό κύκλο. Ίσως αυτή η αρχέγονη παρατήρηση του ανθρώπου να ήταν και το πρωταρχικό του εφαλτήριο στην αναζήτηση και ανεύρεση  του πολυπόθητου   επέκεινα της ζωής του. Η αναζήτηση αυτή βεβαίως βαθμιαία έφτασε σε τόσο υψηλές πνευματικές συχνότητες ώστε να αναπτύξει μία τόσο ισχυρή θρησκευτική-θεολογική παράδοση η οποία και κορυφώθηκε με την εδραίωση και την λειτουργία ενός τόσο υψιπετούς Μυστηριακού Ορίζοντος.  Άλλωστε, ο συμβολισμός πολλών φυτών στην Ελληνική Μυθολογία είναι συνυφασμένος με τον θάνατο και την αναγέννηση της ψυχής. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε  τον  Ιερό Σίτο της Ελευσίνος που τον επιδείκνυαν στους μύστες του τελεστηρίου ως σύμβολο της αναγεννήσεως-αθανατοποιήσεως της ψυχής.

Γενικότερα θα λέγαμε με βάση τα ως άνω λεγόμενα ότι οι ρίζες μας (ή αλλιώς συμβολικά η κεφαλή μας),  είναι διακλαδωμένες στον ουρανό και τρέφεται από εκεί το ανθρώπινο ψυχικό Ον με Πνευματική-Νοητική τροφή από την κεφαλή που ριζώνει στον ουρανό. Η φυτική – φυσική μας ροπή δηλαδή είναι να αντλούμε από τον νοητικό αιθέρα την αληθινή τροφή που θα μας οδηγήσει στην πνευματική μας αναγωγή.
Αυτήν την άντληση του Νοητικού Αιθέρος την συναντάμε κειμενικά σε ένα άλλο απόσπασμα ορφικό απόσπασμα αυτήν την φορά όπου μας λέγει χαρακτηριστικά:
«Ψυχή δε ανθρώποισι απ΄αιθέρος ερριζώτα»   Orphica Fragmenta,coll. Otto Kern,228
Η ανθρώπινη ψυχή, δηλαδή, έχει τις ρίζες της στον ουράνιο αιθέρα.

Τι συμβολίζει όμως αυτός ο ουρανός από τον οποίον η ανθρώπινη ψυχή θα αντλήσει τους ουράνιους νοητικούς χυμούς ώστε να ανθοφορίσει θεωμένη τα άνω; Πράγματι θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά αποσπάσματα για τον συμβολισμό του ουρανού θα αρκεστούμε όμως προς το παρόν, καθ΄ οικονομίαν,  στο πιο ουσιώδες για το υπό διερεύνηση ζήτημά μας.
«Νοητική αφ΄ ετέρου εκείνη του Ουρανού (η σύστασις), λόγος για τον οποίο ο Σωκράτης είπε ότι  «ορά  τα άνω», όπως και ότι στρέφεται προς τον εαυτό του και φρουρεί και συγκρατεί όλα τα επόμενα του. Γι αυτό και στον Φαίδρο (247.c) μας αναφέρει με την περιφορά του περιάγει τα πάντα στον υπερουράνιο τόπο και την κορυφή των πρωταρχικών νοητών»
Πρόκλος, Σχόλια εις στον Κρατύλον του Πλάτωνος Εκλογαί Χρήσιμοι 120.130.

Θα κλείσουμε τον λόγο μας με ένα γενικό συμπέρασμα  ως απόφθεγμα της όλης μας ευσύνοπτης διερευνήσεως  του θέματος αυτού. Η Άλογη λοιπόν ψυχή μας θα πρέπει να καταστεί Έλλογη  δηλαδή Νοητική. Η διαδικασία αυτής της Νοητικής Αναγωγής-μεταμορφώσεως περιγράφεται στα Υψίνοα κείμενα της Ελληνικής Θεολογίας και όσοι τα μελετούν αργά η γρήγορα ανασηκώνουν συνειδητά πια την κεφαλή τους από την Γη και ενατενίζουν και αρύονται (αντλούν) την αλήθεια από τον ουρανό αφού, «Το φυτό της αλήθειας δεν φύεται εις το χθόνιο κόσμο» Χαλδαϊκά Λόγια  Kroll απ.169, όπως στα φυτά της γης,  αλλά, ριζώνει στον νοητικό ουράνιο κόσμο. Γι αυτό  θα πρέπει το ανθρώπινο Ον, όσοι επισταμένως μελετούμε τις διδαχές της Ελληνικής Θεολογίας, να το χαρακτηρίζουμε  ως ένα εξαίσιο δημιούργημα ως ένα  Ουράνιο  Νοητικό Φυτό.

Μπουσίου Παρμενίδης Ιωάννης
ΠΥΑΝΕΨΙΩΝΟΣ ΙΖ΄ (17^η)

http://hellenictheology.gr

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΜΑΙΙΚΗ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ –ΕΝΑ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, ΛΙΑΝ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ

Πολλοί υποστηρίζουν, ότι ο απελευθερωτικός αγώνας του 1821 έγινε «για της πατρίδος την ελευθερία και του Χριστού την πίστη την αγία». Αυτό δεν είναι σωστό. Διότι την ελευθερία της Ελλάδας δεν την ήθελε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (Βλ. τα κείμενα των αφορισμών της Επαναστάσεως τον 1821 από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ στον «Δαυλό», τ. 207 Μάρτιος 1999 και 219 Μάρτιος 2000). Άλλα οι κύκλοι μορφωμένων Ελλήνων του εξωτε­ρικού, αφού έμαθαν τους Αρχαίους συγγραφείς και αφού ένιωσαν Έλληνες (και όχι Ρωμιοί), στη συνέχεια ξεκίνησαν την ιδεολογική προετοιμασία ενός τέτοιου εγχειρήματος. Έτσι και μετά από πολλές περιπέτειες το έτος 1806 στην Ιταλία κυκλοφόρησε ένα επαναστατικό κείμενο, που έμελλε να γίνει ή ιδεολογική διακήρυξη της ελληνικής εξέγερσης.

Το έργο αυτό τιτλοφορήθηκε «Ελληνική Νομαρχία», και ο συγγραφέας του παραμένει άγνωστος μέχρι και σήμερα, εφ’ όσον επέλεξε την οδό της ανωνυμίας. Είναι ο διάσημος - άση­μος «Ανώνυμος ο Έλλην».

Η «Ελληνική Νομαρχία» θεωρείται ως η μόνη πρωτότυπη πραγματεία ελληνικής πολιτικής αγωγής πού συντάχτηκε τα νε­ώτερα χρόνια. Ουσιαστικά όμως είναι ή ιδεολογία του Ελληνισμού προ­σαρμοσμένη στις επικρατούσες συνθήκες των άρχων του 19ου αιώνα.

Ο Ανώνυμος ήταν άνθρωπος πού είχε μελετήσει Ηρόδοτο, Πλάτωνα, Θου­κυδίδη, Ξενοφώντα και Πλούταρχο, όπως προκύπτει από την ανάγνωση της «Νομαρχίας». Ό ίδιος όμως επιλέγει να δώσει το βαθύτερο ιδεολογικό του στίγμα μνημονεύοντας ιδιαίτερα τον Πλούταρχο στο κείμενο του. Οραματιζόμενος λοιπόν τη νέα Ελλάδα την αισθάνθηκε απαλλαγμένη από τα δε­σμά της δεισιδαιμονίας. Ό καυστικός του λόγος παρατίθεται δίχως σχόλια διότι περιττεύουν. Αρκεί να καταλάβει o αναγνώστης την διαχρονική διά­σταση της αναγκαιότητας του μηνύματος του Ελληνισμού, αλλά και τα δεινά πού προξενεί ή δεισιδαιμονία στους ανθρώπους.

...

[[«Ἐσεῖς, ὦ ἀθάνατοι ψυχαί τῶν ἐλευθέρων προγόνων μου, ἐνδυναμώσατε τώρα τόν ζῆλόν μου μέ τά ἡρωικά σας ἐντάλματα, διά νά ἐκφράσω καθώς πρέπει τά τῆς Ἐλευθερίας κάλλη εἰς τούς ἀπογόνους σας. Καί σύ, ἱερά Πατρίς, ἐγκαρδίωσον καί στερέωσον τήν πρός σέ ἀγάπην μου μέ τήν ἐνθύμησιν τῶν παλαιῶν μεγαλουργη­μάτων σου, διά νά παραστήσω μέ σαφήνειαν εἰς τά τέκνα σου τάς φοβεράς χρείας σου καί νά ἐνθουσιάσω τάς ἑλληνικάς των καρδίας μέ τόν θεῖον σου ἔρωτα.» Αὗται αἱ τυραννίαι, ὦ Ἕλληνες, εἶναι συνθεμέναι ἀπό θεοκρατίαν καί ὀλιγαρχίαν». «Ἡ δέ θεοκρατία εἶναι ὁ κλῆρος:

Οἱ ἱερεῖς, ἀγαπητοί μου, φυλάττοντες ἕνα σκοπόν, καθόλου διάφορον ἀπό τούς λοιπούς συμπολίτας, πάντοτε ἐπροσπάθησαν μέ τό μέσον τῆς θεότητας νά καταδυναστεύσουν τούς συμπολίτας των, καθώς μέχρι τῆς σήμερον μέ τήν ἀμάθειαν καί κακομάθησιν ἐπέτυχαν τοῦ σκοποῦ των. Αὐτοί, καλύπτοντες μέ τίτλον ἁγιότητας τά πλέον φανερά ψεύματα, ἐγέμισαν τούς ἀδυνάτους νόας τοῦ λαοῦ ἀπό μίαν τοσαύτην δεισιδαιμονίαν, ὥστε, ἀντί νά ὀνομάσουν ψεῦμα τό ἀδύνατον, τό ὀνομάζουν ἅγιον...».

«Ἀπό τότε λοιπόν ἕως εἰς τούς 364 χρόνους μετά Χριστόν, ὅπου διεμοιράσθη τό Ρωμαϊκόν βασίλειον εἰς Ἀνατολικόν καί Δυτικόν, οἵ Ἕλληνες ὑπέκειντο εἰς φοβεράν τυραννίαν καί ἐπαθαν ἀνήκουστα βάσανα καί ταλαιπωρίας ἀπό τούς δια­φόρους σκληρότατους ἰμπεράτωρας, ὅπου ἡ Ρώμη τούς ἔπεμπεν. Δέν ἐδύναντο νά ἐλευθερωθῶσι ἀπό τοιοῦτον ζυγόν (ἀγκαλά καί τά ἤθη των νά μήν ἦσαν παντάπασιν διεφθαρμένα καί νά ὑπέκειντο εἰς ξένην ἀρχήν), ἐπειδή ἡ ἐπικράτεια ἦτον μεγαλωτάτη καί δέν ὑπέφερον ὅλοι ἐξ ἴσου τάς δυστυχίας καί ἐξακολούθως δέν ἠμπορούσαν νά ἑνωθοῦν ὅλοι μαζί, διά νά ἐξολοθρεύσουν τούς τυράννους των.

Ἀπό τότε λοιπόν ὁπού ἐστερεώθη ὁ χριστιανισμός ἕως εἰς τούς 1453, ἀντί νά αὐξήσουν τά μέσα τῆς ἐλευθερώσεως των, φεῦ! ἐσμικρύνοντο. Ἡ δεισιδαιμονία και ο ψευδής τε καί μάταιος ζῆλος τῶν ἱερέων καί πατριαρχῶν κατεκυρίευσε τάς ψυχάς τῶν βασιλέων, οἱ ὁποῖοι, ἀντί νά ἐπεμελοῦντο εἰς τό νά διοικῶσι τόν λαόν καθώς ἔπρεπε, ἄλλο δέν ἐστοχάζοντο παρά νά φιλονικῶσι καί νά κτίζωσιν ἐκκλη­σίας. Τότε εἰς τήν Ἑλλάδα ἐφάνησαν τρεῖς κυριότητες: ἡ Τυραννία, τό Ἱερατεῖον καί ἡ Εὐγένεια, αἱ ὁποῖαι διά ἕνδεκα αἰῶνας σχεδόν κατέφθειραν τούς Ἕλληνας καί κατερήμωσαν τήν Ἑλλάδα. Ἡ ματαιότης τῶν πατριαρχῶν καί παπῶν ἐπροξένησε τό σχῖσμα ἀναμέσον ἡμῶν καί τῶν λατίνων. Καί ἡ δεισιδαιμονία ἥνωσεν εἰς αὐτό ἕν μῖσος φοβερόν μέχρι τῆς σήμερον.

»Ἀφοῦ, λέγω, τό Ἱερατεῖον ἠθέλησε νά ἑνωση τά ἐκκλησιαστικά ἐντάλματα μέ τούς πολιτικούς νόμους, διά νά τιμᾶται ἐν ταυτῷ καί νά ὁρίζῃ χωρίς δυσκολίαν, ἐκατάλαβεν ὅτι ἀναγκαῖον ἦτον πρότερον νά τυφλώσῃ τόν λαόν μέ τήν ἀμάθειαν, διά νά στερέωσῃ καλλιότερα τόν σκοπόν του. Καί ὄντως ἐπροσπάθησε νά ἐσβήσῃ κάθε σπουδήν εἰς τήν Ἑλλάδα καί ὑπερασπίσθη τήν ἀμάθειαν. Αἱ ἐπιστῆμαι, ὁπού πρότερον ἤνθιζον, ἄρχισαν νά μαρανθῶσι, τά σχολεῖα ἐσφαλίσθησαν, οἱ διδάσκαλοι ἐμωράνθησαν καί ἡ ἀλήθεια μέ τήν φιλοσοφίαν ἐξωρίσθησαν. Ἄλλο βιβλίον δέν εὑρίσκετο εἰμή τά πονήματα τῶν ἱερέων. Κάθε φιλόλογος ἄλλο δέν ἡμπο­ροῦσε νά ἀναγνώσῃ εἰμή τά θαύματα καί τούς βίους τῶν ἁγίων. Καί οἱ ταλαίπω­ροι Ἕλληνες, ἀγκαλά καί φιλελεύθεροι, ὑστερημένοι ὅμως ἀπό τό φῶς τῆς φιλο­σοφίας, ἔγιναν σχεδόν δοῦλοι κατά συνήθειαν, μεμεθυσμένοι δέ ἀπό τήν ἀμάθειαν καί δεισιδαιμονίαν ὑπήκουον καί ἐφοβοῦντο τούς τυράννους των, χωρίς νά ἠξεύρουν τό διατί.

Ἕνας ἀφορισμός τοῦ ἀρχιερέως ἐτρόμαζεν τόσα μιλλιούνια ἀνθρώπων. Ὦ δεισιδαιμονία, πόσον φοβερά εἶσαι ἀνάμεσα εἰς τά ἀνθρώπινα πά­θη καί πόσον οὐτιδανώνεις τήν ἀνθρωπότητα, ὅταν κυριεύσῃς τάς ψυχάς τῶν ἁπλῶν καί ἀμαθῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι τόσον ἀπομωρώνονται, ὅπου τρέμουσιν εἰς τήν ψευδή λαλιάν σου, καθώς τά βρέφη φοβοῦνται ἕνα ὄφιν ξύλινον ἤ ἕνα χαλκοῦν λέ­οντα. Εἰς τοιαύτην κατάστασιν, ἀδελφοί μου, εὑρίσκετο ἡ Ἑλλάς, ὅταν προ 453 χρό­νων ἀπό τήν σήμερον ἡ αὐτή δεισιδαιμονία καί ἡ ἀμάθεια εἶχεν ἀναβιβάσει εἰς ὑψηλόν θρόνον ἕνα ἀχρεῖον αἰθίοπα, ὁ ὁποῖος ὥρμησε μέ τά ἅρματα του ψεύδους καί τῆς πλάνης καί ἐκυρίευσε σχεδόν τό τέταρτον τῆς γῆς» (105 έως 108).]]

...

Ο Ανώνυμος επίσης καταγγέλλει ως ανθελληνική και εναντίον των συμφερόντων του Γένους την ταύτιση Εκκλησίας και Κράτους. "Ο ίδιος υπο­στηρίζει, ότι εξαιτίας αυτής της σχέσης έχουν προκληθεί στους Έλληνες με­γάλα δεινά. Και το κείμενο αυτό γράφτηκε 210 έτη πριν από τις ημέρες μας, πού ή ανάμιξη της Εκκλησίας στην πολιτική εξουσία και διοίκηση διεκδι­κείται χωρίς δισταγμό αλλά και τα φαινόμενα της δεισιδαιμονίας συντη­ρούνται «καλύπτοντας με τίτλον αγιότητας τα πλέον φανερά ψεύματα», όπως γράφει, και εν ονόματι του θεού. Γράφτηκε από έναν Έλληνα πατριώτη και επαναστάτη, πού έβλεπε την πατρίδα του υπόδουλη και τον Κλήρο στην πλει­οψηφία του να συνεργάζεται και να ευλογεί τον κατακτητή. Όπως και να το κάνουμε, η «Ελληνική Νομαρχία» είναι άδιαμφισβήτητο ντοκουμέντο, αν και λίαν ενοχλητικό για κάποιους. Πάντως με αυτά τα ιδεώδη του Ελληνι­σμού ζυμώθηκε ιδεολογικά και προετοιμάστηκε ή εξέγερση εναντίον των Τούρκων.

Το κεντρικό συμπέρασμα πάντως είναι, ότι ο Ελληνισμός είναι ασυμβίβαστος με τη δεισιδαιμονία. Και τότε αλλά και τώρα! Και όσοι επιμένουν στην αναβίωση της δεισιδαιμονίας, δεν μετέχουν στην Ελληνική Παιδεία.

Στέφανος Μυτιληναίος

http://www.ekivolos.gr

Ο ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΟΡΦΕΥΣ, ΜΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΝ, ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΔΑΞΑΝ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥΣ

Κατά την προκατακλυσμιαία εποχή ή Αίγυπτος αποτελούσε τμήμα της με­γάλης ελληνικής επικράτειας (Βλ. Ν.Σ. Ασπιώτη, «Οι Έλληνες θεοί της προκατακλυσμιαίας Αιγύπτου», στον «Δ», τεύχη 214 και 224-225). Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδας ή χώρα τράβηξε τον δικό της δρόμο στην εξέλιξη της ιστορίας.

Από τα «Αργοναυ­τικά» του Ορφέα γνωρίζουμε, ότι την βασική γνώση για τα θεία πράγματα την δίδαξε στην Αίγυπτο ο Ορφεύς. Ό ίδιος το Ομολογεί στους παρακάτω στίχους του: «Επίσης (σου είπα) και όσα ιερά λόγια εξεγένησα (διεκήρυξα) εις την Αίγυπτον, όταν προσήγγισα εις την ιεράν Μέμφιν και τάς ιεράς πό­λεις του "Απιδος, τάς οποίας στεφανώνει (περιβάλλει) ο Νείλος, πού χύνει πολλά νερά» (Ορφεύς, Αργοναυτικά, στ. 42-44)· «αποκαλύπτων εις τους ανθρώπους τα θέσφατα (τους χρησμούς) εις την Αίγυπτον και εις την Λιβύην» (Ορφεύς, Αργοναυτικά, στ. 102-104).

Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος, όπως και ο Ορφεύς, είχε δι­δάξει στους Αιγυπτίους τα ιερά μυστήρια. Προσπαθώντας να τους συνεφέρει από την δεισιδαιμονία τους δίδασκε την ορθή φύση των θεών: «Ο Ξενοφά­νης λοιπόν ό Κολοφώνιος έθεσε ως αρχή στους Αιγυπτίους, αν τους θεω­ρούσαν θεούς, να μην τους θρηνούν και, αν πάλι τους θρηνούν, να μην τους πιστεύουν για θεούς...» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 379Β).

Όταν ο Ηρόδοτος (Βλ. «Η αναξιοπιστία του Ηροδότου», «Δ», τ. 224-225) «μπέρδεψε» τα πράγματα ανάμεσα στην ελληνική αντί­ληψη περί θείου και στο αιγυπτιακό πάνθεο, ισχυριζόμενος αστήρικτα ότι οι Αιγύπτιοι δίδαξαν τα μυστήρια και την λατρεία των θεών στους Έλληνες, πήρε την παρακάτω οργισμένη απάντηση από τον αρχιερέα των Δελφών και φιλόσοφο Πλούταρχο: «Λέει, πώς οι Έλληνες έμαθαν από τους Αιγυπτίους τις πομπές και τις πανηγύρεις και τη λατρεία των δώδεκα θεών το όνομα μάλιστα τον Διονύσου, λέει, έμαθε από του Αιγυπτίους ο Μελάμπους, ο όποιος δίδαξε και τους άλλους Έλληνες. Τα μυστήρια επίσης και τις τελετές της Δήμητρας, λέει, μετέφεραν από την Αίγυπτο οι θυγατέρες του Δαναού. Υποστηρίζει, πώς οι Αιγύπτιοι στηθοκοπιούνται και πενθούν, άλλα δεν θέ­λει να αναφέρη προς τιμήν τίνος θεόν, διότι προσέχει τα λόγια του στα Ιερά ζητήματα. Για τον Ηρακλή όμως και για τον Διόνυσο, τους οποίους τιμούν οι Αιγύπτιοι, λέει ότι τους τιμούν ως ανθρώπους πού γέρασαν, χωρίς να δείχνη πουθενά την ίδια ευσέβεια. Υποστηρίζει παρά ταύτα, ότι ο Αιγύπτιος Ηρακλής ανήκει στους δεύτερους θεούς και ο Διόνυσος στους τρίτους, υπό την έννοια ότι κάποτε άρχισαν να υπάρχουν και ότι δεν είναι αιώνιοι. Λέει όμως, πώς εκείνοι είναι θεοί, ενώ σε τούτους πρέπει να προσφέρουμε κα­θαρμούς, θεωρώντας τους θνητούς ήρωες, και όχι να τους προσφέρουμε θυ­σίες θεωρώντας τους θεούς. Τα ίδια λέει και για τον Πάνα, ανατρέποντας με τις αλαζονικές μυθολογίες των Αίγυπτίων τα πιο σεβαστά και αγνά στοιχεία των Ελληνικών ιερών» (Πλούταρχος, Περί της Ηροδότου κακοηθείας, 857C).

Ο Πλούταρχος υποστήριζε, όπως και ο Ορφεύς, ότι οι Έλληνες ήταν εκείνοι που δίδαξαν την λατρεία των θεών στους Αιγυπτίους: «...χρησιμοποιούν το όνομα Ίσις από το ίεσθαι (προχωρώ ορμητικά με γνώση και κινούμαι), διότι είναι κίνηση που διαθέτει ψυχή και φρόνηση. Στην πραγμα­τικότητα το όνομα τούτο δεν είναι βαρβαρικό, αλλά, όπως για όλους τους θεούς, υπάρχει όνομα κοινό, που προέρχεται από το θεατός και το θέων (αυτός πού τρέχει), έτσι και τη θεά τούτη από την ακριβή γνώση και συνάμα την κί­νηση Ίσιδα εμείς, Ίσιδα και οι Αιγύπτιοι αποκαλούν. (...) Ο Όσιρις πάλι έχει όνομα σύνθετο από τα όσιος και ιερός, διότι είναι κοινός λόγος ανάμε­σα στα πράγματα τον ουρανού και τον Άδη... (...) Δεν πρέπει όμως να άπορη κανείς με τον εξελληνισμό των ονομάτων, διότι βέβαια και πολλά αλλά, που έφυγαν μαζί με τους ξενιτεμένους Έλληνες, συνεχίζουν και υπάρχουν μέχρι και σήμερα απόδημα σε άλλους λαούς... (...) ...διότι θεωρώ, πώς το πρώτο (Σάραπις) είναι ξενικό, ενώ το δεύτερο (Όσιρις) ελληνικό...» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Όσίριδος», 375C και D).

Στέφανος Μυτιληναίος

http://www.ekivolos.gr

Διαβάστε επίσης:

ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥΣ - ΟΙ ΓΕΝΕΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΗΜΙΘΕΩΝ, ΠΟΥ ΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

&

ΣΕ ΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΧΙΛΙΕΤΙΩΝ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΔΡΑΣΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΣΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ;

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΕΙΜΕΝΙΟΙ ΒΛΑΧΟΙ. ΜΕΡΟΣ 3ο. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ. ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ

Οι Φρυκτωρίες παρουσιάζουν το συνέδριο με θέμα: Έλληνες Αρειμένιοι Βλάχοι.
Μέρος 3ο. Εισαγωγή Μαρία Τζάνη. Ομιλία Κωνσταντίνου Χατζηγιαννάκη.
Η εκδήλωση έγινε την Κυριακή 20/11/2016, στην αίθουσα του κινηματοθεάτρου ΚΝΩΣΟΣ, Πατησίων 195 & Κνωσού 11, Πατήσια (Στάση Καλλιφρονά).

Έλληνες Αρειμένιοι Βλάχοι. Μέρος 1ο.

Έλληνες Αρειμένιοι Βλάχοι. Μέρος 2ο

Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι - YouTube

ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο Επίκουρος και οι μαθητές του, διατύπωσαν ένα σημαντικό αριθμό θεωριών για διάφορα φυσικά φαινόμενα.

Από τον 4^ο αιώνα και μετά εξέλειπε, βέβαια, κάθε δυνατότητα ανάπτυξης φυσιοκρατικών ιδεών, δεδομένου ότι η υποβάθμιση και εξαφάνιση των φιλοσοφικών σχολών και η επιβολή της μοναδικής θεοκρατικής «αλήθειας», μαζί με τις μεθοδικές καταστροφές των βιβλιοθηκών, οδήγησαν και τις επικούρειες ιδέες στη λήθη.

Κι όμως, με τη σταδιακή αποτίναξη του θρησκευτικού δογματισμού από την Αναγέννηση και μετά, άρχισαν οι ερευνητές να αναζητούν με εμβρίθεια τη σύνδεση με τα νήματα της επιστημονικής γνώσης που είχε διακοπεί και αυτή η αναζήτηση οδηγούσε στους φυσιοδίφες της ελληνιστικής εποχής. Σχεδόν κάθε νεότερη κατάκτηση της επιστημονικής έρευνας επιβεβαίωνε τις επικούρειες απόψεις, μέχρι που ο Νίτσε έφτασε στο σημείο να διατυπώσει σαρκαστικά στο τέλος του 19^ου αιώνα ότι «Η επιστήμη έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει τον Επίκουρο!»

Θα παραθέσουμε εδώ συνοπτικά τις επικούρειες απόψεις, δάσκαλου και μαθητών, οι οποίες επιβεβαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Η παράθεση αυτή προέρχεται από τη βιβλιογραφία στο τέλος του κειμένου:

►      Από την περιοχή της Φυσικής: Ατομική δομή της ύλης, αρχή της απροσδιοριστίας, αρχή σταθερής ταχύτητας υποατομικών σωματιδίων. Η «Ουράνια Μηχανική» του Νεύτωνα αποτελεί επιβεβαίωση των επικούρειων απόψεων. Επειδή δε αυτές οι αντιλήψεις είχαν υιοθετηθεί από τον εκκλησιαστικό μηχανισμό -ελλείψει άλλων-, δεν έγιναν αποδεκτές οι απόψεις του ευσεβέστατου χριστιανού Νεύτωνα. Στην Ισπανία απαγορευόταν για πάνω από έναν αιώνα να διδαχθεί η Μηχανική του Νεύτωνα!

►      Από την περιοχή της Χημείας: Αφθαρσία της ύλης, δημιουργία ενώσεων από άτομα, νέες ιδιότητες αυτών των ενώσεων. Ο Robert Boyle παραμέρισε τις αλχημιστικές αντιλήψεις της εποχή του και επανασυνέδεσε την επιστημονική έρευνα με τις απόψεις των επικούρειων.

►      Από την περιοχή της Αστρονομίας: Το σύμπαν αποτελείται από άτομα και κενά, τα άστρα είναι ήλιοι σαν το δικό μας, η Γη είναι πλανήτης, υπάρχουν αμέτρητα ηλιακά συστήματα με πλανήτες που άλλοι μοιάζουν με τη Γη και άλλοι όχι, η δημιουργία και καταστροφή των ουράνιων σωμάτων είναι τυχαία φυσικά συμβάντα, που οφείλεται στην περιπαλλασσόμενη και στροβιλιζόμενη κίνηση των ατόμων. Ο Γαλιλαίος γνώριζε τις επικούρειες αντιλήψεις και επηρεάστηκε από αυτές στην κοσμοθεωρία του, με την οποία συγκρούστηκε ο εκκλησιαστικός μηχανισμός.

►      Από την περιοχή της Βιολογίας: Υπάρχει ζωή και σε άλλους πλανήτες, λειτουργεί μηχανισμός εξέλιξης των ειδών, τα βιολογικά χαρακτηριστικά κληρονομούνται, οι αισθήσεις έχουν υλικότητα και εξαφανίζονται με το θάνατο. Η «Εξέλιξη των Ειδών» που διατύπωσε ο Δαρβίνος αποτελεί επίσης επιβεβαίωση των επικούρειων απόψεων.

►      Από την περιοχή της Ψυχολογίας: Ερμηνείες για τη συμπεριφορά ζώων και ανθρώπων, ο νους και η ψυχή έχουν υλικότητα, υπάρχει το υποσυνείδητο, τα όνειρα αποτελούν συνειρμικές κατασκευές του νου, διαδικασίες για την ανάπτυξη της γλώσσας, περιγραφή των καταστάσεων ευτυχίας.

►      Από την Κοινωνιολογία: Οργάνωση κοινωνιών, νομοθεσία, ανθρώπινα δικαιώματα, αναζήτηση ευτυχίας, φιλία.

►      Από την περιοχή της επιστημονικής μεθοδολογίας: Ασαφής λογική, κανόνες επαλήθευσης ή απόρριψης επιστημονικών θεωριών, συστηματικό και τυχαίο σφάλμα.

Αυτές είναι οι κυριότερες επιστημονικές απόψεις που διατύπωσαν οι Επικούρειοι και επιβεβαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη. Ο ίδιος ο μεγάλος φιλόσοφος και ιδρυτής της «Σχολής του Κήπου» ήταν «πολυγραφότατος και πάντας υπερβαλλόμενος πλήθει βιβλίων», πιθανόν και σε σύγκριση με τον Αριστοτέλη. Λέγεται δε ότι τα συγγράμματά του γέμιζαν 300 παπύρους. Τελικά έχουν διασωθεί εξ ολοκλήρου μόνο τρεις επιστολές του Επίκουρου και ένα σύνολο 40 γνωμικών, οι «Κύριαι Δόξαι».

ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ και τη φθορά του χρόνου λόγω έλλειψης συντήρησης και διασώθηκαν, εκτός από τα λίγα που προαναφέρθηκαν, μόνο μέσα από τα συγγράμματα επικούρειων και άλλων μαθητών, όπως του φιλοσόφου Φιλόδημου, του Ρωμαίου ποιητή Λουκρήτιου (Titus Lucretius Carus), του φιλοσόφου Διογένη Οινοανδέως (2^ος αι), του Σύρου σατυρικού συγγραφέα  Λουκιανού Σαμοσατέως και του συγγραφέα Διογένη Λαέρτιου (αρχές 3^ου αιώνα).

Έγραφαν λοιπόν οι Επικούρειοι, αξιοποιώντας και εξελίσσοντας την ατομική θεωρία του Δημόκριτου, ότι: «Η φύση αποτελείται από άφθαρτα άτομα και κενό. Το σύμπαν είναι αιώνιο και η συνολική ύλη διατηρείται, αλλάζει όμως διαρκώς μορφές, αφού ο αριθμός των ατόμων είναι άπειρος, όπως και οι δυνατοί συνδυασμοί τους στην αιωνιότητα. Αυτοί οι συνδυασμοί δημιουργούν ήλιους, σφαιρικούς κόσμους (πλανήτες) και ζωντανούς οργανισμούς.» 

ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ  ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ…

Βιβλιογραφία:
1. Χρήστου Γιαπιτζάκη: «Επικούρειων Δόξαι», Εκδόσεις «Βερέττα»
2. «Κήπος του Επίκουρου», περιοδικό τριμηνιαίας έκδοσης, Εκδόσεις «Βερέττα»

Πηγή: ΕΚΗΒΟΛΟΣ (απόσπασμα)

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΘΕΟΣ ΤΙΜΩΡΟΣ» ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

slideshare.net/lambrinikoufaki

Η δεισιδαιμονία ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους απαίδευτους ανθρώπους ανεξάρτητα κοινωνικής τάξης και οικονομικής επιφάνειας, κυρίως στους Ανατολικούς λαούς (Αιγυπτίους, Φοίνικες κ.λπ.). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Ο Πλούταρχος λέει σχετικά με όσους θεοποιούν από τον φόβο του αγνώστου τις δυνάμεις της φύσης: «Όποιος όμως φοβάται τους θεούς φοβάται τα πάντα, τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, το σκοτάδι, το φως, τον θόρυβο, τη σιωπή, το όνειρο» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί δεισιδαιμονίας». 165Ε).

Ο Πλούταρχος στο χριστιανικό δίλημμα «Κόλαση ή Παράδεισος», πού κατατρύχει τους ανθρώπους και δίνει στον κλήρο θεϊκή εξουσία μέσω της «άφεσης αμαρτιών», άπαντα (αν και αγνοούσε τον Χριστιανισμό) βάσει των ελληνικών λαϊκών παραδόσεων περί μεταθανάτιων τιμωριών: «Γιατί όμως μακρηγορούμε; Για όλους τους ανθρώπους ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής άλλα όχι και της δεισιδαιμονίας, αφού αυτή περνάει τα σύνορα της ζωής προς το επέκεινα, κάνοντας τον φόβο πιο μακροχρόνιο από τον βίο, συνδέοντας με τον θάνατο την αντίληψη περί κακών αθανάτων και θεωρώντας, τη στιγμή πού απαλλάσσεται από τα δεινά, ότι τότε μπαίνει σε βάσανα πού δεν έχουν τελειωμό. Ανοίγουν τότε κάποιες βαθειές πύλες του Άδη και πύρινοι ποταμοί ενώνονται με ρεύματα της Στυγός, και το σκοτάδι γεμίζει από τρο­μακτικές εικόνες φανταστικών μορφών, πού επιτίθενται βγάζοντας φοβερές φωνές, ενώ δικαστές και τιμωροί, χαράδρες και κόλποι βρίθουν μύριων κακών. Με τον τρόπο αυτό η κακοδαίμων δεισιδαιμονία, με την υπερβολική προσπάθεια της ν’ αποφύγη Οτιδήποτε φαίνεται φοβερό, χωρίς να το καταλαβαίνη υποβάλλεται από μόνη της σε κάθε είδους δεινά» (Πλούταρχος, Ηθι­κά, «Περί δεισιδαιμονίας», 166Ρ).

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο δεν υπάρχει «θεός τιμωρός» παρά μόνο μέσα στα μυαλά των δεισιδαιμόνων: «Για τον δεισιδαίμονα όμως κάθε σωματική ασθένεια καθώς και ή απώλεια χρημάτων και οι θάνατοι των παιδιών του και ή κακή του πορεία και αποτυχία στην πολιτική ζωή ονομάζονται πλήγματα από τον θεό, χτυπήματα από τη θεία τύχη. Έτσι δεν τολμάει να επιχείρηση να επανόρθωση το κακά ούτε να το εξάλειψη ή να το αντιμετώπιση, για να μη δώση την εντύπωση ότι αντιδικεί με τον θεό και αντιδρά στην τιμωρία που του επιβάλλεται, αλλά, όταν είναι άρρωστος, διώχνει τον γιατρό, όταν πενθεί, δεν αφήνει να μπη ο φιλόσοφος πού θα τον συμβουλεύση και θα τον παρηγόρηση. «Άσε με», του λέει, «άνθρωπέ μου, να τιμωρηθώ ο ασεβής, ο καταραμένος, ο μισητός από θεούς και δαίμονες» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί δεισιδαιμονίας», 168C).

Ενάντια στην λαϊκή πίστη, πού θέλει τον θεό τιμωρό, είχε καταφερθή πριν από τον Πλούταρχο ο Πλάτων: «Τα αίτια των συμφορών κάπου αλλού πρέ­πει να αναζητάμε και όχι στο θεό» (Πλάτων, Πολιτεία. 379ο)· «Μάταια οι άνθρωποι κατηγορούν τους θεούς, υποστηρίζοντας ότι από εκείνους προέρ­χονται οι συμφορές τους» (Πλάτων, Αλκιβιάδης Α΄, 142d).

Κατά της δεισιδαιμονίας έχει γράψει και ο Πρόκλος: «...μήτε να με αποπλάνηση το γένος δεισιδαιμόνων ανθρώπων από την ιεράν οδόν την φεγγοβόλον, με τους λαμπρούς καρπούς» (Πρόκλος, Ύμνος εις τάς Μούσας).

Στέφανος Μυτιληναίος (απόσπασμα)

Η καταδίκη της δεισιδαιμονίας από την Αρχαία Ελληνική Σκέψη και η αναβίωσή της από τους Ρωμιούς

ΑΓΝΕ ΔΗΛΙΕ ΑΝΑΞ

«Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ».

Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΥΗΤΙΚΗ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς.

Είναι:

ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας.

ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται.

ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια.

ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια.

ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας.    

          - Ηράκλειτος -

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ - NAUSINOUS - ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

υπό του Δρος Ιωάννου, Νεοκλέους Φιλαδέλφου, Μ. Ρούσσου Καθηγητού Μαθηματικών

Ο χώρος ως ολότητα είναι ο άπειρος τρισδιάστατος Ευκλείδειος χώρος, αλλά παρουσιάζει καμπυλώσεις εντός ορισμένων ορίων εκεί όπου υπάρχει συγκέντρωση ύλης. Το γνωστό πεπερασμένο σύμπαν κείται εντός αυτού του απείρου χώρου. Οι νόμοι της Φυσικής, όπως τους ανακαλύπτομε, οι διαταραχές και οι καμπυλώσεις του χώρου που δημιουργούνται από τις τοπικές και σχετικά μικρές συσσωρεύσεις ύλης ισχύουν εντός του γνωστού σε μας σύμπαντος. Για τον χώρο έξω του γνωστού σύμπαντος δεν δυνάμεθα να ισχυριστούμε ή να φανταστούμε παρά μόνο πολύ λίγα πράγματα.

Ο χρόνος είναι μια συμπαντική παράμετρος η οποία κατανοείται βάσει των μεταβολών που συμβαίνουν εντός του χώρου, όπως τον εννόησε ο Αριστοτέλης και ο Newton. Οι νόμοι του χρόνου καθώς και οι διαταραχές του, όπως τους γνωρίζομε, ισχύουν εντός του γνωστού σύμπαντος. Επειδή ο χρόνος νοείται μέσω των μεταβολών εντός του χώρου παρουσιάζει διαταραχές αλλά εντός ορισμένων ορίων. Οι τετραδιάστατες δομές, όπως ο Χώρος του Minkowski, κλπ., που χρησιμοποιούνται στην Ειδική Σχετικότητα, είναι απλώς μαθηματικά αφηρημένα μοντέλα, τα οποία μεν είναι δυνατόν, υπό ορισμένη έννοια, να είναι τοπικώς ισόμορφα με την πραγματικότητα, εντός του γνωστού σύμπαντος, αλλά δεν είναι ταυτόσημα με την πραγματικότητα. [Π. χ., στα μαθηματικά πολλές φορές αντιμετωπίζομε ένα (3) τρισδιάστατο πρόβλημα με δύο (2) επί πλέον ανεξαρτήτους παραμέτρους, ας πούμε, αλλά για διαφόρους λόγους ευκολίας και σκοπιμότητας, προτιμούμε να το θεωρήσομε σαν ένα (5=3+2) πενταδιάστατο πρόβλημα. Ή, σε άλλες περιπτώσεις έχομε ισομόρφους χώρους αλλά ο καθένας τους αποτελείται από διαφορετικά στοιχεία, κλπ.].

Διά ταύτα χρειάζεται να ξεκαθαρίσομε αν έχομε να κάνομε με μαθηματικές ή με φυσικές διαστάσεις. Αυτές οι δύο έννοιες δεν είναι πάντοτε ταυτόσημες. Ούτως, επί τη βάσει όλων των αποτελεσμάτων που εκθέσαμε εδώ, είτε κάνομε εκ των προτέρων ανεπιβεβαίωτες υποθέσεις «περί αρχής» και «αρχικών συνθηκών», κατά πάσαν πιθανότητα μεροληπτικές και της ορέξεώς μας και επομένως αντιεπιστημονικές, είτε ομολογούμε άγνοια και αδυναμία τουλάχιστον προς το παρόν, είτε οφείλομε να επισκεφτούμε και να θεωρήσομε την φιλοσοφική έννοια της κοσμοθεάσεως (Weltanschauung).

Οι κοινοί θνητοί και τα μαθηματικά τους, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσαν να καθορίσουν εκ των προτέρων την ολική πολλαπλότητα τού κόσμου, και πιθανόν να μην μπορέσουν να το κάνουν ποτέ.

Στην Αρχαία Ελληνική κοσμοθέαση η αρχή «εκ τού μηδενός, μηδέν», ή “ex nihilo, nihil” στην Λατινική, ευρίσκει την φυσική και μαθηματική της ισχύ και δικαίωση επί τη βάσει των ανωτέρω αποτελεσμάτων. Αυτή η ιδέα προετάθη από το τους Ελεάτες Φιλοσόφους το πρώτον, και δεύτερον διατυπώθηκε από τον Δημόκριτο και τον Διογένη τον Απολλωνιάτη {Testimonia 1319.001, απόσπασμα 1, γραμμή 8} ως η αρχή: «Ουδέν εκ τού μή όντος γίγνεσθαι ουδέ εις τό μή όν φθείρεσθαι» Η ίδια ιδέα και αρχή υιοθετήθηκε και υποστηρίχθηκε από τον Αναξαγόρα και όλους τους προσωκρατικούς φιλοσόφους οι οποίοι μάλιστα την εκφράσανε με διάφορες διατυπώσεις αλλά πάντοτε με την ίδια σημασία. Αυτή η ίδια αρχή ευρίσκει επιστημονική και μαθηματική καταξίωση από τον Einstein και την θεωρία του, όπως αποδεικνύει εδώ ο Καθηγητής Δωρ Νικίας Σταυρουλάκης.

Ο πατήρ της Θεωρίας της Μεγάλης Εκρήξεως ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και κοσμολόγος G. H. J. É. Lemaitre (Βέλγος, 1894-1966) μπορεί να είχε θέσει αξιωματικά στο κοσμολογικό μοντέλο του, το έτος 1927, τις αρχικές συνθήκες ότι εν αρχή (οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει αυτό, ή πώς ο ίδιος εγνώριζε ότι κάποτε υπήρχε αρχή και τί ήταν αυτή;) ο χώρος, η μάζα, η ενέργεια και ο χρόνος ήταν μηδέν, δηλαδή εν αρχή δεν υπήρχε τίποτα. [Όμοιες ιδέες ευρίσκομε και στις εργασίες του Ρώσου A. A. Friedman (1888-1925) το έτος 1922, και του Ολλανδού W. de Sitter (1872-1934) το έτος 1932, κλπ.].

Για τον Lemaitre όμως, Θεός υπήρχε και πριν απ’ αυτή την αρχή, όπως και πάντοτε, και έτσι «αμέσως από την αρχή» διέπραξε τη λογική και φιλοσοφική αντίφαση με τις έννοιες του «τίποτα» και της «αρχής». (Λέγεται ότι, το Βατικανό άσκησε πίεση στον Lemaitre για να παραγάγει μια θεωρία που να ομοιάζει με την αρχή του βιβλίου της Εβραϊκής Γενέσεως, περί δημιουργίας! Φαίνεται ότι και ο Ρωσο-Εβραίος Friedman είχε τέτοιες προκαταλήψεις.). Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, αν και ο Einstein ήταν Γερμανοεβραίος και αντιμετώπιζε το σύμπαν με θρησκευτiκότητα εντοσούτω είχε εγκαταλείψει πλήρως την θρησκεία του Αβραάμ!

Αυτό το ίδιο λογικό και φιλοσοφικό σφάλμα ευρίσκεται και στη Ιουδαίο-Χριστιανική κοσμοθέαση, σύμφωνα με την οποία ο ένας εξωσυμπαντικός Θεός (οτιδήποτε είναι αυτό) εδημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός σε μια χρονική στιγμή, επειδή έτσι του κατέβηκε να κάνει για να μην βαριέται να κάθεται πια μόνος του. Αλλά πάλι σύμφωνα μ’ αυτή την κοσμοθέαση, ο Θεός αυτός υπήρχε ήδη πριν απ’ αυτή την χρονική στιγμή, όπως και πάντοτε, και επομένως η φράση «εκ του μηδενός» ή η λέξη «τίποτα» είναι «από την αρχή» ψευδής, διότι Θεός όμως υπήρχε! Θα ήταν πιο λογικό να ισχυριστούν ότι ο Θεός, που πάντοτε υπήρχε όπως επιμένουν, εδημιούργησε τον κόσμο σε κάποια δική του χρονική στιγμή (όχι αρχική αφού ο Θεός τους ήταν επ’ άπειρον υπάρχων) από ένα μέρος του (π.χ. από ένα μέρος της ενέργειάς του ή της δυνάμεώς του).
Οι αντιφάσεις αυτές, που έχουν αφετηρία στον εξωκοσμικό Θεό, δημιουργούν μια ατέρμονα αλυσίδα αντιφάσεων οι οποίες εδημιούργησαν πλείστες όσες αιρέσεις και διχογνωμίες τόσο στον Χριστιανισμό όσο και στον Ιουδαϊσμό καθ’ όλη την ιστορική διαδρομή τους.

ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ Μ. ΡΟΥΣΣΟΥ σελ. 772 -774 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Ο άνθρωπος συμβιώνει με έναν ορατό και έναν αόρατο κόσμο, που χαρακτηρίζεται από την απειρία των μορφών του. Τους κόσμους αυτούς τους επισκεπτόμαστε και επικοινωνούμε μαζί τους δια ζώσης, με τη σκέψη μας, με τη φαντασία μας, ακόμη και στον ύπνο με τα όνειρα μας.

Ο ύπνος είναι μια κατάσταση, όπου η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και επισκέπτεται τον κόσμο από τον οποίον προέρχεται και στον οποίον ζει περισσότερο χρόνο, από ότι ζει στη γήινη υλική κατάσταση.

Το αστρικό σώμα του ανθρώπου είναι ο ταξιδευτής του απείρου και του χάους. Αναχωρεί οικειοθελώς για το σύμπαν και επισκέπτεται τα υπερβατικά πεδία. Διασχίζει τα αστρικά ρεύματα, δέχεται οράματα και πληροφορίες τις οποίες ακολούθως μετατρέπει σε νοητικές εικόνες που αποθηκεύει στο υποσυνείδητο του.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τον αόρατο κόσμο που επισκέπτεται ο άνθρωπος στον ύπνο του, ή και στον ξύπνιο του. Και όμως υπάρχουν πολύπλοκες επιστημονικές συσκευές που φωτογραφίζουν τα ανθρώπινα όνειρα και τις ανθρώπινες σκέψεις που είναι ενεργειακές οντότητες.

Η φαντασία μεταφέρει τον άνθρωπο πέρα από την πραγματικότητα σε γνώριμους κόσμους που ξέχασε με την ενσάρκωση του στη γη. Τι είναι η φαντασία; Είναι η αναδρομή του ανθρώπου σε μέρη που έζησε σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του, στη γη ή σε άλλα αστρικά συστήματα και τις εκδηλώνει πότε με εικόνες και πότε με περιγραφές ή αφηγήσεις. Προβάλλει η ανάγκη να ερευνήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και να ενταχθούμε μέσα σε αυτόν με τον αρμονικότερο τρόπο, αν θέλουμε να συμβαδίζουμε με τη λογική του σύμπαντος.

Ο άνθρωπος είναι μια πολύπλοκη ενεργειακή οντότητα, που ανήκει σε πολλά επίπεδα και διαστάσεις. Ανήκει στον ουρανό και τη γη, τον ορατό και αόρατο κόσμο, στον υλικό και τον άϋλο, τον θεϊκό και τον ανθρώπινο, είναι μέρος του σύμπαντος. Συνυπάρχουμε με τις συχνότητες και τους κραδασμούς, τις υπερβατικές και τις ουράνιες οντότητες, χωρίς ο κόσμος της ύλης να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη τους ή να ενοχλείται από την αόρατη παρουσία τους, γιατί είμαστε δύο χωριστές πραγματικότητες.

Η γη σύμφωνα με τις πανάρχαιες φιλοσοφικές θεωρίες, είναι ο τόπος της υλικής δοκιμασίας της ανθρώπινης ψυχής, από την οποία όποιος βγαίνει νικητής, ανέρχεται στον ανώτερο βαθμό μακαριότητας στους ουρανούς. Για να βγει νικητής ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχήσει στις επιθυμίες του, να αποφύγει τη θανατηφόρα αποπλανητική μαγεία των παθών και τη λαγνεία της ύλης που ρίχνουν σε λήθαργο την ψυχή και το πνεύμα και τον οδηγούν στην άβυσσο της ανυπαρξίας, στην οποία υπάρχει μόνο ο ναός του σκότους και του αφανισμού.

Υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε ανάλογα με τα κριτήρια, το σύστημα αναφοράς και τη μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιούμε για να προσδιορίσουμε τη ζωή. Αν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους γιγαντιαίους αστέρες, μοιάζουμε μπροστά τους όπως μοιάζουν τα αόρατα μικρόβια μπροστά μας, τα οποία φαίνονται μόνο με ισχυρότατα ηλεκτρονικά μικροσκόπια. Αν συγκρίνουμε τη διάρκεια της ζωή μας σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος, μοιάζει με τη ζωή των υποατομικών σωματιδίων συγκρινόμενη με τη δική μας, γιατί αυτά ζουν μερικά δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου. Αν συγκρίνουμε τη δομή των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος σε σχέση με την πυκνότητα των άστρων του γαλαξία μας, τα κύτταρα παρουσιάζουν μεγαλύτερα κενά από ότι τα άστρα του γαλαξία μεταξύ τους.

Σύμφωνα με τις νεώτερες επιστημονικές θεωρίες η ύλη παρουσιάζει 95% κενό. Τα άτομα δεν συνδέονται μεταξύ τους και μόλις που εφάπτονται οι τροχιές των ηλεκτρονίων τους. Οι κραδασμοί, οι δονήσεις και οι συχνότητες του ηλιακού μας συστήματος και του ανθρώπινου σώματος, ως προς τις αόρατες ενεργειακές οντότητες, βρίσκονται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, «στον πάτο του πηγαδιού», γιατί οι οντότητες αυτές κινούνται πέρα από τις συχνότητες του φάσματος του ηλιακού φωτός.

Τα περισσότερα επιστημονικά όργανα κατασκευάστηκαν έτσι ώστε να βλέπουν μόνο την ύλη που γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις, πλην του υπερηχογράφου του φασματογράφου, των ακτινών «γ», «χ» κ.α. Οι αισθήσεις δημιουργούν απατηλές πραγματικότητες και μας παραπλανούν· αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστες, όμως δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους· άλλος δεν βλέπει ή δεν ακούει καλά· άλλος δεν έχει καλή όσφρηση ή γεύση, ή υπολειτουργεί η αφή του. Σε μερικούς λειτουργεί η τηλεπάθεια και η έκτη αίσθηση και σε άλλους όχι. Για ποιους λόγους υπάρχουν αυτές οι διαφορές; Μήπως για να επικοινωνούμε ή όχι με τον υπερβατικό κόσμο;

Ονομάζουμε επιστημονική έρευνα κάθε τι που βλέπουν οι ειδικοί με το μικροσκόπιο, το τηλεσκόπιο και τα διάφορα όργανα μέτρησης και το εντάσσουν σε μια κατηγορία ή το δικαιολογούν με εξισώσεις. Είναι η παραδοχή των πολλών, έστω και αν ξεκίνησαν με λαθεμένες εκτιμήσεις και αρχές, και βασίζεται κατά κανόνα μόνο σε ότι αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις του ανθρώπου και σε ότι μπορεί να μετρήσει με τα επιστημονικά όργανα.

Η επιστήμη χαρακτήρισε τις φιλοσοφικές και τις θρησκευτικές θεωρίες πλάνη και επειδή δεν μπορούσε να εντάξει την ψυχή στις μαθηματικές εξισώσεις, ή να την παρατηρήσει στο εργαστήριο με το μικροσκόπιο ή στον ουρανό με τα διαστημικά τηλεσκόπια, την αγνόησε τελείως και αρνείται την ύπαρξη της. Οι επιστημονικές απόψεις περί ψυχής, κατεβάζουν τον άνθρωπο σε πολύ χαμηλό επίπεδο, στο ίδιο επίπεδο με τους πιο ασήμαντους μικροοργανισμούς, που δεν έχουν κανένα άλλο προορισμό από την αυτοσυντήρηση και την αναπαραγωγή τους. Έτσι η επιστήμη παρέμεινε παγερά αδιάφορη για τις μεταθανάτιες δοξασίες και εξάντλησε όλη τη δραστηριότητα της γύρω από την ύλη, για να βελτιώσει τις υλικές απαιτήσεις του ανθρώπου ή να τον σκοτώσει ή να τον καταστρέψει, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ψυχή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος συμφώνησε με τους επιστήμονες από ανάγκη και έθεσε σκοπό της ζωής του τον απόλυτο υλισμό. Έτσι όταν ακούει για αορασία, ενέργεια, κραδασμούς και συχνότητες, δεν νοιώθει τίποτε, γιατί δεν μπορεί να τα κατανοήσει. Και όμως αυτά μπορούν να εξηγήσουν όλα τα ανεξήγητα που συμβαίνουν γύρω του. Οι άνθρωποι δεν βλέπουν στο απόλυτο σκοτάδι αλλά και όταν κοιτάζουν κατ' ευθεία τον ήλιο· δεν βλέπουν όμως και τα αόρατα μικρόβια, τους ιούς και τα ατομικά σωμάτια, που είναι όλα υπαρκτές πραγματικότητες, αλλά δεν φαίνονται λόγω της ατέλειας των αισθήσεων. Η δομή του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από μικροσκοπικά κύτταρα και ενεργειακά πλέγματα, τα οποία κάτω από ορισμένες συνθήκες συχνοτήτων και κραδασμών, μπορούν να μεταβάλλουν τη δομή τους και να μετατρέψουν το ανθρώπινο σώμα σε ένα ενεργειακό αόρατο σκεπτόμενο σύνολο. Για να συμβούν αυτά χρειάζονται οι κατάλληλοι ενεργειακοί χώροι, οι χρονολογικές προϋποθέσεις, η ψυχολογική και σωματική προετοιμασία του ανθρώπου. Η σημερινή ανθρωπότητα έχει πολώσει όλες της τις προσπάθειες της γύρω από υλιστικά θέματα και απολαύσεις, έτσι αδράνησε το πνεύμα και έχασε ο άνθρωπος την ουράνια λάμψη της ψυχής και του σώματος του. Ο υλισμός μας έκανε να φοβόμαστε τον θάνατο, αν και είναι αναπόφευκτος και ενώ θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι γι αυτόν, δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάποτε θα έρθει και η δική μας σειρά για να τον αντιμετωπίσουμε.

Αν θέλουμε να ζήσουμε ευτυχείς και να πεθάνουμε γαλήνιοι, θα πρέπει να προσπεράσουμε τις φοβίες του θανάτου και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να γίνουμε αθάνατοι αν το επιδιώξουμε, ή ότι θα ξαναεπιστρέψουμε ενσαρκωμένοι και πάλι στη γη αν το θελήσουμε. Είναι συμπαντική νομοτέλεια ο συνεχής κύκλος των ενσαρκώσεων, όχι μόνο στη γη και σε άλλους πλανήτες, αλλά και σε άλλα σύμπαντα, μια δοξασία που πρέπει να αποτελέσει την πίστη μας που εκφράζει τη σοφία και την αγάπη του δημιουργού. Πρέπει να εξαλείψουμε τα ελαττώματα μας, την αρνητικότητά μας, να βελτιώσουμε τη συμπεριφορά μας και να γίνουμε μυσταγωγοί της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης, των Αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον Υπέρτατο Νου.

Όσο πιο γρήγορα εγκαταλείψουμε το μαντρί του δόγματος τόσο πιο γρήγορα θα αντιληφθούμε τι γίνεται γύρω μας. Τα δόγματα ευθύνονται για την αποκτήνωση των ανθρώπων και την παρακμή των κοινωνιών. Τα ιερατεία είναι οι εμπνευστές και κήρυκες των πολέμων· αυτά τους ευλογούν και τους συντηρούν. Θρησκεία εναντίον θρησκείας, πιστοί εναντίον απίστων.

Γεράσιμος Καλογεράκης «Η Υπέρτατη Μύηση», σελ. 36 – 44, εκδ. Δίον

ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΑΡΓΩ;

Στα Αργοναυτικά αναφέρεται ότι στην Αργώ τοποθετήθηκε η «Φηγός» η Δωδωναία δρυς. Επίσης τοποθέτησαν το σιδερίτη, τον ομιλούντα λίθο, για τον οποίο τα Ορφικά στο κεφάλαιο «Περί Λίθων» αναφέρουν ότι είχε μαγικές ιδιότητες αφού συμπύκνωνε από το σύμπαν τις φωνές των θεών και δημιουργούσε τρομερές εμπειρίες.

Σε πολλά σημεία των Αργοναυτικών γίνεται αναφορά για πτήση της Αργούς και πολλά άλλα παράξενα που δεν εξηγούνται με ένα πλεούμενο σκάφος όπως αναφέρεται η Αργώ.

Στα Αργοναυτικά διαβάζουμε: «Ο Κάνθος ο Αβαντιάδης πέθανε όταν η Αργώ πετούσε πάνω από τη Λιβύη» (στίχος 145).
«Η εύλαλος (καλλίφωνη) Αργώ καθόριζε το δρομολόγιο και τα εμπόδια που θα συναντούσε μπροστά της» (στίχοι 246, 1163).
«Με εντολή της Αθηνάς η Αργώ σηκώθηκε πολύ γρήγορα» ( στίχος 270).
«Ο αργοναύτης Αγγαίος ήξερε τις κινήσεις και την πορεία των άστρων» ( στίχος 208).
«Οι γιοι του Βορέου, Ζήτης και Κάλαις, πετούσαν με τα υποπόδια που είχαν κάτω από τις φτέρνες των ποδιών τους και έμοιαζαν με αθάνατους» ( στίχος 224).
«Η Αθηνά αναχώρησε πετώντας στους ουρανούς» ( στίχος 558).
«Η Κίρκη πέταξε προς τα πίσω» (στίχος 1244).

Στο βιβλίο «Αληθινή Προϊστορία» (Ι . Πασσάς), διαβάζουμε ότι οι Αργοναύτες βρέθηκαν στη λίμνη Τριτωνίδα της Λιβύης.
Επ ' αυτού ο Ηρόδοτος γράφει: «Ενώ περιέπλεε το Μαλέα παρασύρθηκε από ισχυρό άνεμο και ρίχθηκε στους βράχους της Τριτωνίδας λίμνης της Λιβύης». Μια τέτοια πορεία μόνο με πτήση δικαιολογείται και αν ριχνόταν στα βράχια θα είχε διαλυθεί τελείως.

Αλλά και ο σύγχρονος ερευνητής Ι . Ρισπέν μας πληροφορεί ότι η λίμνη Τριτωνίδα απέχει από τη θάλασσα απόσταση τόση που ένας πεζός για να τη διανύσει έπρεπε να βαδίζει 12 μερόνυχτα, δηλαδή μια απόσταση γύρω στα 1000 χιλιόμετρα. Γεγονός απίθανο να μεταφέρθηκε η Αργώ τόση απόσταση από 50 Αργοναύτες που δε μπορούσαν ούτε να τη σηκώσουν. Εκεί, αναφέρει το βιβλίο «Αληθινή Προϊστορία», πέρασαν τις Ηράκλειες στήλες και βγήκαν στον Ατλαντικό και από τις εκβολές του ποταμού Ρίο Ντε Λα Πλάτα έφθασαν στα υψίπεδα του Περού (Απολλόδωρος Βιβλ . Α), όπου το 1978 βρέθηκαν ελληνικοί αμφορείς και ο ελληνικός Μαίανδρος στους Ίνκας.

Για χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα υποχρεώθηκε να ζει μέσα στην ιστορική αμνησία και την ιστορική άγνοια της κοσμικής διαδρομής της.
Μας φαίνεται αδιανόητο το γεγονός ότι η Γαία παλαιοτέρα είχε έναν υπέρλαμπρο πολιτισμό, με τον οποίον ήταν μέλος της γαλαξιακής κοινωνίας, και πώς αργότερα τέθηκε σε απομόνωση λόγω της αρνητικής συμπεριφοράς της ανθρωπότητας.

Γερ. Καλογεράκης – η Διαθήκη του Προμηθέα & η Γη σε τροχιά θανάτου

"Αχνοφαίνονται τα κάστρα στην Αρχαία Ιωλκό
Του ουρανού μοιάζουν άστρα που προσμένουν την Αργώ.
Οι αιώνες που περνάνε σαν ταξίδια μακρινά
Τον Ιάσονα τηράνε σε αστέρια φωτεινά" 

Διαβάστε επίσης:

ΑΡΓΩ - ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ #1

&

ΑΡΓΩ - ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ # 2