ΤΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

ΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ

Η λέξη "αυτόματα" είναι λέξη ομηρική. Εμφανίζεται αρκετές φορές τόσο στην Ιλιάδα όσο και στην Οδύσσεια, για να περιγράψει τις μηχανές που κινούνται από μόνες τους, με εσωτερική ενέργεια, σαν τα ζωντανά όντα.

«Αυτόματα, από μόνες τους άνοιξαν τρίζοντας οι πύλες του ουρανού, που τις κρατούσαν οι Ώρες», γράφει στην Πέμπτη Ραψωδία της Ιλιάδας ο ποιητής (στίχος Ε749). Και ήταν η Ήρα, που έδωσε εντολή για την αυτόματη λειτουργία των πυλών, χτυπώντας το μαστίγιό της.

«Κι η Ήρα με την μάστιγα σφοδρά κινεί τους ίππους. Βροντούν οι πύλες τ’ ουρανού αυτάνοικτες μπροστά τους, οπού του απέραντ’ ουρανού φυλάκτρες και του Ολύμπου την φράζουν με το σύγνεφον (αορατότητα) ή τ’ αφαιρούν οι Ώρες. Και ως τα κεντούσαν, τ’ άλογα περάσαν απ’ την πύλην. Και τον Κρονίδην εύρηκαν ανάμερ’ απ’ τους άλλους θεούς στην άκρην κορυφήν του πολυλόφου Ολύμπου. Τους ίππους εκεί εκράτησεν η Ήρα η λευκοχέρα και ομίλησε κι εξέτασε τον ύψιστον Κρονίδην». 

Στο Σ της Ιλιάδας, την επονομαζόμενη Ραψωδία της Οπλοποιίας, ο Ήφαιστος δούλευε μόνος στο περίτεχνο εργαστήρι του, όταν τον είδε η Θέτιδα: «μέσ’ στον ιδρώτα να στριφογυρνά γύρω από τα φυσερά του γιατί βιαζότανε. Είκοσι όλους κι όλους μαστόρευε τρίποδες, για να στέκουν γύρω-γύρω στην αίθουσα την στεριοκάμωτη κατά μήκος των τοίχων. Και κάτω από τη βάση του καθενός άρμοζε ρόδες χρυσές για να μπορούν αυτόματα, από μόνοι τους, (αυτόματοι, λέει ο Όμηρος) να μπαίνουν στων θεών τη σύναξη και πάλι μόνοι τους γυρνούν στο οίκημα. Ένα θαύμα να τους βλέπει κανείς» (Σ372-377).

«... Πήγε (ο Ήφαιστος) στα φυσερά του, τα ’στρεψε προς την φωτιά και τα πρόσταξε (τα κέλευσε) ν’ αρχίσουν να δουλεύουν. Και τα φυσερά, είκοσι όλα μαζί, φυσούσανε μέσ’ στα καμίνια βγάζοντας κάθε λογής δυνατόν αέρα, άλλοτε γρήγορα σαν να βιαζότανε κι άλλοτε αργά, όπως ήθελε ο Ήφαιστος κι όπως το ζήταγε η δουλειά του» (Σ468-473).

Πρόκειται εδώ για την περιγραφή ενός πραγματικά αυτόματου χυτηρίου, όπου ο Ήφαιστος προστάζει είκοσι μαζί φυσερά ν’ αρχίσουν να δουλεύουν από μόνα τους, για να λιώσει το μέταλλο. Και μάλιστα τα φυσερά αυτά, χωρίς άλλη εξωτερική εντολή, μπορούν να αυτορυθμίζονται και να αυξομειώνουν την ταχύτητα λειτουργίας τους ανάλογα με τις ανάγκες της δουλειάς.

«Είπε κι από τη θέση του αμονιού σηκώθηκε ο πελώριος όγκος αγκομαχώντας και κουτσαίνοντας… Από το πλάι τον κράταγαν χρυσές θεραπαινίδες, γυναίκες χρυσές, που έμοιαζαν με ζωντανές κοπέλες. Μέσα τους είχαν λογικό, είχαν φωνή και δύναμη και απ’ τους αθάνατους θεούς έμαθαν κάθε τέχνη» (Σ41 0-420).

ΤΑ ΟΜΗΡΙΚΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Στην Οδύσσεια όμως, το δεύτερο, ειρηνικό, έπος του Ομήρου, η κατασκευή αυτομάτων αποδίδεται και σε ανθρώπους. Υπάρχουν λαοί, υποστηρίζει ο ποιητής, εξαιρετικά αναπτυγμένοι τεχνολογικά, που ξέρουν να κατασκευάζουν πλοία αυτόματα, οι Φαίακες, οι κάτοικοι της μυθικής Σχερίας, με βασιλιά τους τον Αλκίνοο. Αυτός λέει στον Οδυσσέα: «Πες μου για τη χώρα σου και το λαό σου και την πόλη σου για να σε πάνε εκεί τα πλοία μας τα κατασκευασμένα με σκέψη (ή τα πλοία με την κατασκευασμένη σκέψη). Γιατί δεν υπάρχουν κυβερνήτες στα πλοία των Φαιάκων, ούτε πηδάλια σαν αυτά που έχουν τα άλλα καράβια. Παρά τα πλοία των Φαιάκων ξέρουν τις διαθέσεις και τις σκέψεις των ανθρώπων και γνωρίζουν τις πατρίδες όλων, και με εξαιρετική ταχύτητα διανύουν τις θαλασσινές αποστάσεις, ακόμη κι όταν έχει σκοτάδι και συννεφιά. Και ποτέ δεν υπάρχει φόβος να πάθουν καμιά βλάβη» (θ555 -563).

Περιγραφή κατασκευασμένης σκέψης, ή τεχνητής νοημοσύνης, ή ικανότητας του προγραμματισμού, ή ανάπτυξη τεχνολογίας ικανής να ελέγξει την κατεύθυνση ενός πλοίου και μάλιστα με όργανα που ξεπερνούν τα καθιερωμένα και ορίζουν τον προσανατολισμό χωρίς τη συμβολή των άστρων;;;

Πηγή: http://aix.meng.auth.gr

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΡΩΞΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΙΛΙΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

«Έε δαιμόνιοι! Μέχρι πότε θα υποχωρείτε;»

Η τεχνολογία που αναφέρεται στην Ιλιάδα και Οδύσσεια δεν φαίνεται να υπάρχει τότε που μας  λένε οι ειδικοί ότι έγινε ο Τρωικός πόλεμος, δηλ. στην εποχή μεταξύ -1300 με -1200.
Η τεχνολογία όμως αυτή υπήρχε πριν τον μεγάλο κατακλυσμό που σημαίνει ότι πρέπει να σπρώξουμε τα γεγονότα προς τα πίσω στις κανονικές πανάρχαιες εποχές.

Ο Τρωικός πόλεμος έγινε πριν τον μεγάλο κατακλυσμό και τούτο φαίνεται από την παρουσία των Ολύμπιων στην γη και μάλιστα ενσαρκωμένοι σαν εμάς. Ανακατεύονται πολύ στις ανθρώπινες υποθέσεις και πολλές φορές έρχονται και σε σύγκρουση με τους ανθρώπους, τραυματίζονται από ήρωες θεϊκής γενιάς και πηγαίνουν στον Όλυμπο για θεραπεία, Ήρα, Άρης, Πλούτωνας και άλλοι.

Ο Αχιλλέας ήταν ο θεϊκός ήρωας που αντάλλαξε τη ζωή του με την άλωση της Τροίας. Αφού ήξερε ότι η Τροία θα κατακτηθεί όταν πεθάνει ο Έκτορας και ο ίδιος  θα πέθαινε μετά τον Έκτορα κι όμως δεν δίστασε να τον σκοτώσει συντομεύοντας τον ερχομό του δικού του θανάτου.
Ήταν γιος της θεάς Θέτιδας (θαλάσσια θεότητα) και του Πηλέα που ήταν εγγονός του Δία. Η παράδοση αναφέρει ότι η μάνα του ήθελε να τον κάνει αθάνατο. Το βράδυ τον πέρναγε μέσα από την φωτιά για να κάψει τα θνητά μέρη του σώματος. Την ημέρα τον άλειφε με αμβροσία και τον βουτούσε στα νερά της Στύγας. Ενώ τον έκανε άτρωτο και αθάνατο έμεινε θνητή η φτέρνα που τον κρατούσε και δεν κάηκε στην φωτιά, ούτε την έβρεξαν τα νερά της Στύγας.

Η Ιλιάδα αναφέρει ότι ο Ποσειδώνας είχε χαρίσει στον Αχιλλέα δύο αθάνατα άλογα τον Βάλιον και τον Ξάνθο, που μιλούσαν και προέβλεπαν και το μέλλον του αναβάτη. Ούτε αθάνατα άλογα υπάρχουν, ούτε μιλάνε τα άλογα και προπαντός δεν μπορούν να προφητεύσουν το μέλλον. Πρόκειται για πολύ προηγμένη τεχνολογία που βρίσκεται έξω από τις σκέψεις της σημερινής επιστήμης ή απλώς είναι υπερβολή φαντασίας για να τονίσει την θεϊκότητα του δώρου;

Ήταν μια εποχή που οι Ουράνιοι δοκίμαζαν την ασύλληπτη τεχνολογία τους σε γήινες συνθήκες. Παρατηρούμε πως δεν δίσταζαν να εμπιστευτούν την χρήση των όπλων τους και σε ανθρώπους, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν τόσο εξελιγμένα ώστε να είναι απλούστατα. Η Ιλιάδα εκτός από τις περιγραφές στο πεδίο της μάχης και μάλιστα για το τελευταίο χρονικό διάστημα της εκστρατείας ασχολείται πιο πολύ με την οργή του Αχιλλέα. Έχουμε διαβάσει και έχουμε ακούσει για τους χαρισματικούς εκείνους ανθρώπους που έδιναν χρησμούς και έβλεπαν το μέλλον.

Στην Ιλιάδα διαβάζουμε ότι οι Τρώες γνώριζαν ότι θα ηττηθούν από τους Ατρείδες, γιατί το είχε πει ο προφητικός λίθος ο Σιδερίτης. Πληροφορίες για τον Σιδερίτη, υπάρχουν στα Ορφικά (στιχ. 348-515).

«Η Άγνωστη Αρχαιολογία Των Ελλήνων», Γερ. Καλογεράκη, σελ. 175, εκδ. Δίον

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ - ΕΧΟΥΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!

ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ -1200 ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ Η ΤΡΟΙΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΤΟΤΕ, ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΕΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ! ΣΥΝΕΠΩΣ Ο ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥ ΕΝΩΡΙΤΕΡΑ!

Του Γιώργου Λεκάκη, www.lekakis.com

Μια πέτρινη πλάκα του -1200 που έχει πλέον διαβαστεί-αποκρυπτογραφηθεί λέει για έναν πρίγκηπα της Τροίας και τους μυστηριώδεις «λαούς της θάλασσας» (σ.σ.: Τους Έλληνες του Αιγαίου Πελάγους, τους Κρήτες και τους Κύπριους), ανακοίνωσε μια διεπιστημονική ομάδα Ελβετών και Ολλανδών στις 7 Οκτωβρίου 2017.
Η πέτρινη επιγραφή, μήκους 29 μέτρων (!), περιγράφει την άνοδο ενός ισχυρού βασιλείου, της Mira (Μοίρα;), το οποίο ξεκίνησε μια στρατιωτική ναυτική εκστρατεία με επί κεφαλής τον πρίγκηπα Muksus από την Τροία.
Η επιγραφή είναι γραμμένη στην αρχαία λουβιακή (σ.σ.: λυδιακή – πρόκειται για ιερογλυφική ​​γραφή, που προσομοιάζει στα κρητικά ιερογλυφικά) και μόνον μερικοί μελετητές (όχι περισσότεροι από… 20!) μπορούν να την διαβάσουν σήμερα!
Σε αυτούς τους επιστήμονες περιλαμβάνεται και ο Fred Woudhuizen, ο οποίος αποκρυπτογράφησε ένα αντίγραφο της επιγραφής.
Εάν η επιγραφή είναι αυθεντική, φωτίζεται σε μια εποχή που «οι λαοί της θάλασσας» κατέκτησαν πόλεις και πολιτισμούς σε όλην την Μέση Ανατολή. Το βασίλειο της Mira, το οποίο συμμετείχε σε αυτήν την στρατιωτική εκστρατεία, ήταν προφανώς μέρος αυτής της «συνομοσπονδίας» των «λαών της θάλασσας» δεδομένης της συμμετοχής του στις επιθέσεις αυτές, λένε οι μελετητές.

Διότι, η επιγραφή λέει πώς ο βασιλιάς Kupantakuruntas κυβέρνησε το βασίλειο της Mira, το οποίο ευρίσκετο στην νυν δυτική Τουρκία. Η Mira ελεγχόταν την Τροία, σύμφωνα με την επιγραφή. Η επιγραφή αναφέρει λεπτομερώς την ιστορική διαδρομή του βασιλιά Kupantakuruntas στον θρόνο της Mira: Ο πατέρας του, ο βασιλιάς Mashuittas, επήρε τον έλεγχο της Τροίας, αφού ο Τρώας βασιλιάς Walmus/Ουαλμός ανετράπη. Λίγο αργότερα, ο Mashuittas επανέφερε τον Walmus στον θρόνο της Τροίας, με αντάλλαγμα την πίστη του στην Mira, λέει η επιγραφή. Ο Kupantakuruntas έγινε βασιλιάς της Mira, αφού απέθανε ο πατέρας του. Εν συνεχεία επήρε τον έλεγχο της Τροίας, αν και δεν ήταν ο πραγματικός βασιλιάς της. Λίγο πριν το -1190, διέταξε τους στρατούς του να κινηθούν προς την ανατολή ενάντια στους Χετταίους. Μετά «ενωμένες δυνάμεις της δυτικής Μικράς Ασίας» σχημάτισαν έναν στόλο και εισέβαλαν σε μια σειρά παράκτιων πόλεων (των οποίων τα ονόματα δίνονται) στα νότια και νοτιοανατολικά της Μικράς Ασίας, στην Συρία και την Παλαιστίνη. Τέσσερις μεγάλοι πρίγκηπες οδήγησαν τις ναυτικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων ο Τρώας Muksus, που κατάφερε να κάμει κατακτήσεις έως και την Ασκελώνη, τότε πόλη της Νότιας Παλαιστίνης (στο νυν Ισραήλ), και να κατασκευάσει ένα φρούριο εκεί, γύρω στα -1190 με -1180! Οι δε Λύδιοι / Λουβιανοί από την δυτική Μικρά Ασία έφθασαν μέχρι τα σύνορα της Αιγύπτου!

Στην επιγραφή, ο Kupantakuruntas περιγράφει τον εαυτό του ως «θεματοφύλακα της Τροίας», ζητώντας από τους μελλοντικούς ηγέτες της Τροίας να «διαφυλάξουν την Wilusa (ένα από τα παλαιά ονόματα για την Τροία), όπως ο μεγάλος βασιλιάς της Mira».

Η αυθεντική επιγραφή δεν υπάρχει πλέον. Κατεστράφη τον 19ο αι. Αλλά αντίγραφό της ευρέθη στα αρχεία του James Mellaart, ενός διάσημου αρχαιολόγου, που πέθανε το 2012. Ο Mellaart είχε γράψει ότι η επιγραφή δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφηθεί πλήρως και άλλοι μελετητές πρέπει να το πράξουν το συντομότερον δυνατόν. Ο Mellaart ανέφερε την ύπαρξη της επιγραφής σε τουλάχιστον μία δημοσίευση, το 1992 στο Δελτίο του περιοδικού της Αγγλο-Ισραηλινής Αρχαιολογικής Εταιρείας. Αλλά ποτέ δεν περιέγραψε πλήρως την επιγραφή σε μια επιστημονική δημοσίευση.

Σύμφωνα με τις σημειώσεις του Mellaart, η επιγραφή αυτή αντιγράφηκε το 1878 από τον αρχαιολόγο Georges Perrot, κοντά στο χωριό Beykoy, περίπου 34 χλμ. βόρεια του Afyonkarahisar στην Τουρκία. Λίγο μετά την καταγραφή της από τον Perrot, οι χωρικοί την χρησιμοποίησαν ως δομικό υλικό για ένα τζαμί… Ο λογοτέχνης Bahadır Alkım (ο οποίος πέθανε το 1981) ανακαλύπτει εκ νέου την επιγραφή του Perrot και κάνει ένα αντίγραφο, το οποίο με την σειρά του αντιγράφει ο Mellaart...

Ο Mellaart ήταν μέλος μιας ομάδας μελετητών οι οποίοι, από το 1956, εργάσθηκαν για να αποκρυπτογραφήσουν και να δημοσιεύσουν το αντίγραφο της επιγραφής του Perrot. Από το 1950 περίπου δημιουργήθηκε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων Τουρκίας-Αμερικής για να μεταφράσει αυτήν και άλλες επιγραφές, που κατά τον 19ο αιώνα είχαν φτάσει στις συλλογές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η «ομάδα Mellaart» συμπεριελάμβανε τους μελετητές: Albrecht Goetze (πέθανε το 1971), Bahadır Alkım (πέθανε το 1981), Handam Alkim (πέθανε το 1985), Edmund Irwin Gordon (πέθανε το 1984), Richard David Barnett, Zübeyir Kosay (απεβίωσε το 1984)… Τον Ιούνιο του 2017 ο υιός του Mellaart, Alan, παρέδωσε αυτήν την κληρονομιά του πατέρα του στον Ελβετό γεω-αρχαιολόγο dr. Eberhard Zangger, πρόεδρο του Ιδρύματος Λουβιακών Μελετών, ίνα επεξεργασθεί και δημοσιεύσει το υλικό…

Κάποιοι μελετητές έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι η επιγραφή μπορεί να είναι πλαστή. Οι Zangger και Woudhuizen είπαν ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, για τον Mellaart ή κάποιον άλλον, να δημιουργήσει ένα τέτοιο πλαστό κείμενο. Είπαν επίσης ότι δεν καταλαβαίνουν γιατί ο Mellaart θα ήθελε να δημιουργήσει μια μακρά και σύνθετη πλαστογραφία, και να την αφήσει αδημοσίευτη!

ΠΗΓΕΣ:
Luwian Studies, 8.10.2017.
Οι Fr.Woudhuizen και Eb.Zangger θα δημοσιεύσουν τα ευρήματα σχετικά με την επιγραφή στο τεύχος
Δεκεμβρίου του περιοδικού της Ολλανδικής Αρχαιολογικής και Ιστορικής Εταιρείας - Proceedings of the Dutch Archaeological and Historical Society – TALANTA.
Βλ. επίσης Zangger «Die Luwier und der Trojanische Krieg - Eine Forschungsgeschichte», εκδ. Orell Füssli, 2017.
Live Science.

Εάν, λοιπόν, το -1200 η Τροία ήταν σε θέση να διαξάγει και να χρηματοδοτήσει μια τόσο μακρά και κοστοβόρα στρατιωτική επιχείρηση, έως (τουλάχιστον) την Μέση Ανατολή, τότε είναι σίγουρο, ότι είχαν προηγηθεί πολλές εκατοντάδες (τουλάχιστον) χρόνια πριν τα τρωικά του Ομήρου, μέχρι να μπορέσει να ανακάμψει και να ορθοποδήσει και πάλι η πόλις…

http://www.arxeion-politismou.gr/2017/10/epigrafi-1200-pX-gia-tin-Troia.html

Ο ΣΙΔΕΡΙΤΗΣ ή ΟΡΕΙΤΗΣ ή ΟΜΙΛΩΝ ΛΙΘΟΣ

Σιδηρίτης ή Ορείτης ή Ομιλών Λίθος. Συμπύκνωνε τις θεϊκές φωνές του απείρου και τις μετέφερε στον κάτοχο του. Δημιουργούσε τρομερές εμπειρίες. Απομάκρυνε φίδια και ερπετά.
Ορφικά «Περί Λίθων»

Ο θεός Απόλλωνας έδωσε στον Έλενο να κρατά τον ομιλούντα λίθο τον Σιδερίτη, ή Ζωντανό Ορείτη που λέγει την αλήθεια. Είναι στρογγυλός, λίγο σκληρός, βαρύς στέρεος με μαύρο χρώμα, στην επιφάνεια του απλώνονται ίνες όμοιες με ρυτίδες. Αναφέρει ο Ορφέας στο έργο του "Περί Λίθων" όλες τις διαδικαστικές ενέργειες και στην κρίσιμη στιγμή αναδίδει φωνή νεογέννητου παιδιού. "Πρέπει με ψυχική καρτερία να κρατάς ψηλά τον λίθο, μην παραλύσεις από φόβο, γιατί συμπυκνώνει τις θεϊκές φωνές του απείρου. Αν σου πέσει στην γη Θα επισύρεις την φοβερή οργή των θεών... Χρειάζεται τόλμη να ρωτήσεις την προφητική φωνή του Σιδερίτη, και όσα σου πει θα είναι αληθινά... Όταν τον πλύνεις φέρτον μπροστά στα μάτια σου και θα ειδείς ότι είναι ψυχρός...".

Αναφέρει πως θεραπεύει ο Σιδερίτης τα τσιμπήματα φιδιών, και πως δεν σε πλησιάζουν τα φίδια όταν τον έχεις επάνω σου. Μάλιστα αναφέρει ότι έκανε τις στείρες γυναίκες να τεκνοποιήσουν. "Μην απορείτε για τις ασύλληπτες ιδιότητες των υλικών. Οι γνώσεις σας είναι πολύ περιορισμένες σχετικά με την συγκρότηση της ύλης και τις απεριόριστες δυνατότητες αυτής. Υπάρχει πολύ μεγάλος αριθμός στοιχείων και υλικών που περιμένουν την ανακάλυψη τους από τους γήινους επιστήμονες. Εμείς τα έχουμε μελετήσει όλα και τα χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση. Αν γνωρίζατε τις ιδιότητες των υλικών και των λειτουργιών της φύσης, τότε δεν θα θεωρούσατε τίποτα ως σημαντικό από τη δική μας τεχνολογία. Δεν υπάρχουν αφετηρίες συσχετισμών και συγκρίσεων και για αυτό θεωρείται σπουδαία τα ασήμαντα. Έχουμε μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες, ώστε να μπορούμε να επεμβαίνουμε σε πολλά άστρα και πλανήτες".

Η ανάγνωση της Αρχαίας Ελληνικής παράδοσης, μας οδηγεί στα εργαστήρια του Ηφαίστου για να θαυμάσουμε την ασύγκριτη τεχνολογία τους. Αυτή την ξενάγηση στα εργαστήρια του Έλληνα θεού θα επιχειρήσω ακολούθως και σε συσχετισμό με την σημερινή τεχνολογία. Όλες οι καταστροφές του πλανήτη σε όλες τις εποχές, ήταν αποτέλεσμα της κακής συμπεριφοράς του ανθρώπου και της ασέβειας του προς τους φυσικούς νόμους. Η συνέχεια είναι ένα ταξίδι στον κόσμο του ονείρου και του φανταστικού, όπως εκτίθεται στην Ιλιάδα και Οδύσσεια.

«Η Άγνωστη Αρχαιολογία Των Ελλήνων», Γερ. Καλογεράκη, σελ. 179, εκδ. Δίον.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΙΕΡΩΝ

Η Ενέργεια των Αρχαίων Ιερών είναι πολύ γλυκιά, καθαρή και με το που θα μπει κανείς σε ένα τέτοιον χώρο, αισθάνεται μια γαλήνη, έναν κατευνασμό των όποιον ψυχικών παθών ή ανησυχιών έχει, και αυτό πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Διότι, είναι κάτι το οποίο δεν ανιχνεύεται ούτε με αρχαιολογικές σκαπάνες, ούτε με φωτογραφικές καταγραφές, ούτε με υλικές αποτυπώσεις. Είναι μια διάγνωση, που την κάνει η ίδια μας η ψυχή και το ίδιο μας το πνεύμα, καθώς εισερχόμαστε σε κάτι οικείο και Αρχαίο.

Στα σημεία αυτά έρχονται οι φίλοι μας ευρωπαίοι, έρχονται γερμανοί, γάλλοι, ελβετοί, δανοί και προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με την ενέργεια του χώρου.

Προφανώς οι σύγχρονοι νεοέλληνες που τυρβάζουν περί άλλων πραγμάτων, το αγνοούν.
Έπειτα ξέρουμε ότι πάγια τακτική της νέας θρησκείας ήταν να ιδρύει τα ιερά της πάνω στα Αρχαία, για να «συνεχίζουν» ή να υφαρπάζουν την παλιά ενέργεια.

Γιώργος Λαθύρης (απομαγνητοφώνηση, απόσπασμα

------------------

ΛΙΓΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΙΟΝ ΤΗΣ ΠΕΡΑΧΩΡΑΣ

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΝΑΟΣ ΗΡΑΣ, ΗΡΑΙΟΝ ΠΕΡΑΧΩΡΑΣ. ΔΕΙΤΕ ΕΙΚΟΝΑ ΕΔΩ

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΥ ΜΕΛΑΜΠΟΔΟΣ ΣΤΑ ΑΙΓΟΣΘΕΝΑ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΘΥΡΗΣ

Οι ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ παρουσιάζουν το τεκμηριογράφημα (ντοκυμανταίρ)

«ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΥ ΜΕΛΑΜΠΟΔΟΣ ΣΤΑ ΑΙΓΟΣΘΕΝΑ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ» με τον νομικό, φιλόλογο και συγγραφέα κ ΓΙΩΡΓΟ ΛΑΘΥΡΗ.
Μια περιήγηση στο Μελαμπόδειο Ιερό και τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο των Αιγοσθενών Μεγαρίδος (κοντά στο σημερινό Πόρτο Γερμενό), στις νότιες υπώρειες του Κιθαιρώνα.
Το τεκμηριογράφημα κινηματογραφήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2017.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

«Μελάμπους ὁ Ἀμυθάονος… μάντις ὥν τὴν διὰ φαρμάκων καὶ καθαρμῶν θεραπείαν πρῶτος εὑρηκώς…» (Απολλοδώρου, Βιβλιοθήκη Β 2)
Ο μεγάλος μάντης και ψυχοθεραπευτής των πρώιμων ιστορικών χρόνων ΜΕΛΑΜΠΟΥΣ, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ιατρούς της ανθρωπότητας, υπήρξε δε και βασιλιάς του Άργους.
Γεννήθηκε στην Πύλο, τον -14ο αιώνα, στο μεταίχμιο της Μινωικής προς την Μυκηναϊκή περίοδο. Υιός του Αμυθάονος και της Ειδομένης, αδελφός του Βίαντος. Γενάρχης του μαντικού γένους των Μελαμποδιδών. Εγγονός του ο μάντης Θεοκλύμενος, που αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου στην Ραψ. ο και δισέγγονος του, ο περίφημος μάντης και ιατρός Αμφιάραος.
Στα Αιγόσθενα της Μεγαρίδος (κοντά στο σημερινό Πόρτο Γερμενό), στις νότιες υπώρειες του Κιθαιρώνα μέσα στο αρχαίο οχυρό, βρίσκεται το Ιερό του Μελάμποδος, το Μελαμπόδειον.
Αρχαίες πηγές: Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Απολλώνιος ο Ρόδιος, Απολλόδωρος, Στράβων, Διόδωρος ο Σικελιώτης.

   Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΣΤΗ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ!

Χάλκινες γραφίδες και χάλκινα μελανοδοχεία από τους Αρχαίους οικισμούς της Θεσπρωτίας, συγκεκριμένα χάλκινες γραφίδες από τους οικισμούς της Ελέας, Γιτάνων και Δυμοκάστρου (ελληνιστικοί χρόνοι) και από τάφο στο Πολυνέρι (ύστερη αρχαιότητα), καθώς και πήλινα μελανοδοχεία και αγγεία τύπου “μελανοδοχείου” από τον οικισμό της Ελέας και από τάφο στο νεκροταφείο των Γίτανων (ελληνιστικοί χρόνοι), φέρνουν στο φως δείγματα γραφής της Αρχαιότητας.

Θέατρο Γιτάνων

Η συνηθέστερη επιφάνεια γραφής, κατά την Αρχαιότητα, ήταν οι ξύλινες πινακίδες, που ήταν αλειμμένες με λεπτή στρώση κεριού. Πάνω στο κερί έγραφαν (χάραζαν) με μία ειδική γραφίδα που είχε αιχμηρό το ένα άκρο και πεπλατυσμένο, σαν σπάτουλα, το άλλο.

Το επίπεδο άκρο χρησίμευε για να εξομαλύνουν την επιφάνεια του μαλακού κεριού, σε περίπτωση λάθους. Γραφίδες ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα χρησιμοποιούνταν και για την εγχάραξη πάνω σε σκληρότερα υλικά γραφής, όπως πήλινα όστρακα, πλακίδια από μόλυβδο κ.α. Κονδύλια (πένες) και μελάνι χρησιμοποιούσαν για να γράφουν πάνω σε πάπυρο. Το μελάνι φυλασσόταν σε μικρά δοχεία, με στενό στόμιο, κατασκευασμένα από διάφορα υλικά.

Μαρία Ιωάννου

http://www.thesecretgreece.gr/

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΤΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Κτισμένο στα μέσα του -4^ου αιώνα στην Γιτάνη , πρωτεύουσα της Αρχαίας Θεσπρωτίας, γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση στα χρόνια του βασιλιά Πύρρου και τελικά καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το -167.

Λίθινη κατασκευή με προσανατολισμό το ποτάμι του Καλαμά κοντά στο φράγμα του. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο κέντρο της σκηνής του θεάτρου υπάρχει θυραίο άνοιγμα από το οποίο έμπαιναν και έβγαιναν οι ηθοποιοί, ενώ η συνολική χωρητικότητα του υπερέβαινε τα 4.000 άτομα!

Αν και ο ευρύτερος αρχαιολογικός χώρος είναι σχετικά άγνωστος στο πλατύ κοινό και αναξιοποίητος, γίνονται προσπάθειες τα τελευταία χρόνια μέσω των ΕΣΠΑ και πραγματικά αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείτε εφόσον σε συνδυασμό με το τοπίο ο τόπος είναι μοναδικός!

 Αλέξανδρος Δαΐδης

Ενημερωτικό site για την Ελλάδα | thesecretgreece.gr

Η ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

«Θεσπρωτών και Μολοσσών μετά τον κατακλυσμόν ιστορούσι Φαέθοντα βασιλεύσαι πρώτον ένα των μετά Πελασγού παραγενομένων εις την Ήπειρον ένιοι δε Δευκαλίωνα και Πύρραν»

Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των Πελασγών ή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄ τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων. Στα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων η ιστορική αλήθεια καλύπτεται από τον μύθο, ωστόσο ίσως είναι αλήθεια ότι η Θεσπρωτία είναι η κοιτίδα του Ελληνισμού. Άλλωστε μία από τις σπουδαιότερες προϊστορικές πολιτείες της ήταν η Έλλα. Η Θεσπρωτία στα αρχαία χρόνια είχε περίπου την ίδια έκταση με σήμερα, αλλά το όριό της στο νότο ήταν ο ποταμός Αχέροντας και τα Κασώπεια όρη. Κοντά στις εκβολές του Αχέροντα ήταν άλλη μια σπουδαία προϊστορική πόλη η Εφύρα, ιδρυμένη από τον Εφύρο απόγονο του Θεσπρωτού. Στον βασιλιά αυτής της πόλης τον Φείδωνα έρχεται ο Οδυσσέας να αγοράσει δηλητήριο για τα βέλη του. Σ αυτή την περιοχή βρίσκεται το περίφημο Νεκρομαντείο, όπου οι ζωντανοί έρχονταν σε επαφή με τις ψυχές των νεκρών.

Εκεί βρισκόταν και το βασίλειο του Άδη που είχε τις πύλες του στην Αχερουσία λίμνη. Η λίμνη αυτή μάζευε τα νερά του Αχέροντα, του Κωκυτού (ποταμός της Παραμυθιάς) και της Στύγγας (πηγής στο βουνό Ερημίτη απ΄ όπου έπιναν νερό οι αθάνατοι θεοί). Όταν στην Εφύρα που ονομαζόταν και Κίχυρος βασιλιάς ήταν ο Αηδονέας, ήρθαν εναντίον του ο Θησέας με τον φίλο του Περίθοο για να κλέψουν την γυναίκα του βασιλιά των Θεσπρωτών. Ο Αηδονέας όμως τους έπιασε και τους φυλάκισε για να ελευθερωθούν από τον Ηρακλή, που κατέβηκε στον Άδη για να πάρει τον Κέρβερο, το τρομερό σκυλί που φύλαγε τις πύλες του Άδη. Στους προϊστορικούς χρόνους ο Στράβων αναφέρει σαν μεγαλύτερες πόλεις εκτός από την Κίχυρο την Πανδοσία (στο σημερινό Καστρί του Φαναρίου) την Ελλάτρια και τις Βατίες.

Το -433 γίνεται η περίφημη ναυμαχία μεταξύ Κορινθίων και Κερκυραίων στα Σύβοτα. Τον 4ο αιώνα οι Θεσπρωτοί ενώνονται και δημιουργούν το κοινό των Θεσπρωτών. Πρωτεύουσα του κοινού των θεσπρωτών είναι αρχικά η Ελέα (Χρυσαυγή στην Βέλιανη της Παραμυθιάς) και μετέπειτα η Γιτάνη στην περιοχή Γκούμανη Φιλιατών. Το -375 οι Θεσπρωτοί ενώνονται με τους άλλους λαούς της Ηπείρου και συγκροτούν την συμμαχία των Ηπειρωτών. Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος (-318, -272) είχε το παλάτι του στην Πανδοσία ενώ στις εκστρατείες του εναντίον της Ρώμης εξέχων στρατηγός του ήταν ο Μίλων ο Θεσπρωτός. Το -167 ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος ισοπέδωσε 70 πόλεις της Ηπείρου, μεταξύ αυτών η Φανωτή (στην Ρίζανη) η Γιτάνη (στην Γκούμανη δίπλα στο φράγμα του Καλαμά) στις ανασκαφές της οποίας βρέθηκε θέατρο 2500 θεατών. Άλλες πόλεις ήταν η Ελίνα (πιθανόν το Δημόκαστρο στο Καραβοστάσι) και η Τορώνη (στήν χερσόνησο της Λιγιάς). Εκτός από τα ερείπια αυτών των πόλεων η Θεσπρωτία είναι κατάσπαρτη από απομεινάρια της αρχαίας εποχής. Βρέθηκαν μαντείο στην Δράμεση, ακροπόλεις στον πύργο Ραγίου και στην Βέλιανη, αρχαία τείχη στην Ραβενή και στην Καλλιθέα, φρυκτωρία στην Σίδερη , τύμβος στο Προδρόμι με τάφο πολεμιστή, τάφος στο Κεφαλοχώρι με ανεκτίμητα κτερίσματα, τάφος της εποχής του χαλκού στην Παραμυθιά. Επίσης βρέθηκαν αρχαίοι οικισμοί στην Φασκομηλιά, στο Καρτέρι και στο Πολυνέρι.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι σημαντικότερες πόλεις ήταν η Παραμυθιά οι Φιλιάτες και το Μαργαρίτι. Σημαντικά για την διακίνηση των προϊόντων προς τα Γιάννενα ήταν η Σαγιάδα και το πέρασμα του Ελευθεροχωρίου, όπου ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων έχτισε το σωζόμενο και σήμερα κάστρο του. Το 1604 ο Διονύσιος ο Σκυλόσοφος προσπάθησε να ξεσηκώσει σε επανάσταση το Φανάρι, εξασφαλίζοντας την βοήθεια του αντιβασιλέα…. της Νεάπολης και των ιπποτών της Μάλτας, αλλά τα σχέδιά του προδόθηκαν. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στα Γιάννενα το 1612 ο Διονύσιος ο Σκυλόσοφος και ο επίσκοπος Φαναρίου Σεραφείμ βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους.

Οι Τούρκοι αγάδες της Θεσπρωτίας ήταν φεουδάρχες και οι πύργοι τους (κουλιές) υπάρχουν και σήμερα στην Παραμυθιά το Μαραγαρίτι και στον πύργο Ραγίου. Στον χώρο της Θεσπρωτικής γής μια ομάδα χωριών δεν μπορούσε να ανεχθεί την δουλεία. Σούλι, Αβαρίκος, Σαμονίβα, Κιάφα και άλλα 7 χωριά κτισμένα στις πλαγιές ενός άγονου οροπεδίου συγκροτούν μια μικρή Σουλιώτικη δημοκρατία με κόμματα-φάρες όπως οι Τζαβελαίοι και οι Μποτσαραίοι.

Το 1792 ο Αλή Πασάς εκστρατεύει εναντίον του Σουλίου και παθαίνει πανωλεθρία. Το 1799 επιχειρεί και πάλι την κατάληψη του Σουλίου. Μετά από 3ετή αποκλεισμό οι Σουλιώτες αναγκάζονται να συμφωνήσουν σε εκπατρισμό. Ο καλόγερος Σαμουήλ παραμένει στο Κούγκι και όταν φτάνουν οι Τούρκοι το ανατινάζει. Οι Τούρκοι αντίθετα μ’ όσα είχαν συμφωνήσει, κυνηγούν τους Σουλιώτες. 60 γυναίκες στο Ζάλογγο πέφτουν στο γκρεμό για να αποφύγουν την αιχμαλωσία και τα παγωμένα νερά του Αχελώου, στο Σέλτζο γίνονται τάφος για εκατοντάδες γυναικόπαιδα. Από τους ξεριζωμένους Σουλιώτες μόνο ένα τμήμα που έφτασε στην Πάργα κατάφερε να σωθεί. Η Πάργα ώς το 1797 ήταν στην εξουσία των Ενετών. Μετά περνάει διαδοχικά στα χέρια Γάλλων, των Ρώσων και των Άγγλων οι οποίοι το 1819 την πουλάνε στον Αλή Πασά και οι κάτοικοί της αναγκάζονται να εκπατριστούν. Μετά τον θάνατο του Αλή Πασά το 1822 η Θεσπρωτία επιστρέφει στην κυριαρχία του Σουλτάνου ως το 1913, οπότε ελευθερώνεται από τον Ελληνικό στρατό.
Το 1946 ο Νομός Θεσπρωτίας αποσπάσθηκε από τον Νομό Ιωαννίνων, αφού πρώτα ακρωτηριάσθηκε το νότιο άκρο του. (Οι περιοχές Πάργας και Φαναρίου δόθηκαν στον Νομό Πρεβέζης). Πρωτεύουσα του νομού έγινε η Ηγουμενίτσα. Σήμερα η Ηγουμενίτσα, πρωτεύουσα του νομού Θεσπρωτίας, αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική θαλάσσια πύλη εισόδου στην Ελληνική επικράτεια, ενώ η προνομιακή της θέση θα αναβαθμιστεί  με την ολοκλήρωση των εκτελουμένων εργασιών επέκτασης του λιμανιού της και της κατασκευής της Εγνατίας οδού.

Πηγή: Ο διαδικτυακός τόπος του Ν. Θεσπρωτίας

https://ellas2.wordpress.com

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑ

Τὰ Ἀμφιδρόμια ἦταν πανάρχαια,παραδοσιακὴ καὶ οἰκογενειακὴ ἑορτή,ποὺ τελοῦνταν σὲ ὅλο τὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο κατὰ τὴν Πέμπτη, ἕβδομη ἢ δέκατη ἡμέρα ἀπ’ τὴν Γέννηση τοῦ βρέφους. «Μὲ εἶχαν καλέσει τὴν δέκατη ἡμέρα, τότε ποὺ δινόταν τὸ ὄνομα στὸ βρέφος» (Ἀριστοφάνης,«Ὄρνιθες»922). Καθ’ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Ἱστορίας καὶ μέχρι τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος οἱ γυναῖκες γεννοῦσαν τὰ παιδιά τους στὶς οἰκίες τους καὶ ὄχι σὲ μαιευτήρια-νοσοκομεῖα, ὅπως γίνεται στὴν ἐποχή μας.

Ἡ σύλληψη ,ἡ κατασκευὴ καὶ ἡ λειτουργικότητα τῶν ἀρχαίων οἰκιῶν ἦταν ἐμπνευσμένες ἀπ’τὸ οὐράνιο στερέωμα.Οἱ οἰκίες ἀποτελοῦσαν μία συμβολικὴ μικρογραφία τοῦ σύμπαντος ἢ τὸν ναὸ τῆς κάθε οἰκογενείας.Ὁ βωμὸς τοῦ πυρὸς ἦταν ἡ ἑστία, τὸ τζάκι καὶ βρισκόταν γιὰ συμβολικοὺς ἀλλὰ καὶ λειτουργικοὺς λόγους στὸ κέντρο τῆς οἰκίας (ὅπως ὁ ἥλιος στὸ κέντρο τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος). Ἡ Ἑστία ἦταν κατὰ τὴν ἀρχαία παράδοση ἡ θεὰ τῆς φωτιᾶς, ποὺ γύρω της συγκεντρώνονταν ὅλοι οἱ ἄλλοι θεοὶ καὶ ὅλα τὰ οὐράνια σώματα τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος. Τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν μαζεύονταν γύρω ἀπὸ τὴν ἑστία-πῦρ (ὅπως οἱ πλανῆτες γύρω ἀπ’τὸν ἥλιο), γιὰ νὰ μαγειρέψουν, νὰ ζεσταθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν μεταξύ τους. Γύρω ἀπ’τὴν ἑστία τῆς οἰκίας γίνονταν ὅλες οἱ οἰκογενειακὲς ἑορτὲς καὶ τὰ συμπόσια, ὅπως καὶ τὰ Ἀμφιδρόμια. Ἡ μητέρα-ἱέρεια ἄναβε καὶ διατηροῦσε τὸ πῦρ τῆς οἰκίας, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἑστιάδες ἱέρειες τῆς Ἀλεξανδρινῆς καὶ Ρωμαϊκῆς ἐποχῆς στοὺς ναοὺς τῆς θεᾶς Ἑστίας. Ἡ ἑορτὴ τῶν Ἀμφιδρομίων ἦταν χωρισμένη σὲ δύο μέρη. Πρῶτα γινόταν ἡ τελετὴ καθαρμοῦ τοῦ βρέφους, διότι θεωροῦσαν ὅτι ἡ γέννηση καὶ ὁ θάνατος συνδέονταν μὲ ἐνεργειακὲς μιασματικὲς καταστάσεις. Ἀκολουθοῦσε ἡ τελετὴ τῆς ὀνοματοδοσίας καὶ τέλος τὸ συμπόσιο. Οἱ γονεῖς κρεμοῦσαν στὶς ἐξώπορτες τῶν οἰκιῶν τους στεφάνι ἀπὸ κλαδιὰ ἐλιᾶς (σύμβολο ἀνδρείας), ἂν τὸ βρέφος ἦταν ἀρσενικὸ καὶ ἐσάρπα ἀπὸ μαλλὶ (σύμβολο προκοπῆς καὶ ὡριμότητος), ἂν ἦταν θηλυκό.

Μετὰ ἀπ’τὴν καθάρσια τελετὴ ἀκολουθοῦσε ἡ ἑορτὴ τῆς ὀνοματοδοσίας, ποὺ εἶχε σκοπὸ τὴν ἀναγνώριση τοῦ βρέφους ἀπ’τὸν πατέρα ὡς γνήσιου τέκνου του καὶ τὸ καλωσόρισμά του στὴν οἰκογένεια. Ἡ ἑορτὴ γινόταν παρουσίᾳ τῶν ἀγαπημένων φίλων καὶ συγγενῶν τῆς οἰκογενείας καὶ ξεκινοῦσε μὲ θυσία ζῴου πρὸς τιμὴν τῆς θεᾶς τοῦ τοκετοῦ Εἰλειθυίας. Στὴν «Ἠλέκτρα» τοῦ Εὐριπίδη (στ.1124-1125) ἡ Ἠλέκτρα λέει στὴν μητέρα της: «Ἀφοῦ ἔμαθες γιὰ τὴν γέννα μου, τότε κάνε τὴν θυσία γιὰ χάρη μου.» Κατὰ τὴν ἀρχὴ τῆς ἑορτῆς ὁ πατέρας, ἡ η μητέρα, ἢ κάποια φίλη ἔπαιρνε τὸ παιδὶ στὰ χέρια καὶ τὸ περιέφερε γύρω ἀπ’τὴν φωτιά, γιὰ νὰ τὸ ἐντάξῃ στὴν προγονικὴ ἑστία. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ δινόταν καὶ τὸ ὄνομα, ἐνῷ οἱ φίλοι καὶ οἱ συγγενεῖς ἔδιδαν τὰ «γενέθλια δῶρα», ποὺ εἶχαν φέρει γιὰ τὸ βρέφος.

Ὁ πλοῦτος τῶν ἀρχαιοελληνικῶν ὀνομάτων

Κατὰ τὴν παράδοση τὰ ὀνόματα τῶν νεογέννητων δίνονταν ἀπ’τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες σὲ ἀγόρια καὶ κορίτσια ἀντιστοίχως. «Ἔχει τὴν ἀξίωση σὰν μεγαλύτερος υἱὸς νὰ φέρῃ τὸ ὄνομα τοῦ παπποῦ του ἀπὸ πατέρα.» (Δημοσθένης ,«Πρὸς Βοιωτόν,περὶ τοῦ ὀνόματος»,στ.27.) Κάποιοι γονεῖς προτιμοῦσαν τὰ δικά τους ὀνόματα ἢ ὀνόματα συγγενῶν τους.Ἄλλοι γονεῖς ἔδιναν ὀνόματα στὰ παιδιά τους σύμφωνα μὲ τὴν ἰδιοσυγκρασία τοῦ νηπίου,τὴν ἐργασία ἢ τὴν σπουδὴ ποὺ τὰ προώριζαν. Ὁ πατέρας τοῦ τυράννου τῆς Κορίνθου Περιάνδρου ὠνομάστηκε Κύψελος, διότι ἡ μητέρα του τὸν ἔκρυψε σὲ μία κυψέλη, γιὰ νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ βέβαιο θάνατο λόγῳ δυσοίωνου χρησμοῦ (Διαβάστε την ιστορία ΕΔΩ) . Ὁ Ἀριστοφάνης στὶς «Νεφέλες» (60-65) μᾶς λέει γιὰ τὴν περίπτωση ἑνὸς παιδιοῦ, ποὺ τοῦ δόθηκε τὸ ὄνομα καὶ τῶν δύο γονιῶν μαζί: «Ὅταν γεννήθηκε ἐτοῦτος ,διαφωνούσαμε ἡ μητέρα σου κι ἐγώ, πῶς νὰ τὸν ὀνομάσουμε.Ἐκείνη ἤθελε κάποιο ὄνομα, ποὺ εἶχε μέσα τὸ “ἵππος”: Ὅπως Ξάνθιππο, Καλλιππίδη ,Χάριππο · ἐγὼ ὅμως ἤθελα τὸ ὄνομα τοῦ παπποῦ μου Φειδωνίδη. Τελικὰ συμφωνήσαμε καὶ ἑνώσαμε τὰ δύο ὀνόματα κα βγάλαμε τὸν υἱό μας Φειδιππίδη.»

Ἡ ποικιλία τῶν ἑλληνικῶν ὀνομάτων ἦταν πραγματικὰ ἀτελείωτη. Ὀνόματα βγαλμένα μέσα ἀπ’τὴν Κλασικὴ Φιλοσοφία, ποὺ πρέσβευαν μεγάλες ἀξίες καὶ ἀρετές, ὅπως Ἀριστίων, Σωφρονίσκος, Ἐμπεδοκλῆς, Πανάρετος, ὀνόματα θεῶν, θεαινῶν, νυμφῶν, νηρηίδων, σατύρων καὶ ἄλλων μυθικῶν ὄντων, ὀνόματα ἐμπνευσμένα ἀπ’τὴν Φύση κ.ἄ.

Πολλοὶ εἶχαν ὀνόματα ζῴων ,ὅπως ὁ Διογένης ὁ Κυνικός, διότι ζοῦσε ὡς κύνας, ὁ νομοθέτης Δράκων, ὁ μυθικὸς βασιλιᾶς τῶν Ἀρκάδων Λυκάων, ἐνῷ ἄλλοι εἶχαν ὀνόματα πουλιῶν, ὅπως ὁ φιλόσοφος Ἀέτιος καὶ οἱ Ἱέραξ, Πέρδιξ ,Κόραξ, Χελιδώνιος, ποὺ ἀναφέρονται στίς «Ὄρνιθες» τοῦ Ἀριστοφάνη. Ἐπίσης ὑπῆρχαν κι ὀνόματα παράξενα, λόγῳ τοῦ φόβου ποὺ ἐμπνέουν, ὅπως Κονιορτός, Κυδοιμός, Καπνός, ὅπως ἀναφέρει ὁ Λουκιανὸς στὸ «Συμπόσιον ἢ Λαπίθαι».

Κατὰ τὴν Ὁμηρικὴ περίοδο οἱ παπποῦδες ἀποφάσιζαν, ποιὸ ὄνομα θὰ ἔδιναν στὸ παιδί, ὅπως ὁ Αὐτόλυκος, ὁ πεθερὸς τοῦ Λαέρτη, ἔδωσε τὸ ὄνομα στὸν Ὀδυσσέα: «Ὁ Αὐτόλυκος ἐλθὼν στῆς Ἰθάκης τὸν εὔφορο δῆμο ,βρῆκε τὸ παιδὶ τὸ νεογέννητο τῆς θυγατρός του. Ἡ Εὐρύκλεια τὸ ἔθεσε στὰ προσφιλῆ του γόνατα ,σὰν ἔπαυσε νὰ τρώῃ καὶ τοῦ εἶπε ὀνομάζοντάς τον :“Αὐτόλυκε, ἐσὺ τώρα τ’ὄνομα νὰ τοῦ βρῇς, ὅποιο θέσῃς στοῦ παιδιοῦ σου τ’ἀγαπημένο παιδί ,πολυπόθητό σου εἶναι.” Σ’αὐτὴν ὁ Αὐτόλυκος ἀπήντησε καὶ εἶπε :“Γαμβρέ μου καὶ θυγατέρα, θέσατε ὄνομα, ὅποιο σᾶς εἴπω. Διότι σὲ πολλοὺς ἐγώ, ἀφοῦ ἔγινα μισητός, ἔφθασα ἐδῶ, σὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες πάνω στὴν πολυτρόφαγῆ, γι’αὐτὸ Ὀδυσσεὺς ἂς εἶναι τ’ὄνομά του.» («Ὀδύσσεια», στ.399-409.)

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν εἶχαν ἐπώνυμα, δηλαδὴ οἰκογενειακὰ ὀνόματα, ἁπλῶς κρατοῦσαν τὸ ὄνομα τοῦ πατέρατους ὡς δεύτερο .π.χ. Σωκράτης Σωφρονίσκου, Ἀλέξανδρος Φιλίππου. Σὲ μεγαλύτερη ἡλικία ἀρκετοὶ ἔπαιρναν κι ἄλλο ὄνομα, ποὺ βασιζόταν στὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ἔφερε ὁ κάθε ἄνθρωπος καὶ πολλὲς φορὲς ἐπικρατοῦσε τοῦ ἀρχικοῦ. π.χ ὁ Πλάτων, ἂν καὶ ὠνομαζόταν Ἀριστοκλῆς, πῆρε τὸ ὄνομα Πλάτων ἀπ’τὸν γυμναστή του Ἀρίστωνα, ποὺ τὸν ὠνόμασε ἔτσι, διότι εἶχε πλατὺ στέρνο καὶ ρωμαλέα ἐμφάνιση. Βεβαίως τὸ ὄνομα αὐτὸ ταίριαξε καὶ μὲ τὴν εὐρύτητα τῶν γνώσεών του.

Στὸν «Κρατύλο ἢ Περὶ ὀρθότητος ὀνομάτων» ὁ Πλάτων μέσῳ τοῦ διαλόγου τοῦ Σωκράτη μὲ τὸν Κρατύλο μᾶς ἐξηγεῖ, ὅτι τὰ ὀνόματα τῆς ἐποχῆς ἀκολουθοῦσαν δύο τάσεις: Τὴν Ἡρακλείτεια θεωρία περὶ κινήσεως καὶ μεταβολῆς, ποὺ δηλώνει τὴν ἐξέλιξη τῆς γλώσσας ἀλλὰ καὶ τῶν ὀνομάτων ἀφ’ἑνὸς καὶ τὴν ἀκινητότητα καὶ σταθερότητα τῆς γλώσσας καὶ τῶν ἀρχικῶν ὀνομάτων ἀφ’ἑτέρου μὲ βάση τὴν θεωρία τῶν Ἐλεατῶν. Κατὰ τὴν Κλασικὴ ἐποχὴ ἡ σπουδαιότητα τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ σωστὴ ὀνοματοδοσία ἦταν πολὺ σημαντικὴ ὑπόθεση: «Κατὰ πᾶσα πιθανότητα,Ἑρμογένη ,ὁ καθορισμὸς ἑνὸς ὀνόματος δὲν εἶναι ἀμελητέα ὑπόθεσις οὔτε ἔργο ἀσήμαντων ἀνθρώπων ἢ τῶν πρώτων τυχόντων.» («Κρατύλος»390e.) Ὁ Σωκράτης μᾶς λέει ,ὅτι οἱ δημιουργοὶ τῶν πρώτων ὀνομάτων ἦταν νομοθέτες.

Απ΄τον ΔΑΥΛΟ

Αυτόχθονες Έλληνες

ΕΜΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΝΗΜΗ

Σήμερα, όποιος αναφέρεται στην Αρχαιότητα, χλευάζεται ως προγονολάτρης και προγονόπληκτος. 
Ας δούμε τι σημαίνουν οι λέξεις αυτές. Ελληνικό λεξικό, Τεγόπουλου Φυτράκη, Προγονολατρεία:  «Λατρεία των προγόνων απόδοση θρησκευτικών τιμών στους προγόνους». 
Κατ’ αρχάς η προγονολατρεία ήταν συνυφασμένη με την ζωή των προγόνων μας. Η αγάπη για τους γονείς είναι ουσιώδης για τον άνθρωπο. «Γονείς Τίμα» λέει ο Πυθαγόρας στα Χρυσά του Έπη. Και το ίδιο προστάζουν και τα Δελφικά Παραγγέλματα. Και οι γονείς αυτοί, μετά τον θάνατο τους, γίνονται ένα είδος Αγαθών Δαιμόνων για τον καθέναν από μας, που  μας προστατεύουν και μας συμπαρίστανται μυστικά.
Και τους αποδίδουμε λατρεία χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Γιατί τι άλλο από λατρεία είναι οι επισκέψεις μας στους τάφους τους, η διατήρηση της ανάμνησης τους, οι εικόνες τους και το ότι προσφέρουμε κάτι φαγώσιμο στην μνήμη τους, από τον νεκρόδειπνο μέχρι τα λεγόμενα ψυχοσάββατα.

Οι γονείς μας είναι οι πρώτοι πρόγονοι. Οι παππούδες είναι οι δεύτεροι πρόγονοι. Τι σημασία λοιπόν έχει αν πρόκειται για τον πρώτο πρόγονο σου, για τον δεύτερο πρόγονο σου, για τον όγδοο ή για τον ογδοηκοστό πρόγονο σου. Άλλωστε ο ογδοηκοστός πρόγονος μας είναι αυτός που έζησε πριν από 2500 χρόνια.

Προγονοπληξία τώρα. «Έπαρση για τους προγόνους. Καυχησιά για την δόξα των προγόνων». Που είναι το κακό, να υπερηφανεύεται κανείς, να καυχάται για τους προγόνους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί; Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι πρόγονοι είναι οι δικοί μας πρόγονοι. Τέτοιοι πρόγονοι!!! Όλα τα λαμπρά πνεύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι οι πεπαιδευμένοι, υποκλίθηκαν με σεβασμό, μπροστά στους προγόνους μας. Κι εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε το ίδιο….;;;
Και πάλι αλλοίμονο αν δεν το κάνουμε. Αλλοίμονο με όλη τη σημασία της λέξεως. Αλλοίμονο ως επιφώνημα πόνου, για επερχόμενο κίνδυνο ή απειλή.

Το ευγενές αίσθημα της φιλοπατρίας, «ποινικοποιήται» και με μια άλλη λέξη που είναι νεολογισμός. Ελληναράς.
Και που λέγετε απαξιωτικά για οποιονδήποτε υπερασπίζεται την εθνική του αξιοπρέπεια.

«Σ΄ αυτούς λοιπόν τους προγόνους είναι δίκαιον και πρέπον να αποδώσουμε την τιμή αυτής της μνήμης» Επιτάφιος Θουκυδίδη. Υπογραμμίζω τις λέξεις, δίκαιον και πρέπον να αποδίδομε στους προγόνους την τιμή της μνήμης.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΝΗΜΗ.
«Διότι αυτοί οι πρόγονοι», λέει ο Επιτάφιος, «ζώντας σ αυτή τη χώρα οι ίδιοι πάντα, η μία γενιά ύστερα από την άλλη…»  η φράση αυτή είναι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ της αυτοχθονίας των Ελλήνων και μια «μαχαιριά στην καρδιά» κάθε εθνομηδενιστή.

Δήμητρα Λιάτσα (Απομαγνητοφώνηση,απόσπασμα)

Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

XXXIX. Αξίζει ν' αναφερθεί κι αυτό: Κάποιος θυσίαζε στη Γη για να βρει θησαυρό. Δεν δίστασε να παρακαλέσει και τον Απολλώνιο γι' αυτό που επιθυμούσε. Ο Απολλώνιος, αντιλαμβανόμενος τι επιθυμούσε, είπε:

-«Βλέπω πως είσαι φοβερά επιχειρηματικό μυαλό».
-«Άτυχος όμως, γιατί δεν έχω παρά μόνο λίγα, που δεν φτάνουν ούτε να θρέψω την οικογένεια μου».
-«Φαίνεται πως έχεις να θρέψεις πολλούς και τεμπέληδες δούλους, γιατί δεν μοιάζεις ανόητος».
Τότε εκείνος δάκρυσε ελαφρά και είπε: -«Έχω τέσσερις κόρες και χρειάζομαι τέσσερις προίκες. Βέβαια, έχω τώρα είκοσι χιλιάδες δραχμές, όμως, αν τους τις μοιράσω, θα λένε πως πήραν λίγα κι εγώ θα καταστραφώ, γιατί δεν θα μου απομείνει τίποτε».
Ο Απολλώνιος συγκινήθηκε από την περίπτωση του και είπε: -«Θα σε φροντίσω κι εγώ και η Γη, αφού λένε πως θυσιάζεις για χάρη της».

Μόλις είπε αυτά τα λόγια, προχώρησε προς τα προάστια σαν να επρόκειτο να αγοράσει φρούτα. Αντίκρισε μια έκταση γεμάτη ελαιόδεντρα και έμεινε ικανοποιημένος από τα δέντρα, έτσι όπως ήταν μεγάλα. Στο μέρος εκείνο υπήρχε κι ένας μικρός κήπος με πολλά άνθη όπου έβλεπε κανείς λουλούδια και σμήνη μελισσών. Μπήκε μέσα στον κήπο, σαν να είχε να κάνει κάτι πολύ σημαντικό, και, αφού προσευχήθηκε στην Πανδώρα, επέστρεψε στην πόλη.

Πήγε στον ιδιοκτήτη του αγρού που είχε πλουτίσει με τον πιο παράνομο τρόπο, δίνοντας πληροφορίες για τις περιουσίες των Φοινίκων, και τον ρώτησε:
«Πόσο αγόρασες το τάδε χωράφι και πόσο έχεις κοπιάσει γι' αυτό;»
Εκείνος του απάντησε πως το είχε αγοράσει την προηγούμενη χρονιά στην τιμή των δεκαπέντε χιλιάδων και πως καθόλου δεν είχε κοπιάσει.
Ο Απολλώνιος τον έπεισε να του το πουλήσει για είκοσι χιλιάδες κι έτσι να αποκομίσει το ανέλπιστο κέρδος των πέντε χιλιάδων.

Ο άνθρωπος που ήθελε να αποκτήσει τον θησαυρό δεν είχε καταλάβει ακόμη τι νόημα είχε αυτό το δώρο ούτε και πίστευε πως αξίζει τα λεφτά του, αλλά ότι έχει πολύ μικρότερη αξία από τις, είκοσι χιλιάδες που είχε ήδη στο χέρι και που τις έδωσε για να πάρει αγρό, ο οποίος θα ήταν εκτεθειμένος σε παγετούς και χαλάζια και όλα τα άλλα που καταστρέφουν τη σοδειά.

Όταν όμως βρήκε αμέσως αμφορέα με τρεις χιλιάδες δαρεικούς μέσα στον μικρό κήπο, εκεί όπου πετούσαν οι μέλισσες, και τα ελαιόδεντρα απέδωσαν πλούσια παραγωγή, κάτι που δεν έγινε τότε σε άλλα χωράφια, άρχισε να υμνεί τον Απολλώνιο και εμφανίστηκαν πολλοί μνηστήρες που ήθελαν να παντρευτούν τις κόρες του.

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ -ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟ Ζ'

ΑΝ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΕ ΜΙΑ ΣΒΗΣΜΕΝΗ ΨΥΧΗ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΟΥΤΕ ΟΣΟΙ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ

XLV. Ένα από τα θαύματα του Απολλώνιου είναι και το εξής. Μια κοπέλα είχε πεθάνει, όπως φαινόταν, τον καιρό του γάμου της και ο γαμπρός ακολουθούσε το φέρετρο θρηνώντας για τον ανολοκλήρωτο γάμο. Μαζί του θρηνούσε όλη η Ρώμη γιατί η κοπέλα καταγόταν από οικογένεια υπάτων. Ο Απολλώνιος έτυχε να παρευρεθεί σ' αυτή τη συμφορά και είπε: «Αφήστε κάτω το φέρετρο κι εγώ θα δώσω τέλος στα δάκρυα που χύνετε για τη νέα». Αμέσως ρώτησε το όνομα της κοπέλας. Οι περισσότεροι νόμισαν πως θα εκφωνήσει λόγο, σαν τους επικήδειους που εγείρουν θρήνους, όμως ο Απολλώνιος το μόνο που έκανε ήταν να αγγίξει την κοπέλα και, αφού ψιθύρισε κάτι, ξύπνησε την κοπέλα από τον φαινομενικό θάνατο. Η νέα έβγαλε μια φωνή και επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της, όπως η Άλκηστη, όταν ο Ηρακλής την ξαναέφερε στη ζωή. Οι συγγενείς ήθελαν να του δώσουν χρηματική αμοιβή εκατόν πενήντα χιλιάδες, όμως τους είπε να κρατήσουν τα χρήματα για την προίκα της νέας. Αν βρήκε στη νέα κάποια σπίθα ζωής, που διέφυγε απ' αυτούς που τη φρόντιζαν, — γιατί λέγεται ότι, παρ' όλο που ψιχάλιζε τότε, ατμός βγήκε από το πρόσωπο της— ή αν ξαναζωντάνεψε μια σβησμένη ψυχή, αυτό είναι κάτι που κανείς δεν το κατάλαβε, ούτε εγώ ούτε όσοι έτυχε να είναι παρόντες.

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΎΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ Δ'

ΤΟ ΨΗΛΟΤΕΡΟ ΒΟΥΝΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!!

XXIII.Το μνημείο του Σπαρτιάτη Λεωνίδα ο Απολλώνιος μόνο που δεν το αγκάλιασε, επειδή θαύμαζε αυτό τον άνδρα. Όταν πήγαινε προς το ύψωμα όπου οι Λακεδαιμόνιοι καταποντίστηκαν από τα βέλη των εχθρών [Αναφέρεται στη μάχη των Θερμοπυλών και στον λόφο στην είσοδο του περάσματος, όπου συγκεντρώθηκαν οι Σπαρτιάτες (Ηρόδοτος, Ζ 225).], άκουσε τους ομιλητές να διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με το ποιο είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδος. Αφορμή γι αυτή τη συζήτηση υπήρξε η Οίτη, επειδή φαινόταν από εκεί.

Τότε ο Απολλώνιος ανέβηκε στο ύψωμα και είπε: «Εγώ θεωρώ αυτό υψηλότατο, γιατί αυτοί που έχασαν εδώ τη ζωή τους για την ελευθερία το ανύψωσαν πάνω από την Οίτη και του χάρισαν περισσότερο μεγαλείο απ' αυτό που έχουν πολλοί Όλυμποι. Αυτούς τους άνδρες θαυμάζω, και πιο πολύ τον Ακαρνάνα Μεγιστία, διότι γνώριζε αυτά που επρόκειτο να πάθουν και θέλησε να τα μοιραστεί με τους άνδρες, χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο».

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟ Δ'

Ο μάντης Μεγιστίας από την Ακαρνανία και από το γένος των Μελαμποδιδών προέβλεψε την επερχόμενη καταστροφή. Ο Λεωνίδας τον διέταξε να φύγει, αλλά εκείνος αρνήθηκε κι έδιωξε μόνο τον μοναχογιό του. (Ηρόδοτος Ζ 221)

ΟΤΑΝ Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

XV. Μετά από αυτά, ενώ έπλεαν στη θάλασσα της Εύβοιας, τα νερά ήταν ήρεμα και καλύτερα απ' ό,τι περίμεναν για κείνη την εποχή. Συζητούσαν λοιπόν για τα νησιά, καθώς συναντούσαν πολλά και ονομαστά, και για τη ναυπηγική και τη διακυβέρνηση των καραβιών, συζητήσεις αναμενόμενες μεταξύ ανθρώπων που ταξιδεύουν στη θάλασσα.
Επειδή ο Δάμις άλλους τους κατηγορούσε για τα λόγια τους, άλλους τους διέκοπτε και άλλους δεν τους επέτρεπε να ρωτούν, ο Απολλώνιος κατάλαβε ότι θέλει να συζητήσουν άλλα πράγματα και απευθυνόμενος σε αυτόν τον ρώτησε: «Τι έπαθες, Δάμι, και διακόπτεις τις ερωτήσεις; Δεν νομίζω πως υποφέρεις από ναυτία ούτε πως έχεις κάποιο άλλο πρόβλημα με το ταξίδι ώστε να δυσκολεύεις τη συζήτηση, αφού η θάλασσα, καθώς βλέπεις, είναι ήρεμη και διευκολύνει τον πλου».
Ο Δάμις είπε: «Εδώ έχει προκύψει ένα σπουδαίο θέμα συζήτησης, για το οποίο θα ήταν πιο φυσικό να κάνουμε ερωτήσεις παρά να ρωτάμε για πράγματα ξεπερασμένα και παλιά».
«Και ποιο μπορεί να είναι αυτό το θέμα», είπε ο Απολλώνιος, «χάριν του οποίου θεωρείς κάθε άλλη συζήτηση περιττή;»
«Συνάντησες τον Αχιλλέα, Απολλώνιε», απάντησε, «και, παρ' όλο που σίγουρα θα τον άκουσες να μιλά για πολλά που εμείς δεν γνωρίζουμε, δεν μας τα λες ούτε μας περιγράφεις τη μορφή του Αχιλλέα, αλλά συζητάς για τα νησιά που περιπλέουμε και τη ναυπηγική».
Ο Απολλώνιος είπε: «Αν δεν θεωρηθώ αλαζόνας, θα πω  τα πάντα».

XVI. Επειδή και οι άλλοι έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον γι' αυτή τη συζήτηση και είχαν διάθεση να τον ακούσουν, ο Απολλώνιος είπε: «Δεν έσκαψα λάκκο, σαν τον Οδυσσέα, ούτε προσέλκυσα τις ψυχές με αίμα αρνιών  για να συζητήσω με τον Αχιλλέα, παρά μόνο ευχήθηκα αυτά που λένε οι Ινδοί όταν παρακαλούν τους ήρωες: "Αχιλλέα", είπα, "οι περισσότεροι άνθρωποι λένε πως έχεις πεθάνει, εγώ όμως διαφωνώ και διαφωνεί επίσης ο Πυθαγόρας που είναι πρόγονος της σοφίας μου. Αν υπάρχει αλήθεια στην πίστη μας, φανερώσου μπροστά μας. Αν χρησιμοποιούσες τα μάτια μου ως μάρτυρες της ύπαρξης σου, θα μπορούσες να ωφεληθείς πολύ από αυτά".

Την ίδια στιγμή έγινε σύντομος σεισμός γύρω από τον τύμβο και παρουσιάστηκε ένας νέος πεντάπηχος ντυμένος με Θεσσαλική  χλαμύδα. Η μορφή του δεν φαινόταν αλαζονική, όπως θεωρείται από μερικούς ο Αχιλλέας. Αν και φαινόταν φοβερός, δεν είχε χάσει τη λάμψη του προσώπου του' όσο για την ομορφιά του, μου φαίνεται πως δεν έχει ακόμα βρει αντάξιο επαινετή, παρ' όλο που πολλά ειπώθηκαν από τον Όμηρο σχετικά  γιατί πραγματικά δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια και μάλλον θα την υποτιμήσει όποιος προσπαθήσει να την εξυμνήσει, παρά θα την τιμήσει όπως της αξίζει. Όταν τον πρωτοείδα, μου φάνηκε τόσος όσο είπα, αλλά συνέχισε να ψηλώνει κι έγινε διπλάσιος και παραπάνω, μέχρι που μου φάνηκε δωδεκάπηχος, όταν πήρε την ολοκληρωμένη μορφή του, και η ομορφιά μεγάλωνε συνέχεια μαζί με τις διαστάσεις του. Έλεγε ότι ποτέ δεν κόβει τα μαλλιά του, αλλά τα κρατάει άθικτα για τον Σπερχειό, γιατί απ' όλους τους ποταμούς πρώτον αυτόν θεωρούσε αλλά τα γένια του μόλις είχαν αρχίσει να βγαίνουν. Απευθυνόμενος σε μένα μου είπε: «Χαίρομαι που σε συνάντησα, γιατί από παλιά ήθελα να συναντήσω τέτοιον άνδρα. Οι Θεσσαλοί εδώ και πολύ καιρό δεν φέρνουν προσφορές στον τάφο μου. Βέβαια απαξιώ ως τώρα να θυμώσω. Διότι, αν θυμώσω, θα τους βρει συμφορά χειρότερη απ' αυτή που βρήκε κάποτε εδώ τους Έλληνες. Μόνο συμβουλεύω με επιείκεια να μην παραμελούν τα πρέποντα και θεωρηθούν χειρότεροι από τούτους εδώ τους Τρώες που, αν και έχασαν εξαιτίας μου τόσους άνδρες, μου προσφέρουν θυσίες δημόσια και την πρώτη σοδειά από τα προϊόντα κάθε εποχής και με κλαδί ελιάς ζητούν συμφιλίωση, που όμως ποτέ δεν θα αποδεχτώ. Η αθέτηση των όρκων τους σε μένα δεν θα επιτρέψει ποτέ στο Ίλιο να ξαναβρεί την παλιά του μορφή ούτε να ακμάσει, κάτι που πέτυχαν άλλες κατεστραμμένες πόλεις. Η κατάσταση του δεν θα γίνει ποτέ καλύτερη απ' ό,τι θα ήταν, αν είχε κυριευτεί μόλις χθες. Για να μην έχουν την ίδια μοίρα και οι Θεσσαλοί, φρόντισε να αναφέρεις στη συνέλευση τους όσα σου είπα".

"Θα πάω και θα τους τα πω", του απάντησα, "γιατί σκοπός μου είναι να τους σώσω όμως κι εγώ, Αχιλλέα θέλω κάτι από σένα".

"Καταλαβαίνω", μου είπε, "και είναι ολοφάνερο πως θες να ρωτήσεις κάτι σχετικά με τα Τρωικά. Ρώτησε με λοιπόν πέντε πράγματα, όποια θες και επιτρέπουν κι οι Μοίρες". 
Ρώτησα πρώτα πρώτα αν ενταφιάστηκε, όπως λένε οι ποιητές. "Κείτομαι νεκρός εδώ", μου είπε, "όπως ήταν το πιο ευχάριστο για μένα και τον Πάτροκλο. Πεθάναμε πολύ νέοι και η στάχτη και των δυο μας βρίσκεται μέσα σε χρυσό αμφορέα σαν να είμαστε ένα.
“Σχετικά με τους θρήνους των Μουσών και των Νηρηίδων, που λένε πως έγιναν για χάρη μου, έχω να πω το εξής. Οι Μούσες ποτέ δεν ήρθαν εδώ, ενώ οι Νηρηίδες ακόμη συχνάζουν".

Στη συνέχεια ρώτησα αν η Πολυξένη σφάχτηκε πάνω από τον τάφο του και μου είπε ότι αυτό είναι αλήθεια, αλλά ότι δεν σφάχτηκε από τους Αχαιούς, μόνο ήρθε με τη θέληση της στον τύμβο και, δίνοντας μεγάλη αξία στον έρωτα αυτής κι εκείνου, έπεσε πάνω σε όρθιο σπαθί.

Η τρίτη ερώτηση ήταν αν πράγματι η Ελένη είχε έρθει στην Τροία ή αν όλα αυτά είναι υποθέσεις του Ομήρου.
"Για πολύ καιρό", μου είπε, "εξαπατώμαστε στέλνοντας απεσταλμένους στους Τρώες και πολεμώντας για χάρη της, γιατί νομίζαμε πως ήταν εκεί, όμως αυτή βρισκόταν στην Αίγυπτο, στο σπίτι του Πρωτέα, από τότε που την άρπαξε ο Πάρης. Όταν πειστήκαμε για την αλήθεια συνεχίσαμε να πολεμάμε για την ίδια την Τροία, για να μη φύγουμε ντροπιασμένοι".

Τόλμησα και τέταρτη ερώτηση και είπα ότι είναι άξιο απορίας, πώς η Ελλάδα έβγαλε τόσο πολλούς και σπουδαίους άνδρες όσους αναφέρει ο Όμηρος συγκεντρωμένους στον πόλεμο κατά της Τροίας.
Ο Αχιλλέας είπε: "Ούτε και οι βάρβαροι υστερούσαν πολύ από μας, τόσο η αρετή άνθησε σε όλη τη γη".

Η πέμπτη ερώτηση ήταν: Τι συνέβη και ο Όμηρος αγνοεί τον Παλαμήδη ή μήπως τον γνώριζε και τον κράτησε έξω από την ιστορία σας;
"Αν ο Παλαμήδης", μου απάντησε, "δεν ήρθε στην Τροία, τότε ούτε η Τροία υπήρξε ποτέ. Επειδή όμως αυτός ο σοφότατος και πολεμικότατος άνδρας πέθανε εξαιτίας του Οδυσσέα, ο Όμηρος δεν τον αναφέρει για να μην αναφέρει τις ντροπές του Οδυσσέα".

Αφού τον θρήνησε ο Αχιλλέας ως τον σπουδαιότερο και ομορφότερο, τον νεότερο και συνάμα τον πιο αξιοπόλεμο άνδρα, αυτόν που ξεπερνούσε όλους σε σωφροσύνη και συχνά συναντιόταν με τις Μούσες, μου είπε:
"Εσύ, Απολλώνιε, επειδή οι σοφοί υποστηρίζουν ο ένας τον άλλο, φρόντισε τον τάφο του και αναστήλωσε το άγαλμα του Παλαμήδη που είναι παραπεταμένο. Βρίσκεται στην Αιολίδα, στη Μήθυμνα της Λέσβου".
Αφού είπε αυτά και τα σχετικά με τον νέο από την Πάρο, εξαφανίστηκε μέσα σε μέτρια λάμψη. Εν τω μεταξύ είχαν ήδη αρχίσει οι πετεινοί να λαλούν».

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟ Δ'