H ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΝΗΜΕΣ

Η αθανασία της ψυχής και οι αναμνήσεις της.

Ο Σωκράτης υποστηρίζει, ότι η Ψυχή μας, λόγω της αιώνιας και άφθαρτης φύσης της, είναι σε θέση να γνωρίζει τα πάντα, αφού κατά την διάρκεια των προηγουμένων ενσαρκώσεών της, έχει ζήσει πάρα πολλές και διαφορετικές καταστάσεις, τις οποίες όμως δυστυχώς δεν μπορεί να θυμάται, όσο βρίσκεται σε ένσαρκη κατάσταση.

Σε αυτήν την λογική βασίζεται η περίφημη άποψη του Πλάτωνα ως προς το θεμελιώδες θέμα της ανάμνησης, υποστηρίζοντας ξεκάθαρα ότι «Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ».

Ας δούμε όμως αναλυτικά, το σχετικό απόσπασμα του διαλόγου μεταξύ του Σωκράτη και του Μένωνα, σε ό,τι αφορά στο θέμα της ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ: 

-Σωκράτης: Βεβαίως, έχω ακούσει πολλούς σοφούς άνδρες και γυναίκες, που ανέπτυξαν θεολογικές συζητήσεις.

-Μένων: Ποια επιχειρήματα πιστεύεις ότι χρησιμοποιούσαν;

-Σωκράτης: Πιστεύω ότι ο τρόπος που ανέπτυσσαν τα θέματά τους, βασιζόταν στην αλήθεια και γι αυτό παρουσίασαν ωραίες ιδέες.

-Μένων: Ποια είναι αυτά τα λόγια και ποιοι ήταν αυτοί οι σοφοί άνθρωποι που τα ανέπτυσσαν;

-Σωκράτης: Άλλοι μεν από τους ομιλητές ανήκαν στην τάξη των ιερέων ή και των ιερειών, εφόσον αυτοί είχαν το ενδιαφέρον να αναπτύξουν τέτοιου είδους θεολογικά θέματα, κάτι που βεβαίως θεωρούμε δεδομένο. Το αναφέρει μάλιστα και ο Πίνδαρος, όπως και πολλοί άλλοι ποιητές που ασχολούνται με θεολογικά θέματα και είναι θεόπνευστοι για τα οποία ισχυρίζονται ότι όσα λένε είναι αλήθεια. Αλλά προσπάθησε να διερευνήσεις αν πράγματι τα όσα λένε ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

Αυτοί οι σοφοί, ισχυρίζονται λοιπόν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και αυτό που ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟ θεωρείται ένα προσωρινό τέλος που συμβαίνει κάποια δεδομένη στιγμή, ενώ κάποια άλλη στιγμή αργότερα, Η ΨΥΧΗ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟ ΣΩΜΑ με αποτέλεσμα, Η ΨΥΧΗ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ.

Για τον λόγο αυτόν, θα έπρεπε κάθε άνθρωπος να διάγει τον βίο του με ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΤΙΜΟΤΕΡΟ ΤΡΟΠΟ.

Αυτοί οι σοφοί, θα πρέπει να γνωρίζουν το εξής ποίημα (του Πινδάρου) που ακολουθεί: «Η Περσεφόνη υποδέχεται την Ψυχή του νεκρού, (στον κάτω κόσμο του Πλούτωνα) και της επιβάλλει την ποινή που αναλογεί στις αμαρτίες του προηγούμενου ένσαρκου βίου της για να τιμωρηθεί όταν επανενσαρκωθεί, μετά την πάροδο εννέα ετών (στον επάνω κόσμο της θάλασσας του Ποσειδώνα) που ζούνε οι ένσαρκες Ψυχές.»

Μέσα από αυτήν την διαδικασία της επανενσάρκωσης, επανέρχονται στη ζωή ακόμα και οι βασιλικές ψυχές με ισχυρό σθένος και με σοφία, ώστε να εξελιχθούν σε ανθρώπους μέγιστης σημασίας. Αυτές τις ενσαρκωμένες ψυχές οι άνθρωποι τις αποκαλούν ήρωες και τις λατρεύουν αιωνίως.

Εφόσον λοιπόν αυτή η Ψυχή έχει ενσαρκωθεί πολλές φορές ΚΑΘΟΤΙ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΘΑΝΑΤΗ και έχει δει πάρα πολλά, τόσο τα ΟΡΑΤΑ που συμβαίνουν στον κόσμο των ζωντανών, όσο και τα ΑΟΡΑΤΑ που συμβαίνουν στον κόσμο του Άδη, και με τον τρόπο αυτόν, έχει γνωρίσει όλα αυτά που κάποια στιγμή θα της χρησιμεύσουν.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ώστε δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση ούτε και θαυμασμό, το γεγονός ότι η Ψυχή έχει την δυνατότητα να επαναφέρει στην μνήμη της όλα αυτά για τα οποία έχει αποκτήσει γνώσεις στις προηγούμενες ενσαρκώσεις της, τόσο όσον αφορά το θέμα της αρετής όσο και όλα τα άλλα θέματα.

Επειδή λοιπόν ο,τιδήποτε που βρίσκεται μέσα στη φύση, συγγενεύσει με το σύνολό της και εφόσον Η ΨΥΧΗ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο, η Ψυχή να μπορέσει να επαναφέρει στην μνήμη της ένα γεγονός, το οποίο οι άνθρωποι ονομάζουν διδασκαλία.

Κατόπιν η Ψυχή θα έχει την δυνατότητα να θυμηθεί όλα τα υπόλοιπα γεγονότα που έχει βιώσει στις προηγούμενες ζωές της, όπως επίσης και όλες τις γνώσεις που είχε αποκτήσει.

Όλα αυτά θα συμβούν υπό την προϋπόθεση ότι διαθέτει κάποιος την απαιτούμενη ανδρεία, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμα και τις δύσκολες καταστάσεις που βίωσε η ψυχή στις προηγούμενες ζωές και να μην παραιτηθεί με την δικαιολογία της εξάντλησης από αυτήν την προσπάθεια.

Σαν τελικό συμπέρασμα καταλήγουμε ότι κάθε έρευνα αλλά και κάθε διδασκαλία πρέπει να έχει σαν στόχο, ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.

Σωκράτης – Από το έργο του Πλάτωνος «Μένων»

https://meresparaxenes.com  , http://www.greek-language.gr

O «Κινηματογράφος» του Ήρωνα

Το σταθερό αυτόματο θέατρο του Ήρωνα, που οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν απλώς «κινηματογράφο», ήταν άλλη μια ξακουστή εφεύρεση της πολυσχιδούς αυτής προσωπικότητας από την Αλεξάνδρεια. Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς ήταν πολυπράγμων μηχανικός, άριστος μαθηματικός και μοναδικός εφευρέτης.

Στο βιβλίο του «Πνευματικά», ο Ήρωνας περιγράφει ογδόντα περίπου αυτοματισμούς, πρακτικές εφαρμογές δηλαδή όλων των τότε γνωστών αρχών των φυσικών επιστημών και στο επόμενο σύγγραμμά του «Αυτοματοποιητική» μας αφηγείται το «κινητό αυτόματο» (ένα αυτοκινούμενο προγραμματιζόμενο όχημα) και το εκπληκτικό «στατόν» αυτόματο θέατρο, τον κινηματογράφο των Αρχαίων Ελλήνων δηλαδή με κινούμενη εικόνα και ήχο!

Στα πρώιμα κινούμενα σχέδια του Ήρωνα μπορούσε κάποιος να παρακολουθήσει όλο τον Μύθο του Ναυπλίου, ο οποίος αποζητά να εκδικηθεί τους Αχαιούς που σκότωσαν τον γιο του Παλαμήδη στην Τροία. Η αυλαία ανοιγόκλεινε, μορφές κινούνταν, ήχοι παράγονταν, σκηνικά άλλαζαν, φωτιές άναβαν, κεραυνοί έπεφταν, βροντές ακούγονταν και πολλά ακόμα, τα οποία συνέβαιναν αυτόματα!

Το «στατόν» θέατρο συνεχίζει να προβληματίζει τους σύγχρονους μηχανικούς του αυτοματισμού για τον περίπλοκο και αρμονικό τρόπο λειτουργίας του. Ο Ήρων βελτίωσε το σταθερό αυτόματο θέατρο του Φίλωνος του Βυζαντίου (-3ος αιώνας) αποδίδοντας ένα πραγματικό θαύμα του θεάματος. Όλα μάλιστα γίνονταν αυτόματα με το τράβηγμα του σχοινιού της πρόσοψης (ή -όπως θα λέγαμε σήμερα- με το πάτημα ενός κουμπιού).

https://www.newsbeast.gr/

ΗΡΩΝΑΣ #1 & ΗΡΩΝΑΣ #2

ΤΟ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟ ΛΑΔΙΟΥ ΤΟΥ ΗΡΩΝΑ

ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΝΟΣ, Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ (-285 έως -222)

ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΚΤΗΣΙΒΙΟΥ

Πώς να καταλάβουν και πώς να καταλάβουμε έναν άνθρωπο της όποιας εποχής, που ήταν μη δογματικός και αναζητούσε μέσα του, στο πνεύμα του δηλαδή και μόνο, στο «δαιμόνιο» του, την θεία του φύση, την αλήθεια;

Η εικόνα που έχει φτάσει σε μάς για τον ξυπόλητο Αθηναίο φιλόσοφο, τον Σωκράτη, είναι πολύ φορτισμένη και πολύ σπαστή μαζί, και καθώς από την ποιότητα και την έκτασή της θα παραμένει όση προσπάθεια και αν καταβάλουμε, αδιαχώρητη στα Προκρούστεια μέτρα μας, ποτέ δεν θα αποκτήσουμε την ακριβή της αποτύπωση. Ἡ ζωή του ξεπερνάει τις ιστορικές μας συντεταγμένες, τα λογισμικά ισοδύναμα της τρέχουσας εποχής και τις νοηματικές μας κατασκευές. Γιατί το αρχέτυπο του βρίσκεται πολύ πάνω και από εκείνο των ημίθεων. Η συνείδησή του απέκτησε τις ιδιότητες εκείνες που αυθεντικά του έδωσαν το δικαίωμα να καθίσει ανάμεσα πια στους θεούς ισότιμα!

Και ο μέσος άνθρωπος από το φόβο της ελαφρότητάς του αποστρέφει το πρόσωπό του από αυτόν, τον μυθοποιεί και τον απομυθοποιεί συνεχώς σκόπιμα και συνειδητά. Γιατί δεν τον αντέχει.

Μόνο ένας αφόρητος αλαζόνας θα τολμούσε να μιλήσει άμεσα και κατά πρόσωπο με αυτόν και εκείνος ήταν ο Αλκιβιάδης, αυτό το εξαίρετο πνεύμα της απώλειας, που αναλώθηκε μέσα στο τραγικό του μεγαλείο. Όλοι οι άλλοι, ακόμα και ο αγαπημένος του μαθητής, ο Πλάτωνας, δεν τόλμησε να τον παρουσιάσει ολόκληρο, όπως ακριβώς υπήρξε. Ήταν τόσο δυνατός όσο και ο ήλιος. Καλλίτερα!

Και οι πολέμιοι του πια μετά από δυόμισι σχεδόν χιλιάδες χρόνια, εξαντλήθηκαν. Όχι μόνο φυσικά από τις ενοχές τους γιατί τον πότισαν το κώνειο. Αλλά γιατί τους καθήλωσε, τους κούρασε η αντοχή του στο χρόνο.

Οι σχολαστικοί όμως, αυτό το νόθο και ανεξάντλητο είδος της περίφοβης ύπαρξης, δυστυχώς ακόμα και σήμερα παράγει λογικοφάνεια. Και αυτοί είναι που συντηρούν συνωμοτικά και χαμηλόφωνα μια απλοποιημένη εικόνα τον ανδρός. Στηρίζονται τάχα στο γεγονός ότι ο πρώτος αυτός φιλόσοφος δεν άφησε κάποιο σύγγραμμα για να γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τις φιλοσοφικές του θέσεις. Καθώς δεν τους συμφέρει να ξέρουν ότι οι συνειρμικές κατασκευές του κατώτερου νοητικού, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την υπερβατική σοφία. Και επιμένουν να αγνοούν ότι η πληκτική πληροφόρηση δεν είναι γνώση.

Και η ανάγνωση βιβλίων δεν ταυτίζεται βέβαια με την καθημερινή, τη συναπτή και προσωπική άσκηση αυτογνωσίας. Και χρησιμοποιούν αυθεντικά και την επιγραμματική δήλωση του περιπατητικού αυτού Αθηναίου, ότι «ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα» και καταλήγουν με λογική αυθεντία πια στο συμπέρασμα ότι «τίποτα το συστηματικό και το τυποποιημένο δε δίδασκε. Ήταν απλά ένας δαιμόνιος άνθρωπος ο οποίος ήξερε να αλιεύει ανθρώπους».

Και αγνοούν όχι μόνο την πνευματική κληρονομία που μας άφησε αυτό το ανάστημα κυρίως μέσα από τα παραδείγματα της ζωής του, αλλά και από τη συγγραφική παραγωγή -- μια και θέλουν έργα -- αλλά δεν αντέχουν να επικεντρωθούν ούτε σε εκείνα των έξοχων μαθητών του, του Πλάτωνα, του Δημοφώντα, του Ξενοφώντα και εν μέρει του Αριστοτέλη.

Ἡ παραπάνω κατηγορηματική του δήλωση όμως, ότι δεν ξέρει τίποτα, όφειλαν να αναγνωρίσουν τουλάχιστον ότι είναι υπαρξιακή. Γιατί το να τολμήσουμε σε όποια εποχή να δηλώσουμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα, είναι φυσικά η μέγιστη σοφία. Καθώς βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση προς κάθε δογματισμό και παγιωμένη τάχα αντίληψη, την απολιθωμένη συνήθως και τόσο επικίνδυνη - θεώρηση του κόσμου. Όπου κυρίαρχο πλέον όργανο υπέρβασης της βαθιάς μας άγνοιας, αναδεικνύεται η πηγαία, η ειλικρινής και μόνο ερώτηση. Που προκαλεί και δυναμιτίζει την πιο μικρή αλλά και την πιο μεγάλη απορία. Χωρίς να υπάρχει ρητά η ανάγκη της όποιας απάντησης. Τείνοντας να αναδείξει τη δυναμική της ρέουσας και άμεσης συνθήκης. Έτσι που να προβάλλει την υποκρυπτόμενη και μόνο αλήθεια της τρέχουσας στιγμής. Σε ένα σύμπαν φαντασμαγορικό και χαοτικό όπου τα πάντα μεταβάλλονται.

Αυτοί οι επικίνδυνα συμβατικοί βέβαια λόγιοι, εξακολουθούν και σήμερα να προσεγγίζουν τον Αθηναίο Γιόγκι με κριτήρια κοινά και εγκόσμια. Αν χρημάτισε δούλος, αν ήταν άσχημος στην όψη και κοντός, αν η Ξανθίππη είχε βίαιο χαρακτήρα και πόσο την υπέμενε. Αν παρέσυρε πράγματι τους νέους και αν υπήρξε ποτέ εραστής του Αλκιβιάδη, παρά την κατηγορηματική και ντροπιασμένη άρνηση του τελευταίου. (Συµπ. 217 επ.).
Περιορίζονται στο πόσο καλός λιθοξόος πρέπει να ήταν και αν οι τρεις ντυμένες Χάριτες που κοσμούσαν τα Προπύλαια, βγήκαν από την επιδέξια σμίλη του.
Και αντί να ψάξουν και να βρουν τι έκανε και τι είπε, χρεώνουν ότι κάνει εντύπωση στον πολύ κόσμο, απλά στο θαυμασμό του Πλάτωνα.
Και πάνε μετά ήσυχοι να κοιμηθούν.

Και ξεχνούν αυτοί οι ανατόμοι και αναλυτές της ιστορίας των άλλων, το βάθος και την ουσία του Δελφικού ρητού που είχε υιοθετήσει ο Αθηναίος Ερημίτης, Το «γνώθι σαυτόν», ρητό που αποτελούσε και αποτελεί την πεμπτουσία του όλου εσωτερισμού και της ειλικρινούς πορείας προς την αυτογνωσία, που μόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει τελικά στην αποκάλυψη και τη φώτιση και την ελευθερία.

Πώς να καταλάβουν λοιπόν και πώς να καταλάβουμε κι᾿ εμείς έναν άνθρωπο της όποιας εποχής, που ήταν μη δογματικός και αναζητούσε μέσα του, στο πνεύμα του δηλαδή και μόνο, στο «δαιμόνιο» του *, την θεία του φύση, την αλήθεια;

Με αυτές λοιπόν τις διαπορίες αλλά και τον ανυπόκριτο θαυμασμό, θα επιχειρήσουμε να μεταφέρουμε και εμείς, όπως λέει και ο Αλκιβιάδης στη συνέχεια, τρεις σπαστές εικόνες από τη ζωή του. Για χάρη δική μας φυσικά. Για να συνειδητοποιήσουμε ίσως, ότι αν κατακτήσει κανείς μια διαύγεια πνεύματος, συνακόλουθα επιτυγχάνει μια ισορροπία συναισθημάτων και λόγου και το φυσικό του σώμα αποκτά τελικά υγεία και ρώμη. Ικανά όλα αυτά να τον οδηγήσουν, οικογενειάρχη, διδάσκαλο και πολυάσχολο πολίτη και άνθρωπο, να αντιμετωπίσει και να δεχτεί τη μέγιστη δοκιμασία αυτού του επιπέδου, την άδικη καταδίκη σε θάνατο και να βαδίσει προς την εκτέλεση με ηρεμία και αξιοπρέπεια.
Για να μην ξεσπάμε έτσι σε παράπονα, όταν τύχει και δεν προλάβουμε το πλοίο της γραμμής.

* Η λέξη Δαίμων δεν είχε το σημερινό Χριστιανικό διαβεβλημένο απόηχο. Και οδηγεί σε µια ακόµα μεγάλη παρεξήγηση αναφορικά µε το Δαιμόνιο του Σωκράτη. Οι αρχαίοι πίστευαν όμως ότι εκφράζει το εντός µας θείον (Ιλ. Γ 420, Ωδυσσ. Ζ 172). Και η Διοτίμα στο Συμπόσιο, λέει ότι πρόκειται για τον Μεσσία, τον Μεγάλο Ενδιάµεσο, εκείνο που δένει τους ανθρώπους µε τους θεούς, ο δίαυλος εκείνος που μεταφέρει στους ανθρώπους αυτά που προέρχονται από τους θεούς και στους θεούς αυτά τα οποία επιθυμούν οι άνθρωποι να τους στείλουν εκείνοι (Συμπόσιο. ΧΧΙΙΙ).

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ
http://www.menandros.com

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (#4)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ «Νὰ φυλάττωμεν τὸ πιστὸν ἡμῶν τοῦ ραγιαλικίου»

Όταν ιδρύθηκε το Νεοελληνικὸ Κράτος, και η Επανάσταση θεωρήθηκε σαν ο μεγαλύτερος σταθμὸς της Νεοελληνικής Ιστορίας, ο ανώτερος Κλήρος προσπάθησε να διεκδικήσει ένα μέρος απὸ τὴν δόξα και τις δάφνες των αγωνιστών και παρουσίασε τον Γρηγόριο ως Αρχηγέτη της Φιλικής Εταιρείας και μάρτυρα της εθνικής ιδέας. Η ιστορικὴ αλήθεια είναι όμως εντελώς διαφορετική.

Ο Γρηγόριος Ε΄ ουδεμία σχέση είχε με την «Ελληνικὴ φιλοπατρία» και την «Ελληνοπρέπεια», που του αποδίδουν ωρισμένοι ιστορικοί. Είχε αντιδράσει και πολὺ πριν την Επανάσταση, όπως μαρτυρεί Πατριαρχικὸ γράμμα (εγκύκλιος διαταγή), που έστειλε στους νησιώτες, να μην στασιάσουν και να μην δεχθούν τις προτάσεις της Ρωσσίας προς Επανάσταση: «Καὶ ἄλλοτε διὰ πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡμῶν ἐγκυκλίων γραμμάτων ἐδηλώσαμεν πρὸς πάντας τοὺς ὁμογενεῖς ἡμῶν εὐσεβεῖς... τῆς κραταιᾶς καὶ ἀηττήτου Βασιλείας τὸ χρέος ὅπου ἔχομεν νὰ φυλάττωμεν τὸ πιστὸν ἡμῶν τοῦ ραγιαλικίου καὶ νὰ δεικνύωμεν πάντοτε λόγοις καὶ ἔργοις καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐν τοῖς παροῦσι καιροῖς... νὰ διατηρήσητε ἑαυτοὺς ἀνωτέρους πάσης διαβολῆς καὶ ἐνέδρας τῶν ὑπεναντίων καὶ ἐχθρῶν τῆς κραταιᾶς βασιλείας... δίκην σάλπιγγος ἐπηχήσαμεν εἰς ὅλων τὰς ἀκοάς... νὰ μὴν τολμήσητε καθ’ οἱονδήποτε τρόπον νὰ δεχθῆτε ποτὲ τοὺς ὑπεναντίους καὶ ἐχθροὺς κατὰ τῆς κραταιᾶς βασιλείας...». Το Πατριαρχικὸ αυτὸ γράμμα, που γράφτηκε τον Μάιο του 1807, υπάρχει δημοσιευμένο στο «Αρχείο της Κοινότητας Ύδρας» (τόμος 3ος, σελ.41-45). 

Ο σύγχρονος της Επανάστασης ιστορικὸς Σπυρ. Τρικούπης γράφει σχετικὰ με τον Γρηγόριο Ε΄: «Ὁ Πατριάρχης ἑταῖρος, ὃ ἐστὶ συνωμότης κατὰ τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, δὲν ἦτο και, ὄχι μόνον οὐδόλως ἐνεθάρρυνε τὴν ἑλληνικὴν ἐθνεγερσίαν, ἀλλὰ καὶ πάντοτε ἀπέτρεπε τοὺς πρὸς οὗς διελέγετο φιλεπαναστάτας, θεωρῶν ἐθνοφθόρον τὸ τοιοῦτον τόλμημα.»

Οι εγκύκλιοι και οι αφορισμοί, που εξαπέλυσε ο Γρηγόριος Ε΄, μαρτυρούν ότι δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με την Επανάσταση, ούτε άμεση ούτε έμμεση. Μόλις πληροφορήθηκε τους σκοποὺς και τις ενέργειες της Φιλικής Εταιρείας, έσπευσε να αποδοκιμάσει με όλα τα μέσα που διέθετε το Επαναστατικὸ κίνημα. Δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός, ότι πιέστηκε από τον Σουλτάνο, για να εκδώσει τους αφορισμούς. Η μια απὸ τις τρείς (3) αφοριστικὲς εγκυκλίους του, ήταν εμπιστευτικὴ και απευθυνόταν προς τους Μητροπολίτες μόνο (όχι τον κατώτερο Κλῆρο) και εκδόθηκε χωρίς κἂν να την γνωρίζει ο Σουλτάνος.

Απαγόρευσε τα Ελληνικὰ ονόματα

Ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε τον Ελληνισμὸ και την Ελληνικότητα ο Γρηγόριος Ε΄, καταφαίνεται εύλογα απὸ την θέση του έναντι των Ελληνικών ονομάτων. Το 1819 εξέδωσε εγκύκλιο, με την οποία απαγόρευε στους κληρικοὺς του Πατριαρχείου την ονοματοθεσία των βαπτιζομένων με Ελληνικὰ ονόματα και επέβαλε την χρήση αποκλειστικώς Ιουδαϊκών και Χριστιανικών ονομάτων στα βαπτιζόμενα νήπια.

Η εγκύκλιος του Γρηγορίου του Ε΄: «Καὶ ἡ κατὰ καινοτομίαν παρὰ ταῦτα εἰσαχθεῖσα τῶν παλαιῶν ἑλληνικῶν ὀνομάτων ἐπιφώνησις εἰς τὰ βαπτιζόμενα βρέφη τῶν πιστῶν, ὡς ἠκούσαμεν, λαμβανομένη ὡς μία καταφρόνησις τῆς χριστιανικῆς ὀνοματοθεσίας, εἶναι διόλου ἀπροσφυὴς καὶ ἀνάρμοστος· ὅθεν ἀνάγκη ἡ Ἀρχιερωσύνη σας νὰ διαδώσητε παραγγελίας ἐντόνους εἰς τοὺς Ἱερεῖς τῶν ἐνοριῶν σας, καὶ  νουθεσίας πνευματικὰς εἰς τοὺς εὐλογημένους ἐπαρχιώτας σας, διὰ νὰ λείψῃ τοὐντεῦθεν καὶ ἡ κατάχρησις αὕτη, καὶ ἀφεθέντες τῆς ἀκαίρου καὶ μηδὲν ἐχούσης τὸ χρήσιμον φιλοτιμίας καὶ ἐπιδείξεως οἱ γονεῖς καὶ ἀνάδοχοι νὰ ὀνοματοθετῶσιν εἰς τὸ ἑξῆς ἐν τῷ καιρῷ τῆς θείας καὶ μυστικῆς ἀναγεννήσεως τὰ εἰθισμένα ταῖς εὐσεβέσιν ἀκοαῖς πατροπαράδοτα χριστιανικὰ ὀνόματα τῶν ἐγνωσμένων τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ τῶν ἐνδόξως ὑπ’αὐτῆς ἑορταζομένων Ἁγίων, διὰ νὰ εἶναι ἔφοροι καὶ φύλακες τῶν βαπτιζομένων νηπίων καὶ ταχεῖς καὶ ἀδιάλειπτοι χορηγοὶ τῆς χάριτος αὐτῶν εἰς τοὺς μετὰ πίστεως.»

H ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΌ ΘΕΜΑ ΙΔΡΥΣΗΣ ΚΡΑΤΟΥΣ

Οι περισσότεροι μετέπειτα ιστορικοί του «Εβραιοελληνοχριστιανικού» κράτους, πλην ελαχίστων, προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την προδοσία αυτή των μοναχών. Όμως λίγα χρόνια πριν από την προδοσία ο Αθανάσιος Πάριος στό έργο του «Χριστιανική 'Απολογία» έγραφε γιά τήν ιδέα τού νέου κράτους τών 'Ελλήνων: «'Η ελευθερία καί ισότης μεταξύ τών Χριστιανών είναι προϊόντα άντιχριστιανικής άσεβείας πρός τόν Θεόν».

Όσο για τους Τούρκους, ο Πατριάρχης 'Ιεροσολύμων Άνθιμος στην «Πατρικήν διδασκαλίαν» του είχε δώσει τις ακόλουθες οδηγίες: «Ο κύριος έγειρεν έκ τού μηδενός τήν ισχυράν αυτήν βασιλείαν τών Οθωμανών αντί τής τών Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά νά χωλαίνη εις τά τής Ορθοδοξίας πίστεως φρονήματα (εννοεί τήν προσπάθεια άναδείξεως τής Πληθωνικής-Πλατωνικής παιδείας στήν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) και ύψωσε τήν βασιλείαν αύτήν τών 'Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην, διά νά αποδείξη αναμφιβόλως, οτι θείω έγένετο βουλήματι και οχι με δύναμιν τών ανθρώπων και νά πιστοποιήση πάντας τούς πιστούς, ότι με αύτόν τόν τρόπο εύδόκησε νά οικοδομήση μέγα μυστήριον, τήν σωτηρίαν δηλαδή εις τούς εκλεκτούς του λαούς».

Όλα τα περί υποστήριξης και βοήθειας της Ελληνικής Επανάστασης από τον Κλήρο, εκτός ορισμένων περιπτώσεων που αποτελούν την εξαίρεση, κυρίως του κατώτερου κλήρου, είναι ασύστολα ψεύδη και τερατουργηματικά μυθεύματα, τα οποία κατασκευάστηκαν πολύ αργότερα, γιατί όπως συμβαίνει ακόμη και σήμερα, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί εκείνης της εποχής ήταν στα χέρια του ανώτατου Κλήρου και των απερίτμητων Τούρκων, όπως αποκαλούσε ο λαός τους Κοτζαμπάσηδες και οι οποίοι άρχισαν να κατασκευάζουν γεγονότα και ανύπαρκτους ηρωισμούς του συναφιού τους. Και αυτό για έναν και μόνο λόγο. Ήθελαν να κλέψουν τη δόξα του λαού, που ξυπόλητος και πεινασμένος, σήκωσε το γιαταγάνι και το καρυοφύλλι του και ελευθέρωσε την πατρίδα.

Ο ανώτατος Κλήρος και οι Κοτζαμπάσηδες, κατέκλεψαν και διαμοίρασαν μεταξύ τους, αντί να τα μοιράσουν στον εξαθλιωμένο λαό, περίπου 7.000.000 στρέμματα και όλα τα κινητά πλούτη που άφησαν πίσω τους οι Τούρκοι. Ο λαός συνέχισε να παραμένει νηστικός, άκληρος, ρακένδυτος και ανέστιος. Ο φοβερός αφορισμός ήταν ένα τρομακτικό όπλο, πολύ συνηθισμένο και αποτελεσματικό μέσο για να κρατηθούν οι Έλληνες υποτελείς και ραγιάδες στους Τούρκους για 400 χρόνια. Οι απλοϊκοί άνθρωποι περισσότερο έτρεμαν τον αφορισμό και από τον ίδιο τον θάνατο. 

Η παραχάραξη και αλλοίωση της ιστορίας στο Ρωμαίικο κρατίδιο είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μέσα στην οποία μπαίνουν οι προδότες και βαπτίζονται σωτήρες και ελευθερωτές του Ελληνισμού. (ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ)

Ταξιάρχης Γ. Καράλης
Μελετητής Ιστορικών και Θρησκευτικών Θεμάτων
http://www.martino.gr

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (#3)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ Ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ ακολούθησε την ίδια φιλοτουρκικὴ και ανθελληνικὴ πολιτική, που ακολούθησαν όλοι οι πριν και μετά από αυτὸν πατριάρχες. Στην πρώτη Πατριαρχία του αφόρισε τον Ρήγα Φεραίο, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο, ενώ στην τρίτη του Πατριαρχία εξέδωσε τις τρείς (3) γνωστές αφοριστικές εγκυκλίους του εναντίον όλων των Επαναστατών. Η πλέον επονείδιστη πράξη του ήταν ο αφορισμὸς της Επανάστασης του 1821, ο οποίος προκάλεσε μεγάλη σύγχυση και κλονισμὸ και εξαιτίας του πάρα λίγο να σβήσει η επαναστατικὴ φλόγα.

Ο θάνατος του Γρηγορίου δεν έχει σχέση με την δήθεν συμμετοχή του στην Επανάσταση ή έστω έγκριση της εθνεγερσίας – όπως ψευδώς προπαγανδίζεται απὸ την Εβραιοελληνοχριστιανικὴ ιστοριογραφία, που παραποιώντας την ιστορικὴ αλήθεια εκθειάζει τον δήθεν εθνικὸ ρόλο του Κλήρου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας – αλλὰ οφείλεται σε άλλα άσχετα γεγονότα, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω. 

Καλογεροφαναριώτικες αλληλομηχανορραφίες, αλλαξοπατριαρχίες.

Οι αλληλοσυκοφαντίες μεταξὺ των ιεραρχών ήταν πολὺ σύνηθες φαινόμενο την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ενώ τα ιερατικὰ αξιώματα είχαν γίνει αντικείμενο εμπορίας. Το Οικουμενικὸ Πατριαρχείο αποτελείτο απὸ μια φατρία καλογήρων, που μετέβαλαν το πατριαρχικὸ αξίωμα σε χρηματιστήριο αξιωμάτων. Οι «αλλαξοπατριαρχίες», έγιναν συνηθισμένο φαινόμενο, και ο πατριαρχικὸς θρόνος συχνὰ έβγαινε σε δημοπρασία. Σε διάστημα 77 ετών (1623-1700) για παράδειγμα έγιναν 50 περίπου αλλαξοπατριαρχίες.
Ο Πατριάρχης εκλεγόταν απὸ τον Σουλτάνο. Βεζύρηδες καὶ Σουλτάνοι έβαζαν ως όρο απαράβατο το «ὅποιος δώσῃ τὰ περισσότερα, ἐκεῖνος θὰ γίνῃ πατριάρχης κι ὅ,τι θέλει ἂς εἶναι».
Εξαγοραζόταν όχι μόνο το αξίωμα του Πατριάρχη αλλά και του Μητροπολίτη. Οι δωροδοκίες, οι διαβολὲς ακόμη και τα εγκλήματα ήταν συνήθη φαινόμενα, όπως και οι αφορισμοὶ και τα συγχωροχάρτια, γιατί οι εκλεγέντες έπρεπε να πάρουν πίσω τα χρήματα, που είχαν δώσει. Έχουν καταγραφεί διάφορα επεισόδια σχετικὰ με περιπτώσεις εκλογής Πατριαρχών. 

Στα 1486 έγινε Πατριάρχης ένας καλόγερος ονόματι Ραφαήλ, γνωστὸς για τις παραλυσίες του και ξακουστὸς μέθυσος. «Τοσοῦτον δὲ προσέκε ιτοταῖς οἰνοφλογίαις, ὥστε μὴ δύνασθαι στῆναι ἐνταῖς ἐκκλησιαστικαῖς ἀκολουθίαις, ἀλλ’ οὔτε ἐν αὐτῇ τῇ πανσέπτῳτῶν Παθῶν ἑβδομάδι. Οὔτε ἠ δύνατο κατέχειν τῇ χειρὶ τὴν ποιμαντικὴν ράβδον, ἥτις ἐκπεσοῦσα τῆς χειρὸς αὐτοῦ τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Πέμπτη συνετρίβη.» (Ὑψηλάντη,26.)

Αθανάσιος Κομνηνός Υψηλάντης
«Τα μετά την άλωσιν» σελ.  19.
Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.
Περισσότερα ΕΔΩ

Το 1476, η Μαρία, ελληνικής καταγωγής παλλακίδα του Σουλτάνου Μουράτ, έβαλε σε αργυρὸ δίσκο 2.000 φλουριά, τα οποία έδωσε στον Σουλτάνο, προκειμένου να ανακηρύξει Πατριάρχη τον γνώριμό της Διονύσιο Φιλιππουπόλεως. Οι εχθροὶ του Διονύσιου άρχισαν αμέσως να τον διαβάλλουν, λέγοντας στον Σουλτάνο, πως είναι «ἐρωμένος τῆς Μαρίας, περιτετμημένος καὶ συνουσιάζεται εἰς τὰ σουλτανικὰ αρέμια... Ὅθεν ὁ Διονύσιος ἐν μέσῳ τῆς Συνόδου διεγερθεὶς καὶ τὰ κράσπεδα τῶν ἱματίων ἀνελκύσας τὴν τῆς σαρκὸς ἀκροβυστίαν πασίδηλον τοῖς παροῦσι ἐποίησεν» (Ὑψηλάντη,20-22).

Ο Γρηγόριος Ε΄, συμμετέχων κανονικὰ σε όλο αυτὸ το παρασκηνιακὸ αλλαξοπατριαρχικὸ κύκλωμα είχε ανακηρυχθεί Πατριάρχης και είχε επίσης καθαιρεθεί άλλες δύο φορὲς στὸ παρελθόν. Στα διαλείμματα μεταξὺ των Πατριαρχιών του κατέφευγε στη μονὴ Ιβήρων στο Άγιο ΄Ορος. Τα γεγονότα αυτὰ όμως αποσιωπώνται σκόπιμα.

Ο Ευγένιος διαβάλλει τον Γρηγόριο Ε΄, στον Σουλτάνο.
Μέσα σε αυτὸ το σύνηθες κλίμα των συκοφαντιών, χρηματισμών και συχνών αλλαξοπατριαρχιών, με εξαγριωμένο επιπλέον τον Σουλτάνο με τους Ρωμιοὺς για την κήρυξη της Επανάστασης βρήκε την ευκαιρία ο Ευγένιος, συνεπικουρούμενος απὸ Φαναριώτες αντίθετους προς τον Γρηγόριο Ε΄ και άσπονδους εχθροὺς των Μουρούζηδων, να διαβάλλει τον Γρηγόριο Ε΄ στον Σουλτάνο, ο οποίος στις 9 Απριλίου πήρε την απόφαση όχι μόνο να καθαιρέσει τον Γρηγόριο, αλλὰ και να τον εκτελέσει. Έτσι την άλλη μέρα, 10 Απριλίου Κυριακὴ του Πάσχα, ο νέος δραγουμάνος Αριστάρχης πήγε στο Πατριαρχείο και παρουσίᾳ όλων των Αρχιερέων και προϊσταμένων των συντεχνιών, που είχαν εν τω μεταξὺ ειδοποιηθεί, διάβασε το φιρμάνι, που καθαιρούσε τον Γρηγόριο Ε΄: «Ἐπειδὴ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος ἐφάνη ἀνάξιος τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου καὶ ἄπιστος πρὸς τὴν Πύλην καὶ ραδιοῦργος, γίνεται ἔκπτωτος τῆς θέσεώς του...».

Διάβασε ύστερα άλλο φιρμάνι, που πρόσταζε να εκλεγεί άμεσα νέος Πατριάρχης, οπότε φυσικὰ εκλέχτηκε αυτὸς που υπέδειξε ο Αριστάρχης, και αυτὸς ήταν ο Ευγένιος, ο οποίος δεν φημιζόταν για το ήθος του, καθ’ότι αν και Πατριάρχης συζούσε με γυναίκα και είχε αποκτήσει μαζί της και παιδιά. Μια απὸ τις πρώτες του δουλειὲς μετὰ την ενθρόνισή του ήταν η έκδοση νέων αφορισμών κατὰ της Επανάστασης, όπως ακριβώς είχε πράξει και ο προκάτοχός του.

Ο Γρηγόριος Ε΄ εν τω μεταξὺ φυλακίστηκε και το μεσημέρι της ίδιας ημέρας κρεμάστηκε στη μεσαία πύλη του Πατριαρχείου σαν συνωμότης, όπως διαλάμβανε ο «γιαφτᾶς», δηλαδὴ η καταδικαστικὴ απόφαση. Απὸ εκεί και πέρα οι ιστορικοὶ δεν συμφωνούν μεταξύ τους στην περιγραφὴ των γεγονότων, που ακολούθησαν το κρέμασμα του Πατριάρχη. Αυτὸ που έχει σημασία είναι η αποκάλυψη της, σχετικής με το ρόλο του Γρηγορίου Ε΄ στην Επανάσταση, ιστορικής αλήθειας. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Ταξιάρχης Γ. Καράλης
Μελετητής Ιστορικών και Θρησκευτικών Θεμάτων

http://www.martino.gr

Vangelis - Alpha

Εικόνες που καταγράφηκαν από την NASA - HD YouTube 

Nadir Houdari

Ο ΑΘΛΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΟΝΥΚΤΙΑΣ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Απόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνος 220 c-e ( Απόδοση Ι. Συκουτρή εκδ. Εστίας)

ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ ΠΡΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΠΟΤΙΔΑΙΑΣ

"Καί αυτά μεν σχετικώς με το ζήτημα τούτο, αξίζει όμως να ακούσετε το τι έκαμε καί ετράβηξεν αυτός ο αντρειωμένος κάποτε εκεί εις το μέτωπον.
Συγκεντρωμένος δηλαδή εις μίαν σκέψιν του, εστέκετο από την αυγήν εκεί και εσυλλογίζετο. Και επειδή δεν επροχωρούσεν εις την σκέψιν, αντί να τα παρατήση, εξηκολούθει να στέκεται και να την ζητή. Και είχε μεσημεριάσει πλέον, και ο κόσμος το επήρεν είδησιν και με κατάπληξιν ανεκοίνωσεν ο ένας εις τον άλλον, ότι ο Σωκράτης από το πρωΐ στέκεται εκεί και παρακολουθεί κάποιαν σκέψιν του. Εις το τέλος (είχε βραδυάσει εις το μεταξύ) μετά το δείπνον μερικοί Ίωνες έσυραν έξω τα στρώματα των (καλοκαίρι ήταν τότε), αφ' ενός μεν δια να κοιμηθούν εις τα δροσερά, αφ' ετέρου δέ διά να παραφυλάξουν, αν θα έστεκεν έτσι ακίνητος και την νύχτα. Και αυτός έμεινε πράγματι όρθιος, ως που εχάραξεν η αυγή και ανέτειλεν ο ήλιος.
Ύστερον έκανε τη προσευχήν του εις τον ήλιον και απεμακρύνθη." 

Α) Ο άθλος της ημερονύκτιας ορθοστασίας του Σωκράτη εκπλήσει και σήμερα τους επιστήμονες ιατρούς, οι οποίοι αποφαίνονται ότι: ένα καλά γυμνασμένο νεαρό άτομο, είναι δύσκολο να παραμείνει τελείως ακίνητο και όρθιο πέραν της μισής ώρας. Λόγω της ορθοστατικής πιέσεως το άτομο πέφτει στο δάπεδο. Στην καλύτερη δε των περιπτώσεων και κατ' εξαίρεση δεν μπορεί να να σταθή όρθιο πέρα των δύο ωρών! Ο Σωκράτης γεννήθηκε το -470. Σε όλη την πορεία του βίου του ακολούθησε την Απολλώνια προσταγή του "γνώθι σ’αυτόν". Κατά την εκστρατεία της Ποτιδαίας το -432 με -429 ήταν περίπου σαράντα ετών.

Β) Η ημερονύκτια ακινησία του Σωκράτη προκαλεί δέος. Για ένα ημερονύχτιο πρό της μάχης διελογίζονταν όρθιος, ακίνητος στον ήλιο/Απόλλωνα από την αυγή, την ώρα της ανατολής του Ήλιου μέχρι την αυγή της επόμενης ανατολής.
Η περίεργη στάση του Σωκράτη μπροστά στους στρατιώτες που παρόλο που δεν γνώριζαν τι συνέβαινε, στάθηκαν γύρω του με απόλυτο σεβασμό και ησυχία για να τον προφυλάξουν κατά την διάρκεια της νύχτας. Η στάσις των στρατιωτών που όπως είναι φυσικό, ήταν νεαροί, είναι αξιοθαύμαστη διότι κανείς τους δεν χλευάζει, ή λοιδωρεί το περίεργο θέαμα και κανένας δεν τους είχε απαγορεύσει, ή διατάξει να μην τον ενοχλήσουν.
Είναι σαν να διαισθάνονται πως κάτι το πολυ-σήμαντον και θείο συμβαίνει και το προστατεύουν και διαφυλάσουν. Η επαφή του Σωκράτη με τα Θεία Όντα πραγματοποιήθηκε χάριν στην ευαισθησία του Ελληνικού κυττάρου των νεαρών στρατιωτών αφού κανέναν δεν προειδοποίησε ο Σωκράτης και σε κανέναν δεν κοινοποίησε τα μέλλοντα να συμβούν κατά την διάρκεια εκείνης της ανεπανάληπτης νύκτας στον πλανητη Γη. Σημειώνω ότι μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί παρόμοια άλλη γραπτή μαρτυρία σε κείμενα. Η παρουσία των στρατιωτών, οι οποίοι παρακολούθησαν με τον μέγιστο σεβασμό, καθιστούν την μαρτυρία του Αλκιβιάδη αξιόπιστη, διότι η πράξη αυτή του Σωκράτη δεν έγινε εν κρυπτώ αλλά παρουσία μαρτύρων. (Συμπόσιο του Πλάτωνα 219e- 220b). 

Η ανωτέρω περιγραφή-απόσπασμα του κείμενου της αφηγήσεως του Αλκιβιάδη επιτρέπει ( καθ' όσον είναι επιτρεπτό) στον σημερινό ανθρώπινο νου, την ανάλυση του δια-λογισμού του Σωκράτη από περισσότερες πλευρές. 

Η όρθια στάσις, η Ηώς/ αυγή, ο Κύκλος του ημερονυχτίου, αποχαιρετισμός στον Ήλιο.

Η όρθια στάσις.
Ολόκληρο το Είναι του Σωκράτη παραμένει όρθιο σε τεταμένη στάση προσοχής και προσευχής. Ο αισθητός κύκλος του ημερονυκτίου, κατά την διάρκεια του οποίου μένει ορθός είναι σημείο-δείκτης αναφοράς, δίαυλος ανοιχτός - φωτεινός για την ψυχή που προετοιμάζεται να διεισδύσει στα μυστήρια του Φωτός. Αυλός άϋλος, του οποίου οι ήχοι καθύστανται για την ψυχή νοητική κλίμαξ (σκάλα) που άγει στον ουρανό.

Για την ένθεο ψυχή, ο ήλιος είτε βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα, είτε υπό του ορίζοντος η επικοινωνία με Ανώτερες Πνευματικές Οντότητες αποκαθίσταται, εάν και εφόσον προϋπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις της Αρετής και της "ξυννοήσεως" δια του "διαλογισμού". 
Για να επιτευχθεί ο στόχος προϋποτίθεται η δυνατότητα ανοίγματος μιας θειοτέρας "πυριφλεγούς" π ύ λ η ς για την επικοινωνία με λεπτότερες οντότητες στα ενδότερα του Είναι και πέρα των πυλών της ύλης, δηλαδή των πέντε φυσικών μας αισθήσεων. 

Η επικοινωνία με τον Δαΐμονα γίνεται μέσω αυτής της μυστικής πύλης. Το άνοιγμα της είναι δυνατόν να γίνει από τον Μύστη την στιγμή της πρώτης επαφής των ακτίνων με την Γη την στιγμή της Ηούς/ ανατολής γιατί τότε τα λεπτοφυή, πάναγνα, ζώντα φωτόνια άπτονται/αγγίζουν και ανάβουν το πυρ της ψυχής. Η κίνησις τω Θείων Όντων προσλαμβάνεται από τον φιλόσοφο δια της δημιουργίας των δυο υπερ-αισθήσεων (υπερ διακοής, και υπερ-ενοράσεως) που συγκροτούνται και οι δυο υπεράνω των συνηθισμένων πέντε πυλών των αισθήσεων μας που είναι ικανές να να αντιληφθούν μόνο τα τέσσερα στοιχεία...
Ο Σωκράτης δεν κατέλυσε τον Φυσικό Νόμο της βαρύτητας, διότι ποτέ δεν κατέλυσε Νόμο, ούτε ανθρώπινο και γήινο, πόσο μάλλον θείο και ουράνιο. Με τις δικές του δυνάμεις δημιούργησε τις προϋποθέσεις, μέσω των οποίων η ψυχή ανερχόμενη στο επίπεδο του πέμπτου στοιχείου, του αιθέρα, να έρχεται συνεχώς σε επαφή με τον δαίμονα του και μέσω αυτού με τις ανώτερες Θείες Οντότητες. (Πλάτωνα "Φαίδων" 109Β-111C) H ανάγνωση του κειμένου στο Φαίδων δεν αφήνει αμφιβολία. 

Ο Σωκράτης πριν του θανάτου του περιγράφει την ανύψωση του στα αιθερικά πεδία των Θείων Όντων.

Η Ηώς/ αυγή
"ξυννοήσας γαρ αυτόθι τι ειστήκει σκοπών", 
"Συγκεντρωμένος δηλαδή εις μίαν σκέψιν του, εστέκετο από την αυγήν εκεί και εσυλλογίζετο."
"Αυτόθι" = σε αυτό το σημείο του χώρου.
"Έωθεν" = (χρονικό επίρρημα) σημαίνει από την αυγή, το χάραμα. 
Με την χρονική στιγμή της ηούς/αυγής τονίζεται η σπουδαιότητα της έναρξης του διαλογισμού.
Ευθύς αμέσως εμφανίζονται τα δυο διακεκριμένα ρήματα του Ελληνικού διαλογισμού: ξυννοώ και σκοπώ. Η ανάλυσις των δυο μετοχών: "ξυννοήσας και σκοπών"δίνει την γνώση των λεπτών διεργασιών τις οποίες πραγματοποίησε ο Σωκράτης πριν και κατά την διαλογιστική του συνάντηση με τα "Υπερούσια Όντα".
"Ξυννοήσας": μετοχή αορίστου του ρήματος ξυν + νοώ, νοώ ομού, φέρω όλες τις σκέψεις μου γύρω από το θέμα μου εις το αυτό σημείο, συγκεντρώνομαι. (Πλάτωνας "Θεαίτητος"164Α, "Νόμοι" 712D, "Επινομίς" 976Β) 
Εξ αιτίας της μετοχής αορίστου χρόνου συνάγεται ότι: προϋπήρχε μια νοητική προεργασία του Σωκράτη σε ορισμένο θέμα/απορία που αναζητούσε διακαώς και μετά επιμονής απάντηση.
"Σκοπών: μετοχή ρήματος σκοπέω = ῶ που δηλώνει την συνεχή παρουσία του "ενεστώτος", του εστώτος εντός του νυν, κάτι που ο Σωκράτης το βίωνε καθ' όλη την διάρκεια του "περίεργου" αυτού ημερονυκτίου. "....μυούμενοι τε και εποπτεύοντες εν αυγή καθαρά καθαροί όντες...." λέει ο Σωκράτης στον Φαίδρο....

Ο Κύκλος του ημερονυχτίου
Ο ημερονύκτιος κύκλος της Γης είναι ο πρώτος κύκλος, τον οποίο είναι ικανή να "δει" η ένσαρκος ψυχή δια των φυσικών της οφθαλμών. Με ορμητήριο τους φυσικούς οφθαλμούς τους οποίους κρατάει ανοικτούς με το λίγο φως της αυγής, προετοιμάζεται να πραγματοποιήσει την μεγάλη κυκλική περιοδεία της περιφοράς, όχι πλέον του 'Ηλιου αλλά "του Εαυτού επί του σώματος της Γης".
Η πλήρη περιφορά της Γης/ Εαυτού φέρνει σε επαφή το ψυχρόν μετά του καίοντος, το μικρόν μετά του μεγίστου, το θνητόν μετά του αθανάτου, το ευγνώμον μετά του Νοήμονος.
Σε κατάσταση διαλογισμού η ψυχή του Μύστη εγκαταλείπει το ένσαρκο της όχημα και δίνει πρόσβαση στον μυστικό Κύκλο του Ημερονυκτίου, αναλύεται εντός αυτού και, αφού συν-κεντρωθεί εντός αυτού, "βλέπει" την διττή νέα της Ηλιακή/Απολλώνιο και Σεληνιακή/Αρτεμίσια πραγματικότητα. 

Ο αποχαιρετισμός στον Ήλιο
Βάσει του εκτός ανθρωπίνων δυνατοτήτων διαλογισμού του Σωκράτη ήταν η επαφή του μετά του Φωτός της Αληθείας...
Το ξεδίπλωμα του παγιωμένου ψυχικού Φωτός της αυγής ήταν η φυσική έλευση του φωτός/ανατολής, η πορεία του φωτός/μεσουρανήματος, η αποχώρησις του φωτός/μεσονυκτίου και η εκ νέου έλευσις του/νέας ανατολής.
Ποια η φυσική σημασία του ημερονύκτιου κύκλου της ορθοστασίας του Σωκράτη με έναρξη την ανατολή του Ήλιου και τέλος την νέα αυγή και νέα ανατολή;
Ο αισθητός κύκλος του ημερονυκτίου απευθύνεται μέσω του φυσικού φωτός στην ψυχή, ώστε αυτή να αναχθεί στο Υπέρ Π ά λ λ ο ν Ό ν, στο Φως του Απόλλωνα, του Μηδέποτε Δύοντος Φωτός.
Ο κύκλος του ημερονυκτίου της ψυχικής ζωής, μέσω του παραδείγματος του Σωκράτη, περιτυλίγει σαν μανδύας την διάνοια πριν της αποκαλύψει το μυστήριο της Ύπαρξης της. Η έναρξη της αποκάλυψης του μυστηρίου των Κύκλων έχει εκκίνηση και επιστροφή στην ορατή πράξη του Σωκράτη.

Με το παράδειγμα του, χωρίς λόγια και σχόλια ο Σωκράτης υπέδειξε ότι ο Ήλιος είναι ο φυσικός σύνδεσμος της ψυχής με τον νοητό Απόλλωνα. Διότι ο Σωκράτης, εκτός της απίστευτης αντοχής του, την οποία χωρίς προσπάθεια πραγματοποίησε, προσευχήθηκε στο τέλος του διαλογισμού του καθώς περιγράφει ο Αλκιβιάδης.
Με το υπαρκτό παράδειγμα της επαφής του Σωκράτη με τις Θείες Δυνάμεις του Φωτός/Απόλλωνα κατά την ημέρα και του Φωτός της Σελήνης/Αρτέμιδας κατά τη νύκτα γίνεται αντιληπτό ότι οι αποκαθαρμένες ψυχές, είναι επιτρεπτό να αντιληφθούν και να επιτύχουν τον τρόπο επαφής. Εάν θα πετύχουν την σύνδεση, ή όχι αφορά τις προϋποθέσεις μέσω του Έρωτος της Αρετής κάθε ψυχής ατομικά.

Ο Σωκράτης σκοπών απ' ευθείας το αιθερικό διάστημα καθ' όλη την διάρκεια του Ημερονύκτιου Κύκλου διδάσκει και εμπεδώνει στην ψυχή "τα ενδοσκοπούντος" τοξευτική τέχνη των Διδύμων του Ημερονύκτιου Κύκλου της ψυχής. Ο κύκλος είναι συνειδησιακά αποτυπωμένος στην υπερφυσική ορθοστασία του, που υπέστει ορατή "εις πάντας".
Κλείνω λέγοντας και συμπεραίνοντας πως παρόμοιο κατόρθωμα είναι επιτρεπτό μόνο σε "εκθεωθέν εν ζωή όν".

Οι πρόγονοι μας είχαν....
....και Τρόπους και Μέσα.

Βιβλιογραφία
"Το Συμπόσιο" του Πλάτωνα, Απόδοση Ι. Συκουτρή εκδόσεις Εστίας.
"Φαίδρος" Πλάτωνα, απόδοση Π. Δόϊκος, εκδόσεις Ζήτρος
"Φαίδων" Πλατωνα, απόδοση Π. Δόϊκος, εκδόσεις Ζήτρος
"Θεαίτητος" Πλάτωνα, απόδοση Α. Ζαρόκοπος, εκδόσεις Φέξη
ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΝΟΜΙΣ ΤΟΜΟΙ Α+Β, απόδοση Ζάμπας Κ. εκδόσεις Φέξη.
"Ελληνικός Διαλογισμός", Αλτάνη, εκδόσεις Γεωργιάδη

Πηγή: http://www.paranormap.net/article/4939

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (#2)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ Ο διακεκριμένος Σερραίος πατριώτης Εμμανουήλ Παπάς, ήταν ο άνθρωπος πού ξεκίνησε και oργάνωσε την επαναστατική κίνηση στην Μακεδονία. Διαπνεόμενος από αγνό και θερμό πατριωτισμό, αγωνίσθηκε και έδωσε όλη την περιουσία του για τις ανάγκες του αγώνα και την Ελληνική ελευθερία. Ο Παπάς μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το έτος 1819 από τον Ιωάννη Φαρμάκη. Τον Οκτώβριο τού 1820 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τού ανήγγειλε την έναρξη της Επανάστασης. Στις 23 Μαρτίου τού 1821 μαζί με τον Ιωάννη Χατζηπέτρο αποπλέει για την χερσόνησο του Άθω μεταφέροντας όπλα και πολεμοφόδια.

Οι Τούρκοι προέβησαν σε συλλήψεις, εκτελέσεις, διαπομπεύσεις. Στις επιθέσεις αυτές βοήθησαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής. Ταυτόχρονα ο Ε. Παπάς ανακηρύσσεται στην Πολίχνη των Καρυών από τους τοπικούς οπλαρχηγούς αρχηγός της επανάστασης και «Προστάτης της Μακεδονίας». Προβαίνει σε προσπάθεια ενίσχυσης και ανανέωσης του άτακτου στρατού του με τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου και ζητεί βοήθεια από τον μικρό Ελληνικό στόλο της Ύδρας και των Σπετσών.

Οι Τούρκοι συνέχιζαν τις σφαγές στα γύρω χωριά κατά του άμαχου πληθυσμού. Πείνα κι επιδημίες ακολούθησαν. Οι εχθροπραξίες με τους Τούρκους θα κρατήσουν αρκετόν καιρό. Και ενώ η επανάσταση δείχνει να σβήνει λόγω έλλειψης  πολεμοφοδίων και τροφών ο E. Παπάς στρέφεται για βοήθεια στις πάμπλουτες μονές του Αγίου Όρους. Μάταιος κόπος.

Παρά τις εκκλήσεις του ίδιου τού Υψηλάντη, οι μοναχοί δεν ήθελαν να θίξουν τους πλουσιώτατους θησαυρούς τού Αγίου Όρους, πού θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή σοβαρής ενισχύσεως, όχι μόνο τού Μακεδονικού αλλά και του Πανελληνίου αγώνα.

Ο E. Παπάς στο τέλος της επιστολής του προς τον Υψηλάντη γράφει: «Tο ιδιαίτερόν μου ταμείον εξηντλήθη. Πόρους άλλους δεν έχω. Το ηθικόν του λαού είναι κατακερματισμένων και εάν δεν εφοδιαστή ο στρατός τοιουτοτρόπως και εμψυχωθή, διαλύεται». 

Όμως ο Υψηλάντης βρισκόταν σε πραγματική αδυναμία να ενισχύσει τον Μακεδονικό Αγώνα, διότι η επανάσταση φούντωνε σε ολόκληρη την επικράτεια και οι ανάγκες ήταν μεγάλες. Η άρνηση των Αγιορειτών για βοήθεια είχε γίνει πλέον γνωστή σε ολόκληρη την χώρα. Το πατροπαράδοτο πνεύμα υποταγής τους, στους κατακτητές και η φιλοχρηματία, τους στέρησαν την σημαντική βοήθεια που είχαν, την δυνατότητα να προσφέρουν στους αγωνιστές. Οι θησαυροί του Αγίου Όρους θα μπορούσαν να μετατραπούν σε όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα για ολόκληρη την επανάσταση.

Τον Μάιο του 1822 διορίζεται πασάς της Θεσσαλονίκης ο Αβδούλ Αμπούδ, με εντολή να καταστείλει την επανάσταση στην ανατολική Μακεδονία. Τον Οκτώβριο ξεκινά εκστρατεία κατά της Κασσάνδρας με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, που ύστερα από σκληρές μάχες καταφέρνει να νικήσει τους Έλληνες υπερασπιστές. Η Κασσάνδρα μετατράπηκε σε σφαγείο και έγινε στάχτη. Τα χωριά πυρπολήθηκαν και όσοι κάτοικοι δεν σφάχθηκαν, πουλήθηκαν στην Θεσσαλονίκη σαν δούλοι. Απέμεινε ο Άθως.

Ο ακαδημαϊκός καί ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος στό Έργο του «Η Ελληνική Επανάστασις» αναφέρει: «Οί καλόγηροι ήσαν πάντα συνηθισμένοι να δέχωνται προσφοράς απ' τους πτωχοτερους πιστούς, χωρίς αυτοί να προσφέρουν ποτέ τίποτε. Ο δέ πατριωτισμός των είχε σταματήσει πρό της ουσίας χρημάτων, που δεν ανήκαν επί τέλους εις αυτούς, άλλα τών όποιων ήσαν διαχειρισταί και ο πρώτος ενθουσιασμός των δια τον Εμμ. Παπάν μετεβλήθη είς δυσφορίαν. Και αντί να ενισχύσουν τον ηρωικόν αρχηγόν εις τας τελευταίας αγωνιώδεις προσπαθείας του, συνεσπειρώθησαν περί τάς μονάς των και τόν κατηρώντο ώς ύποκινητην τής επαναστάσεως, ώς ύπεύθυνον του κακού. Ενεθύμιζαν με την στάσιν των τά πλήθη τών κληρικών τής Κωνσταντινουπόλεως κατά τάς τελευταίας ήμερας τής πολιορκίας της, πού, αντί να λάβουν όπλα και νά ενισχύσουν τόν Παλαιολόγον, εγέμιζαν τάς εκκλησίας, κατηγορούσαν τόν βασιλέα και ώμιλούσαν περί τής επικειμένης πτώσεως ώς περί μοίρας αναποφεύχτου».

Οι Αγιορείτες ήσαν σε θέση να αντισταθούν. Ολόκληρη η χερσόνησος του Άθω αποτελούσε φυσική οχυρή θέση, κατά της οποίας θα απαιτούντο επίπονες και μακρόχρονες πολεμικές προσπάθειες των Οθωμανών με αμφίβολο αποτέλεσμα. Ο πασάς υποσχέθηκε να σεβασθεί το προαιώνιο προνόμιο των μονών, της απαγορεύσεως εισόδου τουρκικού στρατού στη γη των Αγιορειτών, εφ όσον παρέδιδαν όπλα, κανόνια και ομήρους σε αυτόν, καθώς και ποσό δυόμιση εκατομμυρίων γροσιών.

Οι καλόγηροι δέχθηκαν να παραδώσουν τα όπλα και τους ομήρους. Το προδοτικότερο βέβαια ήταν ότι δέχθηκαν να παραδώσουν και τον Ε. Παπά, που βρισκόταν ακόμη στη μονή Εσφιγμένου. Η παράδοση του Ε. Παπά από τους Αγιορείτες ζητήθηκε από τον πασά Αβδούλ Αμπούδ. Εκείνοι όχι μόνο δεν διαπραγματεύθηκαν καν την παράδοσή του, αλλά αντιθέτως τον κατεδίωξαν αμέσως οι ίδιοι.
Διά τού λόγου το αληθές, ακολουθεί το έγγραφο της προδοσίας των Ηγουμένων των δεκαεννέα (19) υπολοίπων μονών προς τους μοναχούς της μονής του Εσφιγμένου: 

«Εις τήν πανοσιότητά σας, άγιοι πατέρες, τού ιερού κοινοβίου Εσφιγμένου. Χθες ο ενδοξότατος ημών Χασεκή αγάς μας σας έγραψε μουρασελέν, διά νά πιάσετε ενέχειρον τόν Άρχοντα Παπάν και τούς λοιπούς, καθώς και ο ίδιος σας έγραψε. Λοιπόν σας γράφομεν και ημείς οί τών είκοσι ιερών μοναστηρίων Προϊστάμενοι, οί έν τή Ιερά Συνάξει, νά κάμετε τό ίδιον, ομοφώνως, δηλαδή νά μας τούς φέρετε ένταυθα αναμφιβόλως και τούς ζητούμεν από έσας αφεύκτως. Και ιδού όπου στέλλομεν επίτηδες ανθρώπους, διά νά τούς πάρουν. Και όσοι ακολουθούν τόν Άρχοντα από τούς εντοπίους πατέρας, νά τόν αφήσουν και νά επιστρέψουν εις τά κελλιά των. Είδε και φανούν παρήκοοι, θέλουν υποπέσει εις οργήν μεγάλην, και θέλουν χάσει και τά οσπίτιά των. Ομοίως και οσοι άλλοι πιασθούν έχουν νά παιδεύωνται. Ταύτα πρός είδησίν σας και έμμένομεν. Άπαντες οί έν τή Κοινή Συνάξει τών δεκαεννέα ιερών μοναστηρίων του Άγιου Όρους Προϊστάμενοι 1821-18 Νοεμβρίου».

Μπορούσαν βέβαια να φυγαδεύσουν τον Παπά, διότι Τούρκοι δεν υπήρχαν στο Άγιον Όρος, προτίμησαν όμως να τον παραδώσουν. Το μόνο που διαπραγματεύθηκαν ήταν τα χρήματα, ζητώντας προθεσμία για να τα καταβάλουν στον Τούρκο εισπράκτορα σαράντα μέρες αργότερα, πράγμα που δέχθηκαν οι Τούρκοι. Ο Ε. Παπάς μόλις πρόφθασε να διαφύγει. Καταδιωκόμενος από τους Τούρκους και τους καλόγερους, κατόρθωσε να επιβιβασθεί με λίγους πιστούς συντρόφους του και τον γιό του Ιωάννη στο πλοίο του Χ. Βισβίζη και να αναχωρήσει για την Ύδρα, αλλά κάτω από τόσο εξοντωτικές συνθήκες, ώστε κατά τη διαδρομή τού πλοίου, εξαντλημένος από τις κακουχίες και τις συγκινήσεις της τραγικής του περιπέτειας, πέθανε από καρδιακή προσβολή. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Ύδρα, όπου κηδεύθηκε με τιμές ήρωα. (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Ταξιάρχης Γ. Καράλης
Μελετητής Ιστορικών και Θρησκευτικών Θεμάτων
http://www.martino.gr

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 (#1)

Πρέπει να ξέρουμε ότι η παρασιώπηση γεγονότων, τα συνειδητά ψέματα, η διαστρέβλωση της αλήθειας και τα κατασκευασμένα γεγονότα είναι τα βασικά αίτια  ώστε να επικρατεί θολούρα και σύγχυση γύρω από πρόσωπα και γεγονότα.

Όσο και να προσπαθούν κάποιοι να δικαιολογήσουν με αστεία επιχειρήματα, τις φρικιαστικές ενέργειες των ανώτερων κληρικών και μάλιστα των Πατριαρχών εναντίον της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα. 

Ο ανώτερος κλήρος και το μακρύ φοροεισπρακτικό χέρι της Τουρκικής διοίκησης, έκαναν τα πάντα για να μην εκραγεί η Επανάσταση. Αν ήταν στο χέρι τους, ακόμη θα ήμασταν σκλάβοι στους Τούρκους. Στην προσπάθειά τους να την καταπνίξουν, οι έξαρχοι του Πατριαρχείου περιέτρεχαν την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και κάθε Κυριακή αφόριζαν στις εκκλησίες αλλά και στα τζαμιά, κάθε έναν που σήκωνε το γιαταγάνι και το τουφέκι εναντίον των Τούρκων, λέγοντας τα γελοία όπως : «… Άς μην χάσωμεν δια μίαν ψευδήν και ανύπαρκτον τάχα ελευθερίαν του παρόντος βίου, τας αμαράντους στεφάνους αιωνίου μακαριότητος» ή «… Ελευθερία εν τω ουρανώ και υποταγή επί της γής», κρατούσαν τον λαό ραγιά και υποτελή των Τούρκων.

Το 1804 ο ζάμπλουτος Πατριάρχης του Φαναρίου Καλλίνικος ο Δ΄, πρόδωσε στους Τούρκους εταίρους του, τις κινήσεις της Φιλικής Εταιρείας στην Πελοπόννησο και ταυτόχρονα εξέδωσε αφορισμό, που διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες της Επικράτειας και καλούσε όλους τους ραγιάδες υπηκόους του να εξοντώσουν ή να προδώσουν τους «καταραμένους επαναστάτες», στους Τούρκους. Τον χειμώνα του 1805 πάνω από δύο χιλιάδες (2000) Κλέφτες και Αρματωλοί προδόθηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, όλοι θύματα του Καλλινίκιου αφορισμού.

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης σώθηκε μαζί με πέντε – έξι (5-6) πρωτοπαλίκαρά του την τελευταία στιγμή, ενώ το ασκέρι του αριθμούσε περί τους πεντακόσιους (500) πολεμιστές. Ο μικρός αδελφός του, Γιάννης Κολοκοτρώνης, μαζί με δέκα (10) περίπου παλικάρια προδώθηκαν από τους καλόγερους της μονής των Αιμυαλών, όπου είχαν πάει για να ξεφύγουν από τους Τούρκους και σφαγιάσθηκαν.

Άλλος δεσπότης, ο της Άρτας Πορφύριος, όχι μόνο αφόρισε τους Σουλιώτες αλλά στρατολόγησε πεντακόσιους (500) αγρότες, τους όπλισε και τους έστειλε να πολεμήσουν εναντίον τους.

Άλλος δεσπότης, ο της Πάργας Ιγνάτιος απειλούσε με αφορισμό τους Αρτινούς αν πήγαιναν να βοηθήσουν τους Σουλιώτες.

Άλλος δεσπότης, ο του Άργους και Ναυπλίας Ιερόθεος, ζήτησε από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ και πέτυχε τον αφορισμό των κατοίκων επτά (7) χωριών της περιοχής του: Αγίου Νικολάου, Έλατου, Καράτουλας, Μεσοράχης, Νέας Χώρας, Περδικόβρυσης και Ωριάς. Το έγκλημά τους ήταν ότι, όντας εξαθλιωμένοι και εξαγριωμένοι από τις ενέργειες των μοναχών και την συσσώρευση μεγάλου πλούτου στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, έκαναν το αυτονόητο: πήραν τα κτήματα, τις ελιές και τα αιγοπρόβατα της μονής για να ζήσουν.

Όσο για το παραμύθι ότι στην Αγία Λαύρα υψώθηκε δήθεν το λάβαρο του 1821 και άρχισε η Επανάσταση, ο Miller την θεωρεί «παράδοση ποιητικήν». Ο Φιλήμων την αποκαλεί «παχυλόν ψεύδος». Ο Σπυρίδων Τρικούπης γράφει: «Ψεύδος είναι η εν τη Ελλάδι επικρατούσα ιδέα ότι εν τη μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της Ελληνικής Επανάστασης». Αν υπήρχε έστω και κάποιο ίχνος αλήθειας στο ευφάνταστο αυτό μύθευμα, θα το μνημόνευε στα απομνημονεύματά του, που έγραψε λίγα χρόνια αργότερα, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Αντίθετα, για τον «Λεωνίδα του 1821», τον Παπαφλέσσα, γράφει με εμπάθεια και φανερή περιφρόνηση: «Γρηγόριος τις, Δικαίος λεγόμενος, αλιτήριος, απατεών, εξωλέστατος και ασυνείδητος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τίνι τρόπω να ερεθίσει την ταραχή (Επανάσταση) του Έθνους δια να πλουτίσει εκ των αρπαγών». 
Από τα έγγραφα του Γενικού Αρχείου του Κράτους, που έφερε στην επιφάνεια ο Ε. Πρωτοψάλτης, αποδεικνύεται ότι το 1851 γίνεται για πρώτη φορά λόγος για το λάβαρο και σε καμμιά περίπτωση δεν θα το σήκωνε κάποιος, ο οποίος σε ένα πεδίο διέπρεψε, αυτό της τοκογλυφίας: δάνειζε με βαρύτατο επιτόκιο (15%) ακόμη και σε μοναστήρια και εκκλησίες της δικαιοδοσίας του. Αν και βαθύπλουτος το όνομά του απουσιάζει από όλους τους εράνους που έγιναν για την Επανάσταση.    

Καθ΄ όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας η «Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους» είχε επιβάλει στο ποίμνιό της (στο κοπάδι της), τον φόρο της «δεκάτης» (10% της περιουσίας κάθε Χριστιανού να δίδεται στην Εκκλησία), όπως και τα «δοσίματα», δωρεές. Επίσης κάθε Χριστιανός γαιοκτήμονας υποχρεωτικά μετά τον θάνατό του άφηνε το 1/3 της γης του στην Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε το δικαίωμα εκτός των προηγουμένων να φορολογεί εκτάκτως και κατά βούληση το ποίμνιό του.

Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος Ε', σελ. 507), μας παραδίδει την ακόλουθη επιστολή του οπλαρχηγού Ρήγα Μάνθου προς τον Ε. Παπά με ημερομηνία 19 Ιουνίου 1821: «Κατά την παραίνεσίν της εξακολουθώ φυλάττων τόν στρατόν εντός τών όχυρωμάτων και μεταχειριζόμενος τίνα στρατηγήματα, άποστέλλων στρατιώτας εις τά βουνά, το οποίον ώφέλησε καί ωφελεί. Μά τί να κάμει κανείς την μωρολογίαν τών Αγίων Πατέρων; Aυτή ή στυγερά άνελευθεριότης και μικροπρέπεια αυτών μάς εμπόδισεν από πολλά ωφέλιμα και από πολλά αναγκαία. (...) Επάσχισα νά τούς διαθέσω διαφορετικά μέ λόγον. Όμως αυτοί από τόν σκοπόν των δεν βγαivoυv. Έχουν τά φρονήματά των, τά οποία μόvα εγκρίνουν διά καλά καί τά προσκυνούν και τά λατρεύουν και φροντίζουν μόνον διά την συντήρησιν τών ιδίων των υποκειμένων και μόνον διά την ασφάλειάν των. Φοβούμαι, μήπως ό λαός από την πείναν και τάς πολλάς θλίψεις του εφορμήση εναντίον των και δεν δινηθώμεν ν' απαντήσωμεν εις την ορμήν των. [...]» (Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ)

Ταξιάρχης Γ. Καράλης
Μελετητής Ιστορικών και Θρησκευτικών Θεμάτων
http://www.martino.gr

Η ΕΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Το πιο γνωστό στον κόσμο ελαιόδενδρο που η ιστορία του είναι δεμένη με την ιστορία των μνημείων της Ακρόπολης και της ίδιας της Αθηνάς το καθιστά το πιο σημαντικό μνημειακό ελαιόδεντρο του κόσμου.

Στο πρόσφατο βιβλίο της Τατιάνας Σταύρου  αναφέρεται: «Ητο κότινος αρχικώς η ελαία του Ερεχθείου; Ητο η πρώτη ήμερη ελιά, την οποία εμφύτευσε η Αθηνά υπέρ της πόλεως  της; Ητο το δόρυ της που το έμπηξε στο έδαφος θυμωμένη με τον Ποσειδώνα και φύτρωσε θαλλούς; Ητο η ίδια η Αθηνά, εμφανισθείσα υπό μορφή Ελαίας; Η ελαία του Ερεχθείου εθεωρείτο ιερόν δένδρο και το λάδι της εχρησιμοποιείτο για την άσβεστη λυχνία της Αθηνάς. Όλβιος δε εθεωρείτο  εκείνος ο οποίος στεφανωνόταν με κλάδο της ελιάς αυτής όπως ο Αριστοφάνης μετά την θριαμβευτική παράσταση των «Βατράχων» του. Οι Αθηναίοι πλησίαζαν με ευλάβεια την ελιά του Ερεχθείου και έδεναν κορδελλάκια στα κλαδιά της, κρεμούσαν αναθήματα και καρπούς. Και όταν οι Πέρσες κατέκαυσαν την Ελιά αυτή είδαν την επόμενη με έκπληξη να έχει πετάξει βλαστάρι «ένα πηχυν». 

Στην Ακρόπολη όμως επάνω αλλά και σε όλα τα ιερά της Αθηνάς υπήρχαν πάντοτε  ιερές ελιές (μορίες) μερικά δε περιβαλλόταν από ολόκληρους ελαιώνες που αποτελούσαν τον σηκό. Τα κοιλώματα  κάθε ελιάς ήταν κόγχες στις οποίες τοποθετούσαν αναθήματα. 

Στον ημιυπαίθριο προαύλιο χώρο εμπρός από την δυτική πρόσοψη, ο οποίος προϋπήρχε του Ερεχθείου ως τέμενος προς τιμήν της Πανδρόσου, φυλασσόταν η ιερή ελιά της Αθηνάς, ενθύμιο του αγώνα της θεάς εναντίον του Ποσειδώνος. Στον σηκό συναντούσε κανείς ζωγραφικές παραστάσεις με θρησκευτική θεματολογία και μαρμάρινους θρόνους που προορίζονταν για τους ιερείς του Ηφαίστου. Ο δυτικός τοίχος «προς το Πανδροσείω» είχε διώροφη πρόσοψη και σχημάτιζε στο πάνω μέρος του ένα είδος στοάς.

Αξιοσημείωτος είναι και ο γλυπτός διάκοσμος του Ερεχθείου. Τον νότιο τοίχο διέτρεχε κατά μήκος «επικρανίτις ζώνη» με ανάγλυφα ανθέμια και άνθη. Η ζωφόρος, που κοσμούσε μονάχα την ανατολική πλευρά, περιλάμβανε όχι ανάγλυφες αλλά ανεξάρτητες (ολόγλυφες) γλυπτές μορφές, σμιλευμένες ξεχωριστά σε λευκό μάρμαρο, οι οποίες τοποθετήθηκαν επί σκούρου ελευσινιακού μαρμάρου.

Το δέντρο της ελιάς στην Ακρόπολη της Αθήνας είχε επιπλέον σημασία σε σύγκριση με όλα τα άλλα λόγω της θείας προέλευσης του Ναού της Αθηνάς Πολιάδος («από την πόλη») που χτίστηκε το -525 όπου στέγασε ένα λατρευτικό άγαλμα στο εσωτερικό του – το ίδιο κατασκευασμένα από ξύλο ελιάς – και το περίβλημα του, δημιουργήθηκε από την ιερή ελιά της Αθηνάς. 

Όταν τα περσικά στρατεύματα του Ξέρξη σάρωσαν την Ελλάδα και λεηλάτησαν την Αθήνα το -480, τα κτίσματα της Ακρόπολης πυρπολήθηκαν και καταστράφηκαν. Ωστόσο, ο Ηρόδοτος μας λέει ότι το δέντρο της ελιάς φύτρωσε την ίδια ημέρα σε ύψος δύο πήχεις.

Υποθετική αποκατάσταση των παραστάσεων
 που κοσμούσαν την ζωφόρο και τον τοίχο 
της βόρειας πρόστασης του Ερεχθείου. 

Σπόροι από τα απομεινάρια του δέντρου λέγεται ότι φύτρωσαν σε όλη την Αττική και με αυτόν τον τρόπο, όλοι οι ελαιώνες που περιβάλλουν την Αθήνα έχουν το στίγμα του αρχικού δέντρου της Αθηνάς σε αυτά.

Αργότερα το -421, όταν ο Όρκος των Πλαταιών, που είχαν ορκιστεί το -479 για να αφήσουν τα ερείπια της περσικής καταστροφής ως μνημεία στον πόλεμο που είχε λήξει, το Ερέχθειο χτίστηκε στις πιο ιερές περιοχές της Ακρόπολης.

Δεν ήταν μόνο οι τάφοι των βασιλέων Κέκροπα και Ερεχθέα εδώ, αλλά και το σημείο όπου η τρίαινα του Ποσειδώνα χτύπησε το έδαφος και η ιερή ελιά της Αθηνάς στην πορεία φύτρωσε. Για άλλη μια φορά, η ελιά ανέκτησε μεγάλη μνημεία στην περιοχή της και συνέχισε να τιμάται και να παραμένει κεντρικό στοιχείο του αθηναϊκού θρησκευτικού και πολιτιστικού τοπίου για τους επόμενους αιώνες.

Την παλαιοχριστιανική περίοδο μετατράπηκε σε εκκλησία της Θεομήτωρος, με αποτέλεσμα να προστεθεί αψίδα στον ανατολικό πρόδομο και να αλλοιωθεί η κάτοψή του εκ θεμελίων προκειμένου να διαιρεθεί σε τρία κλίτη. Στην Φραγκοκρατία χρησιμοποιήθηκε ως τόπος διαμονής (παλάτι) των δουκών της Αθήνας, ενώ στους χρόνους της Τουρκοκρατίας στέγασε το χαρέμι του Τούρκου φρουράρχου των Αθηνών και έπεσε θύμα διαρπαγής του λόρδου Έλγιν, ο οποίος αφαίρεσε μία Καρυάτιδα τοποθετώντας στη θέση της ογκώδη πεσσό. Κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης τουρκική οβίδα γκρέμισε τμήμα του νοτίου τοίχου, θάβοντας στα ερείπια τον αγωνιστή Γκούρα και την οικογένειά του. Έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση του ελληνικού κράτους, το 1845, άρχισαν οι πρώτες αναστηλωτικές εργασίες, που συνεχίστηκαν και εξελίχθηκαν σταδιακά μέχρι τις μέρες μας.

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/02_deltia/erechtheion.aspx

http://esterra.gr/?p=3775&lang=el

http://polelia.sedik.gr/athina.html

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΕΡΕΧΘΕΙΟ Ξενάγηση στον ναό

Ταξίδι στην εποχή της αθωότητας...

ΦίλοιΤης Τέχνης Και Της Φιλοσοφίας

ΤΑ ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Σύνοψη του βιβλίου "Τα Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας"

Η Ιστορία γράφεται πάντα από τους Νικητές και τους Ισχυρούς οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να αποσιωπούν να αποκρύπτουν ή το χειρότερο να παραποιούν και να αλλοιώνουν την αλήθεια κατά το δοκούν, αποκοιμίζοντας τον λαό και αποστερώντας τον από την αληθινή ιστορία του. Διδασκόμαστε έτσι μια κατασκευασμένη, μια "εικονική ιστορία" που εξυπηρετεί πάντοτε την εκάστοτε άρχουσα τάξη - η οποία έχει την τάση να εξωραΐζει γεγονότα προς όφελός της... Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αποκαλύπτει με τόλμη οδυνηρές και συγκλονιστικές αλήθειες για την μεγάλη Επανάσταση των Ελλήνων, ανασύρει γεγονότα που αποκαθηλώνουν κατασκευασμένους ήρωες και αποδίδει τιμές στους αληθινούς αγωνιστές και στους αληθινούς μάρτυρες της Παλιγγενεσίας.

........................

Οι έμποροι οι πραματευτάδες και ο ανώτερος κλήρος έκαναν το κορόιδο. Ήσαν οι προνομιούχες τάξεις και δεν τους ενδιέφερε και τόσο πολύ η επανάσταση. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν επιθυμούσαν καμμιά αλλαγή. Δεν ήταν αυτοί που υπέφεραν από τον τουρκικό ζυγό.

Από την άλλη μεριά, οι έννοιες "Έλληνας" και "Έθνος" δεν εύρισκαν ανταπόκριση στον απλό καθημερινό άνθρωπο του μόχθου και της δουλειάς. Ήταν άγνωστες έννοιες.

«....Αϕ ής εποχής ο Ρωμαίος ύπατος Μούμιος κατέστρεψε την Κόρινθον και απεκατέστησε όλην την Ελλάδαν ρωμαϊκην επαρχίαν, έσβησεν το όνομα Έλλην και εξηλείφθη από τούς καταλόγους όλων των εθνών του κόσμου, ώστε και αφού εβασίλευσεν εις την Κωνσταντινούπολιν ο Μέγας Κωνσταντίνος και οι διάδοχοι αυτού μέχρι του τελευταίου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, μας ωνόμαζον όλα τὰ έθνη του κόσμου Γραικούς και Ρωμαίους, καθ’ ό,τι οι αυτοκράτορες χριστιανοί ωνομάζοντο αυτοκράτορες Ρωμαίων και ουδέποτε Ελλήνων. Ως και αυτοί οι κατακτηται και τύραννοί μας Τούρκοι, μας ωνόμαζον Ρωμαίους».
(Καν. Δεληγιάνης, όπ. παρ., σ. 224)

Δεν υπήρχε αυτό που λέμε σήμερα «εθνική συνείδηση». Υπήρχε ένας άκρατος τοπικισμός. Οι Μοραΐτες ήσαν απλώς Μοραΐτες, ούτε καν Πελοποννήσιοι, οι Ρουμελιώτες, Ρουμελιώτες, οι Νησιώτες, Νησιώτες κ.ο.κ και ο ένας υπέβλεπε και ανταγωνιζόταν τον άλλον.

Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν οι Έλληνες και η Ελλάδα είχαν «πεθάνει» πριν από 1675 χρόνια;

Και την ασήκωτη ταφόπετρα την είχαν βάλει ο Άγιος -και Μέγας- Κωνσταντίνος, ο (άλλος) Μέγας Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός, οι οποίοι --κυρίως οι δύο τελευταίοι-- είχαν με νόμο απαγορεύσει το όνομα "Έλλην” με την ποινή του θανάτου, την εξορία, τον αποκλεισμό των παιδιών από την κληρονομιά του πατέρα τους, τη δήμευση της περιουσίας τους, την αδυναμία απόκτησης ακίνητης περιουσίας και άλλα τέτοια ψυχωφελή και ωφέλιμα, στο όνομα της εδραίωσης, δια πυρός και σιδήρου, του χριστιανισμού, της νέας θρησκείας της «αγάπης» και της δήθεν ανεξιθρησκίας.

Βλέπετε η φιλοσοφία, ο τρόπος ζωής και η κοσμοαντίληψη των αρχαίων Ελλήνων ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με τα δόγματα της νεοεμφανισθείσης θρησκείας της ύστερης ρωμαϊκής εποχής. Χίλια επτακόσια χρόνια λοιπόν ήσαν αρκετά για την απόλυτη πλύση του εγκέφαλου και της συνείδησης των αγράμματων και απαίδευτων, υπόδουλων μαζών, για να μην πληροφορηθούν ποτέ, να μην ακούσουν τίποτε και από κανέναν, για το παρελθόν και την ιστορία των προγόνων τους. Χίλια επτακόσια χρόνια ήταν αρκετά, αρχικά με την απειλή της κεφαλικής ποινής και της φυλάκισης, και αργότερα, με την κατάλληλη κατήχηση, συνεπικουρούμενη -καρότο και μαστίγιο μαζί- και με το λίαν δραστικό, προληπτικό, κατασταλτικό, αναμορφωτικό και παιδαγωγικό μέτρο του αφορισμού -- ο εκκλησιαστικός τρομονόμος της εποχής εκείνης--, ώστε να ξεχαστούν σύντομα, όλα, μα όλα, τα κλέη των προγόνων, και το νησί του Πέλοπα, η Πελοπόννησος, να γίνει Μωρέας, Μοριάς... Μουριά και η Στερεά Ελλάδα, Ρούμελη και οι Έλληνες Ρωμιοί και Γραικοί και το χειρότερο Γραικύλοι.

Το παράδειγμα γι’ αυτόν τον αφελληνισμό τον είχαν δώσει οι κεφαλές της Εκκλησίας συνεχίζοντας την πολιτική των Ρωμαίων χριστιανών αυτοκρατόρων με τα ίδια μέσα του πυρός, του σιδήρου και του αφορισμού.

Ήδη, ο πρώτος πατριάρχης Γεννάδιος, που τον ανέβασε στον πατριαρχικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Πορθητής, μετά την άλωση της Πόλης το 1453, ο επονομαζόμενος και Σχολάριος και κατά κόσμον Γεώργιος Κουρτέσιος, Θεσσαλός την καταγωγή, αρνείται διαρρήδην την ελληνικότητά του και, όταν τον ρώτησαν αν είναι Έλληνας, απάντησε ότι «Ομιλώ απλώς ελληνικά, ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι είμαι Έλληνας και, αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι. του απαντώ: Είμαι χριστιανός».

Ο ίδιος πατριάρχης, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην άλωση της Κωνσταντινούπολης, ξεσηκώνοντας τα πλήθη κατά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου του 11ου, ο οποίος επιζητούσε την ένωση των Εκκλησιών για να αντιμετωπισθεί ο τουρκικός κίνδυνος, και επέτυχε τη ματαίωση της ένωσης, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, γράφει το 1450, με την ιδιότητα του καλόγερου, στον δεσπότη της Πελοποννήσου Οἰσή που σκότωσε τον μοναχό Ιουβενάλη, μαθητή του Πλήθωνα Γεμιστού και ελληνιστή: «Τους ασεβείς και καταραμένους ελληνιστές, θανάτωνε με τη φωτιά, με το σπαθί και µε κάθε τρόπο. Μαστίγωνε, φυλάκιζε, κόψε τους το χέρι, ή βγάλε τους το μάτι και, αν επιμένουν, πνίξε τους στη θάλασσα».

«Αδελφοί μου, έμαθα πώς με την χάριν του Θεού, δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ᾽ είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί», ωρύεται λίγα μόλις χρόνια πριν τον μεγάλο ξεσηκωμό του ‘21 ο πατήρ Κοσμάς ο Αιτωλός, ο μετέπειτα άγιος της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας, μεγάλη η χάρη του και δοξασμένο το όνομά του!

Και όμως, ούτε οι άγιοι πατέρες ούτε οι πατριάρχες, ανάστησαν το γένος, αλλά μόνον οι ξεβράκωτοι και οι ξυπόλητοι βοσκοί και οι ξωμάχοι της γης με το αίμα τους και τις προσωπικές τους θυσίες, μας ξαναθύμισαν τις ρίζες μας και τις απαρχές της ιστορίας μας.

Συγγραφέας: Παναγόπουλος Θεόδωρος Δ.

Εκδότης: Ενάλιος

“Σπασμένο Τηλέφωνο”

Διαστρέβλωση πληροφοριών από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ένα βίντεο με πολλαπλά μηνύματα, και άφθονο γέλιο.

Καλό μήνα!!!