ΚΡΗΤΗ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ - "Crete the island inside you" - Falling in Love Daydreaming

Βραβεία Ζάγκρεμπ Tourfilm Φεστιβάλ της Κροατίας το 2015:

3^ο βραβείο στην κατηγορία «Καλύτερη ταινία μέχρι 3 λεπτά"
ΧΡΥΣΟ βραβείο στην κατηγορία Διαφημιστική καμπάνια στα ελληνικά βραβεία τουρισμού το 2015 "Κρήτη το νησί μέσα σου" "Crete the island inside you" - Falling in Love Daydreaming

Official campaign Region of Crete, 2014 – 2015.
Επίσημη καμπάνια της Περιφέρειας Κρήτης, 2014 - 2015.

Περιφέρεια Κρήτης

ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥΣ - ΟΙ ΓΕΝΕΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΗΜΙΘΕΩΝ, ΠΟΥ ΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί Ίσιδος και Οσίριδος» μας δηλώνει ότι η θεά Ίσις συμβολίζει το άστρο του Κυνός Σείριον ή Σώθιν «Εγώ ειμί η εν τω άστρω τω Κυνί επιτέλλουσα, κατακολουθών τω Ωρίωνι τω αστερισμώ του Οσίριδος»
(Δαμάσκιος παρά Hopner).

«Υπό των Ελλήνων (συνεχίζει ο Πλούταρχος) Κύων καλείται η ψυχή της Ίσιδος, Σώθις δε υπό των Αιγυπτίων, Ωρίων δε, η ψυχή του Ώρου, η δε ψυχή του Τυφώνος, Άρκτος. Οι δε ψυχές τους λάμπουν ως άστρα στον ουρανό. Επί πλέον αναφέρει «τον Θεό Όσιρι, ως στρατηγό και πλοίαρχο του Κανώβου, το οποίον πλοίο, ονομάζουν οι Έλληνες «ΑΡΓΩ».

Ο αστερισμός Της Αργούς, δεν απέχει μακριά από τους αστερισμούς του Ωρίωνος και του Κυνός, από τους οποίους ο πρώτος εθεωρείτο ως ο ιερός αστερισμός του Ώρου και ο δεύτερος της Ίσιδος».

Ο Πλούταρχος εξηγεί, ότι όλα τα ονόματα των Αιγυπτίων Θεών είναι Ελληνικά, και τα μετέφεραν στην Αίγυπτο, από την Ελλάδα οι εκάστοτε μεταναστεύσαντες Έλληνες.

Επί πλέον ο Πλούταρχος ως ιερεύς του Απόλλωνος στους Δελφούς, μας φανερώνει ότι η θεά Αθηνά και η Ίσις, είναι το ίδιο πρόσωπο, η ίδια θεότης με διαφορετικό όνομα. Καθώς και ο θεός Ώρος ταυτίζεται υπό των Ελλήνων με τον Απόλλωνα. Δηλαδή οι (αρχαίοι) Αιγύπτιοι και οι Έλληνες είχαν τους ίδιους Θεούς με διαφορετικά ονόματα και αυτό μας υποδεικνύει κοινή καταγωγή μεταξύ τους.

Πηγή: Περιοδικό Ιερά Ελλάς

ΟΙ ΓΕΝΕΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΗΜΙΘΕΩΝ, ΠΟΥ ΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Όπως τις κατέγραψε ο Αιγύπτιος ιερεύς Μανέθων. 

Οι Θεοί και Ημίθεοι που έχουν καταγραφεί, έδρασαν σε προκατακλυσμιαίες εποχές.

Υπενθυμίζω πως οι Αιγύπτιοι κρατούσαν αρχεία ακόμη και για τα πιο ασήμαντα ζητήματα, όπως μικροκλοπές, ακόμη και διέλευση αποδημητικών πουλιών.

Υπ όψιν, ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνος το -9650 (καταβύθιση της Ατλαντίδος) για κάποιον λόγο, δεν επηρέασε την Αίγυπτο, και έτσι διεσώθησαν τα Αρχεία τους, όπως άλλωστε μας πληροφορεί σχετικά και ο Πλάτων στο έργο του Τίμαιος και Κριτίας.

Οπτικοακουστικά: Vassilios Chantzos

O ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΕΥΦΡΑΝΩΡ, (-370, -330)

Χάλκινη Αθηνά, περ. -350. αποδιδόμενη στον Ευφράνορα, (Λεπτ.)

Καλλιτέχνης με πολλές ικανότητες, ζωγράφος, γλύπτης και χαλκουργός ταυτόχρονα, ήταν ο Αθηναίος Ευφράνωρ, ο οποίος υπήρξε ονομαστός Έλληνας καλλιτέχνης, από τους κορυφαίους του -4ου αιώνα. Όπως μας πληροφορεί ο Ρωμαίος ρήτορας Κοϊντιλιανός (institutio oratoria 12.10.6):

«Τον Ευφράνορα τον κάνει αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι σε όλες τις άλλες σημαντικές τέχνες ήταν ανάμεσα στους άριστους και επίσης το ότι ήταν θαυμαστός καλλιτέχνης στη ζωγραφική όσο και στη γλυπτική.»

Ο Ευφράνορας συνέγραψε και βιβλίο περί συμμετρίας, με το οποίο εισήγαγε νέες αναλογίες στα σώματα και τροποποίησε τον «Κανόνα» του Πολυκλείτου.

Χάλκινη Άρτεμις και Χάλκινη Αθηνά.

 Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.

Κατά τον Πλίνιο ο Ευφράνορας καταγόταν από την Ισθμία, ή τη Συκιώνα της Κορίνθου, ενώ ο Πλούταρχος γράφει πως ήταν Αθηναίος. Σε κάθε περίπτωση, εργάσθηκε και διέπρεψε στην Αθήνα και για τον λόγο αυτό οι Αθηναίοι τον τίμησαν με την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων. Ο Ευφράνωρ ήταν μαθητής του ζωγράφου Αριστείδη από τη Θήβα και κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε ο ίδιος δάσκαλος του Χαρμαντίδη, του Αντιδότου και του Λεωνίδα Ανθηδονίου.

Από τα ζωγραφικά έργα του Ευφράνορα δεν σώθηκε τίποτα. Από τον Παυσανία μαθαίνουμε ότι ο Ευφράνωρ είχε ζωγραφίσει στην Ποικίλη Στοά, στην Αγορά της Αθήνας, τις μορφές του Θησέα, της Δημοκρατίας και του Δήμου (της προσωποποίησης του αθηναϊκού λαού) καθώς και δύο μάχες, η μία από τις οποίες ήταν εκείνη της Μαντινείας το -362, στην οποία οι Αθηναίοι πολέμησαν μαζί με τους Λακεδαιμονίους εναντίον των Θηβαίων του Επαμεινώνδα και των συμμάχων τους. Τον πίνακα του Ευφράνορα «Προσποίητος μανία του Οδυσσέως», που βρισκόταν στην Έφεσο, τον περιγράφει λεπτομερώς ο Λουκιανός.

Ο Ευφράνωρ ειδικευόταν σε εικονιστικά και λατρευτικά αγάλματα. Σώζεται ένα πρωτότυπο μαρμάρινο άγαλμά του, αυτό του Απόλλωνος Πατρώου για τον ναό του στην Αγορά. Ο θεός απεικονιζόταν ως κιθαρωδός  με χιτώνα, πέπλο και ιμάτιο. Το έργο αυτό ταυτίζεται πιθανότατα με ένα υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα από πεντελικό μάρμαρο που βρέθηκε το 1907 στο Μητρώον, κοντά στον ναό του Απόλλωνος Πατρώου, και, παρόλο που λείπουν οι βραχίονες, οι ώμοι και το κεφάλι του, είναι βέβαιο ότι εικονίζει τον Απόλλωνα κιθαρωδό. Το άγαλμα μπορεί να χρονολογηθεί γύρω στο -330.

Τα δύο χάλκινα αγάλματα
όπως βρέθηκαν αγκαλιασμένα 
το 1959 στον Πειραιά. 

Λεπτομέρειες ΕΔΩ

Δύο άλλα μεγάλα χάλκινα αγάλματα, ένα της Αθηνάς και ένα της Άρτεμης, που βρέθηκαν τυχαία το 1959 μαζί με άλλα γλυπτά κοντά στο λιμάνι του Πειραιά, εμφανίζουν ομοιότητες ως προς το ένδυμα και τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά με το άγαλμα του Απόλλωνος Πατρώου και για τον λόγο αυτό ορισμένοι, μελετητές τα αποδίδουν στον Ευφράνορα. Το συμπέρασμα δεν είναι βέβαιο, αλλά τα δύο χάλκινα γυναικεία αγάλματα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, περίπου σύγχρονα με αυτό του Απόλλωνος Πατρώου. Στον Ευφράνορα αποδίδεται επίσης και ο χάλκινος «Έφηβος των Αντικυθήρων».

Από τους ανδριάντες του Ευφράνορα οι γνωστότεροι ήταν: του Πατρώου Απόλλωνα, της Αθηνάς, του Ηφαίστου, της Λητούς με τα παιδιά της, της Κλειδούχου, του Αγαθοδαίμονα, του Πάρι, της Αρετής και της Ελλάδος (δύο κολοσσιαία αγάλματα), του Φιλίππου Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου επάνω σε άρματα, του Διονύσου, μιας προσευχόμενης γυναίκας, και άλλα. Ο Πλίνιος επίσης αναφέρει και πολλά ανάγλυφα επιτύμβια και αναθηματικά έργα του καλλιτέχνη. O Ευφράνωρ διακρινόταν για το ήθος και τη μεγαλοπρέπεια των εικόνων των θεών που δημιουργούσε.

Διαβάστε: Αρθρογραφία για τον Πειραιά του Δημήτρη Κρασονικολάκη: Ιούλιος 1959. Η πειραϊκή γη αποκαλύπτει τα χάλκινα αγάλματα.

Πηγή: ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΧΟΛΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΘΕΡΙΣΕ 3.000 ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ!...

Τον Μάιο του 1854 Άγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στον Πειραιά και τον κατέλαβαν. Σκοπός της επιδεικτικής ενέργειας ήταν να ξεκαθαρίσουν στο παλάτι ότι πρέπει να σταματήσουν τη δράση τους οι αντάρτες στη Θεσσαλία και την Ήπειρο, που τις κατείχαν ακόμη οι Τούρκοι. Ήταν η περίοδος του Κριμαϊκού πολέμου και η Ρωσική Αυτοκρατορία πολεμούσε εναντίον της Βρετανίας, της  Γαλλίας και της  Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η παραμονή των ξένων στον Πειραιά δεν έφερε μόνο πολιτική ταπείνωση και πίεση, αλλά και χολέρα. Μια φονική επιδημία που εξαπλώθηκε και στην Αθήνα. Τα πρώτα κρούσματα της ασθένειας εμφανίστηκαν στον Πειραιά τον Ιούνιο, σε μέλη του αγγλογαλλικού πληρώματος. Για το λόγο αυτό, η συγκεκριμένη επιδημία ονομάστηκε «η Ξένη του 1854»...

Ο Γάλλος διοικητής
δε ενέκρινε να τεθεί ο Πειραιάς σε καραντίνα... 

Τόσο οι ξένοι, όσο και οι ντόπιοι της περιοχής, αρχικά υποτίμησαν την αρρώστια. Ο Γάλλος διοικητής Μπαρμπιέ ντε Τινάν, δεν ενέκρινε τη δημιουργία ειδικής ζώνης που θα απέκλειε τον Πειραιά από τη Αθήνα. Οι τοπικές αρχές αδράνησαν. Μόνο όταν έγιναν γνωστοί οι πρώτοι θάνατοι, ο Πειραιάς τέθηκε σε καραντίνα. Ο πρώτος θάνατος που καταγράφηκε ήταν μιας 30χρονης γυναίκας που ήταν εργάτρια. Ο δήμαρχος Πειραιά, Πέτρος Σκυλίτσης παύθηκε από τα καθήκοντά του, καθώς δεν αντιμετώπισε άμεσα τη φονική χολέρα. Οι αρχές στην Αθήνα τέθηκαν σε επιφυλακή. Κύριο μέλημά τους ήταν να αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας στην πόλη. Το έργο που είχαν αναλάβει ήταν πολύ δύσκολο, γιατί οι ξένοι στρατιώτες έσπαγαν τον αποκλεισμό του Πειραιά και επισκέπτονταν την Αθήνα.

Οι Πειραιώτες εγκατέλειπαν μαζικά τα σπίτια τους για να μην κολλήσουν τη χολέρα. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στα νησιά του Αργοσαρωνικού, ενώ οι πιο πλούσιοι έφτασαν μέχρι τη Σύρο και το Ναύπλιο. Η πρώτη φάση της εξάπλωσης περιορίστηκε στον Πειραιά και διήρκεσε μέχρι τον Αύγουστο του 1854, οπότε επανήλθε και η επικοινωνία Αθήνας- Πειραιά.

Δεν είναι σαφές πώς έφτασε η ασθένεια στην Αθήνα. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι τα πρώτα θύματα ήταν δύο πλύστρες στις οποίες δόθηκαν τα ρούχα ενός ασθενούς από τη Σύρο που είχε χάσει τη ζωή του από τη χολέρα. Τα ρούχα είχαν σταλεί στους συγγενείς του ως ενθύμιο, οι οποίοι τα έδωσαν στις άτυχες γυναίκες για να τα πλύνουν. Πάντως επισήμως το πρώτο καταγεγραμμένο κρούσμα στην Αθήνα, σημειώθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου σε μια γυναίκα που κατοικούσε στην οδό Λυσικράτους. Μετά από 15 μέρες η επιδημία θέριζε τους Αθηναίους.

Η αντίδραση των αρχών και της εκκλησίας και των κατοίκων της Αθήνας

Εκτός από τα νοσοκομεία, οι γιατροί έκαναν βάρδια και στα αστυνομικά τμήματα της πόλης για να ελέγχουν και να καταγράφουν τα νέα κρούσματα. Τα σχολεία έκλεισαν. Οι αρχές έβαλαν λουκέτο και στα καταστήματα όπου μπορούσε να επικρατήσει «συνωστισμός» όπως μαγειρεία και  οινοπωλεία. Λήφθηκαν ειδικά μέτρα για τον καθαρισμό των αγορών (κρεοπωλείων, οπωροπωλείων), που θεωρούνταν εστίες μόλυνσης. Οι ειδικοί συμβούλευαν τον κόσμο να αποφεύγει το κρύο, τον αέρα και την υγρασία, καθώς συντελούσαν στην επιδείνωση της χολέρας. Οι περισσότεροι Αθηναίοι αντιμετώπισαν την επιδημία με τον ίδιο τρόπο με τους Πειραιώτες. Με τη μαζική φυγή. Τα χωριά του Αμαρουσίου, η Κηφισιά, η Χασιά και τα Καλύβια ήταν οι πιο δημοφιλείς σωτήριοι προορισμοί.

Η εκκλησία που πίστευε ότι η χολέρα προέκυπτε λόγω της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον λόγο του Θεού, συνέστησε τη μετάνοια σαν τρόπο αντιμετώπισης. Πολλοί ιερωμένοι έκαναν  λιτανείες και προσευχές για να σωθεί ο κόσμος.

Η επιδημία σταμάτησε τον Δεκέμβριο του 1854. Υπολογίζεται ότι συνολικά σε Αθήνα και Πειραιά έχασαν τη ζωή τους περίπου 3.000 άνθρωποι. Ανάμεσά τους και οι Γεώργιος Γεννάδιος και Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, που ήταν ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρίας....

http://www.mixanitouxronou.gr

ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΗΣ, ΑΠΟ ΤΟ «ΦΑΙΔΩΝ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Πρόσωπα του διαλόγου, ο Σωκράτης και οι μαθητές του Κέβης, Σιμμίας (Πυθαγόρειοι από την Θήβα), Κρίτων, συνομήλικος του Σωκράτη πολύ εύπορος, Φαίδων από την Ηλεία, η Ξανθίππη η γυναίκα του Σωκράτη. Ο Απολλόδωρος, ο Δήμιος που έδωσε το κώνειο και ο υπηρέτης βουβά πρόσωπα στον διάλογο.

Ο Σωκράτης απευθύνεται στον Σιμμία και τον ρωτάει αν δεχόμαστε ότι υπάρχει η δικαιοσύνη, η ομορφιά και το κάλλος,
«Ναι» απαντάει ο Σιμμίας,
«Όμως έχεις δει με τα μάτια σου δηλ. με τις σωματικές σου αισθήσεις όλα αυτά;» ρωτά ο Σωκράτης,
«Όχι ποτέ» απαντά ο Σιμμίας
«Ώστε λοιπόν όποιος προσεγγίσει όλα αυτά μέσω της νοήσεως, μπορεί να φτάσει στο κάθε τι, χωρίς να βάζει την οπτική εντύπωση ή άλλη σωματική αίσθηση στην σκέψη, αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια προσπαθεί να προσεγγίσει την πραγματικότητα και την αλήθεια, και την πραγματική ουσία των όντων.»,
«Πράγματι έτσι είναι» Λέει ο Σιμμίας,

«Το σώμα μας οδηγεί σε αμέτρητες ασχολίες, όπως το να πρέπει να σπαταλήσουμε χρόνο για να βρούμε τροφή, αν μας χτυπήσει αρρώστια το πώς θα την απομακρύνουμε, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι διάφορες ψευδαισθήσεις γίνονται εμπόδια στο κυνήγι της εξέλιξης, και τους πολέμους δεν τους προκαλεί τίποτε άλλο από το σώμα και οι επιθυμίες του κι έτσι δεν έχουμε καιρό για να φιλοσοφήσουμε.»

Και συνεχίζει λέγοντας «Όσο θα είμαστε στην εδώ ζωή, θα πλησιάζουμε κατά το δυνατόν την γνώση αν δεν ζούμε προσκολλημένοι στο σώμα, να παραμένουμε καθαροί μέχρι που οι θεοί μας απαλλάξουν από αυτό, και όταν απαλλαγούμε από αυτό και την ανικανότητα και τον περιορισμό που μας δίνει, θα βρεθούμε μαζί με τέτοιες αλήθειες, και μόνοι μας θα γνωρίσουμε όλη την αντικειμενική πραγματικότητα. Και ίσως είναι αλήθεια το ότι δεν είναι θεμιτό το μη καθαρό να αγγίζει το καθαρό.»

Εμβαθύνοντας στις ιδιότητες του φιλοσόφου ο Σωκράτης παρατηρεί ότι όλοι, εκτός των φιλοσόφων, θεωρούν τον θάνατο μέγιστο κακό, αυτό σημαίνει ότι αυτοί (σε αντίθεση με τους φιλοσόφους) δείχνουν ανδρεία για να μην τους τύχει αυτό το κακό, δηλ. ο θάνατος. Μα δεν είναι παράξενο να είναι κανείς ανδρείος από φόβο και δειλία προς τον θάνατο;

Απευθυνόμενος στον Σιμμία λέει πως η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη και η ανδρεία είναι μέσο κάθαρσης, και ότι αυτοί που καθιέρωσαν τα αρχέγονα μυστήρια (Ελευσίνια κτλ) μας υποδεικνύουν από παλιά, ότι όποιος φτάσει στον Άδη αμύητος στα Μυστήρια και αμέτοχος στις τελετές, «θα κείτεται μέσα στην λάσπη του Άδη», ενώ αυτός που έχει καθαρίσει και εξαγνίσει την ψυχή του θα κατοικήσει με τους θεούς.

Ο Κέβης αναρωτιέται, όταν κάποιος πεθάνει, επομένως η ψυχή αποκολληθεί από το σώμα, μήπως η ψυχή βγει σαν αέρας ή καπνός και σκορπίσει και πουθενά πια δεν θα βρίσκεται πια; Γιατί αν δεν συμβαίνει αυτό και κάπου πάει και υπάρχει, είναι καλό, αλλά έτσι είναι ή όχι;

Ο Σωκράτης ξεκινάει την σκέψη του με τα εξής λόγια προς τον Κέβη: «Ας μελετήσουμε τα πράγματα κάπως έτσι, κατά πόσον υπάρχουν ψυχές πεθαμένων στον Άδη ή όχι. Από την μια υπάρχουν στην μνήμη μας από παλιά (Ορφικοί, Πυθαγόρειοι) ότι υπάρχουν εκεί οι ψυχές, όταν φτάσουν από εδώ, και πάλι εδώ έρχονται και παίρνουν υπόσταση από τους νεκρούς (Μετενσάρκωση). Αν ισχύει αυτό, το ότι δηλαδή από τους νεκρούς ξαναγίνονται οι ζωντανοί, σημαίνει ότι οι ψυχές βρίσκονται εκεί. Αν όμως δεν ισχύει αυτό θα πρέπει να πρέπει να ψάξουμε να βρούμε την πραγματικότητα.

Εφόσον ο Σωκράτης χρησιμοποιεί την μαιευτική μέθοδο με επιτυχία, σημαίνει ότι ο μαθητής θυμάται και απαντά μέσω της ανάμνησης, άρα τα γνώριζε προηγουμένως, άρα κάπου ήταν προηγουμένως η ψυχή μας.

Στην συνέχεια ο Σωκράτης περνάει βαθύτερα στον ανθρώπινο νου και κατ επέκταση στην ανθρώπινη ψυχολογία (!) και παρατηρεί ότι αυτή η ανάμνηση λειτουργεί και αντίθετα, δηλαδή αν δούμε έναν πίνακα ζωγραφικής που απεικονίζει ένα άλογο το μυαλό μας θα ανατρέξει σε κάποιον άνθρωπο πχ παππού μας που είχε άλογο όταν εμείς ήμασταν μικροί και το έχουμε μέσα μας σαν ανάμνηση. Είναι δυνατόν να βλέπουμε ένα άλογο και να σκεπτόμαστε έναν άνθρωπο; Άρα η ανάμνηση γίνεται από όμοια πράγματα ή και από ανόμοια.

Ο Σωκράτης συνεχίζει να βαθαίνει το ερευνητικό του ταξίδι στον ανθρώπινο νου και παρατηρεί ότι έχοντας την ανάμνηση ομοίων, κατ ανάγκη ο νους μας συγκρίνει ομοιότητες και ανομοιότητες, άρα σε κάποιο σημείο του εγκεφάλου υπάρχει το σημείο που κάνει το «μέτρημα» ή αλλιώς τον «υπολογισμό» για να αποδώσει «αίσθηση ίσου-ισορροπίας» (κατ επέκταση του άνισου δηλ. μεγαλύτερου και μικρότερου) [σημείωση σκεφτείτε ανάλογα: σχέση hardware, CPU και software]

Τα αισθητήρια (όραση, ακοή, αφή κτλ) απλά και μόνο στέλνουν το σήμα στον εγκέφαλο με τα δεδομένα, ο εγκέφαλος είναι αυτός που τα επεξεργάζεται. Ο «υπολογισμός» γίνεται μέσω της «αίσθησης του ίσου-ισορροπίας» [σημείωση: σαν το DVD (optical driver) που «διαβάζει» και στέλνει τα δεδομένα στον επεξεργαστή για calculations για να φτάσουμε σε κάποιο αποτέλεσμα κάποιας εφαρμογής].

Καταλήγει ο Σωκράτης στο συμπέρασμα ότι η ψυχή πριν γεννηθούμε έχει ήδη στην διάθεση της αυτό που λέγεται «μέτρηση – αίσθηση του ίσου», και εφόσον οι αισθήσεις μας (που αποκτήσαμε μετά την γέννηση μας) δεν μετρούν αυτές το ίσο, απλά αυτές μεταφέρουν τα δεδομένα στον εγκέφαλο για να τις μετρήσει αυτός, από πού έμαθε ο εγκέφαλος να μετράει;;;;

Άρα πριν αρχίσουμε να βλέπουμε και να ακούμε, έπρεπε από κάπου αλλού να έχουμε αποκτήσει της γνώση της ισότητος.

Στην ανάμνηση στηρίζεται η μαιευτική μέθοδος. Μέσω αυτής της μεθόδου ο Σωκράτης «ξεγεννάει» τις ήδη υπάρχουσες ιδέες – γνώσεις, αναδύονας τις από το υποσυνείδητο στο συνειδητό.
Ψυχή (άυλο) = αόρατη = νοητό = εξέλιξη προς το θείον. Το μέσον είναι η φιλοσοφία.
Σώμα (ύλη) = ορατό = αισθητό = απομάκρυνση από το θείον. Το μέσον είναι οι αισθήσεις.

Για τους ανθρώπους υπάρχουν δύο δρόμοι: της ψυχής και του σώματος (δρόμος της αρετής και της κακίας).

Αυτοί που επιλέγουν (μέσω των πράξεων πάντα) τον δρόμο της ψυχής (αρετής) απαλλάσσονται εκ των πραγμάτων από το αντίθετο της, δηλαδή το υλικό σώμα. Η ψυχή αυτή είναι απαλλαγμένη από υλικές αδυναμίες όπως πλάνη, ανοησία, φόβους, ανθρώπινες μικρότητες (κακίες), όπως λέγεται κατά την μαρτυρία των μυημένων στα Ελευσίνια (81 a).

Οι άνθρωποι που επέλεξαν την οδό της ψυχής έχουν ήδη προπαρασκευάσει την ψυχή τους να δεχθεί την νέα κατάσταση του θείου που είναι όμοια με την επιλογή του θνητού τους βίου, οπότε φτάνοντας εκεί είναι ευτυχής, διότι δεν έχουν τίποτα να τους τραβάει πίσω.

Αυτοί που επιλέγουν το σώμα, αντιτίθενται αυτόματα σε κάθε τι φιλοσοφικό και προσκολλούνται στις υλικές απολαύσεις. Αυτοί θα έχουν δύσκολο θάνατο επειδή η ψυχή δεν θα θέλει να αποκολληθεί από το σώμα, διότι το φρόντιζε πάντα επίμονα.

Το σώμα αυτό είναι ασήκωτο και βαρύ, γαιώδες και ορατό, έχοντας ανάλογη ψυχή μετά τον θάνατο. Η ψυχή αυτή καταντά βαριά να σέρνεται πάλι στον ορατό τόπο, να κατρακυλάει σαν σκιώδη φάντασμα κοντά σε τάφους και μνήματα επειδή δεν λυτρώθηκε με καθαρμό, μετέχει του ορατού γι αυτό και βλέπεται…

Αυτές οι ψυχές δεν είναι ενάρετων αλλά φαύλων οι οποίες (αυτό)τιμωρούνται για τον κακό βίο τους. Η σωματική επιθυμία που τις ακολουθεί τις κάνει να περιπλανώνται λόγω έντονης επιθυμίας των να ενωθούν πάλι με σώμα. Και όταν κάποτε έρθει πάλι η ώρα να ενωθούν με σώμα (Μετενσάρκωση), τα ήθη θα είναι πάλι ανάλογα με εκείνα που είχαν προτού αποχωρισθούν.

Ο Σιμμίας και ο Κέβης έχουν πεισθεί ότι η ψυχή κάπου προϋπήρχε εφόσον είναι ολοφάνερο ότι η μάθηση είναι ανάμνηση, αλλά δεν έχουν πεισθεί ότι η ψυχή μετά το τέλος παραμένει και δεν χάνεται.

Από τον στίχο 100 c μέχρι τον 105 e ο Σωκράτης αποδεικνύει με απόλυτο μαθηματικό τρόπο ότι η ψυχή είναι αθάνατη.

Εφόσον λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατη, έχει ανάγκη φροντίδας, όχι μόνο για τον χρόνο που ονομάζουμε ζωή, αλλά και τον συνολικό χρόνο που ονομάζουμε αιωνιότητα.

http://phaidon-platonos.blogspot.gr/

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ

ΚΑΘΕ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ. - ΣΩΚΡΑΤΗΣ -

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ (Περί Ψυχής)

«Οι χωρικοί, όσοι μη θεοφοβούμενοι, δεν επίστευον ότι δια την σωτηρίαν της ψυχής των έπρεπε να χάσουν το κτήμα τους. Την αυτοτέλειάν των οι χωρίται δεν την έχασαν δίχως μάχην. Την έχασαν όμως».

«Η απόδοση δικαίου υπέρ των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων στα χρόνια των Παλαιολόγων είχε καταντήσει μεγάλη πληγή»

Γράφει ο βυζαντινολόγος και για λίγο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξανδρος Διομήδης (1875-1950) στο έργο του «Βυζαντιναί μελέται» (εκδόθηκε το 1951):

«Άφθονοι δωρεαί κτημάτων, παραχωρήσεις προνομίων, αναγνωρίσεις αυτοτελείας και ασκήσεως δικαιοδοσίας, λύσεις ευνοϊκαί δικαστικών ερίδων κ.λπ. χαρακτηρίζουν την περίοδον της δυναστείας. Διοίκησις και δικαστήρια, κατ’ άνωθεν έμπνευσιν ή και συνεπεία εκδόσεως ειδικών κανόνων δικαίου, ετήρουν απολύτως ευμενή στάσιν έναντι της Εκκλησίας και των εις την δικαιοδοσίαν της υπαγομένων ιδρυμάτων».

Η κατά ριπές απόδοση δικαίου υπέρ των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων στα χρόνια των Παλαιολόγων είχε καταντήσει μεγάλη πληγή. Με τον κάθε φορά τρέχοντα αυτοκράτορα να αναλαμβάνει ο ίδιος να εκδικάσει «δύσκολες» διαφορές, που πάντα κατέληγαν εναντίον των «παρενοχλούντων (τους ισχυρούς) ιδιωτών».

Συμπληρώνει ο Διομήδης:

«Οι περί τας μονάς οικούντες χωρικοί ιδία πληθυσμοί, όσοι τούτων μη θεοφοβούμενοι δεν υπέκυπτον προ της Εκκλησίας και δεν επίστευον ότι δια την σωτηρίαν της ψυχής των έπρεπε να χάσουν το κτήμα τους, ημύνοντο σθεναρώς των δικαίων των και της υποστάσεώς των. Την αυτοτέλειάν των οι χωρίται δεν την έχασαν δίχως μάχην». Την έχασαν όμως. Μαζί τους, καθώς τσιφλικάδες και μοναστήρια απαλλάσσονταν από φόρους και υποχρέωση συντήρησης στρατιωτικής δύναμης, έχανε και το κράτος.

(Αλ. Διομήδης).

(«Ιστορία του Έθνους», 23.5.2009) (τελευταία επεξεργασία, 27.4.2010)

Ο διακεκριμένος βυζαντινολόγος Αλ. Διομήδης γράφει: «Ο καλογερισμός επολεμούσε λυσσωδώς κάθε τάσιν αναγεννήσεως του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος, την οποίαν εθεώρει ολεθριωτέραν και από την υποδούλωσιν εις τον Τούρκον, διότι εκινδύνευον να μη τηρηθούν αλώβητοι και αμείωτοι αι ιεραί παραδόσεις της Εκκλησίας» 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΗΛΙΟΣ, τόμος Ελλάς Α, σελ. 474.

http://historyreport.gr ,  http://t-expozed.blogspot.gr

Σχετικό απόσπασμα από την ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ''ΗΛΙΟΣ''

ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Γεώργιος Δροσίνης

Χῶμα Ἑλληνικὸ

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι, χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη, 
χῶμα μυρισμένο ἀπ' τὸ καλοκαίρι, χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει 
μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη, μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά,
τὸ μοσχάτο κλῆμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι, τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!

Χῶμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα,
χῶμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα,
χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό!

(Απόσπασμα) http://www.myriobiblos.gr

ΠΑΝ ΕΦ᾽ Ω ΤΙΣ ΑΓΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΙ - ΠΡΟΚΛΟΣ: «ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΟΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Τα Ελληνικά Αγάλματα δεν είναι ισχνές και θανατερές απεικονίσεις, ούτε οι θεοί έχουν εκφράσεις που θα μας προκαλούσαν ποτέ φόβο, αλλά στην πλειοψηφία τους μας μεταδίδουν μια γαλήνια δύναμη, με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο τους.

Γιατί όπως μας λέει ο Πρόκλος στα Σχόλια στον Παρμενίδη 1022.24: «ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΟΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ»

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται.

<Ἄγαλμα> = Ἀγαλλίαμα, καλλώπισμα, [πᾶν] ἐφ᾽ ᾧ τὶς ἀγάλλεται καὶ χαίρει, κἄν τε ἱμάτιον ᾖ, κἄν τε εἰκών· οἱ δὲ μεθ᾽ Ὅμηρον ποιηταὶ ἄγαλμα εἶπον τὸ ξόανον. [Τὸ δὲ ἄγαλμα παρὰ τὸ ἀγάλλω].

(Βλ.  Μέγα Ετυμολογικό Λεξικό, 611.12 – 611.18 [T.L.G.])

Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση. 

ΠΕΡΙ ΣΥΜΒΟΛΩΝ - ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Τι σημαίνει η ελληνική γλώσσα λίγοι από μας το γνωρίζουν.. | Newsbomb

Διαφέρει δε ξόανον, και βρέτας, και άγαλμα « φιλοσοφοῦμεν γνησίως τε καὶ ἱκανῶς

«Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΤΑΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ»

«Πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε, χρωστάει στους Έλληνες ο δυτικός πολιτισμός, καθώς η τεχνολογία των Αρχαίων Ελλήνων, λίγο πριν το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου, ήταν συγκλονιστικά όμοια με τις αρχές της σύγχρονης τεχνολογίας, η οποία επανέκτησε τα επιτεύγματά τους έπειτα από 1.500 χρόνια ωρίμανσης» τονίζει, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, στη Βιέννη, ο δημιουργός του Μουσείου Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας και του Μουσείου Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων, Κώστας Κοτσανάς.

Οι πάνω από 350 επινοήσεις, καινοτομίες, εφευρέσεις των Αρχαίων Ελλήνων, που πραγματοποιήθηκαν από το 2.000 π.Χ., έως το τέλος του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου, αποτελούν και σήμερα τα δομικά στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας, η εξέλιξη της οποίας θα ήταν αμφίβολη χωρίς την «ανέξοδη και ανεμπόδιστη» επανάκτηση αυτής της αξιοθαύμαστης, ξεχασμένης Ελληνικής τεχνολογίας, επισημαίνει ο ίδιος, με την ευκαιρία της παρουσίασης δεκάδων λειτουργικών ομοιωμάτων από αυτά τα σημαντικά επιτεύγματα της Αρχαίας Ελληνικής σκέψης, σε ειδική έκθεση στη Βιέννη, στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Γραφείου Εφευρέσεων (ΕΓΕ).

Η εξέλιξη της τεχνολογίας, όπως σημειώνει, δεν είναι μια απλή γραμμική αύξουσα καμπύλη, όπως νομίζει κανείς, με μια στασιμότητα ίσως στον Μεσαίωνα, αλλά τον τρίτο και δεύτερο π. Χ. αιώνα υπήρξε μια αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, ενώ αμέσως μετά υπήρξε μια οπισθοχώρηση και απώλεια αυτής της τεχνολογίας, (σ.σ. Γιατί;;; Να τα λέμε κι αυτά!) και μόνον πολύ αργότερα μια επανεκκίνηση, ώστε να φτάσει κανείς το 1.500 μ.Χ. να είναι στο ίδιο επίπεδο με τον δεύτερο π.Χ. αιώνα.

Η έκθεση στη Βιέννη -στα εγκαίνια της οποίας παραβρέθηκαν πολλοί εκπρόσωποι της δημόσιας ζωής της Αυστρίας εκδηλώνοντας τεράστιο ενδιαφέρον για τα εκθέματα – εντάσσεται στις περιοδεύουσες ανά τον κόσμο εκθέσεις αυτών των ομοιωμάτων των κληροδοτημάτων της Αρχαίας Ελληνικής τεχνολογίας.

Οι περιοδεύουσες εκθέσεις – η προηγούμενη της Βιέννης είχε γίνει στο κτίριο του Διεθνούς Δικαστηρίου στη Χάγη – φιλοξενούνται, μεταξύ άλλων, σε μουσεία και πανεπιστήμια, με επόμενους σταθμούς στο Μόναχο (στην έδρα του Ευρωπαϊκού Γραφείου Εφευρέσεων) και το Βερολίνο και κατόπιν σε πόλεις στη Γαλλία και αργότερα στις ΗΠΑ.

Στόχος των εκθέσεων αυτών, καθώς επίσης του Μουσείου Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας και του Μουσείου Αρχαίων Μουσικών Οργάνων, είναι, όπως επαναλαμβάνει ο Κώστας Κοτσανάς, να αναδείξουν το γεγονός ότι η τεχνολογία των Αρχαίων Ελλήνων, λίγο πριν το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου, ήταν εξαιρετικά όμοια με τις απαρχές της σύγχρονης τεχνολογίας.

Και μπορεί κάτι τέτοιο να ξενίζει, αλλά, όπως επισημαίνει ο ίδιος, κανείς μπορεί να το διαπιστώσει στα εκθέματα, από το ρομπότ-υπηρέτρια του Φίλωνος, το σταθερό αυτόματο θέατρο του Ήρωνος -που είναι ουσιαστικά ο κινηματογράφος των Αρχαίων Ελλήνων διότι μπορούσε να παρουσιάσει αυτόματα την πλοκή ενός μύθου με κινούμενη εικόνα και ήχο- το υδραυλικό ρολόι του Αρχιμήδη, μέχρι τον περίφημο αναλογικό υπολογιστή των Αντικυθήρων.

Για παράδειγμα, συνεχίζει ο Κώστας Κοτσανάς, οι κοχλίες και τα περικόχλια, οι οδοντωτοί τροχοί, οι τροχαλίες και οι ιμάντες, οι αλυσίδες, οι βαλβίδες τα έμβολα και οι κύλινδροι, μερικά μόνον δηλαδή από τα άλλα εφευρήματα των Αρχαίων Ελλήνων, αποτελούν ακόμη και σήμερα τα βασικά τμήματα της μηχανής του αυτοκινήτου.

Όπως επισημαίνει, τώρα η τεχνογνωσία κατοχυρώνεται, «πατεντάρεται», πολύ δύσκολα διαχέεται, σε αντίθεση με τις τότε καινοτομίες-εφευρέσεις των Αρχαίων Ελλήνων, κατά την «επανάκτηση» των οποίων δεν έμεινε το όνομα του αρχικού δημιουργού τους, όπως, για παράδειγμα για τον «σύνδεσμο του Φίλωνα» του τρίτου π. Χ. Αιώνα, που τώρα είναι γνωστός μόνον ως «σύνδεσμος Καρντάν».

http://www.crashonline.gr/

«…ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά» - Kαβάφης

Τελειωμένα

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Kαβάφης. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Μη φοβάσαι, μην κλαις πού θα πάει, να λες και θα μας χαμογελάσει.
Μη φοβάσαι, μην κλαις κι από πίκρες πολλές όλοι έχουμε χορτάσει,
μα το παλεύουμε γιατί πιστεύουμε πως είναι μπόρα και θα περάσει.

Mpouzouksis19-88 ♪♫♪Έ♫♫♪Κ♪♪♫Ι♫

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ – ΕΝ ΑΝΘΟΣ (ποίημα)

Και στην Ακρόπολη, στο βράχο τον Ιερό εν άνθος φύτρωσε μονάχο χλωρό χλωρό.

– Εγώ είμαι τάνθος το παρθένο και το κρυφό από τον κόσμο μακρυσμένο το φως ρουφώ.
Κι ανθώ και χαίρομαι τα κάλλη που έχ’ η ζωή μακριά απ’ τα πλήθη κι απ’ τη ζάλη κι απ’ τη βοή.
Και κοίτα! καθεμιά Καρυάτις γλυκά γλυκά θαρρώ με βλέπει στα όνειρά της τα μυστικά.
Εδώ στη δόξα των αιώνων, στο φως του νου, που στέκεις η Ομορφιά σε θρόνον, άστρο ουρανού, εδώ στην έρμη αθανασία, είμαι η καρδιά, η νιοτ’ η αγάπη κ’ η θυσία, και η μυρουδιά κάποιας παράδεισος, μαζί σου με δένει τι; τι άλλο ακόμα;

– Είμαι η ψυχή σου, Ποιητή!

ΕΝΑ_ΑΝΘΟΣ Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ (απόσπασμα)

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ: Ο ΣΤΩΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

ΑΥΡΗΛΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΡΗΣΕΙΣ (επιλογή, απόδοση στην νεοελληνική: Στ.Γ.Κ.) Aπό «Τα εις Εαυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου:

• Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ο ένας για τον άλλο. Κοίταξε λοιπόν ή να τους διδάσκεις ή να τους υποφέρεις.
• Αδικεί πολλές φορές, όχι μόνο αυτός που κάνει κάτι άδικο, αλλά κι αυτός που δεν κάνει όταν βλέπει να γίνεται το άδικο.
• Κράτησε τον εαυτό σου απλό, αγαθό, ακέραιο, μετριόφρονα, αξιοπρεπή, δίκαιο, θεοσεβή, επιεική, φιλόστοργο και δραστήριο στην εκτέλεση των όσων σού πρέπει.
• Είναι πολύ πιο φοβερές οι συνέπειες της οργής και της λύπης μας, απ’ ότι είναι αυτά τα ίδια τα πράγματα για τα οποία οργιζόμαστε και λυπούμαστε.
• Ω φύση από σένα προέρχονται όλα, μέσα σου βρίσκονται όλα, σε σένα καταλήγουν όλα.
• Αυτό που είναι αναγκαίο για τη λειτουργία της φύσης, είναι αναγκασμένη η φύση να το πράξει.
• Ο καθένας αξίζει τόσο, όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία κοπιάζει.

• Αν στα είκοσι δεν μάθεις,  στα τριάντα δεν κάνεις, στα σαράντα δεν έχεις, τότε στα πενήντα ούτε θα μάθεις, ούτε θα κάνεις, ούτε θα έχεις.
• Όλα είναι εφήμερα, και η φήμη και ο φημισμένος.

Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος (Marcus Aurelius Antoninus, 121 –180.

Ο τελευταίος ισχυρός εκπρόσωπος τόσο του Αρχαίου Κόσμου (κοσμοκράτορας και πρώτος εστεμμένος φιλόσοφος, πριν τον Ιουλιανό), όσο και του Στωϊκισμού (όχι ως σχολάρχης, αλλά ως απλός στη ζωή στωϊκός). Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά τα έτη 161 – 180.

Ήταν ο τελευταίος από τους τελευταίους πέντε καλούς Αυτοκράτορες (Νέρβας, Τραϊανός, Αδριανός, Αντωνίνος, Μάρκος Αυρήλιος) και θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς στωικούς φιλοσόφους.

Ενώ ήταν στις εκστρατείες μεταξύ του 170 και του 180, ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε «Τα Εις Εαυτόν» στα ελληνικά ως πηγή για τη βελτίωση του χαρακτήρα και του πνεύματός του. Είχε λογικό μυαλό και ήταν υποστηρικτής και αντιπρόσωπος του Στωικισμού και της Στωικής Φιλοσοφίας. Η σημασία του θανάτου ήταν πολύ βασική στη φιλοσοφία του Μάρκου Αυρήλιου. Δεν πίστευε στη μετά θάνατο ζωή.

Επισκέφθηκε την Αθήνα, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του προστάτη της Φιλοσοφίας. Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφωρίων τον δίδαξε λογοτεχνία, ο Γέμινος, το δράμα, ο Άνδρων, την Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ καί ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτιαίος τον δίδαξε την Ελληνική γλώσσα καί ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο την Λατινική γλώσσα.
Ο θάνατος του Μάρκου Αυρήλιου θεωρείται από πολλούς ως το τέλος της περίφημης Ρωμαϊκής Ειρήνης (Pax Romana).

Το έργο του Μάρκου Αυρηλίου Τὰ εἰς ἑαυτὸν γράφτηκε μετά το 172 μ.Χ. και ενώ ο συγγραφέας κατείχε ήδη το αυτοκρατορικό αξίωμα (161-180). Είναι γραμμένο στην Ελληνική -τη γλώσσα των μορφωμένων Ρωμαίων.

Τα «Εις Εαυτόν» θεωρείται ένα εξαιρετικό έργο, κλασσικό παράδειγμα της στωικής φιλοσοφίας.  Ακόμη και σήμερα θεωρείται ως έργο μνημείο για μια διακυβέρνηση με γνώμονα το καθήκον και την εξυπηρέτηση του συνόλου. Λέγεται πως δεν σκόπευε ο στωικός αυτοκράτωρ να το δημοσιεύσει, γιατί δεν πίστευε στην υστεροφημία.

Ως προς το περιεχόμενο το έργο εντάσσεται στην παράδοση της στωικής φιλοσοφίας με ιδιαίτερα έκδηλη την επίδραση του Επικτήτου (55-120). Ο Μάρκος Αυρήλιος στο αγωνιώδες ερώτημα της εποχής, πώς μπορεί κανείς να κατακτήσει την ευδαιμονία, απαντά ως γνήσιος στωικός: η απαλλαγή από τα πάθη και τα έντονα συναισθήματα (ηδονή, πόνος), η απάθεια έναντι του εξωτερικού κόσμου, η αδιαφορία για τα υλικά αγαθά συντείνουν στην κατάκτηση της εσωτερικής γαλήνης.

Ένα αίσθημα που ενισχύεται από την πεποίθηση ότι η ζωή του ανθρώπου διέπεται εν τέλει από την ίδια αρμονία που διέπει τον κόσμο ως ολότητα, και η οποία οφείλεται στην ύπαρξη του Λόγου. Από το έργο του δεν απουσιάζουν οι έννοιες της παροδικότητας του χρόνου, του εφήμερου της ζωής, της πλήρους αβεβαιότητας, μόνο που δεν σχετίζονται με μια απαισιόδοξη θεώρηση του κόσμου. Αντίθετα, αποτελούν την παραδοχή από την οποία εκκινεί κανείς για να αναζητήσει μέσω της φιλοσοφίας την ευδαιμονία.

Ο Στωϊκισμός ως γνωστόν η σημαντικότερη κίνηση στην Ελληνιστική Φιλοσοφία, και επίσης εκείνη που άσκησε την μεγαλύτερη επίδραση. Για περισσότερο από 4 αιώνες περιελάμβανε στις τάξεις του μεγάλο αριθμό μορφωμένων ανθρώπων, και η επίδραση του δεν περιορίστηκε στην Κλασική Αρχαιότητα.

«Το χριστιανικό μήνυμα, που επαναλαμβάνεται ατελείωτα στ’ αυτιά μας εδώ και δύο χιλιετίες, είναι ότι η Βασιλεία του Θεού θα έλθει σύντομα. Αντιθέτως, ο Στωϊκισμός εκήρυσσε ότι όλοι ζούμε ήδη μέσα στο Βασίλειο του Θεού, απλώς μόνον ο στωϊκός σοφός μπορεί να το συνειδητοποιήσει…»  Allen Thornton

Ο καλύτερος τρόπος για να αντιστέκεσαι είναι να μην εξομοιώνεσαι.

http://www.stcloris.gr/?p=4760 , https://sciencearchives.wordpress.com

ΑΡΧΑΙΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ – ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η ύπαρξη γυναικείων αγώνων στην αρχαία Ολυμπία είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της ιστορίας! Κι όμως, η ύπαρξή τους είναι τεκμηριωμένη πέρα από κάθε αμφιβολία. Άλλωστε, ο γυναικείος αθλητισμός ήταν διαδεδομένος σε πολλά μέρη της αρχαίας Ελλάδας: στη «μινωική» Κρήτη, στη Σπάρτη και τους Δελφούς, στη Χίο, ακόμη και στην Αττική.
Παράλληλα, οι Ολυμπιακοί αγώνες νεανίδων ήταν, όπως και οι αντίστοιχοι ανδρικοί, ένα γεγονός θρησκευτικό, αφού τελούνταν προς τιμήν της θεάς Ήρας.

Hραία: οι γυναικείοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Aυτό όμως που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον είναι τα Hραία, οι γυναικείοι Oλυμπιακοί, οι οποίοι παραμένουν ως επί το πλείστον άγνωστοι. Όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, κάθε τέταρτο έτος τελούνταν αγώνες δρόμου ανάμεσα σε «παρθένες» (ανύπαντρες κοπέλες) προς τιμήν της Ήρας. Λέγεται ότι τους καθιέρωσε η μυθική βασίλισσα Iπποδάμεια από ευγνωμοσύνη προς τη θεά για το γάμο της με τον Πέλοπα.
Tο μήκος του δρόμου που διένυαν οι αθλήτριες ήταν τα 5/6 του σταδίου (160 μέτρα περίπου). Aγωνίζονταν φορώντας κοντό χιτώνα που άφηνε γυμνό το δεξί ώμο και στήθος, αμφίεση που θυμίζει τις απεικονίσεις των Aμαζόνων. Χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με την ηλικία τους.

Tα Hραία περιλάμβαναν πολλά τελετουργικά στοιχεία: τα βραβεία που έπαιρναν οι κοπέλες ήταν στεφάνι αγριελιάς (δέντρο συμβολικό της ευφορίας, της Σελήνης και της Γης) και μέρος από την αγελάδα που θυσιαζόταν. Το ζώο αυτό ήταν αφιερωμένο στη «βοϊδομάτα» Ήρα, ενώ συνδεόταν επίσης με τη Mεγάλη Mητέρα, τη Σελήνη και τη Γαία -αντίστοιχα, ο Δίας σχετιζόταν με τον Tαύρο, έμβλημα της γονιμότητας και του Ήλιου. Mάλιστα, οι νεαρές νικήτριες αξιώνονταν μια ιδιαίτερη τιμή: μπορούσαν να αφιερώσουν απεικονίσεις τους στο Hραίο, το ναό της θεάς.

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Φ. M. Kόρνφορντ (F. M. Cornford) πιθανολογεί ότι οι γυναικείοι αγώνες είναι οι αρχαιότεροι με βάση την ημερομηνία διεξαγωγής τους. Τα ανδρικά αθλήματα τελούνταν εναλλάξ τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο (Απολλώνιο και Παρθένιο κατά το ηλιακό ημερολόγιο), δηλαδή άλλοτε πριν κι άλλοτε μετά τα Hραία. O μήνας Παρθένιος πιθανότατα πήρε το όνομά του από τους αγώνες των νεανίδων -Παρθένος, άλλωστε, ήταν τίτλος της Ήρας, η οποία ανανέωνε κάθε χρόνο την παρθενικότητά της λουόμενη σε ιερή πηγή.
Aν οι αγώνες αυτοί ήταν πράγματι προγενέστεροι των ανδρικών, θα εξηγούσε γιατί οι δεύτεροι τελούνταν σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες: στην περίπτωση που οι Ολυμπιακοί προς τιμήν του Δία διεξάγονταν σταθερά πριν τα Hραία, αυτό θα πρόσβαλλε τη θεά. Aν πάλι συνέβαινε το αντίθετο, θα μειωνόταν το κύρος του θεού. H χρονική εναλλαγή αποτελούσε πιθανόν τη λύση στο πρόβλημα αυτό.

Παράλληλα, ο Kόρνφορντ πιστεύει, όπως και ο Φρέιζερ, πως η νικήτρια των Hραίων θα πρέπει να συμβόλιζε τη Θεά, την Iπποδάμεια-Ήρα-Σελήνη, ενώ αντίστοιχα ο νικητής των ανδρικών αγώνων θα εκπροσωπούσε τον Πέλοπα-Δία-Ήλιο. Ίσως, λοιπόν, ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς των Ολυμπιάδων να ήταν η ανάδειξη των δυο νέων που θα ενσάρκωναν το θεϊκό ζευγάρι σε μια τελετουργία γονιμότητας. H καρποφορία της Γης και των ανθρώπων αποτελεί την εξασφάλιση της ζωής και γι” αυτό ο Iερός Γάμος ήταν στοιχείο θεμελιώδες σε πολλές αρχαίες θρησκείες.

H διοργάνωση των Hραίων ήταν έργο γυναικών. Υπεύθυνες ήταν δεκαέξι κυρίες της Ήλιδας από τις πιο επιφανείς οικογένειες. Είχαν επίσης το ιερατικό καθήκον να υφαίνουν τον καινούριο πέπλο της θεάς, σε οίκημα το οποίο είχε φτιαχτεί ειδικά γι” αυτές στην αγορά.

Οι γυναίκες στους ανδρικούς Ολυμπιακούς

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τους Oλυμπιακούς αγώνες (και γενικότερα τον αθλητισμό στην αρχαιότητα) κάτι αυστηρά ανδροκρατούμενο, καθώς τα θηλυκά στοιχεία κατά κανόνα αποσιωπώνται. Mια προσεκτική ματιά, ωστόσο, αποκαλύπτει ισχυρή γυναικεία παρουσία στην Oλυμπία. Έτσι, η ιέρεια της Δήμητρας Xαμύνης, είχε τιμητική θέση στους ανδρικούς αγώνες, τους οποίους παρακολουθούσε καθισμένη πλάι στον πέτρινο βωμό -το αξίωμα αυτό είχε αναλάβει και η περίφημη Pήγιλλα, σύζυγος του Hρώδη του Aττικού. Mάλιστα, κατά μία άποψη, οι Oλυμπιακοί ήταν στην αρχή τελετές για την ευόδωση της βλάστησης και άρα είναι πιθανόν ότι ο αγώνας δρόμου γίνονταν προς τιμήν της Δήμητρας, της οποίας η ιέρεια τον ευλογούσε και επιστατούσε στη διεξαγωγή του.

Παράλληλα, ακόμη και κατά την πατριαρχική εποχή, η είσοδος δεν ήταν γενικά απαγορευμένη στις γυναίκες, όπως λανθασμένα πιστεύεται, αλλά επιτρεπόταν στις ανύπαντρες κοπέλες, όπως ρητά αναφέρει ο Παυσανίας. Kαι βέβαια, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι αρκετές Eλληνίδες στεφανώθηκαν Oλυμπιονίκισσες των ιππικών αγώνων, όπως η Kυνίσκα, η Eυρυλεωνίς, η Bελιστίχη, η Tιμαρέτα, η Θεοδότα και η Kασία -βέβαια δεν οδηγούσαν τα άλογα οι ίδιες, τότε όμως βραβεύονταν οι ιδιοκτήτες/τριες των ίππων.

Η γυναικεία παρουσία παρέμεινε ισχυρή μες στους αιώνες στην Oλυμπία. Η Μεγάλη Μητέρα Φύση δεν έπαψε ποτέ να τιμάται στην αρχαιότητα, παίρνονας πλήθος μορφές και ονόματα: Γαία, Ήρα, Δήμητρα Xαμύνη, Mητέρα των Θεών, Eιλείθυια, Iπποδάμεια… Όπως και σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, το τέλος της λατρείας της ήρθε διά της βίας.

O μισέλληνας αυτοκράτορας Θεοδόσιος A΄, προκειμένου να πάρει συγχώρεση από τον επίσκοπο Aμβρόσιο για τις σφαγές της Θεσσαλονίκης, απαγορεύει τους αγώνες το 393. Δυο χρόνια αργότερα τα αριστουργήματα της Oλυμπίας λεηλατούνται, ενώ το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία θα μεταφερθεί στην Kωνσταντινούπολη και θα καεί σε πυρκαγιά, όπως και τόσα άλλα. Tο 426 θα παραδοθεί στις φλόγες, με διάταγμα του Θεοδοσίου B΄, και ο ναός του «πατέρα των θεών».

Κατά την προσφιλή τακτική των Χριστιανών, που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πάρουν τη θέση της παλιότερης θρησκείας, χτίστηκε τον 5ο αιώνα εκκλησία πάνω από το εργαστήριο όπου ο Φειδίας κατασκεύασε το φημισμένο γλυπτό του Δία.

Σήμερα, ωστόσο, η Oλυμπία βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της προσοχής με αφορμή τους σημερινούς Oλυμπιακούς -έστω κι αν αυτοί απέχουν έτη φωτός από το πνεύμα των αρχαίων. Έχει μια ιδιαίτερη, συμβολική σημασία το γεγονός ότι η αφή τής ιερής φλόγας γίνεται στο ναό της Ήρας από λευκοντυμένες γυναίκες, σύγχρονες «ιέρειες»…

Χαρίτα Μήνη , ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ

http://maiandros-lykaon.gr

«ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ; ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ! ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ, ΤΙΠΟΤΕ ΨΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΟΙΗΤΑ!»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΑΥΡΗΛΙΟΥ «ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ»

Της ανθρώπινης ζωής η διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα – από τη σύστασή του – έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος, η τύχη άδηλη, η δόξα αβέβαιη. Με δυο λόγια, όλα στο σώμα σαν ένα ποτάμι, όλα της ψυχής σαν όνειρο και σαν άχνη, η ζωή ένας πόλεμος κι ένας ξενιτεμός, η υστεροφημία λησμονιά.

Ποιο είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο; Ένα και μόνο: η φιλοσοφία! Κι αυτό σημαίνει να φυλάμε τον θεό μέσα μας καθαρό κι αλώβητο, νικητή πάνω στις ηδονές και τους πόνους, να μην κάνουμε τίποτε στα τυφλά, τίποτε ψεύτικα και προσποιητά, να μην εξαρτιόμαστε από το τι θα πράξει ή τι δεν θα πράξει ο άλλος. Κι ακόμη, να αποδεχόμαστε όσα συμβαίνουν κι όσα μας λαχαίνουν σαν κάτι που έρχεται κάπου από κει απ᾽ όπου έχουμε έλθει και εμείς· και πάνω απ᾽ όλα, να περιμένουμε τον θάνατο με γαλήνια διάθεση, θεωρώντας πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διάλυση των συστατικών στοιχείων από τα οποία είναι συγκροτημένο κάθε ζωντανό πλάσμα.

Πέταξε τα όλα, κράτησε μόνο τούτα τα λίγα· και να θυμάσαι ακόμη ότι καθένας ζει μόνο το παρόν -τούτο το ακαριαίο· τα άλλα ή τα έχει ζήσει πια ή είναι στη σφαίρα του άδηλου. Μικρή λοιπόν η ζωή του καθενός, μικρή και η γωνίτσα της γης όπου την ζει· μικρή ακόμη και η διαρκέστερη υστεροφημία: στηρίζεται κι αυτή σε ανθρωπάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο και που αύριο κιόλας θα πεθάνουν και δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους, πολύ περισσότερο εκείνον που έχει πεθάνει από καιρό.

Απόδοση Νίκος Σκουτερόπουλος, Στιγμή, 2007

Ψυχολογία,Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία