ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ

ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ είναι η πίστη που σχη­ματίζουμε στη διά­νοιά μας από τις εκ πλάνης σχη­ματισμένες ιδέες.

Αυτό σημαίνει ότι οι ψευδείς δοξασίες είναι εκείνο το νοητικό υπόβαθρο το οποίο μας εξωθεί σε εκδήλωση παθών και μας παρεμποδίζει να κατανοήσουμε ότι έχουμε πάθη ώστε να τα εξαλείψουμε.

Ο άνθρωπος γενικά κυριαρχείται από ψευδείς δοξασίες όταν διάγει μη φυσικό βίο και βρίσκεται σε σκοτεινό περι­βάλλον.

Οι ψευδείς δοξασίες συνήθως προέρχονται από θρησκευτικά ή πολιτικά ή κοινωνικά πιστεύω και καλλιεργούν και εκτρέφουν πάθη, ιδιαίτερα όπως ο εγωισμός.

Οι σημαντικότερες από τις ψευδείς δοξασίες είναι αυτές που προέρχονται από τα θρη­σκευτικά πιστεύω με τα οποία μας γαλουχούν από την παιδική ηλικία.

https://enneaetifotos.blogspot.com/

--------------------------------

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ

ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ 

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: ΣΩΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ

Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες, ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες.
Ευχές και κατάρες, θεοί, διαβόλοι, αγγέλοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, σταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες  νυχτερίδες και το τετράφυλλο τριφύλλι.
Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες, τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις. 
Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.
Και δόστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνίες των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνονται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα.
Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες.
Και δόστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον (οι αστροφυσικοί Penzias και Wilson to 1963 παρατήρησαν την ακτινοβολία μικροκυμάτων 3Κ που γεμίζει το σύμπαν. Είναι καθώς υποθέτουν ισχυρά το κατάλοιπο από τη θερμοκρασία της μεγάλης έκρηξης (big bang) που ήταν άπειρη τη στιγμή της πρώτης αρχής, πριν 15 δισεκατομμύρια χρόνια). Στο άψε σβήσε σου μετρούν την απόσταση από τη Γη ως το νέφος του Μαγγελάνου. Τα έτη φωτός και τα πάρσεκ, και τα μεγαπάρσεκ . και τον ηλιακό άνεμο και τις ηλιακές κηλίδες  και το ηλιακό στέμμα τα παίζουν στα δάχτυλα πεντόβολα…….
Και δόστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η Γυναίκα της Ζάκυθος. Εσύ ν΄αγιάσεις. Και να μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπάντος αυτό:  τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του….
Δυο εντολές:
Αυτές είναι οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμουνται οι νόμοι και οι προφητείες της παιδείας. Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης , και να γκρεμίζεις την αχεροπληθιά της  πρόληψης.
Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.
Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή,
Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.

Δημήτρης Λιαντίνης από το βιβλίο "Τα Ελληνικά" http://www.liantinis.org/

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ -  Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ

LiantinisORG

Οι Μάγισσες της Ελλάδας – Ιστορίες Διώξεων και Φόβου

Σε εποχές σκοτεινές, όπου η άγνοια νικούσε τη λογική και ο φόβος είχε το πάνω χέρι, υπήρξαν γυναίκες που κατηγορήθηκαν για μαγεία. Όχι γιατί κρατούσαν μαγικά ραβδιά ή πετούσαν πάνω από σκεπές, αλλά γιατί απλώς... δεν ταίριαζαν. Αυτό το βίντεο είναι ένα ταξίδι στον χρόνο – από τις δίκες μάγισσας στην Κρήτη, μέχρι τους θρύλους της Χίου, της Νάξου και της Σκύρου. Ιστορίες ξεχασμένες, αλλά καθόλου ασήμαντες. Πολλές φορές, οι «μάγισσες» ήταν θεραπεύτριες, χήρες ή γυναίκες που είχαν γνώση — και γι’ αυτό έγιναν στόχοι. Ανακαλύψτε τις ελληνικές ιστορίες μαγείας και διωγμών, μέσα από μια αφήγηση που μπλέκει το ιστορικό με το μυστηριακό και το ανθρώπινο. NoctuaTales

---------------------------------------------

ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: ΣΩΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

«...ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΟΥΝ»

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με τους Έλληνες στρατιώτες του έγραφαν σελίδες ηρωισμού αντάξιες του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών και το Ορθόδοξο Πατριαρχείο τον αφόρισε.

.......

Οι καλόγεροι στα μοναστήρια της Πόλης και του Άθω είναι πολλοί και δεν πολεμούν (Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ).

.......

«Ο πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως στην περίοδο της άλωσης ήταν περίπου 500.000 ψυχές οι οποίες εγκατέλειψαν την Πόλη και έμεναν περίπου 80.000 πολίτες που δεν πολέμησαν κατά την πολιορκία»
(Γ. Σλουμβερζέ «Κ. Παλαιολόγος-Πολιορκία και Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως»).

Οι περισσότεροι μισθοφόροι αλλοεθνείς και αλλόφυλοι επαγγελματίες στρατιώτες ή έφυγαν ή προσχώρησαν στους Τούρκους.
Οι μόνοι μισθοφόροι που έμειναν ήταν παλιοί  βενετοί και  γενουάτες στρατιώτες περίπου 2.000, οι Ισπανοί ήταν 700, ένα πλοίο 3.200 τόνων με το Γενουάτη Ιουστινιάνη και 26 πλοία βυζαντινά του Κερατίου κόλπου.
Οι δυνάμεις των πολιορκούμενων ήταν 4.000 Έλληνες στρατιώτες. Ο χρονογράφος Φραντζής που βρισκόταν πολύ κοντά στον αυτοκράτορα, κάνει λόγο για 5.000 μαχητές συνολικά.

Λίγες μέρες πριν την άλωση ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος τόλμησε να δηλώσει ότι είναι Έλληνας. Το προσωνύμιο αυτό ήταν απεχθές και βαρύτατο αδίκημα, που διώκονταν ποινικά [Οι ανθενωτικοί από τη στιγμή αυτή και μετά θεωρούν τον αυτοκράτορα εχθρό της ορθοδοξίας και τον κατηγορούν ανοιχτά (Γ. Κορδάτος)]. Έτσι το Ορθόδοξο Πατριαρχείο δεν παρέλειψε να αφορίσει τον αυτοκράτορα, ο οποίος με τους Έλληνες στρατιώτες του έγραφαν σελίδες ηρωισμού αντάξιες του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών.

«Επειδή η αθλιότητα του ιερατείου είχε ξεπεράσει κάθε όριο, στενοχωριόταν ο Θεός που δεν έπεφτε η Πόλη, και σκέφτηκαν να δολοφονήσουν τον αυτοκράτορα, αλλά φοβήθηκαν μήπως το πληροφορηθεί ο σουλτάνος και θα τους εξόντωνε μέχρι ενός για την ατιμία τους» (Γ. Κορδάτος).

Έτσι είχαν τα γεγονότα, μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησε η φήμη ότι δεν έπρεπε να πολεμούν, αλλά να εγκαταλείψουν τον αυτοκράτορα γιατί: «Και να πέσει η Πόλη, οι ορθόδοξοι δεν θα πείθουν τίποτε, γιατί θα τους σώσει ο Θεός» (Σάθας).

Ο μοναχισμός την εποχή εκείνη ήταν σε έξαρση. Οι καλόγεροι δεν στρατεύονταν και δεν πολέμησαν, διότι τη σωτηρία τους την ανέθεταν «στην άμαχον δόξα του Κυρίου».
Μέσα στο κάστρο της Κωνσταντινούπολης υπήρχαν τριακόσια μοναστήρια με 10.000 φανατικούς ανθενωτικούς καλόγερους, που προπαγάνδιζαν την ηττοπάθεια (Γ. Κορδάτος) ...και οι καλόγεροι που είχαν κλειστεί στα μοναστήρια σε όλη την επικράτεια, ήταν σχεδόν ισάριθμοι με τον στρατό του Μωάμεθ.

Δεν πολέμησε ούτε ένας καλόγερος ή ιερωμένος, αφού «είχαν ενημερωθεί» για το θέλημα του θεού.

Πληροφορίες για το χρονικό της πολιορκίας και της άλωσης της Κωνσταντινούπολης δίνουν οι χρονογράφοι Γεώργιος και Θεοδώρα Φραντζή, ο αρχιεπίσκοπος Χίου Λεονάρδος, ο Δούκας, ο Κριτόβουλος, ο Νικηφόρος, ο Νικ. Βάρβαρος, και αρκετοί ιστορικοί από την τουρκική πλευρά.

Από το βιβλίο του Γεράσιμου Καλογεράκη,  «Το Ολοκαύτωμα Του Ελληνισμού» σελ. 206 – 208, εκδόσεις Δίον.

----------------------------------

«Ο Μωάμεθ έδωσε το πατριαρχικό αξίωμα στον Γεννάδιο Σχολάριο, ορίζοντάς τον αμέσως αρχηγό του Μιλιέτ, δηλαδή όλων των ορθοδόξων. Κάπως έτσι ξέρουμε γιατί η Εκκλησία κράτησε όλα τα κτήματά της και η αυτοκρατορία τα έχασε», λέει δηκτικά η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ. «Κάπως έτσι φτάσαμε και στα σημερινά βατοπεδινά βακούφια.
Την εποχή της Άλωσης, εξάλλου, υπήρχε έξαρση του μοναχισμού. «Σε όλη τη διαμάχη των ανθενωτικών οι καλόγεροι στα μοναστήρια της Πόλης και του Αθω ήταν πρώτοι. Είναι πολλοί και δεν πολεμούν.

http://www.tanea.gr

.....................

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ

ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

ΕΤΣΙ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

ΟΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΤΟΒΑΣΤΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Από το βιβλίο "τα Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και καταδεσμούς. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα το στάρι.

Φορτώνουμε στην ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο το καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων μας, και τον αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο του αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωσε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάσουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν την χολή είναι το αφιοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφουμε το φυσικό πεδίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρεις τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.

Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στη ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες δηλαδή, έχουν χωριστεί σε δυο τάξεις.

Η μια που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν την σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβασταχτές της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, άλλα όλοι τους ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον Τσε-Γκεβάρα τον Άμλετ. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν την μοίρα τους, και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω και αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.

Κάτω από τις τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες....

Αποσπάσματα από το βιβλίο "τα Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

http://www.ekivolos.gr/

Το Εσωτερικό Ταξίδι της Αναζήτησης της Αλήθειας και της Αυτογνωσίας

Οι περισσότεροι από εμάς θέλω να πιστεύω ότι είμαστε πάνω από τις δεισιδαιμονίες των προκατόχων μας ή των προηγούμενων γενεών που προβλέπουν το τέλος των καιρών.

Ιστορίες, μύθοι, θρύλοι, σύμβολα, γραπτές αλληγορίες, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, όλα αναφέρονται στο συμβολικό ταξίδι του ανθρώπου προς την απελευθέρωση, αποκηρύσσοντας τις παραλείψεις και τις παραγγελίες του παρελθόντος.

Ο Σοφοκλής, ένας από τους πιο διάσημους Αρχαίους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, στο κορυφαίο δράμα - πρότυπο - της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, «Οιδίπους Τύραννος», αφηγείται το ταξίδι του πρωταγωνιστή, εστιάζοντας στην αγωνιώδη αναζήτηση της Αλήθειας και στο ταξίδι προς την Αυτογνωσία.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του για να συναντήσει το δυσάρεστο πεπρωμένο του, συναντά τη μυθική Σφίγγα, μια συλφίδα ανθρώπου-ζώου που του κάνει την περίφημη ερώτηση:

«Ποιο ζώο είναι αυτό που το πρωί περπατάει στα τέσσερα πόδια, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία;» στο οποίο ο Οιδίποδας απαντά: «Ο άνθρωπος που στην παιδική ηλικία σέρνεται στα χέρια και στα γόνατα, στην ανδρεία περπατάει όρθιος και στα γεράματα με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού».

Δίνοντας τη σωστή απάντηση (λύνοντας το αίνιγμα της ζωής), ο Οιδίποδας είναι ελεύθερος να συνεχίσει και η Σφίγγα πεθαίνει.

Αυτή η ιστορία συμβολίζει το εσωτερικό ταξίδι προς τη φώτιση, όπου την κρίσιμη στιγμή πριν από τη φώτιση, οι δυνάμεις του κακού διαισθάνονται την άνοδο της πνευματικής ενέργειας του αναζητητή και αμφισβητούν την πρόθεσή του μέσα από μια πρόκληση λογικής.

Η σοφία, όπως φαίνεται, είναι το τελικό βήμα προς την απελευθέρωση από την υποδούλωση της ανθρώπινης μορφής.

bibliotecapleyades

--------------------------

ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ  -  ΑΛΗΘΕΙΑ  -  ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

ΜΗ ΑΓΝΟΕΙ ΣΑΥΤΟΝ (ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΝΟΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ) - ΘΑΛΗΣ

ΑΠΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΔΕΣ ΑΛΛΟΦΕΡΤΩΝ ΑΞΙΩΝ. ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ….ΘΑΥΜΑ….

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΤΟΥ +5ου ΑΙΩΝΑ, ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥΣ, ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗΣ. ΉΤΑΝ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ, Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΛΗΘΗΣ. Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ. ΜΕ ΧΑΜΕΝΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ. 1700 ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΘΗΣ. ΌΣΟ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑΥΜΑ, ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΘΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ…  ΤΑ ΕΜΑΘΕΣ ΤΑ  ΝΕΑ; ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ. ΑΝ ΛΑΧΤΑΡΑΣ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ. ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΠΑΡΤΗΝ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΞΙΖΕΙΣ, ΕΙΠΕ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ.

Ο ΚΟΡΑΗΣ ΤΟΤΕ, ΠΑΡΟΤΡΥΝΕ ΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ. ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΟΥΣ. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΛΕΓΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ.

ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ; ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ; ΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΟΥ;

ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΣΟΥ… ΝΑ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΥΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΣΟΚΡΑΤΗ, ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΕΡΙΓΕΛΟΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ (ΠΟΥ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;) ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ «ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ», ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΟΥ ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΝ, ή ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΣΕΣ…

Σείριος

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

Έξι μήνες πριν την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης η ανατολική αυτοκρατορία περνούσε σοβαρή κρίση, για θρησκευτικά θέματα που έκαναν την πολιορκία, για τον Μωάμεθ και τους Τούρκους εύκολη υπόθεση.

Στις 9 Απριλίου του 1438 αποφασίστηκε η ένωση των Εκκλησιών ανατολικής και δυτικής και στις 12 Δεκεμβρίου 1452 κηρύχτηκε επίσημα η ένωση με συλλειτουργία ορθοδόξων και καθολικών στην Αγία Σοφία. Οι ανθενωτικοί από τη στιγμή αυτή και μετά θεωρούν τον αυτοκράτορα εχθρό της ορθοδοξίας και τον κατηγορούν ανοιχτά. Τον Αύγουστο του 1452 υπήρχαν μέσα στο κάστρο της Κωνσταντινούπολης τριακόσια μοναστήρια και 10.000 φανατικοί ανθενωτικοί καλόγεροι, που προπαγάνδιζαν την ηττοπάθεια (Γ. Κορδάτος).

Ο Γεννάδιος Σχολάριος κατά κόσμο Γεώργιος Κουρτέσης ιερομόναχος από τη Χίο και πρώτος μετά την άλωση Πατριάρχης, θρησκόληπτος και φανατικός χριστιανός μέχρι παραφροσύνης δεν σταματούσε να συνδαυλίζει το μίσος των καλογέρων κατά των καθολικών και να διχάζει τον λαό. Στις θρησκευτικές του ακρότητες ο Γεννάδιος είχε συνεργάτη του και το Μεγάλο Δούκα Νοταρά. Έβγαλαν στους δρόμους της Πόλεως του καλόγερους και τους παπάδες  και μαζί με το χριστεπώνυμο πλήθος των ανθενωτικών φώναζαν «θάνατος στους αζυμήτες και την ειδωλολατρία. Δεν θέλουμε καμιά βοήθεια από τον Πάπα, θα μας βοηθήσει η υπέρμαχος στρατηγός» μόνο που οι τούρκοι κατέλαβαν την Πόλη.

Ο Γεννάδιος και ο Μεγάλος Δούκας Νοταράς μαζί με τους φανατισμένους οπαδούς τους, φώναζαν στους δρόμους της Πόλεως: «Καλύτερα τουρκικό φακιόλιο παρά παπική τιάρα και καλύτερα οι Τούρκοι οι άπιστοι  παρά οι παπικοί».

Οι θρησκευτικές δεισιδαιμονίες οι κατασκευασμένες προφητείες καταρράκωσαν το ηθικό των μαχητών, επέτειναν την αναρχία και υποβοήθησαν στη γρήγορη παράδοση της Πόλης των αυτοκρατόρων.

Το σύνθημα των χριστιανών καλογέρων  που έφερε τον λαό σε απόγνωση ήταν πως «οι καλοί χριστιανοί δεν χρειάζεται να πολεμήσουν και να κινδυνεύουν  να σκοτωθούν αφού και να καταλάβουν οι Τούρκοι την Πόλη,  θα κατέβει ο αρχάγγελος Μιχαήλ και θα τους εξολοθρεύσει» (Σάθας).

«Είχαν κατασκευάσει τρεις προφητείες οι απόλεμοι για να καλύψουν όλες τις εκδοχές που έλεγαν:
- Θα νικήσουν οι Τούρκοι και μόλις φθάσουν στο προαύλιο της Αγίας Σοφίας  θα κατέβει ο αρχάγγελος και θα τους εξολοθρεύσει.
- Θα νικήσουν οι Τούρκοι και θα σφάξουν μόνο τους Ρωμαίους θα χάσει το θρόνο του ο Κωνσταντίνος ο ενωτικός και οι κάτοικοι δεν θα πάθουν τίποτα» (Γ. Κορδάτος).
Δηλαδή κατά τη λαϊκή  θυμοσοφία «η θα βρέξει η θα χιονίσει η καλό καιρό θα κάνει» και έτσι τα καλύπτουμε όλα.

Τα ηττοπαθή συναισθήματα έφεραν τον πληθυσμό σε κατάσταση αλλοφροσύνης και απόγνωσης και οι μαχητές κατέρρευσαν.
Μέσα στην Αγία Σοφία είχε προκληθεί συνωστισμός από 5.000 καλογέρους και μεγάλο πλήθος γυναικόπαιδων που περίμεναν να τους σώσει ο Θεός.
Ο Γεννάδιος φανάτιζε το λαό εναντίον των ενωτικών και υπέρ των Τούρκων λέγοντας: «Αν κατέβει άγγελος κυρίου από τον ουρανό και σας ρωτήσει, αν δέχεστε την ένωση και την ειρηνική κατάσταση στην Εκκλησία, για να διώξει τους εχθρούς, εσείς να μην το δεχθείτε» (Δούκας).

Έξω από το τείχη ηχούσαν τα τύμπανο του πολέμου σε εικοσιτετράωρη βάση και μέσα οι καμπάνες ηχούσαν πένθιμα και παρέλυαν άμαχους και μαχητές που δεν είχαν καμία διάθεση αντίστασης.

Γυναίκες παιδιά, γέροι και γριές έκλαιγαν και παρακαλούσαν τον κύριο να τους σώσει. Το θέαμα αυτό επιβάρυνε πάρα πολύ την ψυχολογική κατάσταση των μαχητών που άρχισαν να κάμπτονται κάτω από το βάρος της ιερής προπαγάνδας, αφού «ο κύριος μας ο θεός αποφάσισε στον ουρανό να νικήσουν οι άπιστοι κατά την μεγάλη μάχη που θα γίνει την επομένη» (Σάθας, Φραντζης).
«Καθημερινά γίνονταν λιτανείες με συμμέτοχη γυναικόπαιδων που έκλαιγαν γοερά, τραβούσαν τα μαλλιά τους, φώναζαν τις αμαρτίες τους και ζητούσαν συγχώρεση από το θεό. Όλοι στην Πόλη πηγαινόρχονταν τρέχοντας κλαίγοντας και παρακαλώντας.
Ενώ έξω από τα τείχη ακούγονταν οι κραυγές Αλλάχ-Αλλάχ, μέσα στα τείχη το «κύριε ελέησον με».  Και ο αυτοσχέδιος ψαλμός των «απόλεμων καλογέρων «ικετεύομεν σε κύριε μετ'αγωνίας να μην επιτρέψεις την καταστροφή των τέκνων σου. Να ευδοκήσεις και να χτυπήσεις με την θεία δεξιά τον εχθρό χάρη των εκλεκτών σου»,  έγιναν και εκλεκτοί…

Οι ιερωμένοι  εκτός του ότι δεν πολεμούσαν, φρόντιζαν να κάνουν την κατάσταση των πολιορκημένων πιο τραγική:
«Ο μοναχός Νεόφυτος ο Ρόδιος που πήρε αρκετά χρήματα για να επισκευάσει ρήγμα στο τείχος που είχε προκαλέσει το τουρκικό κανόνι (μπομπάρδα), έφαγε τα χρήματα και άφησε το τείχος όπως ήταν και το χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι στη φάση της άλωσης» (Επίσκοπος Χίου Λεονόρδος).

«Ἑνα φως που παρουσιάστηκε στην κορυφή της Αγίας Σοφίας στις 26 και 28 Μαΐου και το ταύτισαν με τον άγγελο του θεού που εγκατέλειψε την πάλη, προκάλεσε τρόμο στους κατοίκους» (Δούκας).
Δηλαδή όλοι τα μάζευαν και λιποτακτούσαν. Στην Πόλη έμειναν μόνο οι μαυροφορεμένοι για να χαρούν την προδοσία τους. Το φως πάνω από τον τρούλο της Αγίας Σοφίας προερχόταν από την αντανάκλαση του φωτός πάνω στη βρεγμένη επιφάνεια του τρούλου της Εκκλησίας από τις πολλές και τεράστιες φωτιές που ήταν αναμμένες στο στρατόπεδο των Τούρκων έξω από τα τείχη, αποφαίνονται οι σημερινοί ερευνητές.

Επίσης αναφέρουν σαν κακό σημάδι για την Κωνσταντινούπολη την έκλειψη της σελήνης σε μια περίοδο ομίχλης και καταρρακτωδών βροχών «με χαλάζι σαν καρύδι και σταγόνες βροχής σαν μάτι βοδιού»  (Γ. Σλουμβερζέ).
Με βάση τους σημερινούς αστρονομικούς υπολογισμούς, ουδέποτε συνέβη έκλειψη της σελήνης ολόκληρο τον Μάιο του 1453 που έγινε η άλωση. Και αυτή τη δεισιδαιμονία την κατασκεύασαν οι καλόγεροι, για να ισχυροποιήσουν τη φήμη ότι θα πέσει η Πόλη όταν γίνει έκλειψη σελήνης.

«Όταν πυκνή ομίχλη σκέπασε την πόλη και χάθηκε μετά, οι καλόγεροι διερχόμενοι την πόλη διέδιδαν, ότι μαζί με την ομίχλη έφυγε και ο Θεός, προάγγελος της θείας οργής» (Δούκας,  Κριτόβουλος).
Σε μια λιτανεία μέσα στην  Πόλη η εικόνα της Παναγίας έπεσε καταγής και μπρούμυτα. Θεωρήθηκε κακός οιωνός  που έγινε ακόμη χειρότερος όταν κατά τη διάρκεια της λιτανείας έπεσε  χαλάζι» (Γ. Σλουμβερζέ).

Μπροστά σε αυτόν τον ψυχικό διασυρμό, χιλιάδες χρόνια πριν οι Έλληνες έλεγαν αγνοούντες τους οιωνούς «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

Από το βιβλίο του Γεράσιμου Καλογεράκη,  «Το Ολοκαύτωμα Του Ελληνισμού» σελ. 198 – 202, εκδόσεις Δίον.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ

ΕΤΣΙ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: ΣΩΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

Ιδέ ο δάσκαλος – Απόσπασμα από «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη

«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;» Δημήτρης Λιαντίνης

Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.

Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε τον νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι.

Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους, φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες. Ευχές και κατάρες, θεοί διάβολοι άγγελοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, οταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες νυχτερίδες, και το τετράφυλλο τριφύλλι.

Στον Αη-Γιώργη της Φιλιππιάδας, πάνω ακριβώς από το υδραγωγείο της αρχαίας Νικόπολης υπάρχει ένας τρύπιος βράχος. Φαίνεται από τη δημοσιά που τραβάει για Γιάννενα. Ε, λοιπόν έκαμα έρευνα και βρήκα: Όλοι οι κάτοικοι του χωριού από εβδομήντα και πάνω και όλα τα παιδιά ως τα δώδεκα πιστεύουν ότι το βράχο τον ετρύπησε παλιά ο Αη-Γιώργης, όταν χυμώντας καβαλάρης κυνηγούσε κάποια παγανά. Η πίστη τους έχει την ίδια ασφάλεια με τη γνώση τους ότι η πόλη που βρίσκεται στα δεκαπέντε χιλιόμετρα είναι η Άρτα.

Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι πρoλήψεις.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνιές των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα. Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες.

Και δώστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου, βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον…

Και δώστου οι προσευχές του Ρήγκαν (κάποιος πρόεδρος της Αμερικής ήταν αυτός) για να πάνε στον παράδεισο οι οχτώ άτυχοι αστροναύτες που χαθήκανε τη στιγμή της εκτόξευσης. Τον πόλεμο των άστρων ήθελε να φτιάξει ο άνθρωπος. Για να καταστραφούν στον Γ’ Παγκόσμιο του Αϊνστάιν όλοι οι λαοί, και να γλιτώσουν μόνο oι Ενωμένες Πολιτείες. Μόνες τους πια στο φρύδι της Γης να κορδεύουνται και να κοκορεύουν πάνω στις στάχτες της ιστορίας.

Και δώστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η «Γυναίκα της Ζάκυθος». Εσύ ν’ αγιάσεις. Και μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπαντός αυτό: Τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του.

Και δώστου τα σακιά το αλεύρι και οι ασπιρίνες. Να στέλνουμε οι πολιτισμένοι στους λιμοκτόνους της Αφρικής και της Ασίας κατά τις σιτοδείες και τις μεγάλες στέγνιες. Τους παίρνουμε το άλογο, κι απέ γενναιόδωρα τους χαρίζουμε το πέταλο. Έχεις ακουστά για το χαλκό της Χιλής, και για το ουράνιο στο πρώην γαλλικό Κογκό;

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.

Οι έξυπνοι, λίγοι, ασελγούν στο σώμα της συνείδησης των αφελών πολλών. Όπου η αφέλεια των τελευταίων παίζει το ρόλο του μαστρωπού και του ρουφιάνου.

Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στην ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα, και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες -δηλαδή, έχουνε χωριστεί σε δύο τάξεις.

Η μία, που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν τη σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβαστάκτες της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, αλλά όλοι τους, ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον πρίγκιπα Μύσκιν, τον Τσε Γκεβάρα, τον ποιητή Σέλλεϋ, τον Άμλετ τον Δανό. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου.

Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν τη μοίρα τους… Και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω κι αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.

Κάτω από τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει: Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες.

Είναι οι ανευνούχιστοι, που ο Δάσκαλος τους είπε άγριους των πόλεων. Και είναι οι τρομοκράτες, που ο Ποιητής τους είπε άξεστους των θαυμάτων.

Τόσοι και τέτοιοι είναι οι θρόνοι και οι δυναστείες των προλήψεων. Και γ’ αυτό ο άξιος δάσκαλος και ο δίκαιος που κάνει άξια και δίκαια τη δουλειά του τη μέρα χτίζει και τη νύχτα γκρεμίζει. Από δω, δηλαδή, ξεχερσώνει την ψευτιά και τις προλήψεις και από κει σπέρνει καθαρό το χωράφι του παιδιού με το φως των γνώσεων.

Δάσκαλος που αγνοεί το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνει ανθρώπους. Απλά γιατροπορεύει άρρωστους…

Όμως το φως δεν το αντέχει ο μισότυφλος. Θυμηθείτε τους πεδουκλωμένους στην παραβολή της Σπηλιάς του Πλάτωνα. Όταν ο φωτισμένος οδηγητής τους βγάζει από τα σκότη και ζητεί να τους ξαναφέρει εμπροστά στον ήλιο, πονούν τα μάτια τους, φεύγουν το φως, και ξαναγυρίζουν στα σκοτάδια τους…

Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια εικόνα και ποια ιδέα ανθρώπου είχε στο μυαλό του ο Βάρναλης, όταν σκάρωσε το Πρωτοχρονιάτικο. Ακούστε βροντές και αστροπελέκια που είναι δυνατότερα από τα κανόνια του Ναπολέοντα…

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ

«Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες, σκεμπέδες σταυροδόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες, ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι, ντυμένοι στα μαλάματα κ’ επίσημοι κι ωραίοι.
Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαρά η καμοπάνα), καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα! Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.
Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: — Πεινάμε τέτοιες μέρες, γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες. Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι, ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: — Είστε αθέοι».

Άθεοι είναι οι γερόντοι και οι γερόντισσες που ζητούνε ψωμί. Αλλά και τον Δελμούζο τον άθεο, κοντά στα άλλα εκείνος ο μαύρος δεσπότης τον κατηγόρησε ότι ξεσήκωνε τους φτωχούς ενάντια στους πλούσιους. Εκεί ήταν ο κόμπος.

Ο καλόγερος μαμελούκος, όσο αμβλύνους και νά ‘τανε, την αλήθεια την οσμιζότανε κάπου στον αέρα. Ότι, δηλαδή, το να ξεριζώνεις τις προλήψεις από τα παιδιά είναι όμοιο με το να φέρνεις στις κοινωνίες τη δικαιοσύνη και την τάξη…

Η ιστορία του Έλληνα δάσκαλου έχει τη δική της Ιερή Εξέταση, και τις Επιτροπείες της. Είναι αυτές που έκαιγαν βιβλία και ανθρώπους. Η φάρα του Εξαρχόπουλου, του Σκιά, του Μεγαρέα, του Οικονόμου, του Κουκουλέ, του Καλλιάφα. Και των άλλων με τη μίζερη βολή και την τετραπέρατη μυωπία. Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος μίλησε για δυσώδη εγωισμό και ταπεινά νιτερέσα.

Αντικρύ στους αετούς και τα ύψη χαμοπετάνε και πηδοκοπούν ετούτοι οι κόρακες και οι γύπες. Τη θανάσιμη αλλά και ηρωϊκή αντιπαράθεση την έχει παραστήσει ο Πίνδαρος από τον παλαιό καιρό: «Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία».

Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Ελληνικά» (Δημήτρης Λιαντίνης)

http://pekp.gr/?p=11872