Όταν Ατενίζω των Άστρων τ' Ανακύκλισμα, Δεν Πατούν πια τα Πόδια μου τη Γη (Πτολεμαίου, Παλατινή Ανθολογία)

Οίδα ότι θνητός έφυν και εφήμερος. αλλά όταν άστρων μαστεύω πυκνάς αμφίδρομους έλικας,

ουκέτι επιψαύω Γαίης ποσίν αλλά παρ' αυτώ Ζηνί θεοτρεφέος πίμπλαμαι αμβροσίης.

IX 577 Πτολεμαίου - «Ελληνική ή Παλατινή Ανθολογία» 

Ξέρω θνητός πως είμ' εγώ, μόν' όταν ατενίζω των άστρων τ' ανακύκλισμα, τον κόσμο το σοφό,

δεν πατούν πια τα πόδια μου τη γη, δεν την αγγίζω μόνο παράπλευρα του Διός το νέκταρ του ρουφώ.

Πρόκειται για τον αστρονόμο, μαθηματικό και γεωγράφο, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (περ. 100 – 170), ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το συγκεκριμένο ποίημα επίγραμμα της Παλατινής Ανθολογίας θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά κείμενα που έχουν διασωθεί από την Αρχαιότητα σχετικά με το δέος της επιστημονικής ανακάλυψης. Μέσα σε μόλις τέσσερις στίχους, ο Πτολεμαίος περιγράφει πώς η μελέτη του σύμπαντος καταργεί τα ανθρώπινα όρια.

Λέει: Γνωρίζω καλά πως γεννήθηκα θνητός, εφήμερος, περαστικός. Όμως, όταν μελετώ τις πυκνές, κυκλικές τροχιές των άστρων, τα πόδια μου δεν αγγίζουν πια τη Γη. Βρίσκομαι δίπλα στον ίδιο τον Δία και χορταίνω με θεϊκή αμβροσία.

Είναι η προσωπική του εξομολόγηση. Την ώρα που παρατηρεί τον έναστρο ουρανό ή κάνει τους μαθηματικούς του υπολογισμούς για τους πλανήτες, νιώθει ότι ξεπερνά τη φθαρτή ανθρώπινη φύση του και αγγίζει την αιωνιότητα... 

Σείριος (Χ.Γ.)

--------------------------------------

Η Ήριννα της Άνοιξης, η ποιήτρια της Τήλου 

Μελέαγρος - ερωτικός ποιητής, επιγραμματοποιός

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ - H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΦΩΤΙΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Αλμαγέστη. Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο αστρονομικό σύγγραμμα της Αρχαιότητας από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο