ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ

Όταν ο Σωκράτης έλεγε, ένα μόνο πράγμα γνωρίζω ότι τίποτα δε γνωρίζω, ήταν ακριβολόγος. Όπως ακριβώς και όσο ακριβώς ακριβολόγος είσαι και συ, τίμιε αναγνώστη, όταν λες δυο και δύο ίσον τέσσερα. Ή όταν λες η θάλασσα είναι θάλασσα, και ο Όλυμπος δεν είναι όχι Όλυμπος.
Το εν οίδα ότι ουδέν οίδα του Σωκράτη δεν είναι κουβέντα της ταπεινοφροσύνης και της γλυκερής σιγουριάς. Να χτυπήσουμε τάχα την υπεροψία της γνώσης και τη μέθη. Την αυθεντία του σοφού και τον εγωισμό του πνεύματος. Η αθώα άμυνα να γίνει στα χέρια μας όπλο της πονηρής επίθεσης. Κι όπως θα 'λεγε ο Καβάφης, με τα κουρέλια του Λαγίδη βασιλιά Πτολεμαίου Φιλομήτορα να παρουσιαστούμε στη Σύγκλητο της Ρώμης, σαν κακομοίρηδες και πτωχάνθρωποι, για να ζητιανέψουμε με πιο αποτέλεσμα.
Η πρόταση του Σωκράτη είναι κουβέντα γεωμετρική.
Για να κατανοήσουμε το νόημα της, χρειάζεται να λογαριάσουμε τέσσερα δεδομένα.
Πρώτο, ότι ο Σωκράτης μαζί με τους συνομιλητές του σε κάθε διάλογο του Πλάτωνα προσπαθούσε να ορίσει μία μόνο έννοια. Ποτέ δύο ή περισσότερες. Στο Λυσι, λ.χ. τι είναι φιλία, στο Χαρμίδη τι είναι σωφροσύνη, στον Ενθύφρονα τι είναι ευσέβεια, στην Πολιτεία τι είναι δικαιοσύνη, στον Τίμαιο τι είναι φύση, και πάει λέγοντας.
Δεύτερο, ότι ο ορισμός μιας έννοιας είναι το πιο δύσκολο έργο του ανθρώπινου μυαλού.
Αυτό αποδείχνεται από το γεγονός ότι με τον Σωκράτη, που δοκίμασε να ορίσει τις έννοιες, ουσιαστικά αρχίζει η επιστήμη στην ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Τρίτο, ότι, επειδή είναι ατέρμονα δύσκολος ο ορισμός της κάθε έννοιας, οι συζητητές ήταν ανάγκη να 'χουν αγάπη περισσή μεταξύ τους, να 'χουν ειλικρίνεια, καλή πίστη ο ένας στον άλλο, και εντιμότητα. Διαφορετικά κινδύνευαν να σφαχτούνε επάνω στη συζήτηση. Αυτό είναι εκείνο, που γέννησε τον πλατωνικό έρωτα. Τον αναγκαίο όρο για κάθε διάλογο.
Και τέταρτο, ότι όλοι σχεδόν οι διάλογοι του Πλάτωνα τελειώνουν, χωρίς να κατορθώνουν οι συζητητές να ορίσουν την έννοια στην απόλυτη ακρίβεια της. Όπως, καλή μας ώρα κι εμείς, δεν ημπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι και απόλυτα στο τι είναι έρωτας, τι είναι αρετή, τι είναι δημοκρατία, τι είναι Ελευθέριος Βενιζέλος, και πάει λέγοντας.
Έλεγε λοιπόν ο Σωκράτης.
-Λύσι, ξέρεις τι είναι φιλία;
-Και βέβαια ξέρω. Εσύ δεν ξέρεις;
-Όχι.
-Με κοροϊδεύεις τώρα;
-Δε σε κοροϊδεύω, Λύσι. Και έλεγε πάλι.
-Ευθύφρονα, ξέρεις τι είναι ευσέβεια;
-Και βέβαια ξέρω. Εσύ δεν ξέρεις;
-Όχι.
-Με δουλεύεις τώρα;
-Δε σε δουλεύω Ευθύφρονα. Μάρτυς μου ο Δίας. Και έλεγε ακόμη
-Θρασύμαχε, ξέρεις τι είναι δικαιοσύνη;
-Και βέβαια ξέρω. Δικαιοσύνη είναι το συμφέρο του ισχυρότερου.
-Γιατί, εσύ δεν το 'ξερες Σωκράτη;
- Όχι.
- Μη με κογιονάρεις, κουζουλέ, γιατί θα θυμώσω. Και σα θυμώσω, θα σε βάλω να ξουρίσεις το λιοντάρι χωρίς σαπουνάδα.
Ο Σωκράτης όμως δεν έπαιζε με τους συνομιλητές του. Παραδέχεται από την αρχή και καθαρά ότι δε γνωρίζει την έννοια. Ενώ όλοι οι άλλοι ισχυρίζουνται ότι τη γνωρίζουν. Το αποτέλεσμα ήταν να πιστεύουν ότι τους ειρωνεύεται. Εκείνος όμως έλεγε την αλήθεια. Τη φτωχή και την αφτιασίδωτη. Τη μία αλήθεια. Ύστερα τους παρακαλούσε να τον μάθουν.
- Και σα με μάθετε, θα σας χρωστώ μεγάλη χάρη, τους έλεγε. Εικόνισμα θα σας κρεμάσω στη σάλα του σπιτιού μου. Τότε εκείνοι του εξηγούσαν, φιλία είναι αυτό, δικαιοσύνη είναι αυτό, έρωτας είναι αυτό. Και πάει λέγοντας. Στη συνέχεια, για να καταλάβει καλύτερα ο Σωκράτης, έμπαινε στις λεπτομέρειες.- Υπάρχει, λ.χ., φιλία, ρωτούσε, και σε δύο γαϊδάρους, που βόσκουν μαζί όλη μέρα στο λειβάδι; Υπάρχει φιλία στην πεταλούδα και στη φλόγα του λύχνου, που συνέχεια γυρίζει γύρω τριγύρω της, όπως ο Ρωτόκριτος στα παράθυρα της Αρετής;
Εσίμωσ' ο Ρωτόκριτος, στο παραθύρι, απλώνει, κι αγαλινά και σιγανά ποιος είναι φανερώνει. Μ ε ταπεινότη η Αρετή τρέμοντας 'πιλογάται, με μια φωνή έτσι δαμινή που δεν καλογροικάται. Μια ώρα στέκ' ακίνητοι και τα πολλά που χώνα, εχάσαν τα, σον φαίνεται, την ώρα που σιμώνα. Ήτρεμ' εκείνη εις μια μερά, κι εκείνος εις την άλλη.
Έχουν, ερωτούσε τον Ευθύφρονα, την ίδια ευσέβεια ένας μουσουλμάνος κι ένας χριστιανός; Και γιατί τότε σφάζουνται; Και ποιοι είναι πιο ευσεβείς από τα δύο κοπάδια τους πιστούς, που σκυλοτρώγουνται χρόνια τώρα στις στάνες της Λάρισας;
Οι θεολογιανοί κριοί, ή οι ιγνατιανοί τράγοι;
Εκεί ήταν που τους μπέρδευε. Έχαναν τη ροή των συλλογισμών τους. Έτσι τους υποχρέωνε σιγά σιγά, να ανακαλέσουν τον αρχικό ορισμό που είχαν δώσει στην έννοια. Και στο τέλος, «στενεμένοι από τες ερώτησες του ανδρός», και κάτω από την αμείλικτη δύναμη της επαγωγικής μεθόδου, καθαρά μαθηματικά δηλαδή, τους έφερνε στη δεινή θέση να παραδεχτούν ότι, ενώ νόμιζαν στην αρχή ότι ξέρουν, τώρα η συζήτηση έδειξε ότι δεν ξέρουν. Τότες ο Σωκράτης έλεγε:
- Εσείς πιστεύατε ότι γνωρίζετε την έννοια, και η συζήτηση έδειξε ότι δεν τη γνωρίζετε.
Ούτε τη γνωρίζετε δηλαδή, ούτε εγνωρίζατε ότι δεν τη γνωρίζετε.
Εγώ, απέναντι, επίστευα ότι δε γνωρίζω την έννοια, και η συζήτηση έδειξε ότι πράγματι δεν τη γνωρίζω. Ναι δε γνωρίζω, αλλά εγνώριζα ότι δε γνωρίζω. Εκεί που εσείς δεν εγνωρίζατε ότι δεν γνωρίζετε την έννοια, εγώ εγνώριζα ότι δεν τη γνωρίζω.
Μ' ένα λόγο, εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα. Ενώ εγώ γνωρίζω ένα, ότι δε γνωρίζω τίποτα.
Έτσι. Με τρόπο γεωμετρικό, για όλους μας δηλαδή υποχρεωτικό σε παραδοχή, κερδήθηκε η πιο μεγάλη πρόταση, που ξεχώρισε τον άνθρωπο από το ζώο. «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

ΓΚΕΜΜΑ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Απόσπασμα)

ΤΟ ΞΩΤΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Σαββάτο βράδυ αραγμένος στο άδειο μου κρεβάτι ψάχνω να βρω τον χαμένο μου εαυτό και ξαφνικά απ' το παράθυρο σαν σκιά προβάλλει των ονείρων μας το ξωτικό.

Μου λέει «γειά σου, μη φοβάσαι, θα' μαι εδώ για σένα, για πάντα θα' μαι των ονείρων ξωτικό. Τα όνειρά σου προστατεύω από χέρια ξένα και βοηθάω να εκπληρωθούν όσο μπορώ».
Του λέω κάποιοι δεν μ' αφήνουν να χαρώ τα όνειρά μου, δια πυρός και σιδήρου προσπαθώ.
«Τα όνειρά σου δεν πεθαίνουν όσο εγώ ακόμα θα παραμένω των ονείρων ξωτικό. Αυτοί ποτέ τους δεν θελήσαν κάτι στη ζωή τους, για αυτό δεν έχουν κρυμμένους πόθους στην καρδιά, ξωτικά ποτέ δεν θα’ χουν να τους προστατεύουν, ενώ εσύ θα πετάξεις μακριά».

Πηγή τραγουδιού: http://www.meet-sos.gr/?p=122
Καλλιτέχνης "meet-sos"

ΑΦΑΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΙΣ

Στο παρακάτω απόσπασμα η "ελληνική Νομαρχεία" (ανωνύμου του Έλληνος 1806) μας μεταφέρει ένα μικρό ιστορικό δείγμα της αφανιστικής συνύπαρξης ελληνισμού και χριστιανισμού, λίγο πριν την επανάσταση του 1821.
«Από τότε που εστερεώθη ο χριστιανισμός έως και το 1453, (πτώση του Βυζαντίου) αντί να αυξηθούν τα μέσα της ελευθερώσεώς των, φεύ! (αλίμονο! αυτά) εσμικρύνοντο. Η δεισιδαιμονία και ο ψευδής και μάταιος ζήλος των ιερέων και πατριαρχών, κατεκυρίευσεν τας ψυχάς των βασιλέων, οι οποίοι, αντί να επιμελούνται εις το να διοικώσι τον λαόν, καθώς έπρεπε, άλλο δεν εστοχάζοντο, παρά να φιλονικώσι και να κτίζωσιν εκκλησίας. Τότε εις την Ελλάδα εφάνησαν τρεις κυριότητες, η τυραννία, το ιερατείον και η ευγένεια, αι οποίαι δια ένδεκα αιώνας σχεδόν, κατέφθειραν τους Έλληνες και κατερήμωσαν την Ελλάδα». Ανώνυμος Έλλην. Ιταλία 1806.
«οι ιερείς αγαπητοί μου... επροσπάθησαν με το μέσον της θεότητας, να καταδυναστεύσουν τους συμπολίτες των, καθώς μέχρι της σήμερον, (προσπάθησαν) με την αμάθειαν και κακομάθησιν επέτυχον του σκοπού των. Αυτοί, καλύπτοντες με τίτλον αγιότητος τα πλέον φανερά ψεύδη, εγέμισαν τους αδύνατους νόας του λαού με τοιαύτην δεισιδαιμονίαν, ώστε αντί να ονομάζουν ψέμα το αδύνατον το ονομάζουν άγιον και ούτω αδιστάκτως (οι λαϊκοί) πιστεύουν εις κάθε τους λόγον και ούτε τολμούσι να εξετάσωσι το παραμικρόν, μάλιστα δε, (το να εξετάζουν) τους είναι εμποδισμένον». «Ελληνική Νομαρχία ή Λόγος περί ελευθερίας, ανωνύμου του Έλληνος»! http://amfipolis.blogspot.com/

ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ

Απόσπασμα από το έργο του ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΥ, «Άπαντα τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον », εκδόσεις Κάκτος. Ο Φιλόστρατος έζησε από το 170 έως το 249.
Όσοι επαινούν τον Σάμιο Πυθαγόρα λένε  γι' αυτόν ότι δεν ήταν ακόμη  Ίωνας, όταν γεννήθηκε κάποτε  στην Τροία ως Εύφορβος (μετενσάρκωση).
Πέθανε και αναβίωσε, αλλά το ότι είχε πεθάνει, επιβεβαιώνεται  και από τον Όμηρο. Ποτέ δεν φορούσε ρούχα από δέρμα  σκοτωμένων  ζώων και επίσης απέφευγε να τρώει και να θυσιάζει ζώα για να διατηρείται αγνός. Δεν ήθελε να  βάφονται οι βωμοί με  αίμα και προτιμούσε τις μελόπιτες, το λιβάνι  και τους ύμνους. Τέτοιες προσφορές συνήθιζε να κάνει στους θεούς εκείνος ο άνδρας  γιατί γνώριζε πως τις προτιμούσαν οι θεοί από τις εκατόμβες  και τα μαχαίρια μέσα σε πανέρια.
Συναναστρεφόταν με τους θεούς και μάθαινε από αυτούς ποιες ανθρώπινες ενέργειες τους ευχαριστούν και ποιες απεχθάνονται.
Από τους θεούς διδάχτηκε και τα σχετικά με τη φύση. Οι άλλοι είχαν διάφορες  γνώμες  για τον θεό  και  αντίθετες μεταξύ τους. Σ'αυτόν είχε φανερωθεί ο Απόλλων και είπε ποιος ήταν. Κι άλλοι θεοί είχαν φανερωθεί χωρίς να πουν ποιοι είναι, όπως η Αθηνά, οι Μούσες και άλλοι, των οποίων τις μορφές και τα ονόματα αγνοούν οι άνθρωποι.
Ότι έλεγε ο Πυθαγόρας οι συνομιλητές του το θεωρούσαν νόμο και τον  τιμούσαν ως απεσταλμένο του Δία. Κρατούσαν κλειστό το στόμα τους  σχετικά με το θείο, διότι άκουγαν πολλά θεϊκά και απόρρητα που ήταν δύσκολο να μην τα πουν αν δεν μάθαιναν πρώτα ότι και η σιωπή είναι λόγος.
Λένε ότι και ο Ακραγαντίνος Εμπεδοκλής  αυτη τη σοφία ακολούθησε.  Γιατί το «χαίρετε, δεν είμαι πια για σας θνητός αλλά αθάνατος θεός» και το «κάποτε υπήρξα κοπέλα  και νέος», (μετενσάρκωση) όπως επίσης και η προσφορά  στην Ολυμπία μιας πίτας με σχήμα βοδιού, που λέγεται  πως είχε  φτιάξει, αποδεικνύουν πως συμφωνούσε με τον Πυθαγόρα. Λένε κι άλλα πολλά  γι'αυτούς που ακολούθησαν τον φιλοσοφικό τρόπο του Πυθαγόρα με τα οποία δεν χρειάζεται να ασχοληθώ τώρα, γιατί  βιάζομαι να ολοκληρώσω  την ιστορία μου.
II. Ο Απολλώνιος είχε απόψεις ανάλογες με αυτούς και πλησίασε τη φιλοσοφία με τρόπο θεϊκότερο απ'ότι ο Πυθαγόρας, αποδείχτηκε ανώτερος από τους τυράννους και έζησε σε μια εποχή ούτε πολύ  παλιά ούτε πολύ πρόσφατη. Οι άνθρωποι ωστόσο δεν τον  γνωρίζουν ακόμη από την αληθινή σοφία του που την άσκησε με ορθότητα  και τρόπο φιλοσοφικό.
Δεν μπορεί να κατηγορεί κανείς τον Απολλώνιο επειδή προαισθάνθηκε  και προέβλεψε πολλά, διότι, τότε θα έπρεπε να κατηγορηθεί και ο Σωκράτης  για όσα  γνώριζε εκ  των προτέρων με τη βοήθεια του δαιμονίου του και ο Αναξαγόρας για όσα προέβλεπε. Ποιος δεν  γνωρίζει ότι ο Αναξαγόρας πήγε στην Ολυμπία σε εποχή μεγάλης ανομβρίας  και μπαίνοντας στο στάδιο καλυμμένος με προβιά προέβλεψε βροχή, είπε  πως θα γκρεμιστεί ένα σπίτι και δεν  διαψεύστηκε, ότι η μέρα θα  γινόταν νύχτα και ότι κοντά στους  Αιγός ποταμούς θα πέσουν πέτρες από τον ουρανό; Δεν  επαληθεύτηκαν οι προφητείες  του;
Ενώ  αυτά τα θεωρούν ως  δείγματα της σοφίας του Αναξαγόρα, από τον Απολλώνιο προσπαθούν να αφαιρέσουν  την  ικανότητα πρόβλεψης με τη βοήθεια  της σοφίας και λένε  πως προέβλεπε με τη βοήθεια κάποιας μαγικής τέχνης. Νομίζω πως δεν πρέπει να αδιαφορούμε  για  την άγνοια  των πολλών, αλλά να κάνουμε  γνωστή  την εποχή  κατά  την οποία ο άνδρας αυτός είπε ή έπραξε  κάτι, και τους φιλοσοφικούς τρόπους που τον έκαναν να θεωρείται δαιμόνιος  και θεϊκός. Μερικά από τα στοιχεία μου  συγκεντρώθηκαν από  τις πόλεις που τον  αγάπησαν, άλλα από ιερά στα οποία επανέφερε τους παραμελημένους  πια θεσμούς, άλλα απ' όσα είπαν άλλοι γι' αυτόν και μερικά από  επιστολές που εκείνος έστειλε σε  βασιλείς, σοφιστές, φιλοσόφους, στους Ηλείους, στους Δελφούς, στους Ινδούς, στους  Αιγυπτίους, σχετικές με τους θεούς, τους θεσμούς, τα ήθη  και τους νόμους, όπου διόρθωνε  οτιδήποτε ήταν εσφαλμένο. Τα πιο ακριβή στοιχεία τα συγκέντρωσα έτσι:
III. Υπήρξε ένας άνδρας, ο Δάμις, που δεν ήταν άσοφος και κατοικούσε κάποτε στην αρχαία Νίνο.
Αυτός υπήρξε  μαθητής του Απολλώνιου και έγραψε  σχετικά με τις περιοδείες  του, στις οποίες λέει  πως τον συνόδευσε κι ο ίδιος, και  επίσης σχετικά με τις γνώμες, τις ομιλίες και τις προβλέψεις  του. Κάποιος συγγενής του  Δάμι, αυτά τα βιβλία  του, που ήταν ακόμη άγνωστα, έκανε  γνωστά στην αυτοκράτειρα  Ιουλία". Σε εκείνης τον κύκλο  έτυχε να ανήκω  — επαινούσε  και  ασπαζόταν όλους τους ρητορικούς λόγους— και  γι' αυτό με διέταξε να  αντιγράψω αυτές τις διατριβές και να δώσω ύφος λογοτεχνικό,  γιατί ο  καταγόμενος από τη Νίνο  τις έγραψε με σαφήνεια, αλλά χωρίς δεξιοτεχνία. Βρήκα  κατά  τύχη  και κάποιο βιβλίο του Μάξιμου του Αιγιέως, που περιλάμβανε όσα έκανε ο  Απολλώνιος στις Αιγές, και επίσης τη διαθήκη του Απολλώνιου, απ' όπου μπορούμε να  διαπιστώσουμε πως είχε κάτι το θεϊκό που τον ώθησε στη φιλοσοφία.
Δεν πρέπει να δίνουμε μεγάλη προσοχή στα τέσσερα βιβλία που έγραψε ο Μοιραγένης για τον Απολλώνιο γιατί αγνοούσε πολλά  σχετικά μ' αυτόν. Έχω πει λοιπόν πώς συγκέντρωσα τα διάσπαρτα τού τα στοιχεία και φρόντισα για τη σύνθεση τους. Η ιστορία ας είναι απόδοση  τιμής προς τον άνδρα  για τον οποίο  γράφτηκε και μακάρι να ωφελήσει τους φιλομαθείς διότι πραγματικά θα μάθουν  πράγματα που ως τώρα αγνοούσαν.
IV. Πατρίδα  του Απολλώνιου  ήταν τα Τύανα, Ελληνική πόλη  της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του είχε το ίδιο όνομα και  καταγόταν από αρχαία  γενιά που οι ρίζες  της  έφταναν ως τους  οικιστές.  Ήταν ο πλουσιότερος από  τους  συμπολίτες  του, αν  και όλο το έθνος  είναι πλούσιο.
Όταν η μητέρα  του Απολλώνιου επρόκειτο να τον γεννήσει, παρουσιάστηκε μπροστά  της το φάντασμα του  θεού Πρωτέα,  για τον οποίο ο Όμηρος λέει  πως άλλαζε μορφές.
Χωρίς να φοβηθεί, ρώτησε  τι θα  γεννήσει  και εκείνος  απάντησε «εμένα». «Ποιος  είσαι συ;» ρώτησε. «Ο Πρωτέας»,  απάντησε.
Δεν  χρειάζεται να εξηγήσω ποιος  ήταν  στη  σοφία ο Πρωτέας σε όσους έχουν διαβάσει τους ποιητές. Είχε διάφορες μορφές, που  άλλαζαν συνέχεια, δεν ήταν δυνατόν να  συλληφθεί  και, όπως  φαίνεται,  γνώριζε και προέβλεπε τα πάντα. Πρέπει να έχουμε στον νου μας τον Πρωτέα, διότι στη διάρκεια  της  ιστορίας θ' αποδειχτεί ότι ο Απολλώνιος είχε  την  ικανότητα  της πρόγνωσης περισσότερο από τον Πρωτέα και  ξέφυγε από πολλούς κινδύνους και δυσκολίες με μεγαλύτερη ευκολία σε περιπτώσεις που τον είχαν περιβάλει ασφυκτικά.
V. Λένε πως γεννήθηκε σε λιβάδι, κοντά στο μέρος όπου υπάρχει  τώρα το ιερό του. Δεν πρέπει να αγνοούμε με ποιον τρόπο γεννήθηκε. Όταν  έφτασε η μητέρα του στην ώρα  του τοκετού, ονειρεύτηκε  πως έπρεπε να  πάει στο λιβάδι για να μαζέψει λουλούδια. Όταν έφτασε εκεί, μάζευαν λουλούδια οι δούλες κι αυτή αποκοιμήθηκε στο γρασίδι. Κάποιοι  κύκνοι, που ζούσαν εκεί, έστησαν χορό γύρω της καθώς κοιμόταν  και σηκώνοντας  τα φτερά, όπως  συνηθίζουν, έβγαλαν φωνή όλοι  μαζί — έπνεε  και ζέφυρος στο  λιβάδι.
Εκείνη  πετάχτηκε  πάνω από  την ωδή και γέννησε. Κάθε έκπληξη μπορεί να προκαλέσει πρόωρη  γέννα. Οι ντόπιοι λένε  πως  τη στιγμή που γεννήθηκε δημιουργήθηκε κεραυνός που φαινόταν  πως θα πέσει  στη  γη, όμως έμεινε μετέωρος  και χάθηκε ψηλά στον αιθέρα. Με όλα  αυτά, νομίζω, οι θεοί ήθελαν να φανερώσουν  και να προσημάνουν τη δόξα του άνδρα  αυτού, την ανωτερότητα του πάνω σε όλα τα γήινα  και το ότι είναι παρόμοιος με τους θεούς.
Οι ντόπιοι θεωρούν τον Απολλώνιο γιο του  Δία, όμως εκείνος ονομάζει τον εαυτό  του γιο του  Απολλώνιου.
V I I. Όταν έφτασε στην ηλικία που μαθαίνουμε γράμματα, φάνηκε η ισχυρή μνήμη του και η αγάπη του για τη μελέτη. Χρησιμοποιούσε  την  Αττική διάλεκτο και δεν την αλλοίωσε με  τοπικούς ιδιωματισμούς. Όλα τα βλέμματα στρέφονταν πάνω του γιατί η ομορφιά του δεν περνούσε απαρατήρητη. Όταν έγινε δεκατεσσάρων χρόνων, ο πατέρας του τον πήγε στους Ταρσούς κοντά στον Ευθύδημο από τη Φοινίκη. Ο Ευθύδημος, που ήταν σπουδαίος ρήτορας, τον εκπαίδευε  και ο Απολλώνιος υπάκουε στον δάσκαλο του, ενώ  γiα τα ήθη  της πόλης έδειχνε δυσαρέσκεια  και τα θεωρούσε  ακατάλληλα  για φιλοσοφική ανατροφή.  Διότι σε κανένα άλλο μέρος δεν υπήρχε περισσότερη  τρυφή και όλοι εκεί ήταν γεμάτοι χλευασμό και αλαζονεία και ενδιαφέρονταν για τα λινά περισσότερο απ' όσο οι  Αθηναίοι για τη σοφία. Κάθονταν  στις όχθες του Κύδνου, που διασχίζει  την πόλη, σαν υδρόβια πτηνά. Σε κάποια επιστολή του ο Απολλώνιος τους είχε πει: «Σταματήστε να μεθάτε με το νερό». Παρακάλεσε λοιπόν τον πατέρα του  και μετέφερε τον δάσκαλο στις κοντινές Αιγές, όπου υπήρχε  ησυχία ευνοϊκή  για ενασχόληση με τη φιλοσοφία  και σπουδές κατάλληλες  για τους νέους  και ιερό του Ασκληπιού, όπου ο θεός εμφανιζόταν στους ανθρώπους.
Εκεί ασχολούνταν μαζί του με τη φιλοσοφία Πλατωνικοί, οπαδοί του Χρυσίππου και Περιπατητικοί. Είχε την ευκαιρία να ακούσει και την Επικούρεια φιλοσοφία, που  επίσης δεν απέρριπτε, κυρίως όμως έδειχνε κάποια  μυστική έφεση  στην Πυθαγόρεια φιλοσοφία.

Σχετική ανάρτηση (τέσσερα μέρη):ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ #1

ΔΙΑΥΛΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι ειδικοί ενεργειακοί χώροι, που ήταν γνωστοί και στους Αρχαίους Έλληνες και μέσα σε αυτούς είχε αποκατασταθεί η επικοινωνία με τις ουράνιες οντότητες. Οι γνώσεις των προγόνων μας είχαν δοθεί από τους Ολυμπίους με άγνωστους για τη σημερινή επιστήμη τρόπους.
Η γνώση αυτή είτε δόθηκε από όντα εκτός του ηλιακού μας συστήματος, είτε είναι πανάρχαια κληρονομιά κατεστραμμένου πολιτισμού όπως ισχυρίζονται κάποιοι, είτε είναι και τα δύο μαζί, δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να ανταποκριθούμε εμείς στις νέες πληροφορίες που μας δίνονται και να κάνουμε βήματα εξανθρωπισμού για τη βοήθεια της δοκιμαζόμενης ανθρωπότητας.
Υπάρχουν τα ρεύματα του αέρα που χρησιμοποιούν τα πουλιά ή τα αεροπλάνα για εξοικονόμηση ενέργειας και επιτάχυνση του ταξιδιού. Υπάρχουν τα θαλάσσια ρεύματα που χρησιμοποιούν τα ψάρια ή τα καράβια για οικονομία καυσίμων. Υπάρχουν τα τελουρικά ρεύματα ενέργειας της γης, που δρουν ευνοϊκά πάνω στους ανθρώπινους οργανισμούς. Υπάρχουν και τα ενεργειακά ρεύματα του σύμπαντος την ύπαρξη των οποίων αγνοούμε.
Τα ρεύματα των διαύλων χρησιμεύουν για την αποκατάσταση επικοινωνίας των ανθρώπων με υπερβατικές οντότητες τόσο με ηλεκτρονικούς υπολογιστές όσο και δια ζώσης.
Όλα αυτά, μπορούν να επιβεβαιωθούν από τους ανθρώπους εκείνους που κατέκτησαν την άρρητη γνώση και ερευνούν τα μυστήρια, για να δώσουν απάντηση στον λόγο ύπαρξης τους.
«Οι δίαυλοι επικοινωνίας του ηλιακού σας συστήματος, συνδέουν τον ήλιο με τους πλανήτες του και με τα ηλιακά συστήματα του Σείριου, του Λαγού, του Ωρίωνα, των Πλειάδων και με το κέντρο του γαλαξία. Η Γαία συνδέεται με τους γειτονικούς της πλανήτες, τον ήλιο και τον γαλαξία, με παρόμοιους διαύλους. Ομοίως και τα παραπάνω ηλιακά συστήματα και όλοι γενικά οι πλανήτες συνδέονται μεταξύ τους.
Οι δίαυλοι που συνδέουν τους γαλαξίες μεταξύ τους ονομάζονται κοσμικοί δρόμοι και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις διαστρικές και διαγαλαξιακές αποστολές της Γαίας, στα μελλοντικά διαστημικά προγράμματα της.
Παραμένουν τον περισσότερο χρόνο ανοικτοί και ενεργοποιούνται με δική μας επέμβαση. Τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται από κατώτερες φωτεινές οντότητες, καθώς και από τα μέσα της 7^ης Αποστολής του Δία όταν κατεβαίνουν στη Γαία.
Όταν συντρέχουν ειδικοί λόγοι, οι δίαυλοι σφραγίζονται από υπερβατικές οντότητες με εντολή του Απόλλωνα και της Αθηνάς, για να απαγορεύσουν την ενσάρκωση ή την κάθοδο ή την προσέγγιση των αποστατών και ανεπιθύμητων επισκεπτών στη Γαία.
Σφραγίζονται επίσης όταν παρατηρείται συσσώρευση της αρνητικής ενέργειας που εκπέμπουν οι άνθρωποι, για να μην επιτρέψουν τη διαφυγή της προς το σύμπαν.
Σε κάθε περίπτωση και όταν οι δίαυλοι είναι ανοιχτοί, προστατεύονται από τις ουράνιες δυνάμεις της 7^ης  Αποστολής, που απαγορεύουν τη χρήση τους χωρίς τη δική τους συγκατάθεση.»
Τα ίχνη των διαύλων επικοινωνίας καταλήγουν στην επιφάνεια της γης. Ακριβώς πάνω στα ίχνη αυτά οι προγονοί μας έχτιζαν ιερά και ναούς για την  ταχύτερη εμφάνισης του θείου σε αυτούς.
Οι διάφοροι χαρακτηρισμοί των διαύλων είναι αποτέλεσμα της έντασης, της ενέργειας, του χρώματος, της έκτασης και των φαινομένων που παρουσιάζονται μέσα σε αυτούς.
«Οι Ουράνιες οντότητες, ανώτατες και ανώτερες, πυρφόρες και φωτοφόρες, πάλλονται σε πολύ υψηλές συχνότητες εκτός του φάσματος του ηλιακού φωτός, για να παραμένουν αόρατες.
Πολλές από αυτές τις οντότητες υλοποιούνται στις συχνότητες του κυανού φωτός και είναι γνωστές σαν οντότητες της Κυανής Φλόγας. Για να γίνουν ορατές χρειάζονται πολύ μεγάλες ποσότητες ενέργειας που δεν υπάρχουν στο ηλιακό σας σύστημα, αλλά τις αντλούν από νιονικές πηγές του σύμπαντος, που απολήγουν στη Γαία σαν Ενεργειακοί Πυλώνες».
Όταν λέμε πυλώνες επικοινωνίας εννοούμε τη συμβολή αριθμού διαύλων σε μικρή έκταση, που προεξέχουν πάνω από την επιφάνεια του εδάφους ή της θάλασσας. Μέσα στους Πυλώνες, όπως για παράδειγμα στο τρίγωνο των Βερμούδων, επενεργούν κολοσσιαίες δυνάμεις, που μπορούν να αφανίσουν τα πάντα και κυρίως τον άνθρωπο χωρίς να είναι απαραίτητο να προϋπάρξει κάποια προετοιμασία.
Πηγή: «Η Υπέρτατη Μύηση», του Στρατηγού και συγγραφέως κυρίου Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον.

Σχετική ανάρτηση: ΑΣΤΡΙΚΕΣ ΠΥΛΕΣ-ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΥΛΟΙ-ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΗΡΑΓΓΕΣ-«ΔΡΟΜΟΙ» ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ.

ΤΟ ''ΟΝΕΙΡΟ'' ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Από το κανάλι του χρήστη sintalkas1‬‏

ΛΕΥΚΑ ΚΡΙΝΑ ΦΥΤΡΩΣΑΝ ΣΤΩΝ ΑΤΡΕΙΔΩΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ! ! !

Πηγή εικόνας, περιοδικό "Ιερά Ελλάς"

 Λευκά κρίνα φύτρωσαν ανάμεσα από τις πέτρες του θολωτού τάφου των Ατρειδών στις Μυκήνες…. 
________________________________________

«Θα βρεις μία κρήνη στα αριστερά του οίκου του Άδη δίπλα σ’ αυτήν λευκό βρίσκεται κυπαρίσσι. Σ’ αυτήν την κρήνη μην πλησίασης κοντά.

Αλλά θα βρεις μιαν άλλη κοντά στης Μνημοσύνης την λίμνη, πού κρύο νερό αναβρύζει  και φύλακες την φυλάνε.

Πες: Της γης παιδί είμαι και του έναστρου ουρανού αλλά το γένος μου είναι βεβαίως (μόνον) ουράνιο. Αυτό το γνωρίζετε και σεις οι ίδιοι. Φλέγομαι από την δίψα μου και χάνομαι δώστε μου γρήγορα κρύο νερό που αναβρύζει από της Μνημοσύνης την λίμνη. 
Και αυτοί θα σου δώσουν να πιεις από την ιερή κρήνη. Και τότε μαζί με τους άλλους ήρωες θα βασιλεύεις...»
(Το κείμενο υπάρχει σε πινακίδας, που ευρέθησαν σε τάφους, προφανώς μεμυημένων,  στην Πετηλίαν της Κάτω Ιταλίας, εξι τον αριθμόν, και μία στις Ελευθέρνας της Κρήτης.)  

ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ: Η ΚΥΡΑ ΤΩΝ ΜΑΡΑΣΙΩΝ

Η γυναίκα σύμβολο των Εβριτών η Βασιλική Λαμπίδου – Φωτάκη, γνωστότερη στο πανελλήνιο ως η ηρωική «Κυρά των Μαρασίων» απεβίωσε σε ηλικία 107 ετών.
Για περίπου πενήντα χρόνια ήταν αυτή που ύψωνε καθημερινά την Ελληνική σημαία στην αυλή του σπιτιού της στο χωριό Μαράσια, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Για την προσφορά της στην πατρίδα είχε τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Ελληνικό Στρατό, την Ακαδημία Αθηνών και όλη την τοπική κοινωνία. 
Η Βασιλική Λαμπίδου - Φωτάκη γεννήθηκε το 1904 στο Μεγάλο Ζαλούφι της Ανατολικής Θράκης. Από παιδί γνώρισε την ορφάνια και την πίκρα της προσφυγιάς, καθώς οι προστάτες - συγγενείς της μετακινήθηκαν κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Αδριανούπολη. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Ελληνοχώρι Διδυμοτείχου και έπειτα στο Σάκκο Ορεστιάδας. Το 1962 εγκαταστάθηκε οριστικά στα Μαράσια.
Συμμεριζόμενη από κοντά τα προβλήματα των νεαρών στρατιωτών, καθώς ζούσαν μακριά από τις οικογένειες τους, πήρε την μεγάλη απόφαση να τους συμπαρασταθεί, με αγάπη, τρυφερότητα, αφοσίωση και φιλοστοργία, σαν να ήταν η πραγματική τους μάνα..
Για δεκαετίες ολόκληρες μαγείρευε το φαγητό των φρουρών των συνόρων μας, έπλενε τα ρούχα τους, άκουγε τον παλμό της καρδιάς τους, μα και τις ανησυχίες τους, και καθημερινά ύψωνε παρά τα χρόνια της, την ελληνική σημαία για να κυματίσει περήφανα - όπως η ίδια έλεγε - στον ελληνικό ουρανό.
Συμβόλιζε τη Μάνα.

Μαρτυρία Έλληνα φαντάρου (Απρ. 2011): «Είμαι βαθύτατα συγκινημένος γιατί την γνώρισα προσωπικά τη γιαγιά των Μαρασίων. Υπηρέτησα 6 μήνες στον Έβρο και το έφερε η μοίρα να με βάλει ο λοχαγός μου μάγειρα του φυλακίου δίπλα στο σπιτάκι της γιαγιάς. Αυτή η γυναίκα επί 50 χρόνια βοηθούσε τους Έλληνες στρατιώτες (τους μαγείρευε, τους έπλενε τα ρούχα κτλ.) και η δική μας η γενιά στρατιωτών της έδωσε και της δίνει το αντίδωρον (λίγο φαΐ). Να τα χιλιάσεις γιαγιά και ψηλά την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ!!!»
Τα λόγια δεν αρκούν να περιγράψουν το μέγεθος των συναισθημάτων…
Μακάρι κάποιοι να είχαν την ψυχή της Ελληνίδας γιαγιάς μας… http://paspartoy.blogspot.com/

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Κατά την θερινή τροπή στις 21 Ιουνίου, στους Δελφούς έχουμε διάρκεια ημέρας 14 ώρες και 50 λεπτά ακριβώς.
Η νύκτα βέβαια είναι 9 ώρες και 10 λεπτά.
Ο λόγος 14 50' / 9 10' = (14 5/6) / (9 1/6) δίνει τον 1.618 ήτοι τον χρυσό αριθμό φ (που είναι συζυγής με τον χ=0.618)
Έτσι οι Δελφοί είναι ομφαλός, (και) χρόνου.
Η γεωγραφική πραγματικότητα για τους Δελφούς δίνει ακόμα τη θέση ομφαλού και κατά την έννοια Ανατολή-Δύση, εφόσον η χρυσή τομή της ηλιακής απόστασης δηλαδή των μεσημβρινών από το ακρωτήριο Φινιστέρο της Ιβηρικής Χερσονήσου στον Ατλαντικό (δυτικό ηπειρωτικό άκρο της Ευρώπης) μέχρι την δυτική πλευρά του Καυκάσου (ανατολικό άκρο της Ευρώπης) ταυτίζεται με την θέση του μεσημβρινού των Δελφών.
"Για την Μουσική Γεωγραφία των Δελφών" Γιώργος Λυκούρας Περιοδικό "Αρχαιολογία και Τέχνες" αρ.86 ellhngreek
[Τέσσερις φορές τον χρόνο δηλαδή στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια έχουμε ενεργοποίηση ανωτέρων διαύλων και δι(α)έλευση ανωτέρων οντοτήτων.

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ, ΣΤΟ ΦΩΣ!!! Οι Έλληνες... ;;;]

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΡΟ

Δεν είναι μόνο θαυμαστή αλλά και αινιγματική η ιδιότητα του νερού να διαστέλλεται ψυχόμενο κάτω από τους 4οC, αντί να συνεχίσει να συστέλλεται, κρατώντας ζωντανή τη Γη, και δίνοντας στο νερό μια μεγάλη ιδιαιτερότητα.
Ο κ. Masaru Emoto είναι ένας Ιάπωνας από τη Γιοκοχάμα, σήμερα στα 58 του χρόνια, που σπούδασε αρχικά Διεθνείς Σχέσεις, και αφού εργάστηκε σε διάφορες επιχειρήσεις, ίδρυσε το 1986 την εταιρία Ι.Η.Μ. Co, ενώ αργότερα  ασχολήθηκε με την Εναλλακτική Ιατρική. Στο βιβλίο του Το Μυστικό Μήνυμα Του Νερού (Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ) έχει να μας πει πολλά συγκλονιστικά πράγματα για το νερό.
Η ιστορία ξεκίνησε με τη γνώση ότι έχουμε ήδη φωτογραφίσει νιφάδες χιονιού και γνωρίζουμε ότι κάθε μια τους είναι τελείως διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη. Με τη σκέψη αυτή ο Emoto δημιούργησε ένα τελείως εξειδικευμένο εργαστήριο φωτογράφησης νερού, με ειδικής κατασκευής φωτογραφικές μηχανές, μικροσκόπια και άλλες αναγκαίες συσκευές.
Η απόλυτα επιστημονική μεθοδολογία που ακολούθησε στη συνέχεια, ήταν να παίρνει νερό από μια συγκεκριμένη πηγή, βρύση, φιάλη κλπ. και να μοιράζει το ίδιο αυτό νερό σε διαφορετικά δοχεία, προστατεύοντάς το παράλληλα από άλλες νεώτερες αλλαγές. Ακολούθως να το υποβάλλει σε απότομη και γρήγορα κατάψυξη, αμέσως μετά να φωτογραφίζει τους κρυστάλλους του και στη συνέχεια να παρατηρεί και να συγκρίνει τις φωτογραφίες.
Ο κρύσταλλος της φωτογραφίας, όπως εμφανίζεται κατά την προβολή του τρισδιάστατου όγκου του κρυστάλλου στο δυσδιάστατο φιλμ, είναι στην πλειοψηφία τους τέλεια εξάγωνα με υπέροχα περίτεχνα και σύμμετρα γεωμετρικά σχέδια τόσο σε κάθε κορυφή του εξαγώνου, όσο και στο εσωτερικό του. Όμως η επέμβαση της ανθρώπινης ενέργειας – σκέψεων, λόγων και έργων – συνήθως παραμορφώνει, περιορίζει, διαστρεβλώνει και πολλές φορές κατακρεουργεί τα λαμπρά αυτά καλλιτεχνήματα της φύσης.
Στην φωτογραφία φαίνονται καθαρά οι επιπτώσεις που έχουν στην κρυσταλλική δομή του νερού οι ποικίλες προσμίξεις και οι μολύνσεις, που οφείλονται στα χημικά πρόσθετα και στους οχετούς που πέφτουν μέσα του και του καταστρέφουν την εγγενή δυναμική του για την τροφοδότηση και εξυγίανση της υπόλοιπης φύσης, δηλαδή του αέρα, της Γης, των φυτών, των ζώων και του ανθρώπου.
Ο Μ. Emoto προχώρησε στην φωτογράφηση της αλλαγής της μορφής των κρυστάλλων όταν «ακούν» μουσική Μπετόβεν, Μότσαρτ, Θιβετανή Σούτρα, Λαϊκή της Κορέας, Κέλτικη, Έλβις Πρίσλεϋ ή Heavy Metal.
Όταν κολλήσουμε σε μια φιάλη με νερό μια ετικέτα που να γράφει «σε αγαπώ» και σε μια άλλη φιάλη με το ίδιο νερό μια ετικέτα που να γράφει «με αηδιάζεις».
  
Το πώς το νερό χαίρεται όταν το αποκαλούμε φωναχτά «άγγελο» και γίνεται απαίσιο με τη λέξη «βρωμερό». Κάτι ανάλογο παρουσιάζεται όταν το έχει ευλογήσει ιερωμένος κάποιας θρησκείας. (Φαίνεται ότι κάποιοι εσωτερικοί κύκλοι των πρώτων χρόνων της Ορθοδοξίας γνώριζαν τα μυστικά του νερού, και τις επιδράσεις που είχαν επάνω του οι ευλογίες.)
Ένα γεγονός που πρέπει να αναφερθεί ιδιαίτερα είναι η ασύλληπτη διαφορά που παρουσιάζουν μεταξύ τους δύο σειρές από φωτογραφίες, που τις πρώτες τις πήραν αμέσως μετά από το μεγάλο σεισμό του Κόμπε, στις 17 Ιανουαρίου 1995, και τις άλλες μετά από τρεις μήνες, προσέχοντας πάντα η χημική σύσταση να είναι αυστηρά η ίδια. Η διαφορά αυτή, κατά τον συγγραφέα του βιβλίου, απεικονίζει τη συνειδησιακή κατάσταση και τις σκέψεις του πληθυσμού στις δύο αυτές χρονικές στιγμές.
Αναλογιστείτε τι συμβαίνει με τις τεράστιες ποσότητες νερού μιας λίμνης δίπλα σε μια μεγαλούπολη, όπως π.χ. της λίμνης του Μαραθώνα. Πόση από την ψυχική διάθεση των κατοίκων της Αθήνας αποτυπώνεται στο νερό της και πόση επίδραση θα έχει η «μυστική» εικόνα της λίμνης στο ίδιο το λεκανοπέδιο και τους Αθηναίους.
Αν ευχαριστήσουμε το νερό που θα πιούμε, βάζουμε μέσα μας ένα φάρμακο, αν ευχαριστήσουμε τη λίμνη ή το ποτάμι που περνάμε, θα μας στείλει την αντίστοιχη θετικότητα πίσω. Στο μέλλον θα βρεθεί κάποιος που θα φωτογραφήσει τους βράχους ή τον αέρα και το πώς αυτά επηρεάζονται από τον άνθρωπο… Τότε θα καταλάβουμε ότι αν νιώθουμε αδιαφορία για τη φύση ζούμε σε μια ωρολογιακή βόμβα, ενώ αν νιώσουμε ευγνωμοσύνη για αυτήν, ζούμε σε ένα «θεραπευτικό θερμοκήπιο»… http://www.diodos.gr/