Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #1

Η έννοια της μετενσάρκωσης («μεταφορά της ψυχής σε άλλο σώμα μετά το θάνατο») εμφανίζεται αρκετές φορές στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία, κυρίως σε πλατωνικά, πυθαγορικά και ορφικά κείμενα. Ας δούμε τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την ιδέα ότι η μετενσάρκωση λειτουργεί ως «Συμπαντικός Νόμος»:

Η ψυχή ως αθάνατη και διαχρονική

Στην πλατωνική σκέψη, ειδικά στο έργο “Φαίδων”, η ψυχή παρουσιάζεται αθάνατη και προϋπάρχουσα του σώματος. Ο Πλάτων υποστηρίζει ότι η ψυχή δεν καταστρέφεται με το θάνατο αλλά μεταβαίνει σε νέο σώμα, ανάλογα με τη «δικαιοσύνη» ή «κακία» της ζωής που έζησε.

Αν η ψυχή είναι αθάνατη, τότε η επαναγέννησή της είναι φυσική συνέπεια. Ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά μεταβολή της μορφής της ζωής.

Η δικαιοσύνη της τύχης και η ηθική συνέπεια

Στα ορφικά και πυθαγορικά κείμενα, η μετενσάρκωση παρουσιάζεται ως νόμος ηθικής ισορροπίας. Η ψυχή «εκπαιδεύεται» μέσω διαδοχικών ζωών:

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελική κάθαρση.

Οι ορφικοί μύθοι περιγράφουν τη μετενσάρκωση ως τρόπο επανόρθωσης αδικιών ή κάθαρσης από τα «παράπτωματα» προηγούμενων ζωών.

Αν υπάρχει κοσμική τάξη και ηθικός νόμος, η μετενσάρκωση εξασφαλίζει τη συνέπεια της δικαιοσύνης πέρα από τη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Κοσμική συμμετρία και ανακύκλωση ζωής

Η Αρχαιοελληνική κοσμολογία θεωρεί ότι όλα στον κόσμο είναι κυκλικά: μέρα και νύχτα, εποχές, γέννηση και θάνατος.

Ο Πλάτων στο έργο του “Τίμαιος” συνδέει την ψυχή με τον κοσμικό λόγο και τον κύκλο της ζωής, υποδηλώνοντας ότι η ψυχή κινείται μέσα σε έναν «κύκλο ζωής» για να διατηρείται η αρμονία του κόσμου.

Η μετενσάρκωση δεν είναι τυχαία, αλλά συμπληρώνει τη φυσική και κοσμική αρμονία. Η ψυχή κινείται κυκλικά, όπως και η ύλη και οι εποχές.

Η γνώση και η εμπειρία ως προϋπόθεση της ψυχικής εξέλιξης

Στην πλατωνική φιλοσοφία, η μάθηση είναι ανάμνηση («ανάμνηση της ψυχής», μνήμη προηγούμενων ζωών, όπως στο Μένων).

Η ψυχή, μέσω της επαναγέννησης, συγκεντρώνει εμπειρίες και γνώσεις που δεν περιορίζονται σε μία ζωή.

Ο «συμπαντικός νόμος» της μετενσάρκωσης εξηγεί πώς η ψυχή προοδεύει πνευματικά και ηθικά, μέσα από συνεχείς ενσαρκώσεις.

Σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική Γραμματεία λοιπόν, η μετενσάρκωση μπορεί να θεωρηθεί συμπαντικός νόμος γιατί:

Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν καταστρέφεται με τον θάνατο.

Η ηθική και κοσμική τάξη απαιτεί συνέπεια και κάθαρση.

Η ζωή και ο θάνατος λειτουργούν κυκλικά, όπως οι νόμοι της φύσης.

Η ψυχή εξελίσσεται και μαθαίνει διαδοχικά μέσα από διαφορετικές ενσαρκώσεις.

Σημαντικά αποσπάσματα από Αρχαιοελληνικές πηγές που υποστηρίζουν την ιδέα της μετενσάρκωσης ως συμπαντικού νόμου.

Πλάτων, Φαίδων: Η ψυχή είναι αθάνατη και μετά το θάνατο «μεταβαίνει σε άλλο σώμα» ανάλογα με την ηθική της κατάσταση. Δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται, αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της, υποστηρίζοντας έναν κυκλικό, «συμπαντικό» νόμο ζωής.

Πλάτων, Μένων: Η μάθηση είναι ανάμνηση (αναμνησία). H ψυχή θυμάται γνώσεις από προηγούμενες ζωές. Η μετενσάρκωση εξηγεί τη δυνατότητα της ψυχής να μαθαίνει και να εξελίσσεται πέρα από μία ζωή.

Πλάτων, Τίμαιος: Η ψυχή συνδέεται με τον κοσμικό λόγο και κινείται κυκλικά μέσα στον κόσμο. Η μετακίνηση της ψυχής ανάμεσα στα σώματα διατηρεί την κοσμική αρμονία.

Πυθαγόρας (Διάφορα αποσπάσματα, όπως από Ιαμβλίχο): Η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελικό σκοπό, την τελειότητα. Η μετενσάρκωση λειτουργεί ως ηθικός και πνευματικός νόμος: κάθε ψυχή δοκιμάζεται και εξελίσσεται.

Ορφικοί ύμνοι: Η ψυχή υπόκειται σε κύκλους γέννησης και θανάτου, μέχρι να απελευθερωθεί. Δείχνει ότι η επαναγέννηση είναι φυσικός και θεϊκός νόμος. H ψυχή «επιστρέφει» για να ολοκληρώσει την κάθαρσή της.

Πυθαγόρας / Κληρονόμοι: «Η ψυχή φυλάσσεται αιώνια και κινείται ανάμεσα στα σώματα» Υπογραμμίζει την καθολικότητα της μετενσάρκωσης ως κοσμικού και ηθικού νόμου.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η Αρχαιοελληνική σκέψη δεν θεωρούσε τη μετενσάρκωση απλά ως μύθο ή προσωπική πεποίθηση, αλλά ως μέρος της κοσμικής τάξης και ηθικής συνέπειας. Σε όλες τις πηγές, υπάρχει ένας κοινός άξονας: η ψυχή είναι αθάνατη, κυκλική και υπόκειται σε «συμπαντικούς νόμους» που εξασφαλίζουν ισορροπία και εξέλιξη.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

----------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Περί Μετενσαρκώσεως

Όπως είναι γνωστό, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν δέχεται και δεν πιστεύει στην μετενσάρκωση. Κατά την γνώμη μου οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι αλλά ο κύριος λόγος είναι επειδή αποτελεί αίρεση για το ισχύον δόγμα.

Πρόσφατα όταν είπα σε κάποιον σε σχετική συζήτηση, ότι η ψυχή στις διαδοχικές της ενσαρκώσεις με σκοπό την ανέλιξή της, ζει εμπειρίες όλων των καταστάσεων και θέσεων στον υλικό κόσμο, αντέδρασε έντονα μη μπορώντας να επεξεργαστεί κάποιες συγκεκριμένες πληροφορίες. Κατά την προσφιλή τους συνήθεια οι άνθρωποι, ό,τι δεν κατανοούν, το απορρίπτουν και αυτό ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αντίδρασης. Αυτή η συζήτηση ήταν και η αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό κείμενο.

Επισημαίνω ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την γνώμη του κι εγώ ως εδώ γνώμη κατέθεσα. Τα παρακάτω όμως δεν είναι γνώμες αλλά ιστορία, και θα κλείσω το κείμενο με συμπεράσματα.

Σημειώστε ότι το θέμα της μετενσάρκωσης αφαιρέθηκε από τη Βίβλο το έτος 553 μ.Χ..

Όμως στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό, το Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν -ως τον 6ο αιώνα- μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Ακόμα το δόγμα της ύπαρξής της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451.

Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα δεν δικαιολογούσε την περίπτωσή της σαν πρώην εταίρας), η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, παρακινώντας τον σύζυγό της Ιουστινιανό, συγκάλεσε τη λεγόμενη «Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο» το 553 και με δόλιο τρόπο επηρέασε τους 159 από τους 165 επισκόπους που ήταν παρόντες, για να κηρύξουν ως αιρετικό δόγμα το Νόμο της μετενσάρκωσης. Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της. Από τότε μέχρι σήμερα, η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία για τις διάφορες χριστιανικές Εκκλησίες, με πολύ λίγες εξαιρέσεις.

Δηλαδή με απλά λόγια: Η μετενσάρκωση σήμερα δεν είναι δημοφιλής επειδή έτσι θέλησε και αποφάσισε η Θεοδώρα. Έτσι με την παρότρυνσή της, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός πέτυχε αυτή την μάλλον σαρωτική τροποποίηση της Βίβλου. Σκεφτείτε μόνο ότι αν υπήρχε η μετενσάρκωση ως μέρος του δόγματος, δεν θα μπορούσε να συνυπάρχει η απειλή της αιώνιας κόλασης...

Το ζήτημα αυτό προσφέρεται για μακροσκελή ανάπτυξη αλλά δεν είναι του παρόντος. Άλλωστε υπάρχουν πολλές σχετικές αναρτήσεις στο ιστολόγιο με πηγές την Ελληνική Γραμματεία και τους Αρχαίους μας σοφούς. Θυμάμαι μάλιστα και την Αλτάνη που έλεγε, δεν θα υπήρχαν Αρχαία Μυστήρια χωρίς την μετενσάρκωση της ψυχής.

Κλείνοντας θα πω το εξής: Οι Συμπαντικοί Νόμοι δεν καταργούνται με διατάγματα θνητών...

Και μια ρήση του Ηρακλείτου:

Ενώ ο (Καθολικός/Κοσμικός/Συμπαντικός) λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση. (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)

Σείριος (Χ.Γ.)

https://enneaetifotos.blogspot.com

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Η ΨΥΧΗ

Φυσικά, εν αγνοία των περισσότερων ανθρώπων, η μετενσάρκωση αποτελούσε πάντα μέρος της δυτικής σκέψης.

Η προοπτική ότι η ψυχή επιστρέφει επανειλημμένα στη σάρκα άκμασε στην Αρχαία Ελλάδα πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια και μπορεί να έπαιξε πολύ πιο σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή μας ως πολιτισμού από ό,τι μας έχουν οδηγήσει να πιστεύουμε οι παραδοσιακές ιστορίες.

Αριστοτέλης, Σωκράτης, Πλάτων, Πυθαγόρας, ...όλοι δίδασκαν και πίστευαν σε κάποια μορφή αναγέννησης, τα θεμέλια της οποίας υιοθετήθηκαν αργότερα από τους μεγάλους Ρωμαίους φιλοσόφους, Οβίδιος, Βιργίλιος, Κικερώνας, ...μαζί με μια σειρά από άλλους μεγάλους στοχαστές της Αρχαιότητας.

Στην πραγματικότητα, οι μετενσαρκωτικές έννοιες ήταν τόσο διαδεδομένες στους αιώνες αμέσως πριν από τη γέννηση του Χριστού, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε πολλές από τις «μυστηριώδεις» θρησκείες της Μεσογείου, θρησκείες που έμελλε να γίνουν οι ίδιες το πρότυπο για άλλα μεταγενέστερα μυστικιστικά θρησκευτικά συστήματα της περιοχής.

Η μετενσάρκωση, λοιπόν, αντί να είναι μια καθαρά ξένη έννοια, ήταν στην πραγματικότητα ευρέως διαδεδομένη και μπορεί να επηρέασε έντονα τη μορφή και την κατεύθυνση της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Φιλοσοφίας.
Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη για πολλούς ανθρώπους, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι οι μετενσαρκωτικές έννοιες ήταν επίσης μέρος ορισμένων από τους πιο μυστικιστικούς κλάδους της παραδοσιακής δυτικής θρησκείας, από τους Σούφι του Ισλάμ έως τους Γνωστικούς των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, ακόμη και εντός των χασιδικών και καμπαλιστικών παραδόσεων στον Ιουδαϊσμό.

Στην πραγματικότητα, κατά καιρούς άκμασε ουσιαστικά και, ειδικά στην περίπτωση του Χριστιανισμού, σχεδόν έγινε το κυρίαρχο σύστημα πεποιθήσεων κατά τους πρώτους αιώνες της ύπαρξης της Εκκλησίας, μέχρι που αναγκάστηκε να τεθεί υπό την κυριαρχία των πιο παραδοσιακών, μη μετενσαρκωτικών παρακλαδιών του Χριστιανισμού.

Τα γραπτά των υποστηρικτών της χαρακτηρίστηκαν αιρετικά και κάηκαν, η ιδέα καταπνίγηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία από την Εκκλησία της Ρώμης που λίγοι Χριστιανοί σήμερα συνειδητοποιούν ότι ήταν κάποτε μέρος της πίστης τους.
Γιατί καταπνίγηκε; Η προφανής απάντηση είναι επειδή απειλούσε την εξουσία...

Η δυτική θρησκεία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι προορισμένος να «πεθαίνει μία φορά και μετά να κρίνεται» για να διατηρήσει τον έλεγχο. Ωστόσο, η μετενσάρκωση υπόσχεται πολλαπλές αναγεννήσεις και καθιστά τις διακηρύξεις οποιουδήποτε ήταν ο κυρίαρχος ηγέτης εκείνη την εποχή παροδικές και, για να πούμε την αλήθεια, άσχετες.

Ως εκ τούτου, η μετενσάρκωση απειλούσε τα ίδια τα μέσα διαβίωσης της Εκκλησίας, καθιστώντας την μια πολύ επικίνδυνη ιδέα που έπρεπε είτε να κατασταλεί είτε να χαρακτηριστεί ως αιρετική προκειμένου η Εκκλησία να διατηρήσει τη βάση εξουσίας της.

Ως αποτέλεσμα, η έννοια παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό άγνωστη εκτός, για περίπου δεκαεπτά από τους τελευταίους είκοσι έναν αιώνες.
Η αναβίωσή της ωστόσο στη Δύση ήταν επικείμενη, με την άφιξη της Εποχής του Διαφωτισμού τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Μόλις τα ξεχασμένα από καιρό γραπτά των Αρχαίων Ελλήνων έγιναν ξανά διαθέσιμα και κάποιος μπορούσε να εμμείνει σε προηγουμένως απαγορευμένες ιδέες χωρίς να θυσιάσει τη ζωή του, έννοιες όπως η μετενσάρκωση έγιναν ολοένα και πιο δημοφιλείς, ειδικά μεταξύ της πνευματικής ελίτ της εποχής.

Μεταξύ εκείνων που πίστευαν σε κάποια μορφή πολλαπλών αναγεννήσεων είναι αξιοσημείωτοι όπως, Κάρολος Ντίκενς, Ραλφ Γουόλντο Έμερσον, Βενιαμίν Φράνκλιν, Σαίξπηρ, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Βολταίρος, ...μεταξύ άλλων.

Υποψιάζομαι ότι η κατανόησή μας για τον σκοπό της μετενσάρκωσης είναι ελλιπής από πολλές απόψεις και μπορεί να μην είναι ποτέ εντελώς πλήρης, αν και πιστεύω επίσης ότι σημειώνουμε πρόοδο στην πληρέστερη εκτίμηση της πολυπλοκότητας της.

Ίσως μια μέρα σχηματιστεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο αντιλήψεων που να απαντά στις ερωτήσεις όλων.

Φυσικά, αναγνωρίζω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ακούγεται σαν μια αντιφατική διαδικασία.

Άλλωστε, πώς γίνεται να υπάρχει ψυχή και όμως να μην υπάρχει ψυχή, και πώς γίνεται το εγώ να είναι αθάνατο και όμως παροδικό;

Ο συνδυασμός τόσο των δυτικών όσο και των ανατολικών εννοιών της μετενσάρκωσης φαίνεται να ασπάζεται το παράδοξο, αλλά έχω διαπιστώσει ότι συχνά μέσα στις πολυπλοκότητες του παράδοξου υπάρχει η αλήθεια.

Στην πραγματικότητα, μόνο η περιορισμένη μας ικανότητα κατανόησης καθιστά εξαρχής αυτές τις φαινομενικές αντιφάσεις παράδοξες.
Αναρωτιέμαι αν θα εξακολουθούσαν να εμφανίζονται ως τέτοιες, αν βρίσκαμε μέσα μας την ικανότητα να κατανοήσουμε πραγματικά σε ένα επίπεδο, που η τρέχουσα νοητική μας ικανότητα δεν το επιτρέπει.

Από την άλλη πλευρά, ίσως η κατανόηση αυτών των εννοιών να μην γίνεται σε νοητικό επίπεδο, αλλά σε πνευματικό επίπεδο, το οποίο είναι ένα δύσκολο σημείο για πολλούς ανθρώπους.

Ίσως τελικά δεν προοριζόμασταν ποτέ να κατανοήσουμε πλήρως πώς λειτουργεί η μετενσάρκωση, και εκεί μπορεί να ξεκινάει πραγματικά η περιπέτεια. Ίσως το ερώτημα για το τι μας συμβαίνει “μετά” δεν προοριζόταν ποτέ να απαντηθεί, αλλά απλώς να διερευνηθεί, γιατί στην αναζήτηση - όχι απαραίτητα στην εύρεση - της απάντησης μπορεί να λάβει χώρα η ανάπτυξη.
Μπορεί, στην πραγματικότητα, μόνο εγκαταλείποντας την ανάγκη μας να βρούμε τις απαντήσεις να τους δώσουμε τη δυνατότητα να μας βρουν. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είμαστε σαν τον άνθρωπο που είναι τόσο απασχολημένος ψάχνοντας για θησαυρό που δεν συνειδητοποιεί ότι τον ψάχνει μέσα στα έγκατα ενός χρυσωρυχείου.

Αν απλώς κοίταζε ψηλά και έβλεπε τον θησαυρό που λαμπυρίζει γύρω του, θα συνειδητοποιούσε πόσο ανόητη ήταν η ένθερμη αναζήτησή του από την αρχή. Ίσως χρειάζεται να κάνουμε το ίδιο κι εμείς...

από τον J. Allan Danelek
από την ιστοσελίδα του NewDawnMagazine

Μέσω: https://www.bibliotecapleyades.net

-------------------------------

Ο Συμπαντικός Νόμος της Μετενσάρκωσης μέσα από έργα του Πλάτωνα

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Οι άρρητες γνώσεις των προγόνων μας σχετικά με τη μετενσάρκωση και επαναγέννηση, σύμφωνα με τον συμπαντικό νόμο, θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες του υλισμού και να ασχοληθούμε με τις υπερβατικές και ψυχολογικές αναζητήσεις μας. Η μετενσάρκωση ή επαναγέννηση, ήταν Αρχαία Ελληνική δοξασία και κοσμικός νόμος για τις περισσότερες θρησκείες της ανατολής.

Αν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα και η τελειότητα του σύμπαντος, τότε είμαστε παράλογοι και εκτός πραγματικότητας.

Η χριστιανική θρησκεία διδάσκει ότι η ψυχή εμφανίζεται από το πουθενά, ότι έχει μόνο ένα στιγμιαίο παρόν και ένα άπειρο μέλλον, καταστρατηγώντας όλους τους νόμους δημιουργίας των όντων με παρελθόν- παρόν- μέλλον. Η χριστιανική θρησκεία στα αρχικά της στάδια, δεχόταν τη μετενσάρκωση, μέχρι τον έβδομον αιώνα. Επειδή όμως ήθελε τον απόλυτο έλεγχο της ψυχής των πιστών και χωρίς αντιρρήσεις, αφόρισε κάθε αντίθετη ιδεολογία και νόμισε πως έλυσε το πρόβλημα της. Χρειάστηκαν πολλοί άγιοι [!!!] ιεράρχες και εφτά τρισαναθέματα της Ζ' οικουμενικής συνόδου για να αφανίσουν τη δοξασία της μετενσάρκωσης, που είναι παγκόσμιος νόμος.

Τα νεογέννητα παιδιά τις τρεις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους, δεν γνωρίζουν κανέναν άλλον εκτός από τους γονείς τους και αυτούς αμυδρά, όπως μας λένε οι γιατροί. {Αυτά διάλεξαν τους γονείς}. Όποιος ξένος τα πλησιάσει κλαίνε γιατί τρομάζουν. Πολλές φορές γελάνε στον ύπνο τους και βγάζουν άναρθρες φωνούλες. Τι συμβαίνει άραγε; Κατά την άποψη μου, τη στιγμή εκείνη το νεογέννητο ευρίσκεται σε πνευματική επαφή με την ουράνια αφετηρία του, από την οποία ξεκίνησε, και εκδηλώνει τη χαρά του.

Ο Ιεροφάντης δίδασκε στους μύστες σχετικά με τη μετενσάρκωση: «Η μετενσάρκωση αποτελεί παγκόσμιο νόμο και συνεχίζεται αιώνια, όπως αιώνιες είναι η δημιουργία και η ζωή. Η λειτουργία του νόμου αυτού εκφράζει τη θεϊκή αγάπη,  δίνοντας συνεχώς στον άνθρωπο ευκαιρίες βελτίωσης και ανόδου σε ανώτερα επίπεδα φωτός. Όλοι ενσαρκωνόμαστε χιλιάδες φορές με τη θέληση μας, μέχρι να ανέλθουμε στα μακάρια πεδία. Οι μετενσαρκώσεις σταματούν μόνο όταν η ψυχή το θελήσει, γιατί μένει ικανοποιημένη από το επίπεδο φωτός στο οποίο βρίσκεται, ή έχει φθάσει στην τελειότητα και ξαναγυρνά κοντά στον παγκόσμιο νου. Αυτός που πεθαίνει σε παιδική ηλικία μπορεί να μην πρόλαβε να μολυνθεί από τα ελαττώματα του κόσμου, ή να προστατεύτηκε από την κακή χρήση του χρόνου της ζωής, αλλά έχει πρόβλημα στην απόκτηση πείρας και παιδείας για την υποβοήθηση της ψυχής του. Η ευαρέσκεια του δημιουργού προς τον άνθρωπο κατά την ενσάρκωση, εκφράζεται με τη σφραγίδα της λήθης που τοποθετεί σε αυτόν, για να μη θυμάται τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του. Αν θυμόταν δεν θα μπορούσε να ευτυχήσει στην παρούσα ζωή και να αντέξει το βάρος των αναμνήσεων ανεπιθύμητων καταστάσεων του παρελθόντος. Η ανάδυση των αναμνήσεων μιας ψυχής πολλές φορές παραχωρείται σαν χάρη του δημιουργού, σε άτομα, που πρέπει να αφυπνιστούν για να θυμηθούν την αποστολή που έχουν να εκτελέσουν. Η ψυχή είναι θεϊκή έκφραση και γι αυτό δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε. Σαν έκφραση του θεού είναι αιώνια και προϋπήρχε της υλικής δημιουργίας. Το υλικό σώμα είναι μόνο ο σαρκικός φορέας για μια μορφή δοκιμασίας της ψυχής και το εγκαταλείπει όταν πρόκειται να αναχωρήσει για το ουράνιο ταξίδι της.»

Η έρευνα ενός υπερβατικού θέματος ή μιας δοξασίας δεν προεξοφλεί ότι ο ερευνητής θα βρει τις αποδείξεις που θέλει και χρειάζεται. Η ψυχή είναι τμήμα της θεϊκής ουσίας· δεν μπορούν να υπάρξουν χειροπιαστές αποδείξεις που να βεβαιώνουν την ύπαρξη της. Είναι σαν να ζητάμε αποδείξεις για τον θεό. Το να αρνούμαστε τη μετενσάρκωση μόνο από θρησκευτικό φανατισμό δεν προάγουμε την αλήθεια, γιατί ολόκληρη η φύση που μας περιβάλλει αναγεννάται συνεχώς. Μήπως ο χριστιανισμός δίνει πειστικές απαντήσεις με το δόγμα του για τους άχαρους παραδείσους, τα μαρτύρια της κόλασης ή για την πολυδιαφημισμένη αλλά αναπόδεικτη ανάσταση νεκρών που ευαγγελίζεται; Η επιστήμη δίνει υλιστικούς ορισμούς της ψυχής και αντί να προσφέρει βλάπτει.

Στα ανώτερα υπερβατικά πεδία υπάρχει η επαναγέννηση και είναι θέμα ενεργειακών διαδικασιών. «Η επαναγέννηση σε πεδία αραιώσεων γίνεται από την επιθυμία της οντότητας να ανανεώσει το ενεργειακό περίβλημα της ψυχής της. Αυτός που πρόκειται να επαναγεννηθεί προεπιλεγεί τους γονείς του με προσοχή και πάντα σε συνεννόηση μαζί τους, για να σχηματίσουν τη μορφή που αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει. Η επαναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με την εκπομπή νιονικής ενέργειας του εγκεφάλου των δύο γονέων, πάνω στο αιθερικό πεδίο. Εμφανίζονται δύο έντονες κυανές φλόγες οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους μόλις γίνει εκπομπή της νιονικής ενέργειας του προς αναγέννηση ανθρώπου. Τότε εμφανίζεται μια τρίτη πιο έντονη φλόγα που είναι η μέλλουσα να αναγεννηθεί ψυχή. Πάνω σε αυτή προβάλλεται όλο το αρχείο νόησης των γονέων και του μελλοντικού τέκνου με νιονικές ακτίνες. Μέσα από την τριπλή φλόγα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εμφανίζεται το υπερβατικό σώμα του νεογέννητου τέκνου το οποίο πρέπει να βιώσει μια μικρή περίοδο προσαρμογής στις συνθήκες του ενεργειακού πεδίου που ζει και κατόπιν συνεχίζει να ζει κανονικά τη ζωή του. Στις περιπτώσεις αυτές το άτομο γεννιέται σοφό, γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει στη νέα του ζωή όλες τις εμπειρίες του παρελθόντος που βρίσκονται καταχωρημένες στην ουδετέρα υπόφυση του δικού του εγκεφάλου, αλλά και των γονέων του και τις οποίες κληρονόμησε. Μπορεί πριν αναγεννηθεί να παραδίδει στο κοσμικό αρχείο φύλαξης όλο το αρχείο των ασχολιών της ζωής του και να το παραλαμβάνει με την αναγέννηση του ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσει τις ίδιες ασχολίες στη νέα του ζωή εφ' όσον το επιθυμεί. Τον ίδιο τρόπο δημιουργίας εφαρμόζουν πολλοί εξωγήινοι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί τους σύμπαντος, που έχουν μελετήσει τον τρόπο αναγέννησης των υπερβατικών οντοτήτων.»

Καθένας από εμάς πολλές φορές έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες που βρίσκονται έξω από τα όρια αντίληψης των αισθήσεων του. Η παραπάνω επαναγέννηση δεν έχει καμία σχέση με τη γέννηση που γνωρίζουμε εμείς σήμερα και ίσως στο κοντινό μέλλον να γίνει μια γήινη πραγματικότητα. Μοιάζει περισσότερο με στιγμή προσμονής και άφιξης αγαπημένου επισκέπτη που έλειπε σε ταξίδι, παρά με γέννηση ανθρώπου.

Όλα αυτά γράφονται για να κατανοήσουμε την ψυχή μας και να τη βοηθήσουμε στην άνοδο της στον φωτεινό κόσμο του σύμπαντος, για να μην βρεθεί άστεγη. Το υλικό σώμα δεν θεωρείται σπουδαίο τμήμα του συμπαντικού οργανισμού, αλλά μόνο η ψυχή. Εμείς του δώσαμε μεγάλη αξία γιατί πολώσαμε την ύπαρξη μας στην ύλη και αδιαφορήσαμε για το πνεύμα.

Πηγή: Γεράσιμος Καλογεράκης, Η Υπέρτατη Μύηση, εκδ. Δίον

ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

Ως μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου θεωρούμε την, μετά τον θάνατο, επαναφορά του στην ζωή με έναν νέο οργανισμό.

Η μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου έχει άμεση σύνδεση με τον νόμο της εξελίξεως, γιατί μέσω της διαδικασίας των πολλών ενσαρκώσεων η ψυχή εξελίσσεται από την κατωτέρα ζωική μορφή στον άνθρωπο (για το περιβάλλον της Γης), αλλά και πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου χωρίς πέρας.

Ο θάνατος αποτέλεσε το αίτιο εμφανίσεως όλων σχεδόν των θρησκειών και των σωτηριολογικών τους δογμάτων. Οι βιβλικές θρησκείες διδάσκουν τους οπαδούς τους ότι η πίστη καθώς και η τήρηση των κανόνων που αυτές διδάσκουν εγγυώνται την συνέχεια της προσωπικότητάς τους στον «παράδεισο», δηλαδή σε έναν χώρο μη δυνάμενο να εντοπιστεί από τους εν ζωή ευρισκομένους, για την ύπαρξη του οποίου η μόνη αψευδής απόδειξη είναι η «πίστη» και το κύρος αυτών που «αποκαλύπτουν» την ύπαρξή του.

Στις μυστηριακές παραδόσεις της Ινδίας, της Αιγύπτου και της Αρχαίας Ελλάδας, η μετενσάρκωση αποτελούσε τον πυρήνα κάθε διδασκαλίας. Με την μετενσάρκωση ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Πλάτων αλλά οι βάσεις της προέρχονται από τους Πυθαγορείους και τους Ορφικούς. Η ιδέα αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σήμερα στον Ινδουισμό και τον Βουδισμό και αποτελεί το βασικό πιστεύω των θεοσοφιστών, ενώ ο χριστιανισμός την αποκρούει.

Το θέμα της αποδοχής ή μη της εννοίας της μετενσαρκώσεως μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο με άμεσες αποδείξεις όσο και με έμμεσες. Στην Καινή Διαθήκη γίνεται μνεία στην μετενσάρκωση, η οποία θεωρείται ως αυτονόητη από μαθητές του Ιησού (βλέπε κατά Ματθαίο κεφ. ΙΑ παρ. 9-15, κεφ. ΙΣΤ παρ. 13-17, κεφ. ΙΖ παρ. 10-13  κατά Μάρκο κεφ. Η παρ. 27-30, κεφ. Θ παρ. 11-13,  Κατά Λουκά κεφ. Θ παρ. 18-20, κατά Ιωάννη κεφ. Θ παρ. 2) .Όμως ο Χριστιανισμός, όπως τον διαμόρφωσε το ιερατείο, την απορρίπτει.

Η μετενσάρκωση εξηγεί με λογικό τρόπο τις τεράστιες διαφορές πού παρουσιάζουν οι άνθρωποι στην ηθική και πνευματική ανάπτυξη τους, ενώ βιολογικώς λειτουργούν ομοιότυπα. Ποια άβυσσος χωρίζει έναν πρωτόγονο άνθρωπο, με ζωώδη αισθήματα και ασθενική διάνοια ή έναν συνειδητό κακούργο, από έναν εξελιγμένο άνθρωπο με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση και αγνό χαρακτήρα, που έμφυτα αποστρέφεται το κακό; Η κολοσσιαία αυτή διαφορά μπορεί να εξηγηθεί μόνον με την διαφορετική ηλικία των ψυχών και το πλήθος των ενσαρκώσεων.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

(απόσπασμα) https://lykomidis.wordpress.com

------------------------------------------

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα: ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΨΥΧΗ – ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Οι άρρητες γνώσεις των προγόνων μας σχετικά με τη μετενσάρκωση και επαναγέννηση, σύμφωνα με τον συμπαντικό νόμο, θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες του υλισμού και να ασχοληθούμε με τις υπερβατικές και ψυχολογικές αναζητήσεις μας. Η μετενσάρκωση ή επαναγέννηση, ήταν Αρχαία Ελληνική δοξασία και κοσμικός νόμος για τις περισσότερες θρησκείες της ανατολής.

Αν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα και η τελειότητα του σύμπαντος, τότε είμαστε παράλογοι και εκτός πραγματικότητας. Η χριστιανική θρησκεία διδάσκει ότι η ψυχή εμφανίζεται από το πουθενά, ότι έχει μόνο ένα στιγμιαίο παρόν και ένα άπειρο μέλλον, καταστρατηγώντας όλους τους νόμους δημιουργίας των όντων με παρελθόν- παρόν- μέλλον. Η χριστιανική θρησκεία στα αρχικά της στάδια, δεχόταν τη μετενσάρκωση, μέχρι τον έβδομον αιώνα. Επειδή όμως ήθελε τον απόλυτο έλεγχο της ψυχής των πιστών και χωρίς αντιρρήσεις, αφόρισε κάθε αντίθετη ιδεολογία και νόμισε πως έλυσε το πρόβλημα της. Χρειάστηκαν πολλοί άγιοι [!!!] ιεράρχες και εφτά τρισαναθέματα της Ζ' οικουμενικής συνόδου για να αφανίσουν τη δοξασία της μετενσάρκωσης, που είναι παγκόσμιος νόμος.

Το να αρνούμαστε τη μετενσάρκωση μόνο από θρησκευτικό φανατισμό δεν προάγουμε την αλήθεια, γιατί ολόκληρη η φύση που μας περιβάλλει αναγεννάται συνεχώς.

……………………..

Αυτός που πρόκειται να επαναγεννηθεί προεπιλεγεί τους γονείς του με προσοχή και πάντα σε συνεννόηση μαζί τους, για να σχηματίσουν τη μορφή που αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει.

Η επαναγέννηση σε πεδία αραιώσεων γίνεται από την επιθυμία της οντότητας να ανανεώσει το ενεργειακό περίβλημα της ψυχής της.

Η επαναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με την εκπομπή νιονικής ενέργειας του εγκεφάλου των δύο γονέων, πάνω στο αιθερικό πεδίο. Εμφανίζονται δύο έντονες κυανές φλόγες οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους μόλις γίνει εκπομπή της νιονικής ενέργειας του προς αναγέννηση ανθρώπου. Τότε εμφανίζεται μια τρίτη πιο έντονη φλόγα που είναι η μέλλουσα να αναγεννηθεί ψυχή. Πάνω σε αυτή προβάλλεται όλο το αρχείο νόησης των γονέων και του μελλοντικού τέκνου με νιονικές ακτίνες. Μέσα από την τριπλή φλόγα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εμφανίζεται το υπερβατικό σώμα του νεογέννητου τέκνου το οποίο πρέπει να βιώσει μια μικρή περίοδο προσαρμογής στις συνθήκες του ενεργειακού πεδίου που ζει και κατόπιν συνεχίζει να ζει κανονικά τη ζωή του.

 Στις περιπτώσεις αυτές το άτομο γεννιέται σοφό, γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει στη νέα του ζωή όλες τις εμπειρίες του παρελθόντος που βρίσκονται καταχωρημένες στην ουδετέρα υπόφυση του δικού του εγκεφάλου, αλλά και των γονέων του και τις οποίες κληρονόμησε.

Μπορεί πριν αναγεννηθεί να παραδίδει στο κοσμικό αρχείο φύλαξης όλο το αρχείο των ασχολιών της ζωής του και να το παραλαμβάνει με την αναγέννηση του ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσει τις ίδιες ασχολίες στη νέα του ζωή εφ' όσον το επιθυμεί.

Τον ίδιο τρόπο δημιουργίας εφαρμόζουν πολλοί εξωγήινοι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί τους σύμπαντος, που έχουν μελετήσει τον τρόπο αναγέννησης των υπερβατικών οντοτήτων.

Καθένας από εμάς πολλές φορές έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες που βρίσκονται έξω από τα όρια αντίληψης των αισθήσεων του. Η παραπάνω επαναγέννηση δεν έχει καμία σχέση με τη γέννηση που γνωρίζουμε εμείς σήμερα και ίσως στο κοντινό μέλλον να γίνει μια γήινη πραγματικότητα. Μοιάζει περισσότερο με στιγμή προσμονής και άφιξης αγαπημένου επισκέπτη που έλειπε σε ταξίδι, παρά με γέννηση ανθρώπου.

 Όλα αυτά γράφονται για να κατανοήσουμε την ψυχή μας και να τη βοηθήσουμε στην άνοδο της στον φωτεινό κόσμο του σύμπαντος, για να μην βρεθεί άστεγη. Το υλικό σώμα δεν θεωρείται σπουδαίο τμήμα του συμπαντικού οργανισμού, αλλά μόνο η ψυχή. Εμείς του δώσαμε μεγάλη αξία γιατί πολώσαμε την ύπαρξη μας στην ύλη και αδιαφορήσαμε για το πνεύμα

Ο θάνατος δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ευεργέτης του σώματος και ο Λυτρωτής της ψυχής. Είναι η πνευματική μεταφορά από τον υλικό κόσμο στον επόμενο ανώτερο κόσμο ύπαρξης. Είναι η ανανέωση της ψυχής για την αρχή μιας νέας ζωής. Οδηγεί την ψυχή στα φωτεινά πεδία ή τη δοκιμασία μέχρι τη νέα ενσάρκωση της.

 Ο θάνατος διαφοροποιεί μόνο την υλική υπόσταση του ανθρώπου, αφού η ψυχή έρχεται από την αιωνιότητα, περνά στην υλική ζωή και φεύγει για την αθανασία. Είναι αθάνατη εμποτισμένη από τη θεία ουσία του Όλου Φωτός .

Η ψυχή είναι ο μόνος αληθινός εαυτός του ανθρώπου, που τον φέρνει σ' επαφή με το Δημιουργό. Με το θάνατο του σώματος η ψυχή αφυπνίζει μνήμες. Ενεργοποιεί τις δυνάμεις της. Πολλαπλασιάζει τις γνώσεις χωρίς μάθηση. Αναζητά το παρελθόν της και αναγνωρίζει ότι είχε ξεχάσει με την ενσάρκωση της. Εντάσσεται εκεί που ανήκει αν δεν τη βαραίνουν τύψεις και ενοχές όπου απαιτείται χρόνος μεταμέλειας και εξιλέωσης.

Η ψυχή είναι ενέργεια που καλύπτει κάθε κύτταρο του ανθρώπινου σώματος. Ο θάνατος συμπυκνώνει την ψυχή που είναι το σύνολο ενέργειας των κυττάρων και έχει φωτοφόρα μορφή , αφού είναι δημιούργημα του φωτός. Όλα τα κύτταρα του σώματος δεν πεθαίνουν ταυτόχρονα · παραμένουν για λίγο διάστημα εστίες φωτός της ψυχής σε μια προσπάθεια της να επαναφέρει το σώμα στη ζωή. Η ψυχή δε μετατρέπεται σε ύλη κι ας είναι ενέργεια, μπορεί να εισχωρεί σε υλικά σώματα και να τα ενεργοποιεί, μεταφέροντας τη θεία πνοή σ ' αυτά.

'Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα, μετατρέπεται σε φωτεινό στρόβιλο, που δε σας επιτρέπει η ατέλεια των αισθήσεων σας να τον ιδείτε. Ο θάνατος απλά προδικάζει τη δημιουργία ενός άλλου υλικού σώματος με τα στοιχεία της ψυχής του παλαιού, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί σαν όχημα μεταβίβασης στο υλικό πεδίο. Όχι βέβαια υποχρεωτικά στη Γαία.

Ο θάνατος οδηγεί στην αιωνιότητα και την αθανασία , τις ψυχές εκείνες που με την ενσάρκωση τους ανέβηκαν στα ανώτερα πεδία και συντονίστηκαν στις υψηλότερες συχνότητες του Όλου Φωτός.

Οι ενσαρκώσεις της ψυχής αποτελούν προσπάθειες βελτίω σης της και ανόδου, κατατείνοντας στην τελείωση της. Το εφαλτήριο για την τελείωση της είναι η αγάπη που την εκτοξεύει μέχρι το θείο με το οποίο προσπαθεί να συνενωθεί , και από το οποίο προέρχεται. Γεννιέται αγαθή, μεταβάλλεται από την κακία και τα υλιστικά ερεθίσματα, τα οποία τη μεταμορφώνουν σε εχθρό του κόσμου και του εαυτού της. Είναι ωραία ή άσχημη από τις εκδηλώσεις του υλιστικού σώματος, των αισθήσεων, το καλό ή το κακό, το δίκαιο ή το άδικο, ανθρώπινες αντιλήψεις που έρχονται με τη ζωή και φεύγουν με το θάνατο, που τη μεταφέρει στα επίπεδα της συμπαντικής πραγματικότητας.

Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το νεκρό σώμα είναι συμπυκνωμένη σε ενεργειακό σκεπτόμενο σύνολο. Στον αστερισμό των Ταρτάρων (Κάνωπος με δική μας ονομασία) υπάρχουν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία διπλής πολικότας (κόλαση με δική μας ονομασία) στα οποία εγκλωβίζεται η ψυχή των κακών ανθρώπων, όπου αναδύονται μνήμες, τύψεις και φοβίες, που είναι καταχωρημένες στην ουδέτερα υπόφυση του εγκεφάλου, και παρέχεται ο χώρος και ο χρόνος για μεταμέλεια, περισυλλογή και εξιλέωση, μέχρι την εντολή της νέας ενσάρκωσης.

Ο χρόνος αναμονής για νέα ενσάρκωση δεν μπορεί να ξεπερνά την διάρκεια του ψυχογονικού χρόνου (6 χ 6 χ 6 = 6 εις την τρίτην =216) που είναι ο χρόνος δοκιμασίας αλλά και ο χρόνος των γονέων οι οποίοι δεν ενσαρκώνονται αν δεν υποδεχθούν τη ψυχή και του τελευταίου παιδιού τους. Αν ένας νέος πεθάνει πριν τον πατέρα του, τότε την ψυχή του την παραλαμβάνουν υπερβατικές οντότητες εντεταλμένες για το σκοπό αυτό. Οι αγνές ψυχές , αυτές που είχαν συντονισθεί με τους κραδασμούς του Όλου Φωτός, μεταβαίνουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων του Ωρίωνα (ΝΕΒ ULA-42) και ανάλογα με το βαθμό τελείωσης δίνεται και η εντολή ενσάρκωσης ή ανόδου. Οι ψυχές των παιδιών και των νέων ατόμων μπαίνουν αμέσως στην κατάσταση αναμονής για ενσάρκωση.

Οι ψυχές που καταλήγουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων, αναγνωρίζονται μεταξύ τους · δεν υπάρχουν βαθμοί συγγένειας γιατί όλες είναι αδελφές ψυχές  και αναπέμπουν ύμνους και ευχαριστίες στο Όλον Φως. Οι σχέσεις δεσμού των ψυχών μεταφέρονται και στις ενσαρκώσεις σαν συμπάθεια , φιλία, έρωτας και αγάπη.
Οι καταξιωμένες ψυχές οδεύουν στα νιονικά πεδία φωτός και αναζητούν το Υπέρλαμπρο φως του Δημιουργού. Ο χρόνος και οι αποστάσεις δεν έχουν νόημα για τη ψυχή που κινείται με την ταχύτητα της σκέψης , λάμπει σαν το φως του ήλιου και αναζητά την αιώνια πηγή φωτός.

Η ενεργειακή δομή των ψυχών των γονέων βρίσκεται σε συνεχή επαφή με αυτή των τέκνων τους , είτε ο γονέας ζει, είτε έχει πεθάνει.

Η εντολή μετενσάρκωσης δεν δίδεται υποχρεωτικά για τη Γαία, μπορεί να δοθεί και για άλλους πλανήτες , γαλαξίες ή σύμπαντα μετά από επιθυμία της ψυχής.
Οι πολύ κακές ψυχές (κακούργες ψυχές) δεν είναι αθάνατες · δεν ενσαρκώνονται ξανά, αποσυντίθενται, κονιορτοποιούνται, χάνονται στο διάστημα, αφού η κακία εξανεμίζει και το τελευταίο ίχνος ενεργείας που απαιτείται για τη συγκόληση και συνοχή των μορίων της. Μόνο η ύλη και τα μηνύματα των αποστατών εκτρέπουν τη ψυχή από τη φωτοφόρα οδό του Δημιουργού.

Το κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα που προέρχονται από τα βιβλία του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερ. Καλογεράκη, «Η Υπέρτατη Μύηση» και «Η Διαθήκη Του Προμηθέα», εκδ. Δίον. Περισσότερες γνώσεις και πληροφορίες (σε παγκόσμια αποκλειστικότητα), στα βιβλία του στρατηγού.

-------------------------------

 ΓΙΑΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ;;;

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν - ως τον 6ο αιώνα- ΜΙΑ ΑΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ακόμα η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451.

Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΝ ΠΡΩΗΝ ΕΤΑΙΡΑΣ), Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, ΠΑΡΑΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ, ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΠΕΜΠΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ» ΤΟ 553 ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΛΙΟ ΤΡΟΠΟ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 165 ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΝ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ.

Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ. Επειδή έτσι αποφάσισε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα. ΟΜΩΣ… ΟΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ, ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΘΝΗΤΩΝ.

ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΟΡΦΙΚΟΥΣ, Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΧΕΙ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ, η οποία αποκτάται από τας εμπειρίας του συνόλου των βίων ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΙΣΤΗ ή ΔΟΓΜΑ. (Αλτάνη)
Σκοπός της ύπαρξης του Νόμου της Μετενσάρκωσης, όπως εξάλλου και κάθε άλλου ρυθμού της φύσης, είναι η τελειοποίηση του όντος, να γίνεται δηλαδή όλο και πιο λεπτό, όλο και πιο αγνό, εξαγνισμένο από τις απατηλές καταστάσεις της ύλης και των κατωτέρων τάσεων, που το σκλαβώνουν μέσα στην άγνοια και τον πόνο.
Μέσα από τις διαδοχικές μετενσαρκώσεις το ανθρώπινο πνεύμα τελειοποιείται, αποκτά διάφορες αναγκαίες εμπειρίες και γνώσεις και ανυψώνεται όλο και περισσότερο προς την πηγή του Πνευματικού Φωτός, τον Παγκόσμιο Νου, από τον οποίο έχει αποσπαστεί.
Χωρίς την ύπαρξη του Συμπαντικού Νόμου της Μετενσάρκωσης, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης τα Ιερά Ελευσίνια Μυστήρια και όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια.

Φυσικά η γνώση περί Μετενσάρκωσης, είναι αντίθετη με το ισχύον δόγμα διότι με την άγνοια του Συμπαντικού αυτού Νόμου συντηρείτε η αιώνια κόλαση…Δεν χρειάζεται νομίζω περεταίρω ανάλυση αυτό.

Ο ΩΡΙΓΕΝΗΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ "ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΗΡΞΑΝ".
Τα περί αναστάσεως είναι «φληναφήματα αυτών που δεν έχουν εσωτερικές εμπειρίες και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη λογική για πράγματα που δεν υπάγονται στο φυσικό πεδίο γνώσης».
«Οι ψυχές,» έλεγε, "προϋπήρξαν σε άλλους πνευματικούς κόσμους και μετά από έναν μεγάλο αριθμό ενσαρκώσεων, θα ξαναεπιστρέψουν σ' αυτούς τους ανώτερους κόσμους. Αυτά που λεω, έλεγε στους μαθητές του, δεν είναι η προσωπική μου γνώμη, είναι η πραγματικότητα».
Ο Ωριγένης καταδικάστηκε γι αυτές του τις ιδέες, από την Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο, το 553.

(Αποσπάσματα από παλαιότερες σχετικές αναρτησεις)

Μετενσάρκωση και Κοσμική Αρμονία: Ταξίδι προς το Θείο

Σε αυτό το βίντεο, εξερευνούμε τη φιλοσοφία του Πλάτωνα για τη μετενσάρκωση και το αιώνιο ταξίδι της ψυχής προς την τελειότητα και τη σοφία. Μέσα από κάθε νέα ζωή, η ψυχή μαθαίνει, εξελίσσεται και πλησιάζει περισσότερο στην αλήθεια και το θείο. Ανακαλύψτε πώς η μετενσάρκωση δεν είναι απλώς μια διαδικασία γέννησης και θανάτου, αλλά μέρος ενός ευρύτερου κοσμικού σχεδίου.

HellenicVibesGr

----------------------------------

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ 

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα: ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Οι αρχαίοι διανοητές εξετάζουν το φυσικό σώμα του ανθρώπου όχι ως κάτι ξεχωριστό, όπως κάνει η  σύγχρονη επιστήμη (ανατομικά, βιολογικά, φυσιολογικά), αλλά πάντοτε σε σχέση με την ψυχή που εδρεύει σε αυτό. Χάρη στην ψυχή, το σώμα κινείται, λειτουργεί, ζει. Είναι απλά το όργανο που αυτή χρησιμοποιεί. Σώμα χωρίς ψυχή είναι αδιανόητο. Για τους Πυθαγόρειους και Πλατωνικούς η λέξη άνθρωπος σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από τον ορατό άνθρωπο και, στην κυριολεξία, με τον όρο αυτόν εννοούσαν αποκλειστικά τον άνθρωπο, ως το πνεύμα και την ψυχή την ενσαρκωμένη προσωρινά στο ανθρώπινο σώμα. «άνθρωπος εστί ψυχή σώματι χρωμένη» (Πλάτων, Τιμαίος 42 D, Φαίδων 111 Α).

 Η ψυχή έλκει την καταγωγή της από το νοητικό πεδίο, για να εκδηλώσει την διαπλαστική και οργανική της ικανότητα. Κατέχει διάμεση θέση μεταξύ νοητού και αισθητού και έρχεται να εμψυχώσει τα σώματα, γεννώντας τον χώρο και τον χρόνο. Αποτελεί τμήμα της παγκόσμιας ψυχής του κόσμου η οποία μερίζεται σε ατομικές ψυχές, με σκοπό την απόκτηση της εμπειρίας του υλικού πεδίου.

Το θέμα της μετενσάρκωσης απασχόλησε τον Πυθαγόρα και αποτέλεσε σπουδαίο έρεισμα για την ηθική και θρησκευτική του δοξασία. Επειδή, όμως, το πρόβλημα της επιβίωσης της ψυχής και της μελλοντικής της σταδιοδρομίας ανάγεται σε πνευματικές σφαίρες και προϋποθέτει πνευματική εξέλιξη, πρέπει να απασχολούσε μόνον τους μαθητές ανώτερου βαθμού, αυτούς που ήδη είχαν μυηθεί στην όλη κοσμοθεωρία και βιοθεωρία του μεγάλου φιλόσοφου. Επομένως, πρέπει να ήταν μυστική και να μην την κοινοποιούσαν στον λαό. Το σημαντικό όμως αυτό θέμα, αναπτυσσόταν ασφαλώς τόσο στους «ακροαματικούς» όσο και στους ανώτερους μυητικούς βαθμούς. Κι όπως είναι φυσικό, στους πρώτους από εξωτερικής πλευράς, ενώ στους άλλους από εσωτερικής.

Το θέμα της μετενσάρκωσης ήταν διαδεδομένο σε όλα τα στρώματα του λαού με μορφή εξωτερικών μύθων που περιλάμβαναν στοιχεία δεοντολογικά.

Την θεωρία της μετενσάρκωσης διδάχθηκε ο Πυθαγόρας από το δάσκαλό του Φερεκύδη τον Σύρο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι την αποκόμισε από τον Ορφισμό, στα μυστήρια του οποίου είχε μυηθεί.

Γιατί η ψυχή εγκαταλείπει την ευδαιμονία της και έρχεται να δοκιμαστεί ενσαρκωμένη σε υλικό σώμα; Ο Πλωτίνος, ο καθαυτό ιδρυτής του Νεοπλατωνισμού απαντά στις Εννεάδες (IV 3,14) ότι, αν παρέμενε στο νοητό κόσμο η ψυχή, θα διατελούσε σε αδράνεια, χωρίς να μπορεί να προσφέρει τίποτα στην καθολική εξέλιξη, αλλά ούτε και η ίδια θα εμπλουτιζόταν με την πείρα που της είναι αναγκαία για να δράσει.
Μέσα από τις δοκιμασίες στoν υλικό κόσμο, κινητοποιεί και δραστηριοποιεί τις υπάρχουσες γνώσεις της, εφαρμόζει τις άπειρες δυνατότητες της και επανέρχεται πιο ισχυρή και τελειότερη από όσο ήταν πριν κατέλθει.
Ο ίδιος συνεχίζει, υποστηρίζοντας ότι, ακόμα κι αν η κάθοδος της ψυχής σε ένα σώμα θεωρηθεί αναγκαιότητα της παγκόσμιας οργάνωσης ή λειτούργημα και όχι τιμωρία, δεν παύει να είναι για την ψυχή μια μεγάλη δοκιμασία από την οποία αυτή πρέπει να βγει νικήτρια. Εξαρτάται, λοιπόν, από την ενσαρκωμένη ψυχή αν η δοκιμασία της θα είναι ωφέλιμη και αποδοτική για την εξέλιξή της.  Ο Πλωτίνος παρατηρεί ότι όλες οι ψυχές δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο στη δοκιμασία της ενσάρκωσης. Μερικές υποκύπτουν στο κακό και στην αδικία.

Ο Ολυμπιόδωρος (σχόλια Φαίδωνα του Πλάτωνα) περιγράφει την κάθοδο της ψυχής με θαυμαστό τρόπο: «Η ψυχή κορικώς κατέρχεται (σ.σ. με τον τρόπο της Περσεφόνης) σε γένεση, (σ.σ. Κόρη είναι το όνομα της Περσεφόνης), μερίζεται όμως από τη γένεση Διονυσιακώς, τοποθετείται στο σώμα Προμηθεϊκώς, άρα απελευθερώνεται από τα δεσμά της με τη χρησιμοποίηση της δύναμης του Ηρακλέους, επανασυναρμολογείται σε σύνολο με τη βοήθεια του Απόλλωνος και της Σωτήρος Αθηνάς και εξαγνίζεται με την φιλοσοφική πειθαρχία».

Η σοφία των αρχαίων έκρυβε πίσω από τους μύθους του Ηρακλή, του Οδυσσέα και άλλων που κατέβηκαν στον Άδη και γρήγορα επέστρεψαν από αυτόν, την απελευθέρωση από τη δουλεία της ενσάρκωσης, μέσω της εξαγνιστικής πειθαρχίας. Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ηρακλής, εξαγνισμένος με ιερές μυήσεις, πήρε θέση ανάμεσα στους θεούς. Είναι γνωστή η τρομερή κατάσταση της ψυχής του όσο διάστημα ήταν αιχμάλωτος της σωματικής του φύσης.

Ο Πίνδαρος σε ένα απόσπασμα ενός ποιήματος που αναφέρει τον διάλογο του Πλάτωνα Μένων αναφέρει, ότι η Περσεφόνη στέλνει τις ψυχές που δέχθηκε στα βασίλεια του Άδη για κάθαρση, στον πάνω κόσμο ύστερα από εννέα χρόνια. Και ότι από τις ψυχές αυτές προέρχονται μεγαλοφυείς βασιλιάδες και δυνατοί άνδρες τόσο σε δύναμη όσο και σε σοφία.

Ο Εμπεδοκλής ασχολείται με τη θεωρία της περιπλάνησης των ψυχών σε μια σειρά από διασωθέντα αποσπάσματα (Diels, Προσωκρατικοί). Στο απόσπασμα Β 115 λέει ότι, εάν μια ψυχή κηλιδωθεί από πράξη φόνου, επιορκίας ή άλλου εγκλήματος, «ντύνεται» τη μορφή θνητού και περιφέρεται μακριά από την χώρα των Μακάρων και παραδίνεται από το ένα στοιχείο στο άλλο. «Ένας εξ αυτών είμαι κι εγώ, ένας από τους θεούς εξόριστος και περιπλανώμενος, διότι ακολούθησα τις προτροπές της Διχόνοιας», ομολογεί ο ίδιος ο Εμπεδοκλής. Στο απόσπασμα Β 117 ισχυρίζεται ότι υπήρξε νεανίας, κόρη, θάμνος, πτηνό κι άφωνο ψάρι....

Ο Πορφύριος, από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, αρνείται σε δυο σημεία την πλατωνική θέση, λέγοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να τεθεί σε σώμα ζώου, όπως και ότι η ανθρώπινη ψυχή «άπαξ καθαρθείσα», δεν επανέρχεται πλέον σε σώμα ανθρώπου, αλλά ακολουθεί το πεπρωμένο της που είναι η αποθέωση, δηλαδή η εγκατάστασή της σε Μακάρια Πεδία.

Το κείμενο της πινακίδας της Πετηλίας.
Περισσότερα στον τελευταίο  σύνδεσμο
στο κάτω μέρος της ανάρτησης.

Εξαίρεση αποτελούν οι ψυχές των ηρώων που επανέρχονται οικιοθελώς στη Γη και ενσαρκώνονται, για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Τέτοια περίπτωση θεωρεί τον Πυθαγόρα που ενσαρκώθηκε με σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την πείρα του στην ανθρωπότητα. Το γεγονός ότι ο Πυθαγόρας μυήθηκε στα διάφορα Μυστήρια δεν αλλάζει την κατάσταση, γιατί έπρεπε να «αναμνηστεί» την αλήθεια που «εν σπέρματι» κατείχε και να προσαρμοστεί στο χώρο και στο χρόνο που γεννήθηκε.

Η νέα ζωή δεν αρχίζει να αναπτύσσεται εκεί ακριβώς που είχε σταματήσει. Δεν επαναλαμβάνει και δεν συνεχίζει μόνον την προηγούμενη επιφανειακή προσωπικότητα και την εξωτερική εμφάνισή μας. Διαδραματίζεται μια αφομοίωση, μια αποβολή, μια ενδυνάμωση και μια αλλαγή των παλιών χαρακτηριστικών και κινήτρων, μια ανακατάταξη της προηγούμενης εξέλιξης και μια επιλογή μελλοντικών στόχων, χωρίς να καρποφορήσει και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εξέλιξης.

Γιατί κάθε γέννηση είναι μια καινούρια αρχή η οποία, αν και στηρίζεται στο παρελθόν, δεν αποτελεί την μηχανική του προέκταση. Η αναγέννηση δεν είναι μια διαρκής επανάληψη, αλλά μια διαδικασία, το μηχανικό μέρος μιας εξελικτικής διαδικασίας.

Σρι Ορομπίντο: "Απλώς και μόνον το γεγονός ότι οι άνθρωποι μιλούν για αναγέννηση και ότι μια τέτοια ιδέα υφίσταται, σημαίνει ότι ένα απόθεμα ψυχικών εμπειριών που σχετίζονται με αυτόν τον όρο θα πρέπει πράγματι να υπάρχει. Η αναγέννηση είναι μια επιβεβαίωση που θα πρέπει να περιλαμβάνεται ανάμεσα στις πιο βασικές για την ανθρωπότητα."... 

http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/03/h-metensarkwsh-sthn-arxaia-ellada.html

_____________________________________

Γιατί σήμερα η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία;;;

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν - ως τον 6ο  αιώνα- μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Ακόμα η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451. Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα δεν δικαιολογούσε την περίπτωσή της σαν πρώην εταίρας), η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, παρακινώντας τον σύζυγό της Ιουστινιανό, συγκάλεσε την λεγόμενη «Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο» το 553 και με δόλιο τρόπο επηρέασε τους περισσότερους από τους 165 επισκόπους που ήταν παρόντες για να κηρύξουν ως αιρετικό δόγμα το Νόμο της μετενσάρκωσης.  Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της.

Γι αυτό από τότε μέχρι σήμερα, η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία. 

Όμως οι Συμπαντικοί Νόμοι δεν αλλάζουν ούτε καταργούνται από θνητούς.-

Κατά την Ορφικήν Παράδοσιν, Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΧΕΙ ΒΑΣΙΝ ΤΗΝ ΓΝΩΣΙΝ, η οποία αποκτάται από τας εμπειρίας του συνόλου των βίων ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΠΙΣΤΙΝ Η ΔΟΓΜΑ.

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΟΙ ΚΥΚΛΙΚΕΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Πινακίδες Ορφικαί, μνήμαι προγονικαί - Μετενσάρκωσις