Ο ΘΕΙΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

Ο θείος Ορφέας έζησε σε προϊστορική εποχή και για τον λόγο αυτόν δεν υπάρχουν γι’ αυτόν ιστορικά δεδομένα. Εκείνο που παρέμεινε είναι μια παράδοση για την ύπαρξή του και το έργο του, η οποία διασώθηκε μέσω των ανθρωπίνων γενεών. 

Την παράδοση αυτήν την υιοθέτησαν οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους μυσταγωγημένους ανθρώπους όπως ο Πυθαγόρας. Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι όλη η Πυθαγόρειας διδασκαλεία έχει τις βάσεις της σε αυτήν την Ορφική Παράδοση, όσο μέρος αυτής είχε φθάσει μέχρι τις ημέρες του. Η Ορφική ιδεολογία για την Κοσμογονία και την Θεογονία περιλαμβάνει μεγάλης σπουδαιότητας υποθήκες για την ανθρωπότητα και αποκαλύπτει μέσω αλληγορικών εικόνων την εμφάνιση των κόσμων, των όντων των κόσμων και την αποθέωσή τους.

Ο θείος Ορφέας υπήρξε ο πρώτος μεγάλος μυσταγωγός, δηλαδή ο πρώτος άνθρωπος του οποίου η διανόηση δια του μήκους των ακτινών της έφθασε τα όρια των άλλων υπέρτερων κόσμων και άντλησε από εκεί την θεία γνώση, δια της οποίας και η Θεία δημιουργία κατανοείται και η εξέλιξη των νοητικών όντων αυτής, καθώς και η είσοδός τους σε θειότερους κόσμους, εκεί που επικρατεί η μακαριότητα. Το ανθρώπινο γένος, έχει ικανοποιητική λειτουργία φυσικής διανοήσεως μπορεί να ευδαιμονεί αλλά δεν μπορεί να έχει και μακαριότητα, διότι η μακαριότητα εκδηλώνεται στις φύσεις των Θεών.

Ο θείος Ορφέας έθεσε τις βάσεις μιας ιδεολογίας και άφησε εικόνες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την διανοητική πρόοδο των ανθρώπων αν τις υιοθετήσουν. Δυστυχώς όμως η ανθρώπινη αδυναμία δεν εκτίμησε την ιδεολογία του, με αποτέλεσμα μικρό μέρος αυτής να διασωθεί.

Εμείς οι κοινοί άνθρωποι, δυστυχώς, δεν έχομε μόνον αδυναμίες διανοήσεως και κρίσεως, αλλά και μεταβαλλόμαστε σε διαστρεβλωτές πολυτίμων διανοητικών εκδηλώσεων υπέροχων πνευματικών διδασκάλων. Στην περίπτωση του θείου Ορφέως το ανθρώπινο γένος δεν διέσωσε το πραγματικό περιβάλλον της διανοητικής αξίας αυτής της διδασκαλίας αλλά την κατέβασε στα πεδία της αδύνατης ανθρώπινης σκέψεως, απέδωσε σε αυτήν όλα τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσεως και όλες τις αντιφυσικές ενέργειες οι οποίες απορρέουν από τις σκέψεις της αδύνατης διανοήσεως των κοινών ανθρώπων. Η διανοητική αδυναμία των ανθρώπων απέδωσε χαρακτηρισμούς και στους Θεούς της  Ελληνικής θρησκείας, δια των οποίων κατέβασε την πνευματική τους αξία και την εξομοίωσε προς εκείνη των ανόητων ανθρώπων, την διεπομένη από την άγνοια και των κακών τους τάσεων. 

Εάν εξακολουθεί ακόμη να κακοδαιμονεί το ανθρώπινο γένος και να βαδίζει με ασταθές βήμα στην κοινωνική του ζωή, αυτό οφείλεται στο ότι παραμόρφωσε την υψίστη ιδεολογία των υπέροχων διδασκάλων του ανθρωπίνου γένους, των μεγάλων τούτων μυημένων στις Θείας αληθείας της Φύσεως και πρωτοπόρων της αγνής και Θείας διανοήσεως.

https://lykomidis.wordpress.com/

-------------------------------------

ΟΡΦΙΣΜΟΣ 

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Η ΑΣΤΡΙΚΗ ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ

ΟΡΦΕΑΣ-ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ: ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Η ΔΡAΣΗ ΤΟΥ ΟΡΦEΩΣ ΚΑΙ Η ΠΗΓH ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΙΓΓΑ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ, ΚΙ ΑΥΤΕΣ, ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΌΜΗΡΟΣ ΕΖΗΣΑΝ 16.500 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΕΛΕΤΗ ΒΑΣΕΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ 

Ορφέας - Εκείνος που Θυσιάστηκε για να Αποκτήσει η Ανθρωπότητα τη Σοφία των Θεών

[ΕΙΚΟΝΑ: Ζωγραφικη του Πολύγνωτου. Θράκες ακούν μαγεμένοι τον δαφνοστεφανωμένο Ορφέα  να παίζει λύρα. Λεπτομέρεια από αθηναϊκό ερυθρόμορφο αγγείο, περίπου το -450. Berlin, Staatliche Museen 3172. Staatliche Museen, Berlin License Plate 11 UK 1007 177. Ο Πολύγνωτος ήταν σημαντικός Αθηναίος αγγειογράφος του -5ου αιώνα, ο οποίος εργάστηκε με την ερυθρόμορφη τεχνική.]

----------------

Ο Ορφέας, ο Θράκας βάρδος, ο μεγάλος εμπνευστής των Ελλήνων, έπαψε να είναι γνωστός ως άνθρωπος και γιορταζόταν ως θεότητα αρκετούς αιώνες πριν από τη Χριστιανική Εποχή.

Ο Τόμας Τέιλορ (1758 – 1835) [ήταν Άγγλος μεταφραστής και νεοπλατωνιστής, ο πρώτος που μετέφρασε στα αγγλικά τα πλήρη έργα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα , καθώς και τα ορφικά αποσπάσματα] στο έργο του “Οι Μυστικοί Ύμνοι του Ορφέα”, γράφει:

«Όσο για τον ίδιο τον Ορφέα, μόλις ένα ίχνος της ζωής του μπορεί να βρεθεί ανάμεσα στα τεράστια ερείπια του χρόνου. Κάποτε ζούσε ένα άτομο ονόματι Ορφέας, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της θεολογίας στους Έλληνες. Ο θεμελιωτής της ζωής και της ηθικής τους. Ο πρώτος των προφητών και ο πρίγκιπας των ποιητών. Ο ίδιος απόγονος μιας Μούσας, που δίδαξε στους Έλληνες τις ιερές τελετουργίες και τα μυστήριά τους και από τη σοφία του οποίου, σαν από μια αέναη και άφθονη πηγή, έρεε η θεϊκή μούσα του Ομήρου και η υπέροχη θεολογία του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα».

Ο Ορφέας ήταν ο ιδρυτής του Ελληνικού μυθολογικού συστήματος, το οποίο χρησιμοποίησε ως μέσο για τη διάδοση της Φιλοσοφίας του. Μυήθηκε στα Μυστήρια των Καβείρων στη Σαμοθράκη, τα οποία αναμφίβολα συνέβαλαν στις γνώσεις του για την ιατρική και τη μουσική.

Ο Έρωτας του Ορφέα και της Ευρυδίκης είναι ένα από τα τραγικά επεισόδια της Ελληνικής Μυθολογίας και προφανώς αποτελεί το εξέχον χαρακτηριστικό του Ορφικού Τελετουργικού. Η Ευρυδίκη, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από έναν κακό που προσπαθούσε να την αποπλανήσει, πέθανε από το δηλητήριο ενός φιδιού που την τσίμπησε στη φτέρνα. Ο Ορφέας, διεισδύοντας στην καρδιά του κάτω κόσμου, γοήτευσε τόσο πολύ τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη με την ομορφιά της μουσικής του που συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Ευρυδίκη να επιστρέψει στη ζωή, αν ο Ορφέας μπορούσε να την οδηγήσει πίσω στη σφαίρα των ζωντανών χωρίς να κοιτάξει ούτε μια φορά γύρω του για να δει αν την ακολουθούσε. Τόσο μεγάλος ήταν ο φόβος του μήπως ξεμακρύνθηκε από αυτόν που, γύρισε το κεφάλι του και η Ευρυδίκη με μια συντετριμμένη κραυγή παρασύρθηκε πίσω στη γη του θανάτου.

Ο Ορφέας περιπλανήθηκε στη γη για λίγο απαρηγόρητος, και υπάρχουν αρκετές αντικρουόμενες εκδοχές για τον τρόπο του θανάτου του. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι σκοτώθηκε από κεραυνό. Άλλοι, ότι αποτυγχάνοντας να σώσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη, αυτοκτόνησε. Η γενικά αποδεκτή εκδοχή του θανάτου του, ωστόσο, είναι ότι τον διέσχισαν Κίκονες γυναίκες, των οποίων τις προτάσεις είχε απορρίψει.

Στο δέκατο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα αναφέρεται ότι, λόγω της θλιβερής του μοίρας στα χέρια γυναικών, η ψυχή που κάποτε ήταν ο Ορφέας, όταν προοριζόταν να ζήσει ξανά στον φυσικό κόσμο, προτίμησε να επιστρέψει στο σώμα ενός κύκνου παρά να γεννηθεί από γυναίκα.

Το κεφάλι του Ορφέα, αφού αποσπάστηκε από το σώμα του, ρίχτηκε με τη λύρα του στον ποταμό Έβρο, από όπου και έπλευσε στη θάλασσα, όπου, σφηνώνοντας σε μια σχισμή σε έναν βράχο, έδινε χρησμούς για πολλά χρόνια. Η λύρα, αφού κλάπηκε από το ιερό της και κατέστρεψε τον κλέφτη, πάρθηκε από τους θεούς και διαμορφώθηκε σε αστερισμό.

Ο Ορφέας έχει από καιρό τραγουδηθεί ως ο προστάτης της μουσικής. Με την επτάχορδη λύρα του έπαιζε τόσο τέλειες αρμονίες που οι ίδιοι οι θεοί συγκινήθηκαν και επαίνεσαν τη δύναμή του. Όταν άγγιζε τις χορδές του οργάνου του, τα πουλιά και τα ζώα συγκεντρώνονταν γύρω του, και καθώς περιπλανιόταν μέσα στα δάση, οι μαγευτικές του μελωδίες έκαναν ακόμη και τα Αρχαία δέντρα να κάνουν μεγάλη προσπάθεια να τραβήξουν τις δύσβατες ρίζες τους από τη γη και να τον ακολουθήσουν.

Ο Ορφέας είναι ένας από τους πολλούς Αθανάτους που έχουν θυσιαστεί για να αποκτήσει η ανθρωπότητα τη σοφία των θεών.

Με τον συμβολισμό της μουσικής του, μετέδωσε τα θεϊκά μυστικά στην ανθρωπότητα, και αρκετοί συγγραφείς έχουν δηλώσει ότι οι θεοί, αν και τον αγαπούσαν, ανησυχούσαν ότι θα ανέτρεπε το βασίλειό τους και γι' αυτό απρόθυμα περιέλαβαν την καταστροφή του.

Με την πάροδο του χρόνου, ο ιστορικός Ορφέας έγινε το σύμβολο της Ελληνικής Σχολής της Αρχαίας Σοφίας. Έτσι, ο Ορφέας ανακηρύχθηκε γιος του Απόλλωνα, της θεϊκής και τέλειας αλήθειας, και της Καλλιόπης, της Μούσας της αρμονίας και του ρυθμού. Με άλλα λόγια, ο Ορφέας είναι η μυστική διδασκαλία (Απόλλωνας) που αποκαλύπτεται μέσω της μουσικής (Καλλιόπη).

Η Ευρυδίκη είναι η ανθρωπότητα νεκρή από το τσίμπημα του φιδιού της ψευδούς γνώσης και φυλακισμένη στον κάτω κόσμο της άγνοιας. Σε αυτή την αλληγορία, ο Ορφέας συμβολίζει τη θεολογία, η οποία την κερδίζει από τον βασιλιά των νεκρών, αλλά αποτυγχάνει να επιτύχει την ανάστασή της επειδή εκτιμά λανθασμένα και δεν εμπιστεύεται την έμφυτη κατανόηση μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

Οι Κικόνιες γυναίκες που έσκισαν τον Ορφέα άκρο με άκρο συμβολίζουν τις διάφορες αντιμαχόμενες θεολογικές παρατάξεις που καταστρέφουν το σώμα της Αλήθειας. Δεν μπορούν να το πετύχουν αυτό, ωστόσο, μέχρι οι ασύμφωνες κραυγές τους να πνίξουν την αρμονία που αντλεί ο Ορφέας από τη μαγική του λύρα.

Το κεφάλι του Ορφέα συμβολίζει τις εσωτερικές διδασκαλίες της λατρείας του.

Η λύρα είναι η μυστική διδασκαλία του Ορφέα. Οι επτά χορδές είναι οι επτά θεϊκές αλήθειες που είναι τα κλειδιά για την παγκόσμια γνώση.

Οι διαφορετικές αφηγήσεις για τον θάνατό του αντιπροσωπεύουν τα διάφορα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την καταστροφή των μυστικών διδασκαλιών: η σοφία μπορεί να πεθάνει με πολλούς τρόπους ταυτόχρονα.

Η αλληγορία του Ορφέα που ενσαρκώνεται στον λευκό κύκνο απλώς σημαίνει ότι οι πνευματικές αλήθειες που διακήρυξε θα συνεχιστούν και θα διδαχθούν από τους φωτισμένους μυημένους όλων των μελλοντικών εποχών. Ο κύκνος είναι το σύμβολο των μυημένων των Μυστηρίων. Είναι επίσης σύμβολο της θεϊκής δύναμης που είναι ο πρόγονος του κόσμου.

Αυτές οι διδασκαλίες συνεχίζουν να ζουν και να μιλούν ακόμη και μετά την καταστροφή του σώματός του (της λατρείας). 

bibliotecapleyades.net

---------------------------------

Ο ΘΕΙΟΣ ΟΡΦΕΑΣ , ΟΡΦΙΣΜΟΣ  , ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ , Η ΑΣΤΡΙΚΗ ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ

ΟΡΦΕΑΣ-ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ: ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ; , Η ΔΡAΣΗ ΤΟΥ ΟΡΦEΩΣ ΚΑΙ Η ΠΗΓH ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΙΓΓΑ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ, ΚΙ ΑΥΤΕΣ, ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ ΚΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ - Ο ΟΡΦΕΥΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΤΙΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΕΞΩ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΌΜΗΡΟΣ ΕΖΗΣΑΝ 16.500 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΕΛΕΤΗ ΒΑΣΕΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ 

ΕΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕ ΑΣΤΑΘΕΣ ΒΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΖΩΗ, ΑΥΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕ ΤΗΝ ΥΨΙΣΤΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΟΧΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ο ΟΡΦΕΑΣ. Mία από τις πιο σημαντικές μορφές της Ελληνικής Μυθολογίας. Γεννήθηκε στην Θράκη και ήταν γιος του άρχοντα της περιοχής, Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης, της προστάτιδας της Επικής Ποίησης.
Σε παιδική ηλικία διδάχτηκε την τέχνη της μουσικής από τις Μούσες αλλά και από τον ίδιο τον θεό Απόλλωνα, ο οποίος και του χάρισε την λύρα του.

Η λύρα του Ορφέα, η «μαγική φόρμιγγα», ήταν κάτι σαν επτάχορδη κιθάρα και για την «ανεξήγητη» δύναμη της αλλά και την επίδραση της φωνής του, υπάρχουν δεκάδες ιστορίες. Σύμφωνα με αυτές, η μαγεία της μουσικής και του τραγουδιού του, ημέρευε τα άγρια ζώα και μετακινούσε «δέντρα και βράχους» που έσπευδαν να ακούσουν τη θελκτική μελωδία του!

Κατά πολλούς αναλυτές, όλα αυτά τα περιστατικά θέλουν να δώσουν το μήνυμα πως η αρμονία που κρύβει μέσα της η μουσική μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά όλα τα ζωντανά όντα του πλανήτη μας. Ας μην ξεχνάμε πως οι Αρχαίοι Έλληνες, γνώριζαν την μορφωτική και ηθικοπλαστική αξία της μουσικής, ενώ την συμπεριλάμβαναν σε όλα τους τα Μυστήρια.

Είναι αξιοσημείωτο πως, όταν κόλλησε στη Γη η Αργώ, ο Ορφέας έπαιξε τη "λύρα" του (...) και με ας παλμικές κινήσεις που προκαλούσε, μετέβαλε τη μοριακή δομή της Αργούς, με αποτέλεσμα να μειώνεται το βάρος της και να καθίσταται ικανή να υπερνικήσει τη δύναμη της βαρύτητας. 

Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ευρυδίκη: (ευρύς + δίκη), η πολύ δίκαιη. Μια απ’ τις Δρυάδες νύμφες. Kόρη του Απόλλωνα και σύζυγος του Ορφέα. Ακτινοβόλα, ειλικρινής, απεχθάνεται την υποκρισία και την ψευτιά. Έχει λίγο βαριά φωνή κι επιβλητική εμφάνιση.

Όταν η Ευρυδίκη πέθανε από δάγκωμα ερπετού, ο πόνος του Ορφέα τον οδήγησε σε ένα τραγούδι τόσο σπαραχτικό, που ακόμη και οι θεοί έκλαψαν στο άκουσμά του!

Με τη δική τους συμβουλή ο Ορφέας, ξεκίνησε για τον Κάτω κόσμο, όπου η δύναμη της λύρας του ήταν τέτοια που μάγεψε ακόμα και τον Χάροντα. Κανένας δεν κατάφερε να μείνει ανεπηρέαστος από την μαγεία της λύρας του: οι δικαστές των νεκρών άρχισαν να κλαίνε, ο Κέρβερος σταμάτησε να γαυγίζει και ο Σίσυφος αφού ανέβασε επιτέλους τον βράχο στην κορφή του λόφου, έκλαψε συγκινημένος.

Ήταν τέτοια η αρμονία της μουσικής που σκόρπισε δάκρυα στο πιο μαύρο και αδάκρυτο μέρος του κόσμου.

Κι όταν ο Ορφέας παρακάλεσε «δώστε μου πίσω τη γλυκιά Ευρυδίκη», η Περσεφόνη, η πικραμένη θεά, λύγισε από τον έρωτα, κι επέτρεψε στον Ορφέα να γυρίσει στο φώς, με την αγαπημένη του και ζήτησε χάρη από τον Πλούτωνα!

Εκείνος δέχτηκε. Αλλά ο όρος που έθεσε ήταν, η Ευρυδίκη έπρεπε να βλέπει την πλάτη του καλού της, ώσπου ν’ ανέβει στο φως- όχι το πρόσωπό του και ο Ορφέας να μην κοιτάξει την αγαπημένη του, πριν φτάσουν στον Επάνω Κόσμο.

Τότε, στην έξοδο κοντά, ο Ορφέας λύγισε. Ήταν τέτοια η λαχτάρα του, που δεν τα κατάφερε κι έστρεψε να ιδεί την σκιά που τον ακολουθούσε και μια ματιά του, ήταν αρκετή για να την ξαναπάρει μακρυά του!

Ευθύς, η Ευρυδίκη έγινε αυτό που πάντοτε ήταν… αγνώριστη... κι αόρατη…

Ο Ορφέας απαρηγόρητος έκλαιγε πάνω στη Γη κι απέφευγε κάθε σχέση με τις γυναίκες. Γι' αυτό οργισμένες μαινάδες τον έπιασαν και τον κομμάτιασαν στο όρος Παγγαίο. 

Οι Μούσες συνέλεξαν τα κομμάτια του κορμιού του και τα έθαψαν κάτω από τον Όλυμπο. Η ψυχή του επέστρεψε στον Κάτω Κόσμο, όπου συναντήθηκε ξανά με την αγαπημένη του Ευρυδίκη.

Αρκετοί Αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλάτωνας, ο Αισχύλος, ο Οβίδιος και ο Βιργίλιος, ασχολήθηκαν με την επίσκεψη του Ορφέα στον Κάτω Κόσμο δίνοντας διάφορες εκδοχές. Επίσης  μουσικοί και ποιητές εμπνεύστηκαν απο τον μύθο του.

ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

Οι Ορφικοί Ύμνοι τραγουδούνταν ή απαγγέλονταν κατά την διάρκεια των Ορφικών Μυστηρίων των Αρχαίων Ελλήνων. Η λατρεία τους ήταν γνωστή μόνο στους Mυημένους σ' αυτά. Αποσπασματικά μόνο σώζονται μερικοί ύμνοι καθώς και εικονικές παραστάσεις από τα Μυστήρια ή σποραδικές αναφορές και σχόλια. Χαρακτηριστικό των Ορφικών Ύμνων είναι η μυστικιστική λατρεία και η απόκρυψη από τα μάτια των αμύητων σ' αυτά.

ΟΙ ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ ΕΔΩ

---------------------------

Πύλη Ιάσωνος και Ρέας - ΟΡΦΕΑΣ - Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΡΑΓΙΛΙΩΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΟΡΦΕΑΣ – ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΗΝ KYΡIAKH 23 MAΡΤΙΟΥ 2014 ΣΤΟΝ ΤΡΑΓΙΛΟ ΒΙΣΑΛΤΙΑΣ ΣΕΡΡΩΝ

Τα μέλη του Συλλόγου Τραγιλιωτών Θεσσαλονίκης Ορφέας, οι οποίοι κατάγονται από τον Τράγιλο Βισαλτίας Σερρών, μετά την καθιερωμένη αιμοδοσία στην Θεσσαλονίκη, επαναλαμβάνουν την προσπάθεια τους και στον Τράγιλο, την KYΡIAKH 23 MAΡΤΙΟΥ 2014, με την συνεργασία και του τοπικού συλλόγου του Τραγίλου «Μέγας Αλέξανδρος», αλλά και άλλων συλλόγων της περιοχής.

Τα πολλά λόγια για τέτοιες κινήσεις, είναι περιττά. Μιλούν τα συναισθήματα.

Στο βίντεο, καταγραφή από παλαιότερη αιμοδοσία στον Τράγιλο.

ΟΡΦΕΑΣ ΤΩΝ ΤΡΑΓΙΛΙΩΤΩΝ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ - Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΟΡΦΙΚΟΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ή Ο ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ

Τοῦτό ἐστιν τὸ Ὀρφαϊκὸν ὁμοούσιον […]

ἐν ᾧ τῶν οὐσιῶν ποθητή τε καὶ ἐναρμόνιος

ἀποτελεῖται συμπλοκή.

[ORPHICORUM FRAGMENTA]

Τα ριζοβούνια του Παγγαίου. Βράχος που κάθεται ο ΟΡΦΕΑΣ. Δειλινό. Ολόγυρά του οι συμπολεμιστές και μαθητές του.

(αποσπάσματα)

ΠΡΩΤΟΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ

«Δικό Σου το αίμα είν’, Ήλιε, και δικό Σου

είναι το Ρόδο, και δικός Σου είμ’ όλος,

και δικοί Σου είναι τούτοι, τη ζωή μου

που αν ήρταν για να πάρουνε, τους σμίγει

τις καρδιές τους σε μια η ανατολή Σου

με τη δική μου από την ώρα τούτη.

Ο τέλειος πια χρησμός είναι μπροστά Σου,

Απόλλων! των θεών η μάνα, η Νύχτα,

με το χέρι μου Σ’ το στέλνει,

κορφή του ανασασμού, το τέλειο Ρόδο.

»Μόνο τ’ άγιο Μυστήριο δώσ’ μου τώρα

να φανερώσω και σ’ ετούτους, όπως

μου το φανέρωσες βαθιά κι εμένα,

στον ύπνο και στον ξύπνο μου, στη μάχη

και στην ειρήνη, στη φιλιά ή στην έχτρα,

στη ζωή και στο θάνατο· αυτό δώσ’ μου».

ΟΡΦΕΑΣ

Και τώρα πάλι εγώ θα να τ’ ανοίξω.

Τι άλλος κανείς, το ξέρετε, δεν πρέπει

του Μυστηρίου τα λόγια να τ’ αγγίξει

στα χείλη του όσο ζω… Εγώ και πάλι,

στερνή φορά, βαθιά Σας θα ξυπνήσω,

πριν χωριστώ από Σας, την τέλεια Μνήμη.

»Μα εμείς εδώ ’μαστε στη Γη. Κι ω Μάνα,

πολλά ’ναι τα σκαλιά ώσπου ν’ ανεβούμε

στην άγια κορυφή που όλα τα σμίγει

σε μια πνοή. Κι αρχίζει από τον Άδη

το πρώτο το σκαλί· και το πιο πάνω

η άγια το χτίζει Δήμητρα. Γιατί, όπως

όλοι στον Άδη εμπρός οι ανθρώποι είν’ όμοιοι,

όμοια είν’ ίδιοι κι αγνάντια από το Στάχυ

το Μυστικό, που η Ελευσίνα υψώνει.

Και σ’ όλους πλάι η Περσεφόνη, το ίδιο

ξάγρυπνη για όλους, την ψυχή χωρίζει,

σαν το μωρό απ’ τη μήτρα, απ’ το κορμί τους.

Ποιός, απ’ τα βάθη του Άδη, με την πνοή του

χορεύει τις ψυχές, σα μύρια φύλλα

γύρα από δρυ ξερό, να σαρκωθούνε

σε νέες γενιές, και ποιός σε τούτες μπάζει

την άγια ορμή τ’ ανήφορου; Ποιός άλλος,

Πλούτωνα-Διόνυσε, από Σε, απ’ τα βάθη

τα σκοτεινά της Γης σαν ανεβάζεις,

θεία μαρτυρία της δύναμής Σου, το Άγιο

το Κλήμα που, ως βυζαίνει τα σκοτάδια

της Γης και πίνει απ’ τα ουράνια δρόσο,

συνταιριάζει στις φλέβες του το σκότος

με το φως σ’ αίμα πύρινο, δοσμένο

την άγια Μέθη να κερνά απ’ το χέρι

των θείων Μουσών, που η καθεμία τους στέκει

κάθε σκαλί, για ν’ ανεβεί μαζί Σου

στην κορυφή, κι αλλάζει τ’ όνομά της

καθώς αλλάζει το δικό Σου; Κι έτσι,

από μέθη σε μέθη, ο λογισμός μας

κι οι αισθήσεις και το θάρρος μας κι η πνοή μας,

κι από τον ένα Διόνυσο στον άλλο,

ξάφνου ανεβαίνουμε, ώσπου πια δε φτάνει

τ’ άγιο Κρασί, τι ανοίγεται στο νου μας

η ανάπνια που όλα πια τα σμίγει σ’ Ένα,

ψυχή και σώμα, αίμα και πνέμα, εχθρότη

κι αγάπη, λαούς με λαούς, τόπους με τόπους,

με τη ζωή το θάνατο, τους αιώνες

με τους αιώνες… Κι είναι τούτη η ώρα

του Ρόδου του εκατόφυλλου βαθιά μας

που, αίμα και πνέμα, και ψυχή και σάρκα,

και λυτρωμός απέραντος, μας μπάζει

στον κύκλο όπου κι η πίστη περισσεύει,

γιατί είναι πίστη η ίδια ζωή, στη μέση

της καρδιάς μας για πάντα αναστημένη!»

Μα τώρα δώσ’ τον αγώνα για το Ρόδο, Ορφέα,

στους λαούς, για να κινήσουνε όλοι αντάμα

προς την κορφή που όλα τα σμίγει σ’ Ένα,

ψυχή και σώμα, αίμα και πνέμα, εχθρότη

μ’ αγάπη, τόπους μ’ άλλους τόπους, τ’ άστρα

με τ’ άστρα, ζωή με θάνατο, τους αιώνες

με τους αιώνες. Δώσ’ στους λαούς το Ρόδο,

Ορφέα!»

Έτσ’ είπε αυτός. Κι εμένανε η καρδιά μου

μὄτρεμε πια, και μὄτρεμε το χέρι,

τέτοια φωνή αναπάντεχη ν’ ακούσω.

Κι έτσι, χλωμός, το ματωμένο Ρόδο

το σήκωσα στο χέρι μου, ρωτώντας:

«Και πού, παιδιά, το Ρόδο θέτε πρώτα

να το φυτέψουμε στη Γη; Πού θέτε;»

Κι άργειε η απόκριση να ’ρθει… Μα αιφνίδια

αυτός που ’χε τα βλέφαρα κλεισμένα,

ανοίγοντάς τα, με φωνή που ερχόταν

απ’ άλλο κόσμο, κι όμως κύλησε όμοια

με μια βροντή, αποκρίθη: «Στην Ελλάδα!»

Και τα γκρεμά, οι πλαγιές, τα κορφοβούνια,

σα στήθη που ανασαίνοντας πλαταίνουν,

θαρρέψαμε αντηχήσαν: «Στην Ελλάδα!»

Και τότε πια μας τύλιξε ο Παιάνας,

μας γέμισε ο Παιάνας, μας επήρε

στα διάπλατά του τα φτερά ο Παιάνας!

«Το Ρόδο», όλοι, «το Ρόδο στην Ελλάδα!»

φωνάξαμε, κι ορμήσαμε. Κι ω, πόσοι

μας έχουν σμίξει από τότε αγώνες!

«Από τό Παγγαίο όσοι είχαμε κινήσει,
τώρα γοργά τά πλάγια ανηφορώντας
τού Παρνασσού, μιάν αυγή εμπήκαμε όλοι
στόν Άγιο τόπο, πούχε η Γή Μαντείο
πανάρχαιο, στούς Δελφούς, τού κόσμου αφάλι
καί τότ' εκεί τά σκορπισμένα μέλη
καλώντας τής Ελλάδας πρώτα, ως νάρθουν
σιγά-σιγά τά μέλη όλου τού κόσμου

τό παγκόσμιο στή γή νά δέσουν Ρόδο...»

Άγγελος Σικελιανός. 1971. Θυμέλη. Τόμ. Α΄. Επιμ.: Γ. Π. Σαββίδης. Αθήνα: Ίκαρος.

https://www.greek-language.gr

-------------------------------------------

Ο ΔΙΘYΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡOΔΟΥ

Η ΔΕΛΦΙΚΗ ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

Η στενή, ως κόψη ξυραφιού, Ατραπός είναι η Θεία Οδός (ο δρόμος των Θεών) κι αυτή ακολούθησε από την απαρχή της η Ελληνική Γραμματεία.
Για να την ακολουθήσεις απαιτείται ακλόνητη πεποίθηση που την διαθέτουν μόνο οι φωτισμένοι νόες. Γιατί η αταλάντευτη βεβαιότητα στηρίζεται σε αυθεντική γνώση και όχι στην επιπόλαια όλων των σκεπτικιστών.

Αυθεντική γνώση σημαίνει, πολύ απλά, πως είναι εκείνη που την παίρνεις απ’ ευθείας από τους Ουρανούς, και όχι από «βιβλία» ή περιορισμένους, σε αντιληπτική και στοχαστική ικανότητα, επαγγελματίες «εκπαιδευτές».
Αυθεντική γνώση είναι εκείνη που γνωρίζει από την αρχή το τέλος. Αυτή που ξέρει πού πάει τελικά το ανθρώπινο γένος.

Σημείο 1ο. Από πού προέρχεται η Αυθεντική γνώση και πώς είμαστε βέβαιοι πως είναι αξιόπιστη.
Εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μία μικρή παρένθεση ή παρέκβαση.
Υπάρχουν στη Γνωσιολογία και τα Μαθηματικά: Τα αξιώματα, τα θεωρήματα και οι κανόνες.
Τα αξιώματα δεν αποδεικνύονται (παρά το ότι ο Λάιμπνιτς πρότεινε και την δική τους απόδειξη). Όλο, συνεπώς, το οικοδόμημα της ανθρώπινης σκέψης -και μάλιστα της μαθηματικής που είναι η πιο αξιόπιστη και στέρεα- στηρίζεται σε «αξίες» αναπόδεικτες ουσιαστικά. Κανένα όμως «αξίωμα» (άξιο του ονόματός του) δεν είναι αυθαίρετο. Ούτε τα «αξιώματα» της Αρχαιότητος, ούτε των νεωτέρων (Πεανό - Χίλμπερτ...) δεν είναι ξεκάρφωτα. Δένουν λειτουργικά (σαν «παζλ») με τα «θεωρήματα» και τους «κανόνες» και προτείνουν ένα σύστημα σκέψης αξιόλογο.

Το ίδιο έκανε και κάνει η Φιλοσοφία, όταν την συντάσσουν, δομούν και βιώνουν αυθεντικοί της εκπρόσωποι.

Ενώ η θρησκεία, περισσότερο από όλα, στηρίζεται σε αναπόδεικτες «Αξιωματικές» προτάσεις. Γι’ αυτό, ευλόγως, όλες οι «Θρησκείες» προκάλεσαν και προκαλούν πολλά ερωτηματικά, απορίες και μεγάλη δυσπιστία στους γενναίους στοχαστές όλων των εποχών. Η κάθε μία, δε, «κρίνεται» από το πόσα αναπόδεικτα «αξιώματα» διαθέτει. Γιατί βέβαια η πιο αξιόπιστη είναι αυτή που έχει τα λιγότερα, δηλαδή τις ελάχιστες αναπόδεικτες προτάσεις. Αυτή άλλωστε είναι και η πιο ωφέλιμη. Γιατί μπορεί να στεγάσει τους λιγότερους φανατικούς, προκατειλημμένους και δεσποτικούς οπαδούς. Είναι άλλωστε η πιο ανοιχτόμυαλη και ευρύτερη. 
Ισχυριζόμαστε πως η Ελληνική Γραμματεία και Θρησκεία είναι οι ευρύτερες. Και, για να μιλήσουμε λογικο-μαθηματικά, αυτή μας η βασική πρόταση αποδεικνύεται. Σε αυτή την αυστηρή απόδειξη θα προβούμε τώρα.

Σημείο 2ο. Η Ελληνική Γραμματεία που στηρίζεται στην Ελληνική Θρησκεία είναι η Ευρύτερη και πιο Αξιόπιστη.
Η Ελληνική Θρησκεία είναι Στέρεη γιατί στηρίζεται στο Στερέωμα. Αυτό είναι και το Μοναδικό της Αξίωμα:

Στέρεοι στο Στερέωμα.

Γιατί ο Κορυφαίος Θεός της, ο ΔΙΑΣ ταυτίζεται (λογοδυναμικά και σημαντικά) με το ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Και πράγματι, αυτό ακριβώς κάνει η σημαντική Ελληνική Θρησκεία.

Και πρώτα απ’ όλα: Τι σημαίνει «Θρησκεία». Ελληνικά σημαίνει: Θρακεία. Δηλαδή τη Θράκα των Άστρων ή του ΔΙΑΣτήματος. Γι αυτό ο ιδρυτής της Ελληνικής Θρησκείας (ο ΟΡΦΕΑΣ που ονόμασε πρώτος απ’ όλους τον εαυτό του «Θεολόγο») έχει καταγωγή του τη Θράκη.
Κι Αυτός ίδρυσε τα Μυστήρια της Σαμο-θράκης. Θρησκεία ή Θρακεία συνεπώς σημαίνει: Αυτή που οδοδεικτεί προς τ’ άστρα. Προς την αναμμένη «Θράκα» του Διαστήματος, από την οποία προέρχεται η ανθρώπινη ζωή και προφανώς σ’ αυτή θα επιστρέψει κάποτε.
Γι αυτό «προσαστέρωναν» τους ήρωες, τους ημίθεους και τους Θεούς τους οι Έλληνες. Έτσι πληρώθηκε σχεδόν όλο το Ουράνιο Στερέωμα με Σημαντικά Μεγέθη της Ελληνικής Κοσμογονίας: Πλειάδες - Ανδρομέδα - Ωρίων...

Συνεπώς οι Έλληνες διέθεταν την ευρύτερη θρησκεία της γης, γιατί την ταύτιζαν με το Πανουράνιο Στερέωμα ή Διάστημα.
Κι επειδή στενοχώρια θα πει «στενός χώρος», με τέτοια ευρύτητα σκέψης κανείς δεν μπορεί να νοιώθει στενάχωρα.

Ας προσέξουμε λίγο τι μας έλεγαν:
-Δίας είναι «αιθέρι ναίων» (κατοικών στον αιθέρα) και «αιθεροβάμων»  (βαδίζων στον αιθέρα).
-Ο «Ζευς» μεταβαλλόταν σε «Δίας». Κι αυτές οι δύο λέξεις είναι ομόηχες με τα «Ζώ-δια». Γιατί το «Ζώδιον» είναι το Ζωήν δίδον.
-Την «Ευρώπη» την παίρνει ο «Δίας» ως «Ταύρος». Η Ενόραση μεταβαίνει στο Διάστημα και κυρίως στην Πανσέληνο του «Ταύρου» (Μαΐου).
-Η «Ευρυδίκη» μεταβαίνει στον Άδη. Η Ευρύτατη Δικαιοσύνη απονέμεται  από τους Κριτάς του Άδη, κ.ο.κ.

Συνεπώς όλη η Ελληνική «Μυθολογία» είναι εξωτερίκευση της εσωτερικής Ελληνικής και Παγκόσμιας Μυολογίας.

Σημείο 3ο. Οι Έλληνες Μύστες φρονούσαν πως αληθινή μας Πατρίδα και Μητρίδα είναι η Δίγλωσση Πανουράνια Φλόγα.
Οι Δημιουργοί της Ελληνικής Γραμματείας και Θρησκείας είχαν πολύ νωρίς καταλάβει πως όλες οι Μεγάλες Ιδέες ρέουν και περιρρέουν στο Διάστημα. Κι αυτός που διασυνδέει την καθαρή καρδιά του και την φωτεινή κάρα του, τις συλλαμβάνει και τις εμπραγματώνει, ως εφευρέσεις σε όλους του κλάδους του επιστητού, όπως και στη δομή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Κι αυτό ακριβώς έκαναν οι τόσο οξυδερκείς αρχαίοι μας πρόγονοι: Συνελάμβαναν τις Ιδέες τους από το Διάστημα. Γι’ αυτό και ονόμαζαν τον Δία Πατέρα τους.

Εμείς τι κάναμε σήμερα (δηλαδή όλοι οι σημερινοί γαιάνθρωποι); Σκύβουμε το κεφάλι μας μόνο προς τη γη. Κι όταν το σηκώνουμε προς τον Ουρανό βγάζουμε γρήγορα την ετυμηγορία μας «Τίποτα δεν υπάρχει σ’ αυτόν». Ξεχάσαμε παντελώς τι επεσήμαιναν τα Ελληνικά μας Μυστήρια: Της Σαμοθράκης - της Ελευσίνας...

Αλλά οι Σοφοί αρχαίοι μας Πρόγονοι (σχεδόν όλοι) ήσαν Μυημένοι σ’ αυτά τα Μυστήρια. Και όχι μόνο στα Ελληνικά αλλά και στα Αιγυπτιακά.
Και μερικοί πολύ τολμηροί «σπαταλούσαν» αφειδώς τεράστιες περιουσίες, όπως ο Δημόκριτος που διέθεσε εκατό τάλαντα (κολοσσιαίο ποσό) για να αποχτήσει μέρος της Σοφίας των «Γυμνοσοφιστών της Ινδίας».

Όλα αυτά σημαίνουν, ξεκάθαρα, τα εξής:
Είναι αδύνατον να ομοιάσουμε στους λαμπρούς προγόνους μας αν δεν ακολουθήσουμε την ίδια με αυτούς κατεύθυνση. Αν δηλαδή δεν στραφούμε στην Απειροσύνη, τόσο του Διαστημικού όσο και του εσωτερικού μας χώρου. Κι αυτή ακριβώς την πολύτιμη γνώση του εσωτερικού μας Σύμπαντος όπως και του Κοσμικού είναι αδύνατον να μας την δώσει κανένας άλλος, παρά μόνο: Οι Αληθινοί Μύστες. Αυτοί που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν (γιατί είναι Αείζωοι) στον αιώνα τον άπαντα.

Αλλά για την αναγκαιότητα να γνωρίσουμε τους Αληθινούς Μύστες (ώστε να μην μας εμπαίζουν οι ψεύτικοι) και κυρίως για το τι πρέπει να κάνουμε και σε ποιες αφαιρέσεις πρέπει να προβούμε για να τους προσεγγίσουμε, θα μιλήσουμε μια άλλη φορά. Πιο συγκεκριμένα θα επισημάνουμε τον Ελληνικό Σημαντικό Τρόπο επικοινωνίας με τους Μύστες.

Αναστάσιος Ασημακόπουλος
ΕΝΩΔΩΝ 
ΑΙΘΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

ΟΡΦΕΑΣ ΘΡΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Γιος του πρίγκιπα της Θράκης Οίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης, προστάτιδας της Επικής Ποίησης, ο Ορφέας υπήρξε ο πρώτος και ο μεγαλύτερος σε ικανότητα και τέχνη μουσικός. Με δασκάλες τις Mούσες, το παίξιμο και η φωνή του μάγευε ανθρώπους και ζώα, ημέρευε ακόμα και τους "θυμούς" της φύσης και μετακινούσε μέχρι και τα βουνά και τα δέντρα. Με τη σαγήνη της μουσικής του μάγεψε και την Ευρυδίκη. Αυτά τα θαυμαστά έκανε με την Φόρμιγγα ο Ορφέας. Ορφέας σημαίνει αυτός που θεραπεύει με ΦΩΣ. Και όπως: "Η Αργώ ξεκόλλησε όταν άρχισε ο Ορφέας να παίζει την λύρα του και στην συνέχεια ανυψώθηκε στους ουρανούς"(ορφ.272), έτσι θαρρείς πως και τα σημερινά παιδιά του δεν πατούν στη Γη, χορεύοντας με τους ήχους της Θρακικής μουσικής.  Κλείστε τον ήχο της σελίδας και θαυμάστε πως τους διαπερνά η ΘΕΪΚΗ ΡΟΗ = ΘΡΑΚΗ. 

Η ΑΣΤΡΙΚΗ ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ

Κι όσο για τους Έλληνες, ούτε από τους Αιθίοπες, ούτε από τους Αιγυπτίους άκουσαν τίποτα για την αστρολογία, μα πρώτος ο Ορφέας, ο υιός του Οιάγου και της Καλλιόπης, τους την δίδαξε, όχι ολοφάνερα, μήτε διαφώτισε την ανακάλυψή του, μα συγκάλυψε τη διδασκαλία του με μαγείες και μυστήρια, για να υποβοηθήσει τους σκοπούς του.

Έφτιαξε μια λύρα και σύστησε οργιαστικές τελετές που σ΄αυτές έψαλλε τα ιερά δόγματα του και η επτάχορδη λύρα μελωδούσε συμβολικά την αρμονία των κινουμένων αστέρων. Έτσι ο Ορφέας, αναζητώντας κι αναδιφώντας σ΄αυτά τα μυστήρια, μάγευε και υποδούλωνε τα πάντα. Γιατί στην πραγματικότητα δεν επρόσεχε σ΄εκείνη τη λύρα, μήτε και φρόντιζε για τη μουσική, μα ο νους του ήταν δοσμένος στη μεγάλη λύρα του Ορφέα.. Και οι Έλληνες, για να τον τιμήσουν, δώσανε στη λύρα του θέση στον ουρανό και πολλά αστέρια ονομάζονται ΄΄Λύρα του Ορφέα΄΄.

Κι αν κάποτε δεις ή σε μάρμαρα ή σε ζωγραφιά απεικονισμένο τον Ορφέα και να κάθεται ανάμεσα στους ακροατές του σε σε στάση ανθρώπου που τραγουδεί, κρατώντας στα χέρια τη λύρα του και περικυκλωμένο από μύρια ζώα, που ανάμεσα τους είναι κι άνθρωπος και ταύρος και λιοντάρι κι άλλα παρόμοια, θυμήσου, σαν δεις αυτά, ποιο είναι το τραγούδι του, ποια η λύρα του, ποιος ο ταύρος και ποιο το λιοντάρι που ακούνε τον Ορφέα. Κι αν γνωρίζεις τα πρωτότυπα που αναφέρω, θα δεις κι εσύ ότι όλα αυτά βρίσκονται στον ουρανό.

(Λουκιανός, Περί Αστρολογίας 10)

https://hellenictheology.gr/

----------------------------------

ΟΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΗΤΑΝ ΓΝΩΣΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΙΓΓΑ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ, ΚΙ ΑΥΤΕΣ, ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΩΣ ΚΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ - Ο ΟΡΦΕΥΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΤΙΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΕΞΩ

ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ & Ο ΔΡΑΚΟΣ

ΟΡΦΕΩΣ ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ

Η Μήδεια μόνη απ' όλους με ακολουθούσε και φθάνοντας μαζί στα περιφράγματα και στην ιερή διαμονή, άρχισα λάκκο πλατύ στο έδαφος να σκάβω τριπλό, σε τρεις σειρές. Κι ευθύς στο λάκκο σώριασα κλαδιά από άρκευθο ξερή, κέδρο, ράμνο αγκαθερή και ιτέα κλαίουσα, και μέσα στο λάκκο άναψα φωτιά. Μα και η Μήδεια πολλά φάρμακα μου έφερνε, που εκείνη τα ήξερε και τα έπαιρνε από τα κιβώτια που ήταν στο μυρωμένο άδυτο, Κι έπειτα έπλασα κριθαρόπιτες και τις έβαλα σε κάνιστρα και ρίχνοντάς τες στη φωτιά, πρόσφερα θυσία.

Κι εκείνες γοργά υπάκουσαν διασχίζοντας τους άδειους τόπους του αγέλαστου βαράθρου, η Τισιφόνη δηλαδή, η Αληκτώ κι η θεία Μέγαιρα, κρατώντας δαυλούς ξερών πεύκων με φλόγα φονική, ενώ άρπαζε φωτιά ο λάκκος και βρυχόταν το ολέθριο πυρ. Μια σκοτεινή φλόγα υψώθηκε, ακολουθούμενη από στήλη καπνού και ξαφνικά μέσα απ' τη φλόγα πρόβαλαν δεινές μορφές του Άδη, φρικιαστικές, σκληρές κι απρόβλεπτες. Γιατί η μία είχε σώμα σιδερένιο, την οποία οι θνητοί αποκαλούν Πανδώρα και μαζί μια θυελλώδης έφθανε μορφή τρικέφαλη, τέρας ολέθριο στην όψη, απέθαντο, η Εκάτη δηλαδή, η κόρη του Ταρτάρου. Στον έναν ώμο της αριστερά άλογο καθόταν με μεγάλη χαίτη, και δεξιά μια σκύλα με όψη λυσσασμένη, ενώ στη μέση ένας όφις αγριωπός στα χέρια πάλι κρατούσε ξίφη με λαβές.

Έτσι από τη μια η Εκάτη και απ' την άλλη η Πανδώρα, στροβιλίζονταν γύρω από το λάκκο κυκλικά, συνοδευόμενες απ' τις Ποινές. 

Και ξαφνικά φάνηκε το σώμα της Αρτέμιδος, που φρουρός ήταν. Πυρσούς κρατούσε από πεύκα στα χέρια κι ατένιζε τον ουρανό. Τα σκυλιά της κουνούσαν φιλικά την ουρά τους, ενώ τα μάνταλα στις βαριές αμπάρες λύνονταν και άνοιγαν του δυνατού τείχους οι ωραίες πύλες, αφήνοντας να φανεί το λαμπρό άλσος. 

Τότε πέρασα το κατώφλι, ενώ η Μήδεια, του Αιήτη κόρη, και ο λαμπρός γιος του Αίσονος, γρήγορα ακολουθούσαν με τους Τυνδαρίδες, μαζί και ο Μόψος. Μα όταν φάνηκε από κοντά η ωραία βαλανιδιά, 995 το κρηπίδωμα του ξενίου Διός και η βάση του βωμού, κούνησε το κεφάλι του ο δράκοντας- συρόμενος ελικοειδώς έξω από τις απρόσιτες κρύπτες του-και το γένι του το βλοσυρό, ενώ τρομακτικό έκανε σφύριγμα. 

Δονήθηκε ο αιθέρας και τα δένδρα τρανταζόμενα από την ρίζα, κραδαίνονταν πέρα-δώθε με θόρυβο και αντηχούσε το σκιερό άλσος. Τρόμος κατέλαβε τους εταίρους και μένα και μόνον η Μήδεια παράμερα στεκόταν με ατάραχη καρδιά και στήθη και μάζευε με τα χέρια της κομμάτια από ολέθριες ρίζες. 

Και τότε αμέσως κούρδισα της φόρμιγγας την θεία φωνή κι από την υπάτη της λύρας χορδή, άρχισα να κρούω και με βαριά και σιγαλή φωνή κάτω από τα χείλια να αναπέμπω ύμνο, γιατί τον ύπνο καλούσα, βασιλιά θεών κι ανθρώπων όλων να έλθει και να μαλακώσει τη μανία του ισχυρού δράκοντα. Κι εκείνος αποκρινόμενος ήλθε στην Κυτηίδα γη κοιμίζοντας τα γένη των ανθρώπων που ολημερίς μοχθούν και των ανέμων τις δυνατές πνοές και τα κύματα του πόντου και τις πηγές των αενάων υδάτων και τα ρεύματα των ποταμών μα και τα πουλιά και τα ζώα, όσα ζουν και έρπουν τα διαπέρασε όλα κοιμίζοντάς τα κάτω από τις χρυσές φτερούγες του.

Κι έφθασε τέλος στην ολάνθιστη χώρα των σκληρών Κόλχων κι ευθύς υπνηλία βαθιά, όμοια με θάνατο, κατέλαβε τα μάτια του πελώριου δράκοντα και αναπαύοντας τη μακριά ράχη του στη γη, απίθωσε ανάμεσα στις φολίδες το βαρύ κεφάλι του. Θαμπώθηκε η Μήδεια η κακοπαντρεμένη με το θαύμα αυτό και 1020 τρέχοντας στον έξοχο γιο του Αίσονα, του έδινε θάρρος, παρακινώντας τον να αρπάξει από τον κορμό του δέντρου το χρυσόμαλλό δέρας. Κι εκείνος συγκατένευσε και παίρνοντας το μέγα δέρας, γύρισε στο πλοίο.

Χάρηκαν πολύ οι ήρωες Μινύες και ύψωσαν στα χέρια προς στους αθάνατους θεούς που διαμένουν ψηλά στον πλατύ ουρανό. Μαζεμένοι γύρω από το δέρας, το θαύμαζαν.

Κωπηλατώντας μέρα και νύκτα σε δυο τέτοια τριμερή διαστήματα του χρόνου, φθάσαμε στο πόρο του Βοός...

ΟΡΦΕΩΣ ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ 

-----------------------------------

ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ

ΙΑΣΩΝ Ο ΜΟΝΟΣΑΝΔΑΛΟΣ

ΘΕΟΦΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ 

Ο ΦΡΙΞΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗ ΕΠΙ ΟΧΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ - ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΕΝΑΛΙΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΙΓΓΑ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ, ΚΙ ΑΥΤΕΣ, ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

ΕΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕ ΑΣΤΑΘΕΣ ΒΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΖΩΗ, ΑΥΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕ ΤΗΝ ΥΨΙΣΤΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΟΧΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ορφέας και Ευρυδίκη

Ο Ορφέας ήταν γιος του βασιλιά της Θράκης Οίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης.

Ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του. Ο Ορφέας έπαιζε τόσο αρμονικά τη λύρα και τραγουδούσε τόσο γλυκά, που λένε ότι και τα αγρίμια ακόμη του δάσους μαζεύονταν γύρω του για να τον ακούσουν. Ακόμα και τα δένδρα και τα βράχια κουνιόνταν σαν να χόρευαν στη μουσική του.

Ο Ορφέας πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία με τον Ιάσονα και τους άλλους ήρωες. Με τη μουσική της λύρας του κοίμισε το δράκο που φυλούσε το χρυσόμαλλο δέρας και έτσι μπόρεσε να το κλέψει ο Ιάσονας. Στον δρόμο της επιστροφής, γλίτωσε τους Αργοναύτες από τις Σειρήνες και την παγίδα τους παίζοντας τόσο δυνατά και αρμονικά που ξεπέρασε σε ομορφιά, δύναμη και μαγεία το τραγούδι των Σειρήνων.

Ορφέας και Ευρυδίκη

Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρνώντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας. Εκεί κάποτε συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αγάπησε και πήρε για γυναίκα του. Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ. Ένα φίδι δάγκωσε την Ευρυδίκη που πέθανε αφήνοντας στον Ορφέα τεράστια θλίψη. Λένε ότι όταν ο Ορφέας τραγουδούσε τον πόνο του ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Τίποτα πια δεν τον παρηγορούσε. Και έτσι αποφάσισε να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα, να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της.

Με την βοήθεια του θεού Ερμή κατέβηκε στο σκοτεινό βασίλειο του Άδη και με την παραπονιάρικη μουσική της λύρας του σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών, για να περάσουν τις πύλες του. Στο άκουσμα της μουσικής του μαζεύτηκαν γύρω του και οι ψυχές των νεκρών, που ξέχασαν έτσι για μια στιγμή τα βάσανά τους.

Ο Πλούτωνας με χαρά φιλοξένησε στο παλάτι του τον Ορφέα και την “θεϊκή” μουσική του. Μπροστά στα παρακάλια του Ορφέα και στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του, ο Πλούτωνας λύγισε και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει. Έθεσε όμως στον Ορφέα έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη με τον Ερμή. Μέχρι να φθάσουνε στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς αυτή θα χανόταν για πάντα!

Ο Ορφέας δέχθηκε με χαρά τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει… Στην στιγμή εκείνη χάθηκε επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του … για πάντα!

Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Και ύστερα, προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να τον παντρευτούν και να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν θα μπορούσε να πάρει τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του.

Ο θείος Ορφέας έζησε σε προϊστορική εποχή και για τον λόγο αυτόν δεν υπάρχουν γι’ αυτόν ιστορικά δεδομένα.

 (Ο Ταξίαρχος ε.α. και συγγραφέας Μπλέτας Χρήστος στο έργο του "Ορφεύς" από τις εκδόσεις "Ερωδιός" χρονολογεί την γέννηση του θεολόγου και ποιητή Ορφέα 14.000 χρόνια πρίν.)

 Εκείνο που παρέμεινε είναι μια παράδοση για την ύπαρξή του και το έργο του, η οποία διασώθηκε μέσω των ανθρωπίνων γενεών. Την παράδοση αυτήν την υιοθέτησαν οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους μυσταγωγημένους ανθρώπους όπως ο Πυθαγόρας. Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι όλη η Πυθαγόρειας διδασκαλεία έχει τις βάσεις της σε αυτήν την Ορφική Παράδοση, όσο μέρος αυτής είχε φθάσει μέχρι τις ημέρες του. Η Ορφική ιδεολογία για την Κοσμογονία και την Θεογονία περιλαμβάνει μεγάλης σπουδαιότητας υποθήκες για την ανθρωπότητα και αποκαλύπτει μέσω αλληγορικών εικόνων την εμφάνιση των κόσμων, των όντων των κόσμων και την αποθέωσή τους.

Ο ΘΕΙΟΣ ΟΡΦΕΑΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΣΤΑΓΩΓΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΩΝ ΑΚΤΙΝΩΝ ΤΗΣ ΕΦΘΑΣΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΥΠΕΡΤΕΡΩΝ ΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΛΗΣΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΝΩΣΗ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑΝΟΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΝΟΗΤΙΚΩΝ ΟΝΤΩΝ ΑΥΤΗΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΘΕΙΟΤΕΡΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ Η ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ. Το ανθρώπινο γένος, εάν έχει ικανοποιητική λειτουργία φυσικής διανοήσεως μπορεί να ευδαιμονεί αλλά δεν μπορεί να έχει και μακαριότητα, διότι η μακαριότητα εκδηλώνεται και στις φύσεις των Θεών.

Ο θείος Ορφέας έθεσε τις βάσεις μιας ιδεολογίας και άφησε εικόνες που θα μπορούσαν να βοηθήσει την διανοητική πρόοδο των ανθρώπων αν τις υιοθετήσει. Δυστυχώς όμως η ανθρώπινη αδυναμία δεν εκτίμησε την ιδεολογία του, με αποτέλεσμα μικρό μέρος αυτής να διασωθεί. Εμείς οι κοινοί άνθρωποι, δυστυχώς, δεν έχομε μόνον αδυναμίες διανοήσεως και κρίσεως, αλλά και μεταβαλλόμαστε σε διαστρεβλωτές πολυτίμων διανοητικών εκδηλώσεων υπέροχων πνευματικών διδασκάλων. Στην περίπτωση του θείου Ορφέως το ανθρώπινο γένος δεν διέσωσε το πραγματικό περιβάλλον της διανοητικής αξίας αυτής της διδασκαλίας αλλά την κατέβασε στα πεδία της αδύνατης ανθρώπινης σκέψεως, απέδωσε σε αυτήν όλα τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσεως και όλες τις αντιφυσικές ενέργειες οι οποίες απορρέουν από τις σκέψεις της αδύνατης διανοήσεως των κοινών ανθρώπων. Η ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΗΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, ΔΙΑ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΙΩΣΕ ΠΡΟΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΗΝ ΔΙΕΠΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΤΟΥΣ ΤΑΣΕΩΝ.

Εάν εξακολουθεί ακόμη να κακοδαιμονεί το ανθρώπινο γένος και να βαδίζει με ασταθές βήμα στην κοινωνική του ζωή, αυτό οφείλεται στο ότι παραμόρφωσε την υψίστη ιδεολογία των υπέροχων διδασκάλων του ανθρωπίνου γένους, των μεγάλων τούτων μυημένων στις Θείας αληθείας της Φύσεως και πρωτοπόρων της αγνής και Θείας διανοήσεως.

Πηγές: http://olympia.gr/   http://lykomidis.wordpress.com/