Νέες και Παλιές Ψυχές

Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Όλοι έχουν την ίδια δυνατότητα να γίνουν τέλειοι, αλλά κάποιοι θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο από άλλους, αν είναι νεότερες ψυχές επειδή έχουν πολλή μάθηση μπροστά τους. Μερικοί από εκείνους με τις νεότερες ψυχές βρίσκονται στις πρώτες ακατέργαστες ζωές τους ως άνθρωποι.

Οι γηραιότερες ψυχές είναι δάσκαλοι γνώσης και σοφίας, έχοντας ξεπεράσει τους περιορισμούς και την άγνοια που εξακολουθούν να υπάρχουν στους άλλους. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα της ύπαρξης.

Οι νεαρές ψυχές δεν έχουν αρκετή αυτογνωσία για να γνωρίζουν τη διαφορά και τη σχέση μεταξύ τους και των άλλων και έτσι τείνουν να βλέπουν τους άλλους ανθρώπους ως πράγματα απαραίτητα για την επιβίωσή τους αντί για ανεξάρτητα όντα που έχουν τις δικές τους ανάγκες. Αλλά καθώς η ψυχή εξελίσσεται από ζωή σε ζωή, αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη αυτογνωσία και τελικά αποκτά την ικανότητα να επιλέγει τη σχέση της με τους άλλους και τον κόσμο.

Αυτή η επιλογή έχει να κάνει με το αν θα κερδίσουμε εις βάρος των άλλων χειραγωγώντας τους, ή αν θα κερδίσουμε μέσω του οφέλους των άλλων βοηθώντας τους. Είναι βασικά ένα ζήτημα εγωισμού έναντι συμπόνιας, ανισορροπίας έναντι ισορροπίας, κλοπής έναντι μοιράσματος, σκότους έναντι φωτός. Την ιδιοτελή στάση που μπορούμε να ονομάσουμε «αρνητική» και την στάση που εξυπηρετεί τα πάντα μπορούμε να την ονομάσουμε «θετική».

Η επιλογή μεταξύ αρνητικού και θετικού δεν συμβαίνει αμέσως. Αντίθετα, αυτή η επιλογή είναι ένα συνεχές σύνολο των μικρών επιλογών που κάνουμε κάθε μέρα. Όταν απολαμβάνετε την ταλαιπωρία των άλλων, όταν εκφράζετε μίσος γι' αυτούς επειδή είναι διαφορετικοί από εσάς, όταν τους κάνετε να εγκαταλείψουν ό,τι είναι καλύτερο για αυτούς απλώς για να σας υπηρετήσουν, αυτό είναι ευθυγράμμιση με το αρνητικό. Όταν αποκομίζετε ευτυχία από την ανάπτυξη των άλλων, όταν θυμάστε ότι παρά τις διαφορές, όλα είναι μια έκφραση του ίδιου Δημιουργού, όταν κάνετε επιλογές με βάση το τι είναι καλύτερο για όλους μακροπρόθεσμα, αυτό είναι ευθυγράμμιση με το θετικό.

Ως άνθρωποι έχουμε μέσα μας δύο αντίθετες δυνάμεις, η μία μας καλεί ψηλότερα προς το θετικό, η άλλη μας τραβάει χαμηλότερα προς το αρνητικό. Κάποιες μέρες η μία είναι ισχυρότερη από την άλλη. Όσο πιο συχνά υπακούμε σε μια δύναμη, τόσο ισχυρότερη γίνεται. Έτσι, καθώς περνάει ο καιρός, μια ψυχή τείνει να ευθυγραμμίζεται πιο έντονα με τη μία δύναμη, ενώ η άλλη εξασθενεί.

Αυτό σημαίνει ότι στην κορυφή της ανθρώπινης ανάπτυξης βρίσκονται άνθρωποι που είναι είτε πολύ θετικοί είτε πολύ αρνητικοί. Οι πολύ θετικοί έχουν χρυσές καρδιές και τη σοφία να υπηρετούν αποτελεσματικά την ανθρωπότητα, ενώ οι αρνητικοί έχουν σκοτεινές καρδιές και τη νοημοσύνη να χειραγωγούν την ανθρωπότητα. Μόλις φτάσουν σε μια ορισμένη κατάσταση θετικότητας ή αρνητικότητας, ξεπερνούν τα όρια του ανθρώπου και γίνονται κάτι πιο αγγελικό ή δαιμονικό αντίστοιχα. Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να κάνει το ίδιο, ανάλογα με το ποια δύναμη θα επιλέξει να ενεργήσει μέσα του.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ "Περιορισμένη γνώση για αρχάριους"

μέσω bibliotecapleyades.net

--------------------------------------

Ατομικό Ταξίδι

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Εννέα σημάδια πως είσαστε παλιά ψυχή

Μετενσάρκωση: Τρία σημάδια ότι έχετε ζήσει ξανά...

ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ — ΤΑ ΕΓΓΕΝΗ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΨΥΧΩΝ

ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Αν η Συνείδηση μπορεί να υπάρχει χωρίς το σώμα, τότε πού ήταν η Συνείδηση πριν γεννηθείς; Και τι συμβαίνει στη Συνείδηση μετά τον θάνατο του σώματος;

Στο μεταξύ, το μυαλό σου σκέφτεται, αισθάνεται και ζει μέσα από έναν προσωρινό χαρακτήρα, όπως ακριβώς θα έκανες σε ένα όνειρο. Το να γεννιέσαι είναι παρόμοιο με το πώς ένας ηθοποιός αναλαμβάνει έναν προσωρινό ρόλο σε μια ταινία. Ο ίδιος ηθοποιός παίζει διαφορετικούς ρόλους σε διαφορετικές ταινίες και ομοίως το μυαλό γεννιέται σε διαφορετικά σώματα σε διαφορετικές ζωές.

[σ.σ.: «Να συλλογίζεσαι ότι είσαι υποκριτής του δράματος, που ο ποιητής θέλει. Αν είναι σύντομο το δράμα, συντόμου. Αν μακρόν, μάκρου, αν θέλει να υποκρίνεσαι πτωχό, υποκρίνου. Αν χωλό θέλει να υποκρίνεσαι, αν άρχοντα θέλει, αν θέλει ιδιώτη. Διότι εις την εξουσία σου είναι το να υποκριθείς καλά το πρόσωπο που σου εδόθη. Αλλά στην εξουσία άλλου είναι να εκλέξει το πρόσωπο που θα υποδυθείς.» (Επικτήτου «Εγχειριδιον», ΙΖ’).]

Tο πνεύμα τελικά επιστρέφει στη μη φυσική διάσταση από την οποία προήλθε. Ρόμπερτ Μονρόε, Ρέιμοντ Μούντι, Βίκτορ Ζάμιτ, η ζωή μετά θάνατον, θάνατος και μετά θάνατον ζωή. (Οι Ρόμπερτ Μονρόε, Ρέιμοντ Μούντι και Βίκτορ Ζάμιτ είναι τρεις από τους σημαντικότερους ερευνητές και συγγραφείς διεθνώς στο πεδίο τωνμεταθανάτιων εμπειριών, της επιβίωσης της συνείδησης μετά τον θάνατο και των εξωσωματικών ταξιδιών. Αν και προέρχονται από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους (επιχειρήσεις, ιατρική και νομική), το έργο τους συνέβαλε καθοριστικά στο να μετατραπεί η μελέτη της μεταθανάτιας ζωής από ένα θέμα ταμπού σε αντικείμενο συστηματικής έρευνας.) Εκεί το πνεύμα συλλογίζεται τη ζωή που μόλις έζησε και, αφού θέσει κάποιους στόχους για το τι θα κάνει την επόμενη φορά, βρίσκει το σωστό σώμα την κατάλληλη στιγμή και αναγεννιέται.

Αυτό ονομάζεται μετενσάρκωση. Είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα. Περπατάς τριγύρω, βρίσκεις το σωστό μηχάνημα, παίζεις για λίγο και μετά, όταν τελειώσει το παιχνίδι, ψάχνεις για ένα διαφορετικό παιχνίδι να παίξεις.
Αλλά ακόμα και ενώ παίζεις, είσαι ακόμα εκεί έξω από το παιχνίδι, είναι απλώς ένα μέρος του μυαλού σου που προς το παρόν είναι απορροφημένο στον έλεγχο του χαρακτήρα του παιχνιδιού. Ομοίως, παρόλο που βρισκόμαστε εδώ σε αυτή τη φυσική διάσταση, υπάρχει ένα μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μας πιο πάνω σε υψηλότερη διάσταση που βυθίζει μόνο ένα μικρό μέρος του εαυτού του στο σώμα σου.

Αυτό το μικρό μέρος είναι αυτό που σκέφτεστε και νιώθετε αυτή τη στιγμή. Ας ονομάσουμε αυτό το μεγαλύτερο μέρος Ανώτερο Εαυτό και το μικρότερο Κατώτερο Εαυτό. Ο Ανώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι όταν είσαι πλήρως ξύπνιος έξω από αυτό το όνειρο που ονομάζεται ζωή. Ο Κατώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι μέσα στο όνειρο. Επομένως, θα ήταν πιο σωστό να πούμε ότι η μετενσάρκωση είναι απλώς ο Ανώτερος Εαυτός που επεκτείνει μέρη του εαυτού του σε διαφορετικά σώματα διαδοχικά σε διαφορετικές χρονικές στιγμές κατά τη γέννηση και τραβάει αυτά τα μέρη πίσω κατά τη διάρκεια του θανάτου.

Είμαστε σαν μαριονέτες. Η μαριονέτα είναι αυτό που είμαστε σε αυτή τη ζωή και αυτός που κινεί τα νήματα είναι ο Ανώτερος Εαυτός μας.

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να γεννηθούν σε αυτόν τον κόσμο; Υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσοι και οι άνθρωποι. Κάποιοι άνθρωποι έρχονται εδώ για να κάνουν κάτι, να βιώσουν κάτι, να μάθουν πράγματα που δεν μπορούν έξω από αυτόν τον κόσμο. Είναι ο ίδιος λόγος που οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια ή βλέπουν ταινίες, μπορούν να βιώσουν πράγματα που δεν θα μπορούσαν διαφορετικά.

Το να είσαι ζωντανός στη γη σε ένα φυσικό σώμα μπορεί να είναι δύσκολο. Η ζωή είναι σαν μια διαδρομή μετ' εμποδίων, ένα πρόγραμμα προπόνησης με βάρη ή ένα ταχύρυθμο μάθημα σε ένα δύσκολο θέμα. Εκτός από τη διασκέδαση και τη χαρά του να είσαι ζωντανός, υπάρχει επίσης θυμός, φόβος και βάσανα. Αλλά τα αρνητικά στοιχεία είναι αυτά που κάνουν το παιχνίδι απαιτητικό και μοναδικό. Η ζωή είναι "σωματική" διάπλαση για την ψυχή, και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή είναι τα βάρη που ενισχύουν τους πνευματικούς μας "μύες", αν έχουμε τη δύναμη να τις χειριστούμε.

Ένας άλλος λόγος που κάποιος μπορεί να έρθει εδώ είναι για να βοηθήσει άλλους να ξυπνήσουν. Σκεφτείτε έναν φοιτητή που επιστρέφει στο λύκειο για να βοηθήσει άλλους μαθητές να μάθουν πράγματα που ο ίδιος έχει ήδη κατακτήσει. Το πρόβλημα είναι ότι η γέννηση σβήνει τις αναμνήσεις, από πού προέρχεστε και ποιοι πραγματικά είστε, σαν ο φοιτητής να πηγαίνει στο λύκειο έχοντας ξεχάσει ότι έχει ήδη αποφοιτήσει. Τα θέματα μπορεί να του φαίνονται παράξενα οικεία και εύκολα, και με αυτόν τον τρόπο μπορεί ακόμα να βοηθήσει τους άλλους. Αλλά αν παρασυρθεί από τις περισπασμούς που συνοδεύουν το να είναι μαθητής λυκείου, μπορεί να ξεχάσει ακόμη και αυτά που έμαθε στο πανεπιστήμιο, ίσως και να αποτύχει.

Αυτός είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουν αυτές οι ψυχές- βοηθοί όταν ενσαρκώνονται στη γη. Μπορεί να αποσπαστούν τόσο πολύ στη ζωή που να μην ανακαλύψουν ποτέ την ανώτερη γνώση μέσα τους, αποτυγχάνοντας να κάνουν αυτό για το οποίο ήρθαν εδώ, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γνώση για να βοηθήσουν τους άλλους.

Ίσως είστε μια ψυχή - βοηθός. Αν σας αρέσει να καταλαβαίνετε πράγματα, να συλλογίζεστε τα μυστήρια του σύμπαντος και νιώθετε χαρούμενοι όταν άλλοι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να βελτιώσουν τη ζωή τους και τον εαυτό τους, τότε πιθανότατα είστε μια ψυχή - βοηθός. Αν ναι, είναι πολύ σημαντικό να αφιερώσετε λίγο χρόνο σκεπτόμενοι, διαβάζοντας, μαθαίνοντας για ανώτερες αλήθειες, προκειμένου να εξοικειωθείτε με το ποιοι πραγματικά είστε και τι πραγματικά γνωρίζετε. Στην ουσία, ήδη γνωρίζετε αυτές τις αλήθειες, αλλά τις έχετε ξεχάσει.

Η ανάμνηση είναι δύσκολη επειδή, σε σύγκριση με τον Ανώτερο Εαυτό σας, ο Κατώτερος Εαυτός είναι λίγο αφηρημένος, επομένως η ανάκτηση αυτού που γνωρίζετε βαθιά μέσα σας είναι παρόμοια με την εκμάθησή του για πρώτη φορά. Η διαφορά είναι ότι αν κάποια αλήθεια βρίσκεται ήδη μέσα σας, η εκμάθησή της θα ξανά έρθει πιο γρήγορα με μια συναρπαστική αίσθηση αναγνώρισης. Θα νιώσετε κάτι ξεχωριστό όταν τελικά καταλάβετε αυτό που ήδη γνωρίζετε βαθιά μέσα σας.

Είναι η αίσθηση ότι μπορείτε να αναγνωρίσετε την αλήθεια.

Όταν το μυαλό και η καρδιά συμφωνούν με μια ιδέα, δώσε προσοχή.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ, Περιορισμένη γνώση για αρχάριους.

από Montalk μέσω bibliotecapleyades.net

Ενσάρκωση και Μετενσάρκωση

Παρόλο που βρισκόμαστε εδώ σε αυτή τη φυσική διάσταση, υπάρχει ένα μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μας σε υψηλότερη διάσταση που βυθίζει μόνο ένα μικρό μέρος του εαυτού του στο σώμα μας. Αυτό το μικρό μέρος είναι αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε αυτή τη στιγμή. Ας ονομάσουμε αυτό το μεγαλύτερο μέρος Ανώτερο Εαυτό και το μικρότερο Κατώτερο Εαυτό.

Ο Ανώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι όταν είσαι πλήρως συνειδητός, έξω από αυτό το όνειρο που ονομάζεται ζωή. Ο Κατώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι μέσα στο όνειρο. Επομένως, θα ήταν πιο σωστό να πούμε ότι η μετενσάρκωση είναι απλώς ο Ανώτερος Εαυτός που επεκτείνει μέρη του εαυτού του σε διαφορετικά σώματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές κατά τη γέννηση και έλκει αυτά τα μέρη πίσω, κατά τη διάρκεια της αποχώρισης από αυτή τη διασταση. Είμαστε σαν μαριονέτες. Η μαριονέτα είναι ο Κατώτερος Εαυτός μας, αυτός που είμαστε σε αυτή τη ζωή, και το χέρι με το οποίο είμαστε συνδεδεμένοι, είναι ο Ανώτερος Εαυτός μας.

Όταν το μυαλό και η καρδιά συμφωνούν με μια ιδέα, δώστε προσοχή!!!

Έτσι μπορείτε να αναγνωρίσετε την αλήθεια και όχι μόνο θα βγάζει νόημα, αλλά θα σας φαίνεται και σωστή.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ, Περιορισμένη γνώση για αρχάριους.

-------------------------------------

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Η Αόρατη Ψυχή στο Φως των Ελευσινίων Μυστηρίων

ΕΙΚΟΝΑ: Άγαλμα της Περσεφόνης -310, Αρχαιολογικού Μουσείου Άμφισσας nationalarchive.culture.gr

Η Μυστική Οδός της Ψυχής προς την Πνευματική Γέννηση στα Ελευσίνια Μυστήρια

Η ψυχή του ανθρώπου στα Ελευσίνια Μυστήρια συμβολίζεται από την Περσεφόνη και είναι ουσιαστικά κάτι πνευματικό. Η αληθινή της κατοικία βρίσκεται στους ανώτερους κόσμους, όπου, απαλλαγμένη από τα δεσμά της υλικής μορφής και των υλικών εννοιών, λέγεται ότι είναι πραγματικά ζωντανή και αυτοεκφράζεται.

Για τους Ελευσίνιους φιλοσόφους, η μόνη αληθινή γέννηση ήταν αυτή της πνευματικής ψυχής του ανθρώπου που αναδύεται από τη μήτρα της σαρκικής του φύσης.

Όπως ο Νάρκισσος, κοιτάζοντας τον εαυτό του στο νερό (οι Αρχαίοι χρησιμοποιούσαν αυτό το κινητό στοιχείο για να συμβολίσουν το παροδικό, ψευδαισθησιακό, υλικό σύμπαν) έχασε τη ζωή του προσπαθώντας να αγκαλιάσει μια αντανάκλαση, έτσι και ο άνθρωπος, κοιτάζοντας στον καθρέφτη της Φύσης και αποδεχόμενος ως πραγματικό του εαυτό αυτόν που βλέπει να αντανακλάται, χάνει την ευκαιρία που του προσφέρει η φυσική ζωή να ξεδιπλώσει τον αθάνατο, αόρατο Εαυτό του.

Ένας Αρχαίος μυημένος είπε κάποτε ότι οι ζωντανοί κυβερνώνται από τους νεκρούς. Μόνο όσοι ήταν εξοικειωμένοι με την Ελευσίνια αντίληψη της ζωής μπορούσαν να καταλάβουν αυτή τη δήλωση. Σημαίνει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν κυβερνάται από τα ζωντανά πνεύματά τους αλλά από τις προηγούμενες (επομένως νεκρές) ζωικές προσωπικότητές τους. Η μετενσάρκωση διδάσκονταν σε αυτά τα Μυστήρια (σ.σ.: και όπως είπε η μεγάλη Αλτάνη, δεν νοούνται Ελευσίνια Μυστήρια χωρίς την Μετενσάρκωση).

Από τα διαθέσιμα αρχεία, μια σειρά από παράξενα και φαινομενικά υπερφυσικά φαινόμενα συνόδευαν τις τελετουργίες. Πολλοί μυημένοι ισχυρίζονται ότι έχουν δει τους ίδιους τους ζωντανούς θεούς. Αν αυτό ήταν αποτέλεσμα θρησκευτικής έκστασης ή της πραγματικής συνεργασίας αόρατων δυνάμεων με τους ορατούς ιερείς θα παραμείνει μυστήριο.

Ο Απουλήιος ο επιλεγόμενος Πλατωνικός φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας, περιγράφει αυτό που κατά πάσα πιθανότητα είναι η μύησή του στα Ελευσίνια Μυστήρια:

«Πλησίασα στα όρια του θανάτου και, αφού πάτησα το κατώφλι της Περσεφόνης, επέστρεψα, παρασυρόμενος από όλα τα στοιχεία της φύσης. Τα μεσάνυχτα είδα τον ήλιο να λάμπει με ένα λαμπρό φως. Και προφανώς πλησίασα τους επάνω και τους κάτω θεούς και τους λάτρεψα από κοντά.»

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος λέει: "O Θεός, όντας μια φωτεινή αρχή, που κατοικεί στη μέση της πιο λεπτής φωτιάς, παραμένει για πάντα αόρατος στα μάτια εκείνων που δεν υψώνουν τον εαυτό τους πάνω από την υλική ζωή”.

bibliotecapleyades.net

---------------------------------

Αναρτήσεις με θέμα: Ελευσίνια Μυστήρια

Από την Αίρεση στην Αποδοχή: Η Αόρατη Πορεία των Αντισυμβατικών Ιδεών

Ιδέες που κάποτε απορρίπτονταν ως αίρεση διεκδικούν θέση στον επιστημονικό διάλογο και όσα αγνοήθηκαν χθες ίσως εξηγηθούν αύριο.

«Η προσκόλληση της ψυχής στον εγκέφαλο, δηλαδή ο χωροχρονικός της περιορισμός, δεν είναι πλέον τόσο αυτονόητος και αδιαμφισβήτητος όσο μας έχουν οδηγήσει να πιστεύουμε μέχρι τώρα... Δεν είναι μόνο επιτρεπτό να αμφισβητούμε την απόλυτη εγκυρότητα της αντίληψης του χωροχρόνου· είναι μάλιστα, ενόψει των διαθέσιμων δεδομένων, επιτακτικό να το κάνουμε.»

- Καρλ Γιουνγκ, Ψυχολογία και Αποκρυφισμός -

Στην επιστήμη, η αποδοχή νέων ιδεών ακολουθεί μια προβλέψιμη, τετραβάθμια ακολουθία:

• Στο Στάδιο 1, οι σκεπτικιστές διακηρύσσουν με σιγουριά ότι η ιδέα είναι αδύνατη επειδή παραβιάζει τους Νόμους της Επιστήμης. Αυτό το στάδιο μπορεί να διαρκέσει από χρόνια έως αιώνες, ανάλογα με το πόσο η ιδέα αμφισβητεί την συμβατική επιστημονική άποψη.

• Στο Στάδιο 2, οι σκεπτικιστές παραδέχονται απρόθυμα ότι η ιδέα είναι εφικτή, αλλά δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα και τα ισχυριζόμενα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά αδύναμα.

• Το Στάδιο 3 ξεκινά όταν το κυρίαρχο ρεύμα συνειδητοποιεί ότι η ιδέα δεν είναι μόνο σημαντική, αλλά τα αποτελέσματά της είναι πολύ ισχυρότερα και πιο διάχυτα από ό,τι φανταζόταν προηγουμένως.

• Το Στάδιο 4 επιτυγχάνεται όταν οι ίδιοι επικριτές που συνήθιζαν να αποκηρύσσουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την ιδέα,  αρχίζουν να διακηρύσσουν ότι αυτοί τη σκέφτηκαν πρώτοι.

Τελικά, κανείς δεν θυμάται ότι η ιδέα κάποτε θεωρούνταν επικίνδυνη αίρεση.

Η πιο σημαντική ένδειξη μιας μετάβασης από το Στάδιο 1 στο Στάδιο 2 μπορεί να φανεί στις σταδιακά μεταβαλλόμενες στάσεις εξέχοντων σκεπτικιστών.

Σε ένα βιβλίο του 1995, γεμάτο με διαπεραστικό σκεπτικισμό, ο αείμνηστος Καρλ Σάγκαν του Πανεπιστημίου Κορνέλ διατήρησε την αποστολή του σε όλη του τη ζωή να εκπαιδεύει το κοινό σχετικά με την επιστήμη, στην προκειμένη περίπτωση καταρρίπτοντας την δημοφιλή υστερία για τις απαγωγές από εξωγήινους, τους επαφικούς, τους θεραπευτές με πίστη, το «πρόσωπο» στον Άρη και σχεδόν οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στο τμήμα των περισσότερων βιβλιοπωλείων.

Έπειτα, σε μία παράγραφο ανάμεσα σε 450 σελίδες, βρίσκουμε μια εκπληκτική παραδοχή:

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν τρεις ισχυρισμοί στον τομέα της ESP (Εξωτερικής Λογισμικής) οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, αξίζουν σοβαρής μελέτης:

(1) ότι μόνο με τη σκέψη οι άνθρωποι μπορούν (μόλις) να επηρεάσουν τις γεννήτριες τυχαίων αριθμών στους υπολογιστές

(2) ότι τα άτομα με ήπια αισθητηριακή στέρηση μπορούν να λαμβάνουν σκέψεις ή εικόνες που «προβάλλονται» σε αυτά

(3) ότι τα μικρά παιδιά μερικές φορές αναφέρουν λεπτομέρειες μιας προηγούμενης ζωής, οι οποίες κατόπιν ελέγχου αποδεικνύονται ακριβείς και τις οποίες δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν με κανέναν άλλο τρόπο εκτός από τη μετενσάρκωση.

Οι επιστημονικές μέθοδοι είναι εξαιρετικά ισχυρά εργαλεία για την υπέρβαση των προσωπικών προκαταλήψεων και την κατασκευή λειτουργικών μοντέλων της «αλήθειας». 

Έχουμε κάθε λόγο να περιμένουμε ότι οι ίδιες μέθοδοι που μας έδωσαν μια καλύτερη κατανόηση των γαλαξιών και των γονιδίων, θα ρίξουν επίσης φως σε εμπειρίες που περιγράφονται από μυστικιστές σε όλη την ιστορία.

Από το βιβλίο “Το Συνειδητό Σύμπαν". του Dean Radin, πρώτο μέρος, πρώτο κεφάλαιο.

https://www.bibliotecapleyades.net

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #2

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ακολουθούν ακριβή αποσπάσματα/παραδειγματικές φράσεις σε Αρχαία Ελληνικά από κλασικές Αρχαιοελληνικές πηγές που συνδέονται με την έννοια της μετενσάρκωσης και την αθανασία της ψυχής, μαζί με σύντομη εξήγηση για το πώς υποστηρίζουν την ιδέα ενός Συμπαντικού Νόμου της ψυχής:

Πλάτων – Φαίδων (Περί Ψυχῆς)

Ὅτι ψυχὴ ὑπάρχει πρὸ τοῦ σώματος καὶ μετέπειτα τῆς κορυφᾶς αὐτοῦ… οὐκ ἀφανίζεται, ἀλλὰ ἐκείνῳ διαφεύγει τοῦ σώματος, ἵνα ἐστὶν ἀθάνατος·

(Η ψυχή υπάρχει προ του σώματος και μετά τον θάνατο του σώματος… δεν εξαφανίζεται, αλλά διαφεύγει από αυτό και είναι αθάνατη.)

Περί της αθανασίας της ψυχής, όπως παρουσιάζεται στο έργο Φαίδων. Με τον τρόπο αυτό ο Πλάτων δείχνει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει με το σώμα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει. 

Αυτό το ίδιο πλατωνικό θέμα αποτελεί τον πυρήνα της ιδέας ότι η ψυχή κινείται πέρα από το φυσικό σώμα και επανέρχεται. Ενα βασικό προαπαιτούμενο για την έννοια της μετενσάρκωσης.

Πλάτων – Μύθος του Ηρός (Πολιτεία, Βιβλίο 10)

Ο Πλάτων αναφέρει έναν μύθο στο τέλος της Πολιτείας (βιβλίο 10), στον οποίο ο ήρωας Ἦρ επιστρέφει μετά θάνατον για να διηγηθεί τι είδε στον κόσμο των ψυχών:

…καὶ αἱ ψυχαὶ ἀνακύπτουσιν ἐκ τῶν τόπων ἐκεῖνων, καὶ κατὰ τὸ μέρος ὃ ἔχουσι πρὸς τὸ δίκαιον καὶ ἀδίκῳ ἀναλέγομεν αὐτὰς· καὶ ἐκλέγονται ζωὰς καινάς…

(…και οι ψυχές σηκώνονται από εκείνους τους τόπους, και ανάλογα με την δικαιοσύνη ή την αδικία που είχαν, επιλέγουν μια νέα ζωή…)

 Ο μύθος περιγράφει πώς οι ψυχές κρίνοται μετά θάνατον, πώς επιλέγουν νέα ζωή και ενσαρκώνονται ξανά· δηλαδή μετενσαρκώνονται, ανάλογα με την ηθική κατάσταση της προηγούμενης ζωής τους.

Ορφικό / Πυθαγορικό Πλαίσιο

Αν και οι «Ορφικοί Ύμνοι» δεν περιέχουν άμεσα λέξεις περί μετενσάρκωσης, η διδασκαλία των Ορφικών και οι σχετικοί χρυσοί πίνακες (τις οποίες μετέφεραν μυημένοι στο θάνατο και μετά τον τάφο) αναφέρουν ότι:

…ὡς διαβατήριον λέγοντες τὸ διὰ ληθέας καὶ μνημοσύνης πίνεσθαι μεταστάντας τὰς ψυχάς…

(…ότι οι ψυχές, μετά τον θάνατο, πίνουν το νερό της μνήμης ή της λησμονιάς και στη συνέχεια επιλέγουν νέα ενσάρκωση…) όπως αποδίδεται από ερμηνευτές Ορφικών επιγραφών (αναφορές σε Lethe / Mnemosyne). 

Στην ιδεολογία των Μυστηρίων, η ψυχή δεν μένει μια φορά ανθρώπινη, αλλά επανέρχεται σε νέο σώμα μέσω ενός κυκλικού ταξιδιού μετά θάνατον, χαρακτηριστικό συστήματος που μοιάζει με νόμο στο σύμπαν.

Πυθαγορική Παράδοση (συνεχιζόμενη ενσαρκώσεις)

Ο Πορφύριος αναφέρει πως σύμφωνα με την παράδοση των Πυθαγορείων:

…ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, καθάπερ ὁ Πυθαγόρας δίδασκε, ὅτι διαβαίνει διὰ σωμάτων ἕτερα καὶ ἐπιστρέφει πάλιν…

(…η ψυχή είναι αθάνατη, όπως δίδασκε ο Πυθαγόρας, και περνά από άλλα σώματα και επιστρέφει ξανά…) από διδασκαλία Πυθαγορείων. 

Από τα κείμενα αυτά προκύπτουν μερικά κρίσιμα στοιχεία:

Η ψυχή θεωρείται αθάνατη, διαχωρισμένη από το σώμα και συνεχιζόμενη μετά το θάνατο (Φαίδων). 

Υπάρχει διαδοχική πορεία που περιλαμβάνει κριτική του τρόπου ζωής και επιλογή νέας ζωής («Μύθος του Ηρός»). 

Στον Εμπεδοκλή η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι ακόμη πιο ρητή και «κυριολεκτική» απ’ ό,τι στον Πλάτωνα.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής (ή «δαίμονος») από σώμα σε σώμα. Σε σωζόμενα αποσπάσματά του λέει χαρακτηριστικά ότι υπήρξε:

«ήδη γαρ ποτ᾽ ἐγώ γενόμην κοῦρός τε κόρη τε

θάμνος τ᾽ οἰωνός τε καὶ ἔξαλος ἔνθα ἁλίης ἰχθύς»

Δηλαδή: «ήμουν κάποτε αγόρι και κορίτσι, θάμνος, πουλί και άλαλο ψάρι της θάλασσας».

Ο Πλάτων (στην Πολιτεία) δίνει ηθικοφιλοσοφική έμφαση στην επιλογή της ψυχής.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για αναγκαστική περιπλάνηση λόγω κοσμικού νόμου, μια διαδικασία κοσμολογική και μυητική.

Στην περίπτωση του Εμπεδοκλή μπορούμε να μιλήσουμε σχεδόν απερίφραστα για διδασκαλία μετενσάρκωσης στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, πολύ πριν τις συστηματικές αναφορές του Πλάτωνα.

Πυθαγόρας: Η Ορφική και Πυθαγορική παράδοση θεωρεί την ψυχή ως μέρος ενός κυκλικού νόμου ζωής, θανάτου, αναγέννησης. 

Η μετενσάρκωση θεωρείται βασική διδασκαλία της πυθαγόρειας παράδοσης.

Μάλιστα ο Φιλόστρατος γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν πολλές προηγούμενες ζωές του. 

Η μαρτυρία του Φιλοστράτου: Ο Φιλόστρατος πράγματι γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν προηγούμενες ζωές του. Αναφέρει ότι θυμόταν πως υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Εύφορβος, ένας ήρωας της Τροίας.

Η ιστορία αυτή συνδέεται με τον Εύφορβο της Ιλιάδα, τον οποίο ο Πυθαγόρας ότι αναγνώρισε μέσω της ασπίδας του σε ναό.

Ο Πλάτων βλέπει την ψυχή ως αθάνατη, που μαθαίνει και εξελίσσεται μέσω πολλών ζωών.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής μέσα στον φυσικό κόσμο, επηρεασμένη από τις κοσμικές δυνάμεις.

Ο Πυθαγόρας δίνει την εμπειρική διάσταση: η ψυχή θυμάται προηγούμενες ζωές και χρειάζεται καθαρμό για να απελευθερωθεί.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η ψυχή δεν εξαφανίζεται, αλλά συμμετέχει σε έναν κύκλο ζωής, μια διαδικασία που μπορεί να θεωρηθεί ως Συμπαντικός Νόμος από την Αρχαιοελληνική οπτική. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-----------------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #1

Η έννοια της μετενσάρκωσης («μεταφορά της ψυχής σε άλλο σώμα μετά το θάνατο») εμφανίζεται αρκετές φορές στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία, κυρίως σε πλατωνικά, πυθαγορικά και ορφικά κείμενα. Ας δούμε τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την ιδέα ότι η μετενσάρκωση λειτουργεί ως «Συμπαντικός Νόμος»:

Η ψυχή ως αθάνατη και διαχρονική

Στην πλατωνική σκέψη, ειδικά στο έργο “Φαίδων”, η ψυχή παρουσιάζεται αθάνατη και προϋπάρχουσα του σώματος. Ο Πλάτων υποστηρίζει ότι η ψυχή δεν καταστρέφεται με το θάνατο αλλά μεταβαίνει σε νέο σώμα, ανάλογα με τη «δικαιοσύνη» ή «κακία» της ζωής που έζησε.

Αν η ψυχή είναι αθάνατη, τότε η επαναγέννησή της είναι φυσική συνέπεια. Ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά μεταβολή της μορφής της ζωής.

Η δικαιοσύνη της τύχης και η ηθική συνέπεια

Στα ορφικά και πυθαγορικά κείμενα, η μετενσάρκωση παρουσιάζεται ως νόμος ηθικής ισορροπίας. Η ψυχή «εκπαιδεύεται» μέσω διαδοχικών ζωών:

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελική κάθαρση.

Οι ορφικοί μύθοι περιγράφουν τη μετενσάρκωση ως τρόπο επανόρθωσης αδικιών ή κάθαρσης από τα «παράπτωματα» προηγούμενων ζωών.

Αν υπάρχει κοσμική τάξη και ηθικός νόμος, η μετενσάρκωση εξασφαλίζει τη συνέπεια της δικαιοσύνης πέρα από τη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Κοσμική συμμετρία και ανακύκλωση ζωής

Η Αρχαιοελληνική κοσμολογία θεωρεί ότι όλα στον κόσμο είναι κυκλικά: μέρα και νύχτα, εποχές, γέννηση και θάνατος.

Ο Πλάτων στο έργο του “Τίμαιος” συνδέει την ψυχή με τον κοσμικό λόγο και τον κύκλο της ζωής, υποδηλώνοντας ότι η ψυχή κινείται μέσα σε έναν «κύκλο ζωής» για να διατηρείται η αρμονία του κόσμου.

Η μετενσάρκωση δεν είναι τυχαία, αλλά συμπληρώνει τη φυσική και κοσμική αρμονία. Η ψυχή κινείται κυκλικά, όπως και η ύλη και οι εποχές.

Η γνώση και η εμπειρία ως προϋπόθεση της ψυχικής εξέλιξης

Στην πλατωνική φιλοσοφία, η μάθηση είναι ανάμνηση («ανάμνηση της ψυχής», μνήμη προηγούμενων ζωών, όπως στο Μένων).

Η ψυχή, μέσω της επαναγέννησης, συγκεντρώνει εμπειρίες και γνώσεις που δεν περιορίζονται σε μία ζωή.

Ο «συμπαντικός νόμος» της μετενσάρκωσης εξηγεί πώς η ψυχή προοδεύει πνευματικά και ηθικά, μέσα από συνεχείς ενσαρκώσεις.

Σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική Γραμματεία λοιπόν, η μετενσάρκωση μπορεί να θεωρηθεί συμπαντικός νόμος γιατί:

Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν καταστρέφεται με τον θάνατο.

Η ηθική και κοσμική τάξη απαιτεί συνέπεια και κάθαρση.

Η ζωή και ο θάνατος λειτουργούν κυκλικά, όπως οι νόμοι της φύσης.

Η ψυχή εξελίσσεται και μαθαίνει διαδοχικά μέσα από διαφορετικές ενσαρκώσεις.

Σημαντικά αποσπάσματα από Αρχαιοελληνικές πηγές που υποστηρίζουν την ιδέα της μετενσάρκωσης ως συμπαντικού νόμου.

Πλάτων, Φαίδων: Η ψυχή είναι αθάνατη και μετά το θάνατο «μεταβαίνει σε άλλο σώμα» ανάλογα με την ηθική της κατάσταση. Δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται, αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της, υποστηρίζοντας έναν κυκλικό, «συμπαντικό» νόμο ζωής.

Πλάτων, Μένων: Η μάθηση είναι ανάμνηση (αναμνησία). H ψυχή θυμάται γνώσεις από προηγούμενες ζωές. Η μετενσάρκωση εξηγεί τη δυνατότητα της ψυχής να μαθαίνει και να εξελίσσεται πέρα από μία ζωή.

Πλάτων, Τίμαιος: Η ψυχή συνδέεται με τον κοσμικό λόγο και κινείται κυκλικά μέσα στον κόσμο. Η μετακίνηση της ψυχής ανάμεσα στα σώματα διατηρεί την κοσμική αρμονία.

Πυθαγόρας (Διάφορα αποσπάσματα, όπως από Ιαμβλίχο): Η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελικό σκοπό, την τελειότητα. Η μετενσάρκωση λειτουργεί ως ηθικός και πνευματικός νόμος: κάθε ψυχή δοκιμάζεται και εξελίσσεται.

Ορφικοί ύμνοι: Η ψυχή υπόκειται σε κύκλους γέννησης και θανάτου, μέχρι να απελευθερωθεί. Δείχνει ότι η επαναγέννηση είναι φυσικός και θεϊκός νόμος. H ψυχή «επιστρέφει» για να ολοκληρώσει την κάθαρσή της.

Πυθαγόρας / Κληρονόμοι: «Η ψυχή φυλάσσεται αιώνια και κινείται ανάμεσα στα σώματα» Υπογραμμίζει την καθολικότητα της μετενσάρκωσης ως κοσμικού και ηθικού νόμου.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η Αρχαιοελληνική σκέψη δεν θεωρούσε τη μετενσάρκωση απλά ως μύθο ή προσωπική πεποίθηση, αλλά ως μέρος της κοσμικής τάξης και ηθικής συνέπειας. Σε όλες τις πηγές, υπάρχει ένας κοινός άξονας: η ψυχή είναι αθάνατη, κυκλική και υπόκειται σε «συμπαντικούς νόμους» που εξασφαλίζουν ισορροπία και εξέλιξη.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

----------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

Εσύ επιλέγεις τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων και των γονιών σου. Μόλις σου δοθούν οι επιλογές σου και διαλέξεις μία, ξεκινάει η κουραστική διαδικασία του σχεδιασμού όλων των πραγμάτων που επιθυμείς να ζήσεις στην επόμενη ζωή.

Η εμπειρία δεν είναι το μόνο πράγμα που αναζητούμε. Έχουμε στόχους να πετύχουμε και προκλήσεις να ξεπεράσουμε. Κάποιοι επιθυμούν να μάθουν την υπομονή ή να ξεπεράσουν τη ζήλια.

Πολλοί άνθρωποι απλώς έχουν συζητήσει αυτή τη θεωρία, όμως μπορεί να μην είναι απλώς θεωρία, αλλά επιλογή ξεκαθαρίσματος του κάρμα.

Υπάρχουν και μερικά άλλα πράγματα όπως η θεραπεία, η αντίθεση και η θεραπεία ψευδών πεποιθήσεων.

Όταν δημιουργείται το σχέδιο ζωής, οι οδηγοί μας είναι εκεί μαζί μας δημιουργώντας αυτό που ο Robert Schwartz περιγράφει μέσα από το έργο του ως διάγραμμα ροής .

Ένα διάγραμμα ροής είναι το σχέδιο, αλλά με ενσωματωμένη την «ελεύθερη βούληση».

Οι οδηγοί μας δημιουργούν επίσης συγχρονισμούς στη ζωή μας για να ενεργοποιήσουν συγκεκριμένα πράγματα μέσα μας και να μας καθοδηγήσουν στο καλύτερο μονοπάτι που θα μας βοηθήσει να κατακτήσουμε τους στόχους μας.

Αφού το σχέδιο τεθεί σε εφαρμογή, γεννιόμαστε και ξεχνάμε το σχέδιο και ποιοι πραγματικά είμαστε. Η λήθη είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κύκλου.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματικά γνωρίζουμε τον εαυτό μας και ζούμε πλήρως την τρέχουσα ζωή.

Ζούμε στην εποχή της ανάμνησης και πολλοί από εμάς θυμόμαστε ποιοι είμαστε και γιατί ήρθαμε στη Γη αυτή την εποχή.

Όσοι δεν έχουν αφυπνιστεί πλήρως στις ικανότητές τους, αλλά επιθυμούν να έχουν περισσότερη εικόνα για το ποιοι είναι και γιατί βρίσκονται εδώ, αναζητούν τρόπους να έχουν πρόσβαση σε αυτό το είδος πληροφοριών.

Πώς επηρεάζει το Προγεννητικό Σχέδιο τους Νόμους της Έλξης και της Εκδήλωσης;
Το Προγεννητικό Σχέδιο έχει τεθεί σε ισχύ, αλλά η ελεύθερη βούληση μας δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε οποιαδήποτε πραγματικότητα επιλέγουμε να ζήσουμε.

Με αυτά τα δεδομένα, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι γραφτό να βιώσουμε και γι' αυτό πιστεύω ότι κάποια πράγματα είναι εκτός ελέγχου μας.

Υποθέτω ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτό ως Νόμος της Έλξης ή της Εκδήλωσης, αλλά επειδή δεν είναι κάτι για το οποίο έχουμε πλήρη επίγνωση, επειδή το σχεδιάσαμε πριν γεννηθούμε, είναι δύσκολο να το ονομάσουμε έτσι.

Μερικοί άνθρωποι μπερδεύονται επειδή γνωρίζουν τους Νόμους της Έλξης, πώς να εκδηλώνουν θετικά πράγματα και βρίσκονται σε υψηλή δόνηση, αλλά κάτι αρνητικό έρχεται στη ζωή τους και ξαφνικά χάνουν την ισορροπία τους επειδή ένιωθαν ότι έκαναν τα πάντα σωστά, οπότε δεν μπορούν να καταλάβουν πώς προσέλκυσαν κάτι αρνητικό.

Όταν συμβαίνει αυτό, ίσως τίθεται σε εφαρμογή το Προγεννητικό Σχέδιο.

Αν και προσωπικά τα βρίσκω όλα αυτά συναρπαστικά και τα κοιτάζω χωρίς να τα κρίνω, ίσως να μην είναι όλοι σε θέση να κατανοήσουν όλους τους ρόλους που παίζουμε εδώ στη Γη.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η μετενσάρκωση δεν μπορεί να υπάρξει επειδή δεν θυμούνται το παρελθόν τους.

Το να γνωρίζεις για προηγούμενες ζωές μπορεί να σε επηρεάσει σοβαρά ψυχικά και συναισθηματικά.

Ερχόμαστε σε κάθε ενσάρκωση παίζοντας έναν ρόλο.

Ο ρόλος επιλέγεται με τη βοήθεια των οδηγών και του συμβουλίου μας πριν γεννηθούμε. Παίζουμε εκ περιτροπής διαφορετικούς ρόλους.

Αλλά αυτές οι πληροφορίες είναι πολύ δύσκολες για μερικούς ανθρώπους. 

Ερχόμαστε στη Γη για πολλούς λόγους, αλλά ένας σημαντικός είναι η ανάπτυξη της ψυχής.

Η ανάπτυξη της ψυχής από την “άλλη πλευρά” είναι πολύ αργή επειδή είναι “παράδεισος”. Επίσης, επειδή είμαστε σε θέση να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, μπορούμε να μάθουμε πράγματα σε ένα βαθύτερο επίπεδο και να επεκταθούμε ακόμη περισσότερο από αυτό.

Επειδή ζούμε σε έναν κόσμο δυαδικότητας, πρέπει να έχουμε και την «αρνητικότητα».

Το αρνητικό είναι αυτό που κάνει αυτόν τον κόσμο. Αν δεν είχαμε τους κακούς, τίποτα από αυτά δεν θα ήταν δυνατό. Μέσα σε κάθε έναν από αυτούς τους κακούς υπάρχει μια ψυχή που ζει μια ανθρώπινη εμπειρία που σχεδιάστηκε με γνώμονα την ανάπτυξη της.

Ζούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή όπου πολλές αλήθειες που κάποτε ήταν κρυμμένες έρχονται τώρα στο φως.

Δεν λέω ότι η θεωρία του σχεδιασμού της ζωής μας είναι αληθινή, αλλά μάλλον είναι μια νέα οπτική σε μια παλιά ιστορία. Υπάρχουν πολλές ιστορίες για την προέλευση του ανθρώπινου είδους και γιατί βρισκόμαστε εδώ, αλλά μετά από εκτενή έρευνα αυτή είναι που πραγματικά μου ταιριάζει.

Δεν είμαι εδώ για να αλλάξω τις πεποιθήσεις κανενός. Μοιράζομαι αυτή τη θεωρία επειδή τα αρνητικά αυτού του κόσμου με βοήθησαν να ωριμάσω.

Είτε αυτή η θεωρία είναι αληθής είτε όχι, αυτό εξακολουθεί να είναι θετικό και ίσως άλλοι θα μπορούσαν να πάρουν κάτι θετικό από αυτήν.

από τη Nikkie Gray

από την ιστοσελίδα Collective-Evolution μέσω bibliotecapleyades.net

------------------------------------------

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΠΩΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ; ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΔΙΑΛΕΞΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ; 

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Η ΨΥΧΗ

Φυσικά, εν αγνοία των περισσότερων ανθρώπων, η μετενσάρκωση αποτελούσε πάντα μέρος της δυτικής σκέψης.

Η προοπτική ότι η ψυχή επιστρέφει επανειλημμένα στη σάρκα άκμασε στην Αρχαία Ελλάδα πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια και μπορεί να έπαιξε πολύ πιο σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή μας ως πολιτισμού από ό,τι μας έχουν οδηγήσει να πιστεύουμε οι παραδοσιακές ιστορίες.

Αριστοτέλης, Σωκράτης, Πλάτων, Πυθαγόρας, ...όλοι δίδασκαν και πίστευαν σε κάποια μορφή αναγέννησης, τα θεμέλια της οποίας υιοθετήθηκαν αργότερα από τους μεγάλους Ρωμαίους φιλοσόφους, Οβίδιος, Βιργίλιος, Κικερώνας, ...μαζί με μια σειρά από άλλους μεγάλους στοχαστές της Αρχαιότητας.

Στην πραγματικότητα, οι μετενσαρκωτικές έννοιες ήταν τόσο διαδεδομένες στους αιώνες αμέσως πριν από τη γέννηση του Χριστού, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε πολλές από τις «μυστηριώδεις» θρησκείες της Μεσογείου, θρησκείες που έμελλε να γίνουν οι ίδιες το πρότυπο για άλλα μεταγενέστερα μυστικιστικά θρησκευτικά συστήματα της περιοχής.

Η μετενσάρκωση, λοιπόν, αντί να είναι μια καθαρά ξένη έννοια, ήταν στην πραγματικότητα ευρέως διαδεδομένη και μπορεί να επηρέασε έντονα τη μορφή και την κατεύθυνση της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Φιλοσοφίας.
Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη για πολλούς ανθρώπους, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι οι μετενσαρκωτικές έννοιες ήταν επίσης μέρος ορισμένων από τους πιο μυστικιστικούς κλάδους της παραδοσιακής δυτικής θρησκείας, από τους Σούφι του Ισλάμ έως τους Γνωστικούς των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, ακόμη και εντός των χασιδικών και καμπαλιστικών παραδόσεων στον Ιουδαϊσμό.

Στην πραγματικότητα, κατά καιρούς άκμασε ουσιαστικά και, ειδικά στην περίπτωση του Χριστιανισμού, σχεδόν έγινε το κυρίαρχο σύστημα πεποιθήσεων κατά τους πρώτους αιώνες της ύπαρξης της Εκκλησίας, μέχρι που αναγκάστηκε να τεθεί υπό την κυριαρχία των πιο παραδοσιακών, μη μετενσαρκωτικών παρακλαδιών του Χριστιανισμού.

Τα γραπτά των υποστηρικτών της χαρακτηρίστηκαν αιρετικά και κάηκαν, η ιδέα καταπνίγηκε με τόσο μεγάλη επιτυχία από την Εκκλησία της Ρώμης που λίγοι Χριστιανοί σήμερα συνειδητοποιούν ότι ήταν κάποτε μέρος της πίστης τους.
Γιατί καταπνίγηκε; Η προφανής απάντηση είναι επειδή απειλούσε την εξουσία...

Η δυτική θρησκεία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι προορισμένος να «πεθαίνει μία φορά και μετά να κρίνεται» για να διατηρήσει τον έλεγχο. Ωστόσο, η μετενσάρκωση υπόσχεται πολλαπλές αναγεννήσεις και καθιστά τις διακηρύξεις οποιουδήποτε ήταν ο κυρίαρχος ηγέτης εκείνη την εποχή παροδικές και, για να πούμε την αλήθεια, άσχετες.

Ως εκ τούτου, η μετενσάρκωση απειλούσε τα ίδια τα μέσα διαβίωσης της Εκκλησίας, καθιστώντας την μια πολύ επικίνδυνη ιδέα που έπρεπε είτε να κατασταλεί είτε να χαρακτηριστεί ως αιρετική προκειμένου η Εκκλησία να διατηρήσει τη βάση εξουσίας της.

Ως αποτέλεσμα, η έννοια παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό άγνωστη εκτός, για περίπου δεκαεπτά από τους τελευταίους είκοσι έναν αιώνες.
Η αναβίωσή της ωστόσο στη Δύση ήταν επικείμενη, με την άφιξη της Εποχής του Διαφωτισμού τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Μόλις τα ξεχασμένα από καιρό γραπτά των Αρχαίων Ελλήνων έγιναν ξανά διαθέσιμα και κάποιος μπορούσε να εμμείνει σε προηγουμένως απαγορευμένες ιδέες χωρίς να θυσιάσει τη ζωή του, έννοιες όπως η μετενσάρκωση έγιναν ολοένα και πιο δημοφιλείς, ειδικά μεταξύ της πνευματικής ελίτ της εποχής.

Μεταξύ εκείνων που πίστευαν σε κάποια μορφή πολλαπλών αναγεννήσεων είναι αξιοσημείωτοι όπως, Κάρολος Ντίκενς, Ραλφ Γουόλντο Έμερσον, Βενιαμίν Φράνκλιν, Σαίξπηρ, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Βολταίρος, ...μεταξύ άλλων.

Υποψιάζομαι ότι η κατανόησή μας για τον σκοπό της μετενσάρκωσης είναι ελλιπής από πολλές απόψεις και μπορεί να μην είναι ποτέ εντελώς πλήρης, αν και πιστεύω επίσης ότι σημειώνουμε πρόοδο στην πληρέστερη εκτίμηση της πολυπλοκότητας της.

Ίσως μια μέρα σχηματιστεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο αντιλήψεων που να απαντά στις ερωτήσεις όλων.

Φυσικά, αναγνωρίζω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ακούγεται σαν μια αντιφατική διαδικασία.

Άλλωστε, πώς γίνεται να υπάρχει ψυχή και όμως να μην υπάρχει ψυχή, και πώς γίνεται το εγώ να είναι αθάνατο και όμως παροδικό;

Ο συνδυασμός τόσο των δυτικών όσο και των ανατολικών εννοιών της μετενσάρκωσης φαίνεται να ασπάζεται το παράδοξο, αλλά έχω διαπιστώσει ότι συχνά μέσα στις πολυπλοκότητες του παράδοξου υπάρχει η αλήθεια.

Στην πραγματικότητα, μόνο η περιορισμένη μας ικανότητα κατανόησης καθιστά εξαρχής αυτές τις φαινομενικές αντιφάσεις παράδοξες.
Αναρωτιέμαι αν θα εξακολουθούσαν να εμφανίζονται ως τέτοιες, αν βρίσκαμε μέσα μας την ικανότητα να κατανοήσουμε πραγματικά σε ένα επίπεδο, που η τρέχουσα νοητική μας ικανότητα δεν το επιτρέπει.

Από την άλλη πλευρά, ίσως η κατανόηση αυτών των εννοιών να μην γίνεται σε νοητικό επίπεδο, αλλά σε πνευματικό επίπεδο, το οποίο είναι ένα δύσκολο σημείο για πολλούς ανθρώπους.

Ίσως τελικά δεν προοριζόμασταν ποτέ να κατανοήσουμε πλήρως πώς λειτουργεί η μετενσάρκωση, και εκεί μπορεί να ξεκινάει πραγματικά η περιπέτεια. Ίσως το ερώτημα για το τι μας συμβαίνει “μετά” δεν προοριζόταν ποτέ να απαντηθεί, αλλά απλώς να διερευνηθεί, γιατί στην αναζήτηση - όχι απαραίτητα στην εύρεση - της απάντησης μπορεί να λάβει χώρα η ανάπτυξη.
Μπορεί, στην πραγματικότητα, μόνο εγκαταλείποντας την ανάγκη μας να βρούμε τις απαντήσεις να τους δώσουμε τη δυνατότητα να μας βρουν. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είμαστε σαν τον άνθρωπο που είναι τόσο απασχολημένος ψάχνοντας για θησαυρό που δεν συνειδητοποιεί ότι τον ψάχνει μέσα στα έγκατα ενός χρυσωρυχείου.

Αν απλώς κοίταζε ψηλά και έβλεπε τον θησαυρό που λαμπυρίζει γύρω του, θα συνειδητοποιούσε πόσο ανόητη ήταν η ένθερμη αναζήτησή του από την αρχή. Ίσως χρειάζεται να κάνουμε το ίδιο κι εμείς...

από τον J. Allan Danelek
από την ιστοσελίδα του NewDawnMagazine

Μέσω: https://www.bibliotecapleyades.net

-------------------------------

Ο Συμπαντικός Νόμος της Μετενσάρκωσης μέσα από έργα του Πλάτωνα

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ