Το όνομα «Θεός»

Το όνομα «Θεός» είναι λογικό να αποδίδεται όχι μόνο επί των εμφανών, αλλά και επί των υπερουρανίων, επί των νοητικών και των νοητών αιτίων.

Όπως λέγει δηλαδή ο Σωκράτης της «Πολιτείας, 529.d», οι νοητοί αριθμοί έχουν την ίδια ταχύτητα καθεαυτή και την ίδια βραδύτητα καθαυτή. Για τούτο και μυηθήκαμε στον «Φαίδρο, 246.e» ότι οι απόλυτοι (ανεξάρτητοι) των όλων ηγεμόνες, όντας υπερκόσμιοι, «καλπάζουν με πτερωτό άρμα», και πρίν από αυτούς, όπως λένε οι Θεολόγοι, οι νοητικοί Θεοί οδηγούν τέτοια άρματα, και ο ίδιος ο Ουρανός, ο συνοχέας και συνεκτικός των νοητικών Θεών (που παρέχει την συνοχή και την ενότητα), έχει εν περιφορά την νόηση, ενώ οι πριν από αυτόν νοητικές αιτίες, που κι αυτές είναι άφθεγκτες, έχουν την κίνηση ταχεία και άχρονη.

Άλλωστε και οι χρησμοί τις αποκαλούν “θοάς” (γρήγορες) και λένε ότι προερχόμενες από τον πατέρα “θέουν” (τρέχουν) προς αυτόν.

Ο Ορφέας,  πάλι, μίλησε για τον (από)κρυφό διάκοσμο των Θεών ως εξής : «το ατέρμονο σε κυκλική πορεία ακαταπόνιτα κινούνταν» (ορφικό απόσπασμα Νο.55).

Το όνομα τούτο, το Θεός, είναι δυνατόν να ερμηνευτεί και με άλλους τρόπους, διότι δηλώνει τους ποιητικούς και δημιουργικούς των πάντων αίτιους, καθώς το “θείναι” και “θήσω” λαμβάνουν και τη σημασία του πειοίν.

Βλ. Πρόκλος, «Εις τον Κρατύλο του Πλάτωνος Εκλογαί χρήσιμοι, 126.1 – 12».

Για την συγγραφή : Κεφάλας Δ. Ευστάθιος (Αμφικτύων)

http://eleysis69.wordpress.com/

…όμορφες μέρες

IEROFANDIS , NektariosR

ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ!

«Όταν αντικρίζουμε τα των Θεών αγάλματα, ας μην τα νομίζουμε ως λίθους ή ξύλα, αλλά ούτε να θεωρούμε ότι είναι οι ίδιοι οι Θεοί. Και τις βασιλικές εικόνες (δηλ. τις εικόνες των Βασιλέων) δεν τις λέμε ξύλα ή λίθο ή χαλκό, ούτε, βέβαια, και βασιλείς, αλλά εικόνες των Βασιλέων. Όποιος, λοιπόν, αγαπά τον Βασιλέα (=φιλοβασιλεύς), ορά με ευχαρίστηση την του Βασιλέως εικόνα, όπως και όποιος αγαπά το παιδί του (φιλοπαίς) ορά με ευχαρίστηση την εικόνα του παιδιού του, και όποιος αγαπά τον πατέρα του (=φιλοπάτωρ), την εικόνα του πατέρα του∙ όποιος, λοιπόν, αγαπά τους Θεούς (=φιλόθεος) αποβλέπει με ευχαρίστηση τα αγάλματα και τις εικόνες των Θεών, νιώθοντας την ίδια στιγμή σεβασμό και ρίγος καθώς τον βλέπουν, αόρατοι, οι Θεοί. Αν τώρα κάποιος νομίζει πως αυτά τα αγάλματα δεν μπορούν να καταστραφούν επειδή κάποτε ονομάστηκαν εικόνες Θεών, θα τον θεωρήσω τελείως άμυαλο∙ διότι θα έπρεπε τότε να μην είχαν φτιαχτεί από ανθρώπινα χέρια. Είναι άλλωστε δυνατό, ένας άθλιος και αμαθής άνθρωπος να καταστρέψει το έργο ενός αγαθού και σοφού ανθρώπου∙ όμως τα ζωντανά αγάλματα που κατασκεύασαν οι Θεοί από την αφανή ουσία τους, δηλαδή εκείνοι οι Θεοί που περιφέρονται κυκλικά στον ουρανό, μένουν αΐδια στον αεί χρόνο. Ας μη χάνει λοιπόν κανείς την Πίστη του στους Θεούς, επειδή βλέπει και ακούει ότι κάποιοι φέρθηκαν υβριστικά προς τα αγάλματα και τους ναούς.»

—- Βλ., Ιουλιανός «Επιστολές, 89b.165 – 89b.184.» —-

«Να μη σας ξεγελάει λοιπόν κανείς με τα λόγια ούτε να σας κλονίζει την Πίστη στην Πρόνοια∙ και εκείνοι που σας χλευάζουν για αυτά, δηλαδή οι προφήτες των Ιουδαίων, τι έχουν να πούνε για το ναό τους που τρεις φορές γκρεμίστηκε και ακόμα δεν έχει ανεγερθεί; Εγώ δεν το είπα αυτό χλευαστικά, εγώ που πρώτος ύστερα από τόσα χρόνια σκέφτηκα να τον ανοικοδομήσω προς τιμή του Θεού που λατρεύουν σε αυτόν.»

—- Βλ., Ιουλιανός «Επιστολές, 89b.191 – 89b.197.» —-

http://eleysis69.wordpress.com/

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ, Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΗΣ “ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗΣ” ΚΑΙ Η ΕΝ ΕΤΕΙ 431- 485 ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΚΑΜΨΕΩΣ ΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΤΡΩΑΣ/ΕΦΕΣΤΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

Το 170 μ.κ.ε., οι Σαρμάτες κατέστρεψαν τον Ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα, ο οποίος όμως ανοικοδομήθηκε από τον Μάρκο Αυρήλιο, που μυήθηκε κι ο ίδιος στα Μυστήρια. Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α’ προσπάθησε να τα καταργήσει, αλλά συνάντησε πολλές αντιδράσεις, οπότε συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Βυζαντινού/Χριστιανού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α’. Ο Θεοδόσιος Α’ ως αυτοκράτορας με διάταγμα το 392 μ.κ.ε. διέταξε το κλείσιμο όλων των ιερών/ναών των πατρώων/εφέστιων Ελλήνων Θεών, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντίσταση των κατά τα πάτρια/εφέστια λατρευόντων στην επιβολή του Χριστιανισμού ως κρατική και μόνη υπαρκτή θρησκεία της αυτοκρατορίας. Έτσι τα τελευταία απομεινάρια των Ελευσίνιων Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396 μ.κ.ε., όταν ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος μαζί με Χριστιανούς ιερείς και μοναχούς κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσαν όλο το ιερατείο.

Το τέλος των Ελευσινίων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια κι είχε γίνει ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος ιεροφάντης των Μυστηρίων φαίνεται από τις πηγές να είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος, ο οποίος “ανήγγειλε την αρχή της μεγάλης πνευματικής νύχτας για την ανθρωπότητα“.

Ο Ευνάπιος στον βίο του Ιουλιανού μας αναφέρει εκτός των άλλων και τα εξής :

«Όταν τελείωσε τις σπουδές του ο Ιουλιανός, πληροφορήθηκε ότι υπήρχε στην Ελλάδα ένα είδος ανώτερης σοφίας, την οποία κατείχε ο ιεροφάντης των δύο Θεαιών, και βιαστικά πήγε να τον βρεί. Δεν είναι σωστό να αναφέρω το όνομα του ιεροφάντη, που ασκούσε τα καθήκοντά του εκείνη την εποχή. Γιατί είναι αυτός που μύησε στα μυστήρια τον συγγραφέα του παρόντος. Καταγόταν από την οικογένεια των Ευμολπιδών. Αυτός ήταν που πρόβλεψε την καταστροφή των ιερών και τον αφανισμό ολόκληρης της Ελλάδος, ενώπιον μου, και αποκάλυψε φανερά ότι ο ιεροφάντης που θα τον διαδεχτεί δεν θα έχει το δικαίωμα να ακουμπήσει τις ιεροφαντικούς θρόνους, γιατί θα έχει αφιερωθεί σε άλλους θεούς, και να πρωτοστατήσει στις τελετές, γιατί θα έχει δώσει άρρητους όρκους σε άλλους θεούς. Εν τούτοις θα πρωτοστατήσει, χωρίς καν να είναι Αθηναίος. Έλεγε επίσης (ήταν πράγματι τόσο διορατικός) ότι στην εποχή του τα ιερά θα εκθεμελιώνοντας και θα λεηλατούνταν κι ότι ο ίδιος θα ζούσε να τα δει αυτά και ότι θα τον κατηγορούσαν για υπερβάλλουσα φιλοδοξία. Έλεγε ότι θα πάψει η λατρεία των δυο Θεαινών πριν από τον θάνατό του, ότι εκείνος θα αποστερηθεί τα ιερά του αξιώματα και ότι δεν θα ζήσει βίο ιεροφάντη ούτε θα γεράσει. Έτσι και έγινε.

Τον καιρό που ήταν αρχιερέας στα μυστήρια του Μίθρα κάποιος από τις Θεσπιές, όχι μετά από πολύ καιρό, έγιναν πολλά και ανεκδιήγητα κακά, μερικά από τα οποία αναφέρω με λεπτομέρειες στην «Ιστορία» μου, τα άλλα όμως, Θεού θέλοντος, θα τα διηγηθώ τώρα.

Ήταν τότε που ο Αλάριχος με τους βαρβάρους του πέρασε τις Θερμοπύλες, σαν να έτρεχε αγώνα δρόμου ή σε ιπποδρομίες. Η ασέβεια των μαυροφορεμένων μοναχών, που εισέβαλαν μαζί του ανεμπόδιστα, άνοιξε σε εκείνον τις πύλες τις Ελλάδος. Τα θεμέλια και ο νόμος των ιεροφαντικών θεσμών άρχισαν να κλονίζονται.» Βλ. Ευνάπιος «Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών, 7.3.1.1 – 7.3.5.6»

Όμως παρότι ο πανίερος της Δήμητρας και της Κόρης Περσεφόνης ναός σταμάτησε να λειτουργεί (όντας κατεστραμμένος πλέον) και τα πάναγνα μυστήρια τους έπαυσαν δια ποινής θανάτου, τα Ελευσίνια του θείου Νεστόριου μυστήρια και η σύμπασα θεουργική αναγωγή δεν χάθηκε, μιας και αυτός μύησε σε αυτά, όπως λέγει ο Μαρίνος Νεαπόλεως στο “βίο του Πρόκλου”, τον υιό του Πλούταρχο (τον νεότερο). Ο δε θείος Πλούταρχος – “το κάλλος και ο λυρισμός όλης της φιλοσοφίας” (ἡ φιλοσοφίας ἁπάσης ἀφροδίτη καὶ λύρα) όπως τον χαρακτηρίζει ο ιστορικός Ευνάπιος – μύησε την κόρη του – και εγγονή του Νεστόριου – Ασκλειπιγένεια αλλά και τον μαθητή του τον θείο Συριανό. Η δε θεία Ασκληπιγένεια μύησε τον θείο Πρόκλο, άμα την μύηση του τελευταίου στην του Πλάτωνος μυσταγωγία εκ μέρους του θείου Συριανού – ο οποίος τον κατέστησε όχι μόνον επόπτη των όντως θείων τελετών με τα αθόλωτα όμματα της ψυχής και την άχραντη του νου περιωπή, αλλά τον κατέστησε και μέτοχο και κοινωνό σε όλα τα από τους προ αυτού θεουργούς παραδομένα μυστήρια και πάσης της μυστικής αλήθειας των θείων αφού τον προετοίμασε ικανοποιητικά  δια κάποιων προτέλειων και μικρών μυστηρίων έπειτα τον μύησε στην του Πλάτωνος μυσταγωγία!

Μάλιστα για να μην είναι αμύητος στους στην Λυδία της Μ. Ασία σωζόμενους θεσμούς, το θείο μηχανεύτηκε μια αφορμή για να τον κάνει να ταξιδεύσει εκεί. Κάποτε λοιπόν που βρέθηκε μέσα σε μια παραζάλη και τρικυμία περιστάσεων και σε τυφωνικούς ανέμους ου φυσούσαν ενάντια στην έννομη ζωή, αυτός σταθερά και ακλόνητα, αν και ριψοκίνδυνα, συνέχισε την ζωή του και, όταν σε μια δύσκολη περίσταση κατηγορήθηκε από γιγαντιαία αρπακτικά, έφυγε αμέσως από την Αθήνα, υπακούοντας στην περιφορά του σύμπαντος, και πραγματοποίησε το ταξίδι στην Μ. Ασία. Έτσι εκεί και αυτός ξεκάθαρα έμαθε όσα ίσχυαν σε εκείνους του τόπους και εκείνοι που ζούσαν εκεί, αν κάτι από το δρώμενο το παρέβλεπαν λόγω του μακρού χρόνου που είχε περάσει, το διδάχτηκαν, καθώς ο φιλόσοφος  τους υποδείκνυε πιο διεξοδικά τα σχετικά με τους θεούς.

ΔΗΛ., ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΑΤΥΠΗ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΙΕΡΟΦΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ:

Νεστόριος

Πλούταρχος ο νεότερος

Συριανός + Ασκληπιγένια

Πρόκλος (ο Λύκιος). 

Εξ ου και ο Μιχαήλ Ψελός, στα  «Θεολογικά, 74.124 – 74.138», αναφερόμενος στον θείο Πρόκλο λέγει πως: «ο Πρόκλος υπήρξε των Ελλήνων ο τελευταίος Δαδούχος και Ιεροφάντης.» (Theologica 74.124 ` to     Theologica 74.125 Ελλήνων δὲ παῖδες, ὧν δὴ τελευταῖος δᾳδοῦχος καὶ ἱεροφάντης ὁ Πρόκλος ἐγένετο).

Ο νεοπλατωνισμός στην πόλη της Παρθένου Αθηνάς, κατά τα έτη 431-485 μ.κ.ε., που απόηχός του έχει φθάσει μέχρι και τις ημέρες μας, είχε τόσο ισχυρά φιλοσοφικά θεμέλια, όντας το ισχυρότερο “κλαδί” του θρησκευτικού γενεαλογικού δένδρου της πατρώας των Ελλήνων θρησκείας, που τελικώς, αυτός ο ίδιος ο νεοπλατωνισμός, αποτέλεσε την ίδια τη βάση της χριστιανικής θρησκείας, η οποία για να μπορέσει να κυριαρχήσει απέναντι του αναγκάστηκε να “ασπαστεί” συγκαλυμμένα πάμπολλες θέσεις και απόψεις του καθώς προσπαθούσε η ίδια να δημιουργήσει εκείνη την εποχή το θεολογικό της υπόβαθρο!

Εν τέλει η θρησκεία του Χριστιανισμού αδυνατώντας να “κερδίσει” τον νεοπλατωνισμό, όντας ο μόνος ουσιαστικά εχθρός της, στο τέλος προέβη, μη έχοντας άλλο “όπλο”, στο κλείσιμο της του Πλάτωνος Ακαδημίας το 529 μ.κ.ε. από τον χριστιανό Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, στη δια ποινής θανάτου απαγόρευση της διδασκαλίας της πατρώας φιλοσοφίας και στον αφορισμό των όσων ακολουθούσαν τα του Πλάτωνος δόγματα.

Πράγμα που ανάγκασε, όπως λέγει ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα μ.κ.ε. Αγαθίας, τον τελευταίο σχολάρχη της, τον Δαμάσκιο από την Συρία, να αυτό-εξοριστεί μαζί με τους έξι μαθητές του (τους Σιμπλίκιο από την Σικελία,  Ευλάμιο από τη Φρυγία, Πρισκιανό από τη Λυδία, Ερμεία και Διογένη από τη Φοινίκη και Ισίδωρο από την Γάζα) στην Περσία στην αυλή του Πέρση βασιλέα Χοσρόη Α΄.

Αιώνια τιμή λοιπόν στους γνησιότερους και ουσιαστικότερους φορείς της ιερής πατρώας/εφέστιας θρησκείας  και Ευσέβειας των Ελλήνων και των μυστηρίων της! Αιώνια τιμή:

στον θείο Νεστόριο

στον θείο Πλούταρχο τον Αθηναίο (έζησε κατά τα έτη 350 – 430 μ.κ.ε.).

στον θείο Συριανό (σχολάρχης της ακαδημίας κατά τα έτη 432 – 450 μ.κ.ε.): σε εκείνον που υπήρξε αληθώς συμβακχεύσας του Πλάτωνα και εκείνος που συμπληρώθηκε πλήρως από την θεία Αλήθεια και κατέστη για εμάς οδηγός  της Πλατωνικής θεωρίας και όντως Ιεροφάντης των θείων λόγων του Πλάτωνα, αυτός που με άχραντο τρόπο στους κόλπους της ψυχής του δέχτηκε τo γνησιότερο και καθαρότερο φώς της Αλήθειας και έγινε μαζί με τους Θεούς καθοδηγητής μας σε όλα τα καλά και αγαθά, εκείνος που μας κατέστησε μετόχους και κοινωνούς όχι μόνον σε όλα τα από τους προ αυτού θεουργούς παραδομένα μυστήρια αλλά και πάσης της μυστικής αλήθειας των θείων!  Εκείνος που, όπως λέγει ο θείος Πρόκλος, ήρθε εκείνη την εποχή στους ανθρώπους σαν πρότυπο της Φιλοσοφίας προς ευεργεσία των ψυχών που βρίσκονται εδώ κάτω, ως ανταπόδοση για τα αγάλματα, για τους ναούς, για την ίδια την αγιστεία (=λατρεία) στο σύνολό της, αρχηγός της σωτηρίας για τους ανθρώπους που ζουν τώρα και για όσους θα ζήσουν στο μέλλον!

στον μεγάλο Ιεροκλή, τον συγγραφέα του υπομνήματος στα Χρυσά έπη του Πυθαγόρα

στον θείο Πρόκλο (σχολάρχης της ακαδημίας κατά τα έτη 450 – 485 μ.κ.ε.), στον του όλου Κόσμου Ιεροφάντη:  στον τελευταίο Δαδούχο και Ιεροφάντη των Ελλήνων! Ο οποίος ως ον/ψυχή άνηκε στην Ερμαϊκή σειρά/βαθμίδα και είχε την ψυχή του Πυθαγόρειου Νικόμαχου απο τα Γέρασα. Ήταν μια ψυχή/οντότητα που εμφυσά την δύναμη του πυρός και απλώνοντας τα φτερά του νου του σηκώνονταν προς τον πυρσοέλικτο αιθέρα και αντηχούσαν οι πολύαστροι κύκλοι της αθάνατης ψυχής του Κόσμου.

Ο θείος Πρόκλος, γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 412 μ.κ.ε. και πέθανε στην Αθήνα την 17η Μουνιχιώνα (17η Απριλίου) του έτους 485 μ.κ.ε. ή αλλιώς το 124ο έτος από την βασιλεία του Ιουλιανού, όταν άρχοντας στην σεπτή πόλη της Αθηνάς Παρθένου ήταν ο Νικαγόρας ο νεότερος.

Στην θεία Ασκληπιγένεια, την κόρη του Πλουτάρχου  του Αθηναίου – που εξ αυτής ο Πρόκλος μυήθηκε όχι μόνοο στα του μεγάλου Νεστόριου μυστήρια και τη σύμπασα θεουργική αναγωγή, μιας και μόνο από αυτήν εσώζετο του μεγάλου Νεστόριου τα μυστήρια και η σύμπασα θεουργική αναγωγή που της είχε παραδοθεί εκ του πατρός της, αλλά και στις των Χαλδαίων “συστάσεσι”, «εντυχίαις» και στις θείες και άφθεκτες στρόφαλους.

στον Μαρίνο (Νεαπόλεως) – μαθητή, βιογράφο και διάδοχο του Πρόκλου στην του Πλάτωνος ακαδημία.

που σε πείσμα της σαρωτικής επέλασης του εξουσιαστικού ιουδαϊκού χριστιανισμού, που στόχο είχε να αντικαταστήσει δια της ωμής βίας την κυριαρχία του ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής, στάθηκαν (ακόμη και με κίνδυνο της βιολογικής τους υπάρξεως) θεματοφύλακες και διέσωσαν με τα κείμενά τους την πατρώα/εφέστια των Ελλήνων θρησκευτική και θεολογική παράδοση!

Κεφάλας Δ. Ευστάθιος (Αμφικτύων)

ΠΗΝΕΛΟΠΗ - Η ΠΙΟ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΗ ΝΥΦΗ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ- ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

(Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ)

Τῆς Εὐστρατίας Σουραβλᾶ, εἰκαστικοῦ -ἐκπαιδευτικοῦ

«Ἂν θέλεις ἔνα δρόμο να διαβεῖς, ποὺ θὰ σὲ ἀνεβάσει ψηλά, πολὺ ψηλὰ καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζεις, ἐὰν θέλεις νὰ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΕΙΣ, προσπάθησε νὰ κατακτήσεις μιὰ «Πηνελόπη», ἕνα σκαλὶ ἐξουσίας νὰ πατήσεις καὶ νὰ ἀνέβεις ἀλλὰ πρόσεξε μὴν πέσεις στὴν πραγματικὴ ΠΗΝΕΛΟΠΗ »…

Ὅλοι οἱ ἐπίδοξοι «μνηστῆρες» τῆς «Πηνελόπης» διαχρονικὰ ἕνα κοινὰ στόχο ἔχουν:
Νὰ σφετεριστοῦν καὶ νὰ οἰκειοποιηθοῦν, πράγματά ποὺ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ γιατὶ ΔΕΝ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ… Καὶ ἔνα κοινὸ χαρακτηριστικό. Αὐτὸ τῆς ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ.

Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὶ μᾶς λέει διαχρονικὰ ὁ Ὅμηρος.

Ἡ Πηνελόπη εἶναι ἡ γυναῖκα ὑπόδειγμα, ἡ ἀρχόντισσα καὶ κυρὰ τοῦ οἴκου της.

Ἀλλὰ καὶ τὸ ΝΟΜΙΜΟΦΑΝΕΣ ΜΕΣΟΝ γιὰ τὸν σφετερισμὸ τῆς ἐξουσίας.
Κάτι σάν τὶς κάλπικες – κάλπες, ποὺ συνήθως ὁδηγοῦν σὲ φιλοδόξους «μνηστῆρες» μὲ προεπιλεγμένους πολιτικοὺς καὶ κόμματα, ποὺ συχνὰ συμβαίνει νὰ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο κι ἂς δείχνουν πὼς πρεσβεύουν διαφορετικὰ πράγματα…
Ἡ Πηνελόπη τὸ γνωρίζει αὐτό…
Εἶναι ἀναγκασμένη νὰ δεχτεῖ γιατὶ ἔχει δώσει τὸν λόγο της.
Καὶ ἡ τήρηση τοῦ λόγου εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ ΗΘΟΥΣ.
Γι αὐτὸ καὶ δεν τὴν ἐνδιαφέρει ποιὸς θὰ εἶναι ὁ νικητὴς στὴν δοκιμασία τοῦ τόξου.

Καὶ τὸ λέει!
Για ἐμένα εἶστε ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ!

H Πηνελόπη εἶναι ΥΦΑΝΤΡΑ!
Μιὰ πιθανὴ ἐτυμολόγηση τοῦ ὀνόματός της εἶναι ἀπὸ τὸ ΠΉΝΙΣ = ΝΗΜΑ καὶ τὸ ῥῆμα
ΛΕΠΩ = ΞΕΤΥΛΙΓΩ.
Δηλαδὴ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΞΕΤΥΛΙΓΕΙ ΤΟ ΝΗΜΑ, ἡ ὑφάντρα.
Μεταφορικὰ τὸ νῆμα τῆς Πηνελόπης εἶναι πολὺ τυλιγμένο καὶ μπερδεμένο.
Καλεῖται νὰ τὸ ξετυλίξει νὰ ὑφάνει τὸν «χρόνο», προκειμένου νὰ ΧΡΟΝΟ-ΤΡΙΒΗΣΕΙ γιὰ νὰ μὴν πεῖ τὸ ὁριστικὸ ναι, ποὺ δὲν θέλει.
Εἶναι τὸ δέξι χέρι τοῦ Ὀδυσσέα, ὁ διαχρονικὸς σύντροφος τοῦ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, στὴν ἀγωνιώδη του προσπάθεια νὰ βρεῖ τὸν ἑαυτό του, καὶ νὰ σώσει τὸν κόσμο του.
Ἔναν κόσμο που ἔχει ὑποστεῖ εἰσβολὴ ἀπὸ ἐπιδόξους σφετεριστές–μνηστῆρες…
…Ποῦ δείχνουν τεράστια ἀσέβεια στοὺς οἰκοδεσπότες τους, τὴν Πηνελόπη καὶ τὸν φυσικὸ κληρονόμο Τηλέμαχο.

Ἂν ἡ Πηνελόπη εἶναι ὁ δρόμος πρὸς τὸν σφετερισμὸ τῆς ἐξουσίας, ὁ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΟΥ «ΠΡΕΠΕΙ» ΝΑ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΕΙ.
Εἶναι ὁ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ποὺ ἀντιδρᾶ…
Εἶναι ὁ ΠΟΛΙΤΗΣ ποὺ ἔχει αἰσθήση τῆς ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ!
Εἶναι ὁ ΠΟΛΙΤΗΣ ποὺ βλέπει νὰ καταλαμβάνεται καὶ νὰ λεηλατεῖται ἡ χώρα του μὲ τὴν πρόφαση μιᾶς καλύτερης διακυβέρνησης.

Ἡ Πηνελόπη χρονοτριβεῖ… Ἡ Πηνελόπη δεν χάνει τὴν ἐλπίδα της. Γνωρίζει πὼς τὴν δοκιμασία δὲν θὰ τὴν περάσει κανείς.
Γι αὐτὸ καὶ τὴν ἐπιλέγει.
Ξέρει νὰ ἐκμεταλλεύεται τὴν δύναμη τῆς θέσεώς της. Μιᾶς θέσσεως ἀμφίβολης καὶ ἀδύναμης, ἐὰν ἀποφασίσει νὰἐπιλέξει ὁποιονδήποτε μνηστῆρα .

Ὁ ἴσκιος τοῦ Ὀδυσσέως εἶναι δυνατὸς ἐπάνω της καὶ τὴν προστατεύει.

Ἴσκιός που θὰ χαθεῖ ἐὰν ἀποδεχθεῖ τὸν χαμό του,  δηλαδὴ ἂν χάσει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν θέση της πάρει ἡ ἀπόγνωση, πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο κάνουν ἀγῶνα οἱ μνηστῆρες να τὴν πείσουν.
Οἱ «μνηστῆρες» τοῦ τότε ἀλλὰ καὶ οἱ «μνηστῆρες» τοῦ σήμερα.

Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ, ΔΕΝ ΠΡΟΤΙΘΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΗΣ, ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΗΣ, ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΤΗΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΗ. Γι΄  αὐτὸ εἶναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ.
Γι΄ αὐτὸ εἶναι ΠΡΟΤΥΠΟ.
Γι αὐτὸ εἶναι μία καὶ μοναδική!

Ἦθος δεν εἶναι μόνο ἡ πίστη στὸν γάμο (στὴν ὅποια ἔνωση), ἀλλὰ καὶ στὶς εὐθύνες ποὺ συνεπάγεται.
Καὶ ἡ βαρύτερη καὶ ἱερότερη ΟΛΩΝ, Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ!

Πολλὲς ταλαίπωρες νύφες ὑπῆρξαν ποὺ κατακτήθηκαν καὶ χρησιμοποιήθηκαν.
Ἔγιναν σκαλοπάτιά ποὺ γκρεμίστηκαν…
Καὶ μαζί τους καὶ τὸ μέλλον τῶν ἀπογόνων τους…
Ἴσως μερικὲς γιατὶ οἱ συνθῆκες τοὺς τὸ ἐπέβαλλαν,

Εἶναι καιρὸς να διδαχτοῦμε ἀπὸ τὴν Πηνελόπη, ποὺ κερδίζει χρόνο μὲ μεγάλη εὐφυΐα, χρησιμοποιῶντας τὴν τέχνη της, ὥστε νὰ δώσει τὴν δυνατότητα στὸν Ὀδυσσέα νὰ ἐπιστρέψει καὶ νὰ δράσει.
Ποὺ βάζει ἐμπόδια ὡς τὴν «κατάλληλη» στιγμή.
Γιατὶ εἶναι ὑπευθύνη για αὐτὰ ποὺ κληρονόμησε καὶ εὐθύνεται νὰ δώσει στοὺς ἀπογόνους της ΜΗ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΗ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ  ΓΙΑ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ καὶ νὰ σακατέψει τὴν γενιά της.

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ ἐνάντια στοὺς σφετεριστές, ἡ ἐπιτυχία στὸ νὰ τοὺς τιμωρήσει καὶ να ἀνακτήσει τὸν κλεμμένο –σφετερισμένο κόσμο του, ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ στὴν στάση  ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ.

Πηγή: http://filonoi.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:  ΠΗΝΕΛΟΠΗ - Η ΠΟΛΥΣΕΒΑΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ - Πρότυπο συζυγικής πίστης, μητρικής στοργής, γυναικείας σωφροσύνης, καρτερίας, αξιοπρέπειας, και ευψυχίας.

ΕΠΙΦΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ - ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

Η επίφυση είναι το μέρος του εγκεφάλου που ενδυναμώνει αυτό που είναι γνωστό ως η "έκτη αίσθηση" και άλλες παραφυσικές ικανότητες. Είναι επίσης το κέντρο της αίσθησης της ευτυχίας.

Η επίφυση είναι σε αδράνεια στο μέσο άτομο.

Μια αδρανής επίφυση είναι ισοδύναμη με έναν αποκομμένο νωτιαίο μυελό, όπου το μυαλό δεν μπορεί να στείλει μηνύματα ή να κινήσει μέλη του σώματος πέρα από τη περιοχή που έχει αποκοπεί. Η μόνη διαφορά είναι ότι η επίφυση επηρεάζει τη ψυχή.

Με το πέρασμα των αιώνων, εξαιτίας του Χριστιανισμού και των σχετικών "θρησκειών", η ανθρωπότητα έχει παρακμάσει εξελικτικά και πνευματικά. Αυτός είναι ο λόγος που η ανθρωπότητα στο σύνολό της είναι πνευματικά ανίσχυρη. Ο στόχος της Χριστιανικής Εκκλησίας πάντα ήταν να κρατήσει την ανθρωπότητα σε άγνοια και χωρίς δύναμη. Κάθε φορά που η Χριστιανική Εκκλησία καταλάμβανε τον έλεγχο μιας περιοχής, τα αρχαία έγγραφα απομακρυνόντουσαν και/ή καταστρέφονταν. Η εκκλησία τότε αντικαθιστούσε τη γνώση που αφαίρεσε με ψέματα και με ψευδείς ιστορίες. Αυτός είναι ο λόγος που η ανθρώπινη φυλή είναι στο σημείο που βρίσκεται σήμερα πνευματικά. Κατάπτωση, αρρώστια, μαρασμός, ανικανότητα και άγνοια είναι τα αποτελέσματα της απώλειας αυτής της γνώσης.

Το μέσο άτομο χρησιμοποιεί μόνο το 5-10% της ισχύς του μυαλού του. Αυτό είναι ανάλογο με ένα μέλος του σώματος που έχει ακινητοποιηθεί σε γύψο και είναι άκαμπτο και μαραμένο, αλλά σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Η ανθρωπότητα έχει στερηθεί πρόσβαση στις πνευματικές δυνάμεις μέσω της έλλειψης χρήσης τους από γενιά σε γενιά και τις έχει χάσει σχεδόν όλες.

Για να ενεργοποιήσετε την επίφυση, διαλογισμοί ισχύος θα πρέπει να γίνονται συχνά. Απαιτείται χρόνος για να ενδυναμωθεί αυτός ο αδένας για να ενεργοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί.

Η επίφυση δουλεύει σε συνδυασμό με την υπόφυση. Και οι δύο αδένες ενεργοποιούνται μέσω του διαλογισμού ανοίγματος του τσάκρα της κορώνας.

Η επίφυση και η υπόφυση προσαρμόζουν και χαμηλώνουν τη συχνότητα των βιοηλεκτρικών ροών. Είναι μετασχηματιστές πνευματικής ενέργειας. Η πνευματική ενέργεια εισέρχεται από τα υψηλότερα τσάκρα και κατεβαίνει μέσω του τσάκρα της κορώνας όπου φτάνει στην επίφυση του εγκεφάλου. Καθώς μπαίνει στον εγκέφαλο, ο ρυθμός της δόνησης μειώνεται. Μια ενεργοποιημένη επίφυση λειτουργεί ως μετασχηματιστής που χαμηλώνει τον ρυθμό της ενέργειας σε μια χαμηλότερη συχνότητα. Η ενέργεια μπαίνει και κινείται από την περιοχή του υποθαλάμου του εγκεφάλου προς την υπόφυση. Η υπόφυση μετασχηματίζει την ενέργεια σε μια ακόμα χαμηλότερη συχνότητα ώστε να μπορεί να απορροφηθεί και να διαβαστεί από τον εγκέφαλο.

Η ανθρωπότητα στο σύνολό της λειτουργεί σε μια χαμηλή συχνότητα. Ο διαλογισμός ισχύος και η στρέψη των τσάκρα μας επιταχύνει αυτή τη δόνηση σε υψηλότερα επίπεδα όπου είμαστε πνευματικά ανοιχτοί και έχουμε αντίληψη. Μια υψηλότερη δόνηση μας προστατεύει επίσης από ασθένειες και αρνητικές ενέργειες.

Το μεσολόβιο λειτουργεί για να ανταλλάσει πληροφορίες ανάμεσα στα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, καθώς ζούμε σε έναν κόσμο που βασίζεται στο αριστερό ημισφαίριο. Ο διαλογισμός κενού σιωπά την αριστερή μεριά, της σκέψης και της λογικής, και μας ανοίγει τη δεξιά πλευρά, που είναι η διαισθητική/πνευματική πλευρά.

Το φως είναι απαραίτητο για τη ψυχή. Τόσο πολύ αρνητικότητα έχει συσχετιστεί με το φως λόγω της κατάχρησης των θρησκειών της δεξιάς ατραπούς και τη κίνηση της νέας εποχής. Το φώς συνδέεται με την αστραπή που συμβολίζει τη δημιουργία και είναι ένα αρχαίο σύμβολο του Θεού Δία, τον κεραυνό. Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο φως και να χρησιμοποιήσουμε το φως για τους δικούς μας σκοπούς...

Ησίοδος Φοίβος ΑριστόΔιος

ΠΗΓΗ: http://el-lania.blogspot.gr/

ΕΝΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Το όνειρο της  Κλεονίκης

…ένα χαμογελαστό πρωινό!

…στην χώρα της Λιακάδας να  διασκελίζει την Γη

με του  Πνεύματος της  Νίκης  τα Φτερά…

Ήταν μία χώρα ηλιόλουστη  και φωτεινή  η χώρα της Λιακάδας η Ηλιονία, και οι κάτοικοί της οι Ηλιόνιοι ήταν ένας λαός δημιουργικός, χαρούμενος. Αγαπούσαν πολύ την χώρα τους, τις επιστήμες όπου διέπρεψαν, την φιλοσοφία, την  μουσική, την ποίηση, το θέατρο και οργάνωναν καταπληκτικές παραστάσεις. Απαράμιλλη σε διδαχές η μυθολογία τους αποτέλεσε  αιώνια παρακαταθήκη, τροφοδοτώντας όλη την ανθρωπότητα με σοφία και έμπνευση. Τα λαμπρά ονόματα των φιλοσόφων της, των στοχαστών της και των Ηρώων της, έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην ιστορία του πολιτισμού όλου του κόσμου. Ο καθένας θαύμαζε  τον  υπέρλαμπρο αυτό πολιτισμό  την αρετή, τον σεβασμό στην αλήθεια, την σοφία, την λογική , αποτελώντας πάγια προσωπική επιδίωξη ζωής. Ένα  από τα καλύτερα κλίματα του κόσμου, η ηπιότητα και η γλυκύτητά του οποίου επηρέασε τους κατοίκους, και τους προσέδωσε την αίσθηση του μέτρου, κύριο χαρακτηριστικό των εκδηλώσεών τους.

Ήταν δε εκπληκτικοί αρχιτέκτονες, οι πόλεις τους, άριστα ρυμοτομημένες, όμορφες και στολισμένες με εξαιρετικά έργα τέχνης, φιλοτεχνημένα από εξαίρετους γλύπτες. Δεινοί θαλασσοπόροι και μεγάλοι εξερευνητές ταξίδεψαν σε πολλά άγνωστα μέρη και ανακάλυψαν καινούργιους  και μετέδιδαν τον πολιτισμό τους. Ακόμη και σήμερα μιλούν γι’ αυτόν τον πολιτισμό, άλλοι τον θαυμάζουν άλλοι τον ζηλεύουν και άλλοι θέλησαν να τον κατακτήσουν.

 Ώσπου……. μαύρα πυκνά σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από τον ουρανό της Χώρας της Λιακάδας, σκοτείνιασε ο τόπος. Ο φόβος και το τρόμος τρύπωσε στις καρδιές των κατοίκων της, που έτρεχαν να κρυφτούν. Τι συνέβη, ποια βαριά κατάρα έπεσε,…. σαν ένας κακός  μάγος ζήλεψε την ομορφιά της, την χαρά και την δημιουργία των ανθρώπων της, και άλλαξε το σκηνικό. Τι να έφταιξε άραγε;;; Μήνες, χρόνια πολλά, αιώνες πέρασαν, οι αγροί αλουλούδιαστοι, μόνο ένας φαύλος κύκλος φτώχειας, ανέχειας και ανελέητου κυνηγητού. Ατελέσφορη ετούτη η  καταχνιά …..

...Είναι  το πεπρωμένο αυτού του τόπου  να είναι πάντα πρωταγωνιστής σε κάθε τι μεγάλο και να γράφει τις πιο φωτεινές σελίδες της Ιστορίας με το μεγαλείο του. Είναι στη μοίρα αυτού του Έθνους να αναγεννιέται από τις στάχτες του και να ξανακάνει θαύματα, με Πυρρίχιους χορούς, γιατί έχει τον Ήλιο στην καρδιά και την γενναιότητα στα μάτια. Είναι η ψυχή του , η αιώνια και ακατάλυτη που είναι πλασμένη να ζει ελεύθερη και ανεξάρτητη.

Ίσως αυτό το φλάουτο που αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου να συνηγορεί.

Ίσως να πλησιάζει η μέρα που ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ …..  ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!!!

Απόσπασμα - Ολόκληρο στην ΟΜΗΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΕΠΑΓΩΓΗΣ

Και όχι των νεώτερων χρόνων, όπως διδάσκεται.

Μέχρι προ μερικών ετών θεωρούνταν, ότι η μέθοδος απόδειξης της τέλειας επαγωγής ήταν επινόηση των νεώτερων χρόνων. Μερικοί Ευρωπαίοι την απέδιδαν σε κάποιο καθολικό μοναχό, τον Φραγκίσκο Μαυρόλυκο (ιστ΄ αι.). Μεταγενέστεροι συγγραφείς την απέδωσαν στον Ελβετό Ι. Μπερνούλλι και άλλοι στον Γάλλο Μ. Πασκάλ (ιζ΄ αι.).

Η μέθοδος της τελείας επαγωγής είναι επινόηση των Αρχαίων Ελλήνων κι όχι των νεωτέρων χρόνων.

Χρησιμοποιείται σε αρκετά θεωρήματα των Στοιχείων του Ευκλείδη, ενώ εφαρμοζόταν ήδη από τους Πυθαγόρειους, την γνώριζαν επίσης ο Ζήνων ο Ελεάτης και ο Αριστοτέλης.

Οι μέθοδοι απόδειξης, τις οποίες χρησιμοποιεί ο Ευκλείδης στα «Στοιχεία» είναι τέσσερις: Η συνθετική, η της εις άτοπον απαγωγής, η αναλυτική και η της τέλειας επαγωγής. Η μέθοδος της τέλειας επαγωγής, ή του αναδρομικού συλλογισμού κατά τους τελευταίους αιώνες εφαρμόζεται πολύ στην Ανώτερη Μαθηματική Ανάλυση.

Με απλή έκφραση ο ορισμός της μεθόδου μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: Εάν κάποιος ισχυρισμός είναι αληθής τουλάχιστον για δύο αριθμούς (φυσικούς, όπως είναι οι 1,2,3 ...) και αποδειχθεί, ότι είναι αληθής και για ένα ακόμα τυχόντα φυσικό αριθμό, ο ισχυρισμός έχει γενική ισχύ. Στα αριθμητικά βιβλία των «Στοιχείων» συναντάμε εφαρμογή της μεθόδου στα θεωρήματα με αριθμό 3, 14, 27, 35 του εβδόμου βιβλίου, στο θεώρημα 13 του ογδόου και στα θεωρήματα 8, 9, 20 του ενάτου βιβλίου. Το 1953 ο διαπρεπής Ολλανδός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης Χάνς Φρόιντεντάλ δημοσίευσε άρθρο, στο οποίο υποστήριζε, ότι τη μέθοδο της τέλειας επαγωγής ανακάλυψαν κι εφάρμοζαν πρώτοι οι Πυθαγόρειοι πολύ πρίν τον Ευκλείδη. (Αrchives Intern. d’ Hist. des Sciences, Revue trim de l’ Union Inter. d.Sciences Nr 22, 1953, p. 17-36). 

Ήδη όμως, από το 1939 ο επίσης Ολλανδός διαπρεπής καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης Β.Λ. Φόν Ντέρ Βαίρντεν παρατήρησε, ότι ο Ζήνων ο Ελεάτης γνώριζε τη μέθοδο της τέλειας επαγωγής (Mathem. Annalen 117, 1939, 148), όπως αναφέρεται στα σχόλια του Σιμπλικίου στα Φυσικά του Αριστοτέλη (Simpl. Phy. 140, 34). 

Aκόμη νωρίτερα του 1930, οι Γερμανοί καθηγητές Ηelmut Hasse (μαθηματικός) και Heinrich Scholz (φιλόλογος) στην κοινή πραγματεία τους με τίτλο «Η κρίση των αρχών των ελληνικών μαθηματικών» είχαν σημειώσει, ότι ο Αριστοτέλης γνώριζε τη μέθοδο της τέλειας επαγωγής, όπως συνάγεται από τα «Αναλυτικά Ύστερα», όπου αναφέρεται: «To καθόλου δεν υπάρχει τότε όταν επί του τυχόντος και πρώτου δεικνύεται» (73 b 32.)

Freeinquiry.gr

ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΩΜΑ

Κι εσύ άσπονδε εχθρέ, την έχθρα σου κράτα.

Δεν γνωρίζεις τον θεό μου για να τον θανατώσεις, τον έχουν άλλοι κρύψει καλά πριν τον βρεις εσύ .
Πάψε να με χωρίζεις στα δυο και στα τρία, ότι κι αν κάνεις, αν χρειαστεί ένα σώμα θα γίνω, πριν ακόμα το καταλάβεις.

Τον ήλιο μου και την θάλασσα μου ποτέ δεν θα μου κλέψεις όσο κι αν με ληστεύεις.

Όσο κι αν πεινάσω στερώντας μου την τροφή, χορτάτος θα ‘μαι από την γνώση, αυτή που ποτέ δεν απόκτησες ότι κι αν έκανες.

Ζητάς τ’ αγόρια μου για να τους δώσεις τις κόρες σου μα πάντα θα δημιουργούν τα δικά μου εγγόνια.
Κάθε φορά που με κοιτάς θα ζηλεύεις, που ποτέ δεν ήμουν ο τόπος σου.
Θα πεις πολλές φορές, πως σε μιαν άλλη σου ζωή ήσουν κάτι από εμένα.
Δεν θα ‘ναι αλήθεια, αφού παιδί την μάνα, δεν σκοτώνει, παρά μονάχα μια παρηγοριά θα ’ναι για σένα.

Αντί να μ’ αγαπήσεις ξένε που σε δασκάλεψα να γνωρίζεις αυτά που κατέχεις, εσύ με πολεμάς και κάθε μέρα προσπαθείς, σκλάβο που μ' έχεις, να μ' εξοντώσεις.
Δεν έβαλες μυαλό, ακόμα κι αν γνωρίζεις ότι εγώ τη λευτεριά σου χάρισα, σκοτώνοντας τα δικά μου παιδιά που ήταν χωρίς πατρίδα.
Το δικό μου αίμα σκόρπισα και πότισα ετούτο τον τόπο, για το δικό σου καλό πολλές φορές, από Οθωμανούς κι από κατακτητές.

Χτύπα εχθρέ και θρέμμα μου, όσες φορές κι αν με σκοτώσεις πιστευτά για σένα, πάλι Έλληνες θα γεννοβολά τούτο το χώμα.

Έλληνες θα βγάζει πάντα ετούτος ο τόπος.

ΧΜπάστας

http://el-lania.blogspot.gr/

ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕ ΠΟΣΗ ΣΟΦΙΑ ή ΛΟΓΙΚΗ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΤΙ

ΦΟΒΟΣ ΤΕΛΟΣ – ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ

sintalkas1

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ O ΜΕΓΑΣ - ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Είναι αισχρό και άδικο αληθινά μεγάλοι άνθρωποι, όπως ο Ιουλιανός ο Μέγας να υποτιμάται και να μειώνεται από τους γνωστούς υπόπτους. Είναι λοιπόν καιρός πιστεύω να βάλουμε κάποια κομμάτια και πραγματικά μεγάλους ανθρώπους, στην θέση τους.
Ο Ιουλιανός ο Μέγας είναι ένας από αυτούς. Μεγάλος λάτρης της Ελληνικής Φιλοσοφίας και σκέψης, θέλησε να επαναφέρει την Φιλοσοφία και την Ελληνική Παιδεία στην αυτοκρατορία του, που είχε πάρει την κατρακύλα του αφανισμού-χριστιανισμού.
Αποκαλούν μέγα τον.... αιμομίκτη, δολοφόνο, αδίστακτο και σκληρό Κωνσταντίνο και την μητέρα του, γιατί έτσι τους βολεύει και παραβάτη ένα αληθινά μεγάλο άνθρωπο γιατί τους εμπόδισε να κάνουν πλιάτσικο στην αυτοκρατορία.
Γιατί τους εμπόδισε να καταστρέψουν την Φιλοσοφία, τα Γράμματα, τις Τέχνες και τον Ελληνικό φιλοσοφικό τρόπο σκέψης, ζωής, Ελευθερίας. Σε ένα κόσμο που προήγαγαν τα σκοτάδια, την αμορφωσιά και τον χριστιανισμό, όπως σήμερα.

Ας πάψουμε να τον αποκαλούμε με τα ονόματα που του απέδωσαν οι χριστιανοί του Βυζαντίου και συνεχίζουν οι σύγχρονοι σκοταδιστές. Ειδικά οι Έλληνες έχουμε πολλούς λόγους να τιμούμε και να προσφωνούμε με το σωστό του όνομα τον Ιουλιανό τον Μέγα.

Ο Ιουλιανός ο Μέγας υπήρξε βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Επηρεασμένος από την Ελληνική κλασική Παιδεία, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα και δεν δίσταζε να δηλώνει «Έλλην ειμί».

Σε επιστολή του προς τον φιλόσοφο Θεμίσιο θα αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού 'λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου».

Σε κάποια άλλη του επιστολή («Εγκώμιον στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»), δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα:
«Μα τι μ' έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;».

Ο Ιουλιανός ο Μέγας υπήρξε ο μόνος μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Τον Ιουλιανό τον ενοχλούσε το φαινόμενο του Χριστιανισμού που ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την Ελληνική του Παιδεία και μόρφωση, καθώς και με τον Ελληνικό Πολιτισμό που λάτρευε. Προσπάθησε να βάλει φρένο στην ασυδοσία των κληρικών και τον πλουτισμό της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε διώξεις εναντίον τους.
«Εγώ, μα τους θεούς, δε θέλω ούτε να σκοτώνονται οι χριστιανοί ούτε να δέρνονται άδικα ούτε άλλο κακό να παθαίνουν» [«Ιδιόχειρη επιστολή προς τον Ατάρβιο»]).

Απεναντίας προσπάθησε να κρατήσει μια ισορροπία. Εκδίδει διατάγματα περί ανεξιθρησκίας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αναβιώσει την Ελληνική (και ρωμαϊκή) θρησκεία. Επιστρέφει τις περιουσίες και ανακαλεί από την εξορία τους, διωχθέντες από τον -αρειανιστή- Κωνστάντιο, ορθόδοξους χριστιανούς. Καταργεί τις κρατικές χορηγήσεις στην χριστιανική εκκλησία. Εκδίδει πέντε διατάγματα για την ενίσχυση της εξουσίας των τοπικών βουλών. Απαγορεύει να τον προσαγορεύουν «Δεσπότη» και διακηρύσσει ότι θεωρεί τον εαυτό του μέλος της συγκλητικής τάξης.

Στις επιστολές του απευθύνεται προς τις βουλές των πόλεων ως ίσος προς ίσον. Προωθεί μέτρα (φοροαπαλλαγές, παραγραφή χρεών κ.α.) για την ενίσχυση της αυτονομίας των πόλεων. Προσπαθεί να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες μερίδες των χριστιανών και να αποτρέψει συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικούς και χριστιανούς («Σε όλους τους χριστιανούς έχω φερθεί με τέτοια πραότητα και φιλανθρωπία, που κανείς απ' αυτούς δεν υφίσταται βία πουθενά ούτε τους σέρνουν με το ζόρι στα ιερά ούτε εξαναγκάζονται να κάνουν οτιδήποτε ενάντια στη θέληση τους» [«Προς του κατοίκους της Έδεσσας»]).

Επιχειρώντας να περιορίσει την χριστιανική προπαγάνδα και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, εκδίδει διάταγμα αποκλεισμού των χριστιανών δασκάλων από την παιδεία· απαγορεύει τα κληροδοτήματα προς τις εκκλησίες· υποχρεώνει τους χριστιανούς να επανορθώσουν τις ζημιές που είχαν προξενήσει στα ιερά των εθνικών. Ο Ιουλιανός ο Μέγας θα δικαιολογήσει το μέτρο που πήρε, να απαγορέψει στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν Ελληνική Φιλολογία, συνοψίζοντας την όλη στάση του απέναντι τους στην φράση: «Πηγαίνετε στις εκκλησίες σας, να ερμηνεύσετε Ματθαίο και Λουκά»... Οι χριστιανοί θεώρησαν ότι το μέτρο εκείνο κατ' επέκταση απαγόρευε και στα παιδιά τους να σπουδάζουν. Ως προς αυτό όμως ο Ιουλιανός, προς το τέλος της επιστολής («Επιστολή 42»), είναι σαφής... (Βλέπε στα σχόλια).

Όσον αφορά τα οικονομικά μέτρα που έλαβε κατά της Εκκλησίας, θα τα αιτιολογήσει μ' ένα επιχείρημα άκρως... χριστιανικό («Προς του κατοίκους της Έδεσσας»):
Αφού λοιπόν ο θαυμάσιος νόμος τους, τούς προτρέπει να απαρνηθούν τα υπάρχοντα τους για να πορευτούν πιο εύκολα προς τη βασιλεία των ουρανών, γι' αυτό κι εμείς, συμφωνώντας με τους αγίους τους, δώσαμε διαταγή να κατασχεθούν όλα τα χρήματα της εκκλησίας των Εδεσσητών και να δοθούν στους στρατιώτες και τα κτήματα τους να προστεθούν στα δικά μας ιδιόκτητα.
Κι αυτό για να φτωχύνουν και να βάλουν μυαλό, αλλά και για να μη στερηθούν τη βασιλεία των ουρανών στην οποία ακόμα ελπίζουν. Και τους κατοίκους της Έδεσσας τους προειδοποιώ να μένουν μακριά από καυγάδες και εξεγέρσεις, για να μη μου κεντρίσουν το αίσθημα της φιλανθρωπίας και τους τιμωρήσω με ξίφος, φωτιά και εξορία, για διατάραξη της κοινωνικής γαλήνης.

Αναφερόμενος στους κληρικούς, θα γράψει («Προς τους κατοίκους της Βόστρας»):
Αντί να χαίρονται που έμειναν ατιμώρητοι για τις κακές τους πράξεις, ποθούν την παλιά τους εξουσία, κι επειδή δεν μπορούν πια να δικάζουν, να γράφουν διαθήκες, να βάζουν στο χέρι ξένες κληρονομιές και να τα χαρίζουν όλα στον εαυτό τους, κινούν τα νήματα για να προκαλέσουν αταξία, ρίχνουν λάδι στη φωτιά και πάνω στα παλιά δεινά τολμούν να συσσωρεύουν καινούρια, οδηγώντας τον λαό σε διχόνοια. Σκέφτηκα λοιπόν πως έπρεπε να αναγγείλω στους κατοίκους όλων των πόλεων με το διάταγμα αυτό, ότι απαγορεύεται να ξεσηκώνονται μαζί με τους κληρικούς, να παρασύρονται απ' αυτούς και να σηκώνουν πέτρες δείχνοντας απείθεια στους άρχοντες.
Έχουν το ελεύθερο να συγκεντρώνονται όποτε θέλουν και να προσεύχονται για τον εαυτό τους όπως επιθυμούν. Αν όμως κάποιοι προσπαθούν να τους πείσουν να ξεσηκωθούν -δήθεν- για τα συμφέροντα τους, ας μη συμμετέχουν σε ταραχές για να μη τιμωρηθούν.

Και συνεχίζει, απευθυνόμενος «Προς τους κατοίκους της Βόστρας»:
Μονοιάσετε εσείς ο λαός μεταξύ σας. Όλοι ας αποφύγουν τις αντιπαλότητες και ας μη παρανομεί κανείς- και οι παραστρατημένοι να μην παρανομούν σε βάρος όσων ορθά και δίκαια λατρεύουν τους θεούς σύμφωνα με την παράδοση αιώνων, και όσοι λατρεύουν τους θεούς να μην καταστρέφουν και λεηλατούν τα σπίτια εκείνων που -περισσότερο λόγω άγνοιας παρά από πεποίθηση- έχουν παραστρατήσει...
Και τώρα όπως και πολλές φορές στο παρελθόν, παρακινώ αυτούς που διακατέχονται από αληθινό σεβασμό στους θεούς να μην αδικούν τα πλήθη των χριστιανών, ούτε να τους επιτίθενται και να τους προσβάλλουν. Περισσότερο πρέπει να λυπόμαστε παρά να μισούμε όσους σφάλλουν πάνω στα πιο σημαντικά ζητήματα· γιατί το μεγαλύτερο καλό είναι η θεοσέβεια ενώ αντίθετα το μεγαλύτερο κακό είναι η ασέβεια...

Όλα τα παραπάνω, όπως ήταν επόμενο, αποτέλεσαν ικανούς λόγους για την έκφυλη χριστιανική Εκκλησία, ώστε ο Ιουλιανός να «βαπτισθεί» «Αποστάτης» και «Παραβάτης». Θέλοντας δε οι Ιουδαιοχριστιανοί να «λερώσουν» το όνομα του Ιουλιανού, δεν δίστασαν να του χρεώσουν ανυπόστατες φήμες που είχαν ως κοινή πηγή τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα. «Χάρις» λοιπόν στον Κεδρηνό, «μαθαίνουμε» ότι ο Ιουλιανός τελούσε σπονδές προς τους θεούς, ξεκοιλιάζοντας μωρά και έγκυες γυναίκες για να κάνει οιωνοσκοπίες με τα σπλάχνα τους, ότι προς τον Ιουλιανό δόθηκε ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας κι ότι λίγο πριν πεθάνει (πιθανότατα από χριστιανικό χέρι) αναγνώρισε τάχα την ήττα του λέγοντας «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» (με νίκησες Χριστέ). Πρόκειται δηλαδή για χονδροειδή αισχρά κατασκευάσματα της Εκκλησίας, που ήθελαν να καταδείξουν με κάθε τρόπο την επικράτηση του Χριστιανισμού. Ας σημειωθεί ότι όσοι άλλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς αναφέρθηκαν στα τελευταία λόγια του αυτοκράτορα, είχαν την τιμιότητα να προειδοποιούν τον αναγνώστη με ένα «λένε ότι»...

Μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, κύμα τρομοκρατίας ξέσπασε στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Σχεδόν αμέσως πυρπολήθηκε από χριστιανούς η Βιβλιοθήκη της Αντιόχειας. Ακολούθησαν ομαδικοί διωγμοί και βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, καταδίκες για μαγεία των πιστών του αρχαίου Πανθέου, καταστροφές αρχαίων ναών αλλά και εστιακών σημείων του Ελληνισμού που δεν είχαν λατρευτικό χαρακτήρα, όπως τα γυμνάσια και τα μουσεία· με τελική κατάληξη την απαγόρευση της αρχαίας θρησκείας από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο (Νοέμβριος 392) και την σχεδόν ταυτόχρονη απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων...

Το Ελληνικό Πνεύμα, κατατρεγμένο, θα βρει πλέον καταφύγιο στις φιλοσοφικές σχολές, στις περισσότερες από τις οποίες δεν απομένουν παρά μερικές δεκαετίες ζωής. Ως και το εθνικό όνομα των Ελλήνων τέθηκε υπό απαγόρευση...

Σήμερα ο Ιουλιανός αποτελεί μια ενοχλητική παρένθεση μέσα στα εγχειρίδια της ελληνικής ιστορίας. Αναφέρεται πάντοτε με το επώνυμο που του χάρισαν οι χριστιανοί («Παραβάτης» ή «Αποστάτης») οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, τον εμφανίζουν ως έναν ανεδαφικό οραματιστή· ένα μικρό ανάχωμα που παρασύρθηκε από το ποτάμι της ιστορίας...

Ο Ιουλιανός ο Μέγας δεν ήταν ένας απλοϊκός αντίπαλος του Χριστιανισμού· από μικρός, γνώριζε άριστα τις Γραφές όπως και την ιουδαϊκή μυθολογία. Όπως γράφει ο Ευνάπιος, τον ανήλικο Ιουλιανό τον είχαν από κοντά άνθρωποι του παλατιού (ευνούχοι), ώστε να εξασφαλιστεί το ότι θα γινόταν χριστιανός. Όμως εκείνος, «παρ όλα αυτά, έδειξε την υψηλή του φύση:

Μάθαινε αμέσως απ' έξω όλα τα χριστιανικά βιβλία, τόσο που οι δάσκαλοι του αγανακτούσαν που το δασκαλίκι τους κρατούσε λίγο, καθώς δεν είχαν τι να διδάξουν στο παιδί. Κι αφού πια δεν είχε τι άλλο να μάθει απ' αυτούς, ζήτησε από τον εξάδελφο του Κωνστάντιο να του επιτρέψει να παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας και ρητορικής. Και κείνος, του το επέτρεψε γιατί προτιμούσε να χάνεται μες στα βιβλία ο Ιουλιανός παρά να θυμάται την οικογένεια του και το βασιλικό αξίωμα...».

ΠΗΓΗ: http://www.theasis.gr/koinonia/art-new/313-o-ioulianos-pragmatikos-ellinas

Για να καταλάβεις τι έχει γίνει...... και τι πρόκειται να γίνει.... Αρσινόη.

(Απόσπασμα από το http://diaelefsis.pblogs.gr/)

Στην περίεργη εποχή που ζούμε κάποια σκέψη ή πράξη έξω από τα στενά καθιερωμένα (από συντοπίτες με εκείνα τα εξαρτήματα στα μάτια που τα λέμε παρωπίδες και δεν αφήνουν περιθώρια να βλέπουμε γύρω μας παρά μόνον μπροστά μας) μπορούμε να περιμένουμε οποιονδήποτε χαρακτηρισμό, επειδή δεν βάζουν το μυαλό να σκεφτεί, να διανοηθεί. Το καθεστώς έχει επενδύσει πολλά σε αυτήν την προσπάθεια (για να μας κάνει "μη σκεπτόμενους") και κατά την παγία του τακτική και συνήθεια, και εμείς πληρώνουμε αυτούς που σκέπτονται γι εμάς, όπως θα πληρώσουμε  και τον μισθό του δημίου μας κάποια στιγμή.

Άλλες ήταν οι ανθρώπινες προσδοκίες και άλλα τα σχέδια και τα δεδομένα κάποιων εκεί έξω που μας φρόντιζαν και μας φροντίζουν… Εννοείται ότι σχεδόν αμέσως έγινε κατανοητό, ότι υπήρχε ύπνος βαθύς και συνεχόμενος σε πολύ μεγάλα ποσοστά των συντοπιτών μας και εμείς είμαστε τα μαύρα πρόβατα. Αυτό που μας συμβαίνει είναι κατάντια ανθρώπων. Μας έχουν πιπιλίσει το μυαλό για πάρα πολλά χρόνια, γενιές ολόκληρες. Στην αρχή μας πολέμησαν για τα πιστεύω μας. Έπρεπε να μας διώξουν από αυτά που πιστεύαμε και τα οποία ακολουθούσαμε ξεχωρίζοντας τόσο πολύ από τους άλλους λαούς. Ζούσαμε όσο μας ήταν δυνατόν τις ηθικές αξίες και τα διδάγματα των Σοφών μας. Δημιουργούσαμε! Το χρήμα ήταν το μέσον για να ζήσουμε και όχι ο αποκλειστικός σκοπός της ζωής μας. Αργά-αργά και υπομονετικά, από ανθρώπους λάτρεις και δημιουργούς του ωραίου και του αληθινού, μας κατάντησαν να απαρνιόμαστε τον πολιτισμό μας και τους προγόνους μας, προσπαθώντας να μας τα σβήσουν από την μνήμη μας. Δεν υπήρξε ποτέ ιστορικό δεδομένο ότι υπήρξαμε κάποια στιγμή πρόβατα.

Σήμερα που έχει παρουσιασθεί, για εμάς που περιμέναμε υπομονετικά, μια σοβαρή και σοφή κίνηση των Ουράνιων αδελφών μας για να μας απελευθερώσουν από τα δεσμά στα οποία έχουμε προσδεθεί, ανήμποροι στις μεθοδεύσεις τους, κίνηση χωρίς βιαιότητες αλλά με παρόμοιες αλλά αντίθετες άς πούμε αντίρροπες μεθοδεύσεις προς τις δικές τους, βρισκόμαστε σε μια σχετική πλανεμένη νοοτροπία αρνούμενοι το αυτονόητο. Τόσος πολύς διαποτισμός των πιστεύω μας που αρνούμαστε το αυτονόητο. Βλέπουμε ότι υπάρχει μια και μοναδική ευκαιρία διάσωσης και ψαχνόμαστε γιατί ο Σωτήρας μας δεν είναι γραμμένος σε κάποιο παρδαλό περιοδικό σαν πλούσιος. Αυτό μας μαραίνει η επιβεβαίωση.....

Αστερίων (ΚΒ)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ. ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ http://diaelefsis.pblogs.gr/

ΕΛΛΗΝΑ ΑΘΑΝΑΤΕ ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

ΕΛΛΗΝΑ ΑΘΑΝΑΤΕ - Σήφης Λιγοψυχάκης ή ( Στειακός ).

O Σήφης Λιγοψυχάκης, ένας νέος κρητικός καλλιτέχνης από την Σητεία. Παντρεύει την Κρητική μουσική με στίχους που προβληματίζουν, καταγράφουν και καταγγέλλουν τα «πάθη» του Έλληνα και τον προτρέπει .... «Σήκω Έλληνα. Μεγάλε Έλληνα και μη σκύβεις το κεφάλι... Σήκω Έλληνα την φωτιά να ανάψεις πάλι...»

Σε στίχους και μουσική του Ιάσονα.

HELLENICARISTON