ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ & ΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΕΣ - ΠΡΩΤΗ ΓΗ

MIXΑΛΗΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ: ΦΩΝΗ ΚΙΘΑΡΑ

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΣΩΦΛΟΣ : ΜΠΑΣΟ

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΝΗΣ : ΤΥΜΠΑΝΑ.

FM Records 

ΜΕΛΙΝΑ ΑΣΛΑΝΙΔΟΥ - ΔΕ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΩ ΞΥΠΝΑΩ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ.

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος - Μουσική: Γιώργος Παπαδόπουλος

grego smith

Θαρσαλέος ανήρ εν πάσιν αμείνων. Όμηρος ‐ Οδύσσεια η’ 51
Ο θαρραλέος άνθρωπος υπερτερεί σε όλα.

Και παρά δύναμιν τολμηταί και παρά γνώμην κινδυνευταί και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες. Θουκυδίδης
(Οι Αθηναίοι είναι) τολμηροί πέρα από τις δυνάμεις τους, ριψοκίνδυνοι εν γνώσει τους και αισιόδοξοι στις δυσκολίες.

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!
Οδυσσέας Ελύτης

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα».
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Όταν η διοίκηση, το φαναριωτιλίκι δηλαδή, μας λέει ο Σολωμός, για να διασπάσει τους οπλαρχηγούς του Βάλτου, έστειλε είκοσι διπλώματα στρατηγών, εκεί που ήταν μόνο ο Μαρκομπότσαρης, ο Μάρκος τους εκάλεσε, έσκισε μπροστά στα μάτια τους το δίπλωμά του, και είπε: -Ο Σκόντρα πασάς τα δίνει τα διπλώματα. Κι όποιος είνε παλικάρι, ταχιά το παίρνει από τα χέρια του. Είπε, και τράβηξε κατά το Κεφαλόβρυσο του Καρπενησιού. Εσκοτώθηκαν τούρκοι έως οχτακόσιοι. Από τους δικούς του δεκατρείς. Και τριάντα λαβωμένοι. Τον έφεραν από το Καρπενήσι στο Μεσολόγγι στον ώμο. Και τον ταφιάσανε με μοιρολόγια και κλάηματα. Όπως παλαιά οι αχαιοί τον Πάτροκλο.
Από το βιβλίο του Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ, «ΓΚΕΜΜΑ» Εκδόσεις: ΒΙΒΛΙΟΓΩΝΙΑ – κεφ. Ο ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ

ΓΑΙΑ ΘΕΑ!

Σιτάλκας Έπου Θεώ

ΕΡΕΥΝΑ - ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΑΣΠΙΔΑ ΑΠΟ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ! (;)

 Η σκιά της κορυφής του Ταϋγέτου σε σχήμα πυραμίδας κατά το ηλιοβασίλεμα, 
προς τη πλευρά του Λακωνικού κάμπου. 

Πηγή εικόνας: http://www.mani.org.gr/wallpaper/w1/wall.html

Μετά από την πυραμίδα των Μυκηνών, έρχονται οι τρείς πυραμίδες του Ταϋγέτου, στον νομό Λακωνίας. Είναι εμφανές από φωτογραφίες πως οι τρείς κορυφές του όρους έχουν πυραμιδοειδές σχήμα. Η ίδια δε η λέξη Λακωνία προέρχεται από τον παλαιότερο σύνθετο τύπο Λασκωνία με πρώτο συνθετικό την λέξη λας που σημαίνει γη και δεύτερο συνθετικό την λέξη κώνος που είναι το κωνικό σχήμα των πυραμίδων του Ταϋγέτου· η Λακωνία λοιπόν, η γη στην οποία βρίσκονται οι πυραμίδες του Ταΰγετου ονομάζεται «Γη του Κώνου» ή «Γη της Πυραμίδας». Άλλη Ελληνική πυραμίδα βρίσκεται στο Ελληνικό Αργολίδας. Η πυραμίδα αυτή είναι ακάλυπτη και είναι κτίσμα της -3^ης χιλιετίας. 

Μία ακόμα πυραμίδα που προσελκύει το ενδιαφέρον χάρη στο πλούσιο μυθολογικό υπόβαθρο της περιοχής της είναι αυτή που βρίσκεται σε μία κορυφή του όρους Ολύμπου και που είναι γνωστή από τους ορειβάτες που ανεβαίνουν στο βουνό. Άλλη μία πυραμίδα βρίσκεται στην Κρήτη και συγκεκριμένα στον νομό Χανίων και έχει τέλειο κωνικό σχήμα. Κάποιες από τις ελληνικές πυραμίδες λοιπόν πρέπει να είχαν και κωνικό σχήμα. Άλλες πυραμίδες είναι η πυραμίδα του Λυγουρίου που βρίσκεται κοντά στην Επίδαυρο, η πυραμίδα στα Βιγλάφια που βρίσκεται κοντά στην Νεάπολη Λακωνίας, η πυραμίδα του Αμφείου που βρίσκεται κοντά στην Θήβα και η πυραμίδα στην Σικυώνα… Πυραμίδα ακόμα – έστω και ενεργειακής φύσεως – θεωρείται από πολλούς και η πυραμίδα η οποία σχηματίζεται αν προεκτείνουμε νοητά τους κίονες του Παρθενώνα. Και λογικά υπάρχουν και άλλες πυραμίδες οι οποίες απλώς περιμένουν να ανακαλυφθούν…

Αφού λοιπόν αναφέραμε κάποιες πυραμίδες που βρίσκονται σκορπισμένες στην ελληνική γη, ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε ποιος ήταν ο σκοπός της ύπαρξής τους. Πώς θα το βρούμε αυτό; Στην ελληνική γλώσσα, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για ένα εργαλείο ή ένα μέσον που απαιτείται για να γίνει κάτι είναι ετυμολογικά συγγενείς με το ρήμα που υποδηλώνει την ενέργεια την οποία αυτά μας βοηθούν να εκτελέσουμε.

Ας αναλύσουμε λοιπόν ετυμολογικά την λέξη «πυραμίς». Η λέξη «πυραμίς» είναι λέξη σύνθετη. Το πρώτο της συνθετικό είναι η λέξη «πυρ» που κυριολεκτικά σημαίνει φωτιά αλλά μπορεί να σημαίνει και ενέργεια και το δεύτερο συνθετικό είναι η λέξη «αμίς» που είναι ο τόπος (δοχείο) που φυλάσσεται ή συσσωρεύεται κάτι. Η «πυραμίς» λοιπόν είναι ένας «ενεργειακός συσσωρευτής» ή στην καθομιλουμένη μία «μπαταρία» που, κατά μία θεωρία, συσσωρεύει ενέργεια από τους κεραυνούς που την χτυπάνε. Αν όμως όντως, καθώς λέγεται, το πυραμιδοειδές σχήμα βοηθά στην συσσώρευση ενέργειας, τότε για πιο σκοπό συσσωρεύεται η ενέργεια αυτή;

Η θεωρία που θα ακολουθήσει, αν δεν στηριζόταν σε επιστημονικά δεδομένα, θα ήταν πολύ εύκολο να απορριφθεί καθώς φαντάζει απίθανη. Αν όμως δεχτούμε πως κάποτε, στην απώτατη αρχαιότητα, πριν τον μυθικό ελληνοατλαντικό πόλεμο που μας περιγράφει ο Πλάτωνας, οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν την τεχνολογία για να χτίζουν ολόκληρα βουνά σε σχήμα πυραμίδας, τότε μπορούμε να πούμε ότι κι ο σκοπό των πυραμίδων της Ελλάδας, οι οποίες δημιουργούν ένα πανελλήνιο ενεργειακό δίκτυο, είχαν δημιουργηθεί για έναν σκοπό που προϋποθέτει την ύπαρξη της τεχνολογίας αυτής· την δημιουργία μίας ηλεκτρομαγνητικής ασπίδας που θα προστάτευε την Ελλάδα από πολλές δυστυχίες…

Μία ουσιαστική ένδειξη της θεωρίας αυτής ήρθε το έτος 1986, όταν συνέβη το τραγικό περιστατικό της έκρηξης του πυρηνικού αντιδραστήρα του εργοστασίου Τσερνομπίλ. Μετά την έκρηξη, ένα τεράστιο σύννεφο ραδιενέργειας απλώθηκε σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου προκαλώντας μεγάλα προβλήματα στις περιοχές που έπληττε. Τις πρώτες μέρες μετά την έκρηξη φυσούσε αέρας από το Βορρά που λογικά θα έσπρωχνε μεγάλο μέρος του ραδιενεργού νέφους στην περιοχή των Βαλκανίων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να πληγεί απ’ αυτό. Το σύννεφο της ραδιενέργειας όμως, αφού εξαπλώθηκε προς τον Νότο και έφτασε πολύ κοντά στα βόρεια ελληνικά σύνορα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σχίστηκε στα δύο και το μισό πήγε προς την Δύση, φτάνοντας ως την Γαλλία, ενώ το άλλο μισό προς την Ανατολή, φτάνοντας ως το σημερινό Ιράν. Συγκριτικά με την ραδιενέργεια που μεταφέρθηκε στις χώρες αυτές, τα ποσά τις ραδιενέργειας που πέρασαν στην Ελλάδα ήταν αμελητέα. Τι το προκάλεσε άραγε αυτό;

Αν μελετήσουμε τον χάρτη της εξάπλωσης του ραδιενεργού νέφους του Τσερνομπίλ θα διαπιστώσουμε ότι, πάνω από την Ελλάδα, σχηματίζεται ένα νοητό ημικύκλιο που σταματά την ραδιενέργεια από το να περάσει στην Ελλάδα. Είναι σαν μία ισχυρότατη ηλεκτρομαγνητική ασπίδα να προστατεύει την χώρα. Και πού αλλού θα μπορούσε να βρει η ασπίδα αυτή την ενέργεια για να διατηρήσει όσο το δυνατόν πιο καθαρή από ραδιενέργεια την Ελλάδα, παρά τους βόρειους ανέμους που έσπρωχναν προς την Ελλάδα το ραδιενεργό νέφος, αν όχι το δίκτυο αυτό των πυραμίδων, το οποίο λογικά θα μπορούσε να την τροφοδοτήσει με ενέργεια για αρκετές μέρες…

Η Αρχαία Ελληνική υπερτεχνολογία λοιπόν, όχι απλά υπάρχει, καλά κρυμμένη κάτω από την ελληνική φύση, αλλά υπάρχουν ακόμα ενεργά αμυντικά συστήματα που προστατεύουν την Ελλάδα με τρόπους που εμείς σήμερα δεν κατανοούμε… Ήθε το μέλλον να μας δώσει περισσότερες πληροφορίες για αυτά.

Απόσπασμα. Ολόκληρο: http://www.eleysis-ellinwn.gr/

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ (ραψωδίες ε και ι)

Πίνακας: Arnold Böcklin, Οδυσσέας και Πολύφημος

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Σε όλη την Οδύσσεια κυριαρχεί η ανθρωποκεντρική αντίληψη. Ο ποιητής τοποθετεί τον άνθρωπο στο κέντρο του κόσμου και προσπαθεί να αναδείξει, με κάθε μέσο και σε κάθε ευκαιρία, τις ξεχωριστές ιδιότητες και ικανότητές του.

Και αυτός που εκφράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις του ποιητή είναι, φυσικά, ο Οδυσσέας, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με εξωανθρώπινες δυνάμεις, που προσπαθούν να εμποδίσουν την επιστροφή του στον κόσμο των ανθρώπων.

Μια τέτοια δύναμη είναι στη ραψωδία ε και η Καλυψώ, που κρατάει τον ήρωα καθηλωμένο στο νησί της για οκτώ περίπου χρόνια. Η περίπτωσή της είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η νεράιδα έχει να προσφέρει στον αγαπημένο της τρία ακαταμάχητα δώρα: την αθανασία, την αιώνια νεότητα και την ασφάλεια.

Χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ο Οδυσσέας απορρίπτει την προσφορά της θεάς και επιλέγει τη θνητότητα, την ασχήμια των γηρατειών και τα βάσανα. Επιλέγει δηλαδή όλα όσα αποτελούν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες παίρνει αυτήν την απόφαση, καθορίζουν και το μέγεθος της σημασίας της.

Στην Ωγυγία, ο Οδυσσέας δεν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στον ανθρώπινο κόσμο και σ’ έναν κόσμο κατώτερο από τον ανθρώπινο. Σε μια τέτοια περίπτωση, άλλωστε, η απόφασή του δεν θα είχε και μεγάλη σπουδαιότητα. Στο νησί της Καλυψώς, ο ήρωας έχει να διαλέξει ανάμεσα σ’ έναν κόσμο ανθρώπινο κι έναν κόσμο θεϊκό.

Του παρουσιάζεται η μοναδική ευκαιρία να ανέβει στο επίπεδο των θεών. Και αυτός την αρνείται! Η απόφασή του είναι μεγαλειώδης και απόλυτα εναρμονισμένη με την ανθρωποκεντρική αντίληψη που κυριαρχεί στην Οδύσσεια. Το θεϊκό επίπεδο μπορεί να βρίσκεται πιο πάνω από το ανθρώπινο, αλλά αρμόζει στους θεούς και όχι στους ανθρώπους. Κέντρο και σκοπός του ανθρώπινου κόσμου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Η ίδια ανθρωποκεντρική αντίληψη κυριαρχεί και στη σκηνή της κατασκευής της σχεδίας. Στο κέντρο αυτής της σκηνής βρίσκεται ο Οδυσσέας. Παρά τη σημαντική συμβολή της, αφού εφοδιάζει τον αγαπημένο της με τα απαραίτητα εργαλεία και του υποδεικνύει την κατάλληλη ξυλεία, η Καλυψώ βρίσκεται συνεχώς σε δεύτερο πλάνο. Φέρνει ό,τι είναι να φέρει και αποχωρεί.

Ο Οδυσσέας είναι αυτός που θα κόψει, θα πελεκήσει, θα ξύσει και θα σταθμίσει τους κορμούς, θα συνταιριάσει τα μαδέρια, θα φτιάξει το κατάρτι, το τιμόνι και την αντένα, θα δέσει τα σκοινιά, θα περιφράξει και, τέλος, θα καθελκύσει τη σχεδία. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι ο ποιητής, ωθούμενος από τις ανθρωποκεντρικές του αντιλήψεις, θέλησε να αναδείξει και εδώ ως υπέρτερη αξία τον άνθρωπο και τις ικανότητές του.

Γι’ αυτό και τοποθέτησε στο κέντρο της σκηνής τον Οδυσσέα, δηλαδή τον άνθρωπο, υποβαθμίζοντας κατά κάποιο τρόπο τον ρόλο της Καλυψώς, που αντιπροσωπεύει το θεϊκό στοιχείο. Όσο σημαντική κι αν είναι η συμβολή της νεράιδας στην εξέλιξη της πλοκής, δεν είναι καθόλου σημαντική αυτή καθαυτή.

Ό,τι κάνουν οι θεοί το κάνουν με χαρακτηριστική ευκολία, λόγω της θεϊκής τους φύσης. Και αυτή ακριβώς η ευκολία είναι που μειώνει τη σπουδαιότητα των θεϊκών κατορθωμάτων. Δεν χρειάζεται να έχεις ιδιαίτερες ικανότητες ή να καταβάλεις προσπάθειες για να πετύχεις κάτι, όταν είσαι θεός.

Στην περίπτωση όμως του Οδυσσέα (και συνεπώς του ανθρώπου γενικότερα) τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι σπουδαίο κατόρθωμα να φτιάξεις μια καλοδουλεμένη σχεδία μέσα σε τέσσερις μέρες ολομόναχος. Το επίτευγμα αυτό αναδεικνύει το ανθρώπινο μεγαλείο και κάνει σημαντικότερο, από μια άποψη, τον άνθρωπο από τους θεούς.

Τέλος, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την τρικυμία ο Οδυσσέας υπαγορεύεται κι αυτός από τις ίδιες ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις. Και στη σκηνή αυτή, ο ποιητής υποβαθμίζει με τον τρόπο του τον ρόλο των θεών, παρότι σ’ ένα πρώτο επίπεδο το θεϊκό στοιχείο φαίνεται να είναι το κυρίαρχο.

Δεν κάνει δα και τίποτα σπουδαίο ο Ποσειδώνας, προκαλώντας τη θαλασσοταραχή. Μια απλή κίνηση της τρίαινάς του είναι αρκετή για να ταράξει τον υπάκουο πόντο. Ούτε η επέμβαση της Λευκοθέης είναι σπουδαία αυτή καθαυτή. Το θάρρος της, καθώς και η ευκολία με την οποία εμφανίζεται και εξαφανίζεται, πηγάζουν από τη θεϊκή της υπόσταση.

Σε καμιά περίπτωση η θεά δεν ρισκάρει την ίδια την ύπαρξή της. Ακόμα κι αν την έπαιρνε είδηση ο Ποσειδώνας, δεν θα κινδύνευε η ζωή της –αφού είναι αθάνατη. Ούτε, τέλος, οι ενέργειες της Αθηνάς είναι μεγαλειώδεις από μόνες τους. Καταρχάς η θεά αργεί να παρέμβει (επειδή σέβεται και φοβάται ταυτόχρονα τον Ποσειδώνα) και κατά δεύτερο δεν καταβάλλει και ιδιαίτερες προσπάθειες για να πετύχει όσα πετυχαίνει.

Πόσο όμως μεγαλείο κρύβεται στη συμπεριφορά του Οδυσσέα!

Διασχίζοντας τον ωκεανό πάνω σ’ ένα καρυδότσουφλο, καλείται να αντιμετωπίσει ολομόναχος την οργή ενός φοβερού θεού και τη μανία μιας φύσης που ξεδιπλώνει απειλητικά την άγρια πλευρά της. Τίποτε δεν είναι εύκολο στην περίπτωση του θαλασσοδαρμένου ήρωα. Στη σκηνή αυτή παίζεται η ίδια του η ζωή, η ίδια του η υπόσταση.

Ο θάνατος κάνει έντονα αισθητή την παρουσία του και απειλεί διαρκώς να εξαφανίσει από προσώπου γης μια ανθρώπινη ύπαρξη. Ο Οδυσσέας καλείται να αντιμετωπίσει τον μεγάλο κίνδυνο, στηριζόμενος μόνο στις δικές του σωματικές, ψυχικές και διανοητικές δυνάμεις. Δεν εμπιστεύεται τη Λευκοθέη και δεν έχει ιδέα για την παρέμβαση της Αθηνάς.

Κι όμως! Δεν εγκαταλείπει στιγμή την προσπάθειά του να σωθεί. Με σκέψη και θέληση ανεξάρτητη από κάθε θεϊκή δύναμη, δίνει τον ανθρώπινο αγώνα του υπέρ της ζωής και εναντίον του θανάτου. Στις ενέργειές του αποτυπώνεται ανάγλυφα όλη η τραγικότητα αλλά και όλο το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ακόμη κι αν πεθάνει, ο Οδυσσέας θα δεχτεί την μοίρα του με αξιοπρέπεια. Δεν θα δειλιάσει, δεν θα παραδοθεί, δεν θα μυξοκλάψει.

Ανησυχεί όχι για τον θάνατο αυτόν καθαυτόν, αλλά για τον «ανήκουστο» θάνατο, τον «μη δοξασμένο». Και αυτόν τον ατιμωτικό θάνατο τον αρνείται με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Αναδεικνύοντας όλες τις ανθρώπινες αρετές του, εκτοπίζει από το προσκήνιο τους θεούς (τον Ποσειδώνα, τη Λευκοθέη, την Αθηνά) και τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου, του δικού του κόσμου, τον εαυτό του -τον άνθρωπο.

Αλλά ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας της Οδύσσειας επιβεβαιώνεται και από την ικανότητα του Οδυσσέα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον Πολύφημο, στη ραψωδία ι.

Φεύγοντας από τη χώρα των Κικόνων, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του περνούν στη χώρα του παραμυθιού. Στο εξής, και για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα έχουν να αντιμετωπίσουν ποικίλες εξωανθρώπινες δυνάμεις, οι οποίες θα προσπαθήσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τους εξοντώσουν ή να καθυστερήσουν τον νόστο τους.

Στο νησί των Κυκλώπων, έχουμε μιαν από τις σπουδαιότερες αναμετρήσεις του ανθρώπου με τις εξωανθρώπινες δυνάμεις. Ο Οδυσσέας συγκρούεται με τον Κύκλωπα, που έχει υπεράνθρωπες σωματικές δυνάμεις και ένστικτα άγριου ζώου. Χρησιμοποιώντας τις ικανότητες του νου του, ο Οδυσσέας κατορθώνει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον μονόφθαλμο γίγαντα και να πετύχει έτσι μια μοναδική νίκη του ανθρώπου στον αγώνα του ενάντια στις εξωανθρώπινες δυνάμεις.

Η άρνηση του Οδυσσέα να παραμείνει (ή να αφήσει τους συντρόφους του) στη χώρα των γλυκύτατων καρπών που σε βυθίζουν σε μια ηδονική λήθη, δείχνει ότι στο κέντρο του κόσμου είναι τοποθετημένος ο άνθρωπος. Επίσης, η νίκη του Οδυσσέα εναντίον του Κύκλωπα αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τις ιδιαίτερες ικανότητες του ανθρώπου.

Με λίγα λόγια, στη ραψωδία ι επιβεβαιώνεται, για μιαν ακόμα φορά, ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας της Οδύσσειας.

http://www.egriechen.info/2014/05/o-anthropokentrismos-tis-odisias.html#sthash.0fyzW6iN.dpuf

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Η Ελληνική Μυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική: Το αρχαίο όνοµα της Κασσάνδρας ήταν Φέγρα, δηλαδή τόπος της φωτιάς. Πιστεύεται ότι ήταν η γη των Γιγάντων και το πεδίο μάχης του πολέµου µεταξύ των Θεών του Ολύµπου και των Γιγάντων, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να εκδιώξουν τους Θεούς από τον Όλυµπο. Σύµφωνα µε ένα µύθο, ο Εγκέλαδος, ένας από τους Γίγαντες, καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύµπου.
Έτσι, ο “Εγκέλαδος-Σεισµός” γίγαντας, είναι θαµµένος στην Κασσάνδρα, αλλά µη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει και οι προσπάθειές του προκαλούν το φαινόμενο του σεισµού.

Στο άλλο άκρο της Χαλκιδικής, η χερσόνησος του Άθω πάλι σχηματίστηκε και πήρε το όνοµα της από το βράχο που έριξε εναντίον των θεών ο Γίγαντας Άθως. Η Σιθωνία οφείλει το όνοµά της στο Σίθωνα, το γιο του Ποσειδώνα.

Τα απολιθωµένα λείψανα ελεφαντοειδών και άλλων εξαφανισµένων ειδών που βρέθηκαν στη Νικήτη και έχουν εντοπιστεί στα Βραστά, στην Τρίγλια κ.α. αποτελούν μάρτυρες µιας άλλης εποχής.
Επίσης τα ευρήµατα στο Σπήλαιο των Πετραλώνων απέδειξαν ότι η παρουσία του ανθρώπου εδώ ξεπερνά τα 700.000 χρόνια, ενώ το κρανίο του αρχανθρώπου υπολογίζεται πως έχει ηλικία 200.000 ετών περίπου. Εγκαταστάσεις οργανωµένης κοινωνίας έχουµε στη Χαλκιδική από το 4.000 π.Χ..

Τον 8ο αι. π.Χ. πλήθος κατοίκων καταφθάνει στην περιοχή, προερχόµενο κυρίως από την Χαλκίδα (εξ ού και η ονομασία “Χαλκιδική”) και την Ερέτρια. Στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. οι 32 σπουδαιότερες πόλεις ιδρύουν υπό την ηγεσία της Ολύνθου, το “κοινόν των Χαλκιδέων”, το οποίο θα διαλυθεί το 379 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες. Το 348 π.Χ. ο Φίλιππος ενσωµατώνει την περιοχή στο Μακεδονικό Βασίλειο.
Στα Ελληνιστικά χρόνια ιδρύονται τρεις µεγάλες πόλεις: Κασσανδρεία (315), Ουρανούπολις (315) και Αντιγόνεια (στη µέση της Καλαµαριάς το 280 π.Χ.). Το 168 π.Χ. περνά στα χέρια των Ρωµαίων και παρακµάζει καθώς οι πόλεις της περιήλθαν υπό τον έλεγχο Ρωµαίων εµπόρων κυρίως.

Η χερσόνησος του Αγίου Όρους, κατά τους αρχαίους χρόνους ονομαζόταν Ακτή. Ξέρουμε πως υπήρχαν οκτώ πόλεις στην Ακτή: το Δίον, η Ολόφυξος,ο Άθως οι Ακροθώοι (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή Μεγίστης Λαύρας), οι Κλεωνές, η Απολλωνία, η Ουρανούπολη, το Παλαιώριο και η Θυσσός. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε την ακριβή θέση των οικισμών αυτών.
Εικάζεται πως οι πρώτες τρεις βρισκόντουσαν στην ανατολική πλευρά και οι άλλες δύο στη δυτική.

Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τη θάλασσα του Aθω «θηριωδεστάτη», μιας και το 492 π.Χ. εκεί καταποντίστηκε ολόκληρος ο περσικός στόλος που είχε βάλει πλώρη για την Αθήνα υπό τον στρατηγό Μαρδόνιο. Χάθηκαν είκοσι χιλιάδες άνδρες και τριακόσια πλοία.
Την εποχή των περσικών πολέμων η χερσόνησος αριθμούσε περί τις δέκα χιλιάδες κατοίκους. Πρέπει να έκαναν πολύ υγιεινή ζωή, μιας και σύμφωνα με τον Λουκιανό, ζούσαν εκατόν τριάντα χρόνια! 

Οι πληθυσμοί που ζούσαν στην Ακτή τιμούσαν τους έλληνες θεούς φυσικά. Στο υψηλότερο σημείο του Άθω ορθώνονταν ένα άγαλμα που ονομαζόταν ο “Αθώος Δίας” (εξ ου και η ονομασία Άθως), του οποίου η σκιά, όταν έγερνε ο ήλιος, λέγεται ότι άγγιζε τη Λήμνο. Οι κάτοικοι του Άθω λάτρευαν επίσης τη Δήμητρα, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα και τον Ασκληπιό.

Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Αθηναίοι χάνουν τον έλεγχο της Χαλκιδικής, η οποία εντάσσεται στο βασίλειο της Μακεδονίας. Αργότερα, κατά τους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, επιδεινώνεται συνεχώς η παρακμή της Χαλκιδικής: πέραν του ζυγού των Ρωμαίων δέχεται μαζικές εισβολές Σλάβων και Βουλγάρων. Οι επιπλέον ταλαιπωρίες από τους πειρατές εξηγούν γιατί εγκαταλείπεται σταδιακά από τον πληθυσμό της χερσονήσου. Έτσι, κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. δεν κατοικεί πλέον κανείς στις πόλεις της Ακτής. Υπάρχουν μόνον αγάλματα…
Αντιθέτως κατά τα αρχαία χρόνια υπήρχε αυστηρό Άβατον για τους άντρες. Εκεί υπήρχαν ιερά της θεάς Αρτέμιδος, στα οποία βρίσκονταν οι ιέρειές της, νέες αγνές κοπέλες, και θεραπαινίδες της θεάς.
Στη Μονή Μεγίστης Λαύρας υπάρχει μία μαρμάρινη αναθηματική ανάγλυφη πλάκα, στην οποία απεικονίζεται ένα τεράστιο αυτί εντός πλαισίου, πάνω από το οποίο υπάρχει εγχάρακτη η επιγραφή:

ΑΡΤΕΜΙΔΙ ΑΓΡΟΤΕΡΑ / ΝΕΒΡΙΣ ΕΠΙΤΑΓΗΝ / ΑΝΕΘΗΚΕΝ

Από τους χαρακτήρες εξάγεται το συμπέρασμα ότι η πλάκα ανήκει στην κλασική ελληνική περίοδο και χρονολογείται στον 5ο - 4ο π.Χ. αιώνα. Η τοποθέτηση της αναθηματικής πλάκας στο συγκεκριμένο σημείο είναι αφιέρωμα κάποιας Νεβρίδος στην θεά Αρτέμιδα και αποτελεί απόδειξη πως υπήρχαν ελληνικοί ναοί οι οποίοι κατεστράφησαν από τους χριστιανούς μοναχούς.

http://www.egriechen.info/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΑΘΩΣ ή ΑΛΣΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑIΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΟΝΟΙ Σ' ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ “ΟΥΡΑΝΟ” ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ “ΘΑΛΑΣΣΑ” (ΕΛΥΤΗΣ)

Οδυσσέας Ελύτης, απόσπασμα από την ομιλία του στους Έλληνες της Στοκχόλμης, τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ:

Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ' άσπρα σπιτάκια τ' ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.

Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους - όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά. (...)

Είμαστε οι μόνοι σ' ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

Οδυσσέας Ελύτης, από τα Ανοιχτά χαρτιά:

Πρέπει να ξέρεις ν' αρπάξεις τη θάλασσα από τη μυρωδιά για να σου δώσει το καράβι και το καράβι να σου δώσει τη Γοργόνα και η Γοργόνα τον Μεγαλέξαντρο και όλα τα πάθη του Ελληνισμού.

Ρόδος

Σύμη

Κρήτη - Άγιος Νικόλαος

Κύπρος - Κερύνεια

Περισσότερα: http://www.egriechen.info/2014/07/elytis-leme-ton-ourano-ourano-kai-ti-thalassa-thalassa.html#sthash.EdPGQFor.dpuf

SIMONE LE BARON: «Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»

Της Δέσποινας Συριοπούλου, Επενδυτής 18 Αυγούστου (Απόσπασμα)

«Η μόνη κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα είναι η κρίση του ελληνισμού» υποστηρίζει στο βιβλίο της "Μια Γαλλίδα για την Ελλάδα" η διανοούμενη Σιμόν Λε Μπαρόν, εισάγοντας την ιδέα του νεοφιλελληνισμού ως τρόπο ζωής.

«Το όπλο μου: η γνώση της Ελληνικής Γλώσσας. Εσείς οι Έλληνες μαθαίνετε όλες τις γλώσσες, κι αυτό φαίνεται νορμάλ στους ξένους. Πόσοι ξένοι είμαστε που γνωρίζουμε τη δημοτική; Πολύ λίγοι υποθέτω. Οι ξένοι ξέρουν τα αρχαία, οι περίφημοι Ελληνιστές… Και για αυτούς ο ελληνισμός περιορίζεται στην Αρχαία Ελλάδα. Το μήνυμα αυτού του βιβλίου: ο ελληνισμός συνεχίζεται! 
Η μόνη κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα είναι η κρίση του ελληνισμού. Και τι είναι ελληνισμός; Η ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας/σκέψης. Αυτό το βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στους Έλληνες. Είναι μια φωνή που υψώνεται μέσα στην έρημο της ατομικιστικής ανθρωπότητας του 21^ου αιώνα.»

«Οι ξένοι θαυμάζουν τους Αρχαίους Έλληνες και ονομάζουν ελληνισμό την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας. Τους εντυπωσιάζει. Εντυπωσιάζει τους Αμερικάνους που έχουν σαν ιστορία τη γενοκτονία των Ινδιάνων, τους Ευρωπαίους την ιστορία των εισβολών των Βαρβάρων. Η γνώση τους για τον ελληνισμό περιορίζεται σε δυο λέξεις: δημοκρατία και φιλοσοφία. Δηλαδή, το σύμβολο της ειρήνης.»

«Aγαπώ την ανθρωπιά του ελληνισμού και εσείς οι Έλληνες μου δώσατε να καταλάβω ότι στον Ελληνισμό κυριαρχεί η ανθρωπιά. Επομένως, ναι, αγαπώ τους σύγχρονούς Έλληνες, τουλάχιστον αυτούς που έχουν κληρονομήσει την ανθρωπιά των προγόνων τους. Αγαπώ τους ζωντανούς, σέβομαι τους νεκρούς.»

«Να μην αφήσετε ποτέ πια τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας αντί για εσάς»

«Έχω συνηθίσει να λέω ότι δε χρειάστηκα ποτέ νόμους, πολιτικούς, θρησκεία και κληρικούς για να βρω το δρόμο της ελευθερίας και της ευτυχίας. Αν ισχύει για μένα, ισχύει για όλους. Από τη στιγμή που οι Homo sapiens έπαψαν να είναι νομάδες και δημιούργησαν τον πολιτισμό – πριν 17000 χρόνια  – βρέθηκαν ασυνείδητοι άνθρωποι για να εκμεταλλευτούν και να υποδουλώσουν την πλειοψηφία. Η  ιστορία του Homo sapiens: 200000 χρόνια.  Η ιστορία της ανθρωπότητας: 3 εκατομμύρια χρόνια. Δηλαδή ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι νεογέννητο σε όλη αυτή την ιστορία, βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη,  ενώ σχεδόν όλοι νομίζουν ότι ο κύβος ερρίφθη, η παρτίδα τελείωσε.»
«Πολιτικοί και κληρικοί είναι παρέα. Η  σημερινή πολιτική κι η σημερινή εκκλησία δεν έχουν σχέση με την πολιτεία, ούτε με την πίστη, ούτε με τον άνθρωπο, έχουν σχέση με το χρήμα. Αποτελούν μέσα εκμετάλλευσης και υποδούλωσης. Χρειάζεται συνειδητοποίηση  όλων των πολιτισμένων ανθρώπων.»

«Έχω συνηθίσει να μιλάω για αυτά που γνωρίζω, όχι να σκαρώνω θεωρίες χωρίς πραγματική γνώση.»

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.greekamericannewsagency.com/

ΤΟ ΙΕΡΟ ΣΟΥΝΙΟ

Την όγδοη μέρα της δημιουργίας οι Έλληνες έπλασαν τους θεούς. Τον Απόλλωνα, την Αθηνά, την Αφροδίτη, την Αρμονία, τη Γνώση, τον Έρωτα, συμπληρώνοντας έτσι την ομορφιά του κόσμου.

Ήταν μια ευτυχισμένη στιγμή για την ανθρωπότητα που κράτησε αιώνες. Η λάμψη της ακόμα δεν λέει να σβήσει στους Δελφούς, την Ολυμπία, την Αττική, όπου η Ελλάδα συναντήθηκε με την ψυχή της.

Σ' αυτήν την ευτυχισμένη στιγμή ανήκει και ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Φως και μάρμαρο, η δίπτυχη αφίσα του ελληνικού τοπίου, σε μια αποθεωτική έκφραση που το ηλιόγερμα παίρνει διαστάσεις εκρηκτικού μεγαλείου.

Η επίσκεψη εδώ μοιάζει σαν βάφτιση. Έρχεσαι ανώνυμος προσκυνητής και φεύγεις έχοντας κατακτήσει το όνομα της τελειότητας.

Όμως, το Σούνιο δεν ήταν μόνο τόπος θεϊκής λατρείας. Το ακρωτήριο είχε για τους Αθηναίους στρατηγική σημασία. Αποτελούσε γέφυρα προς την Ασία και τόπο ανεφοδιασμού των πλοίων που ταξίδευαν προς τα Στενά και τον Εύξεινο.

Ο ναός του Ποσειδώνα είναι χτισμένος στο ψηλότερο σημείο του περιβόλου, έτσι ώστε να φαίνεται πέρα μακριά στη θάλασσα. Παρηγοριά για τους ναυτικούς που τον αντίκριζαν ύστερα από πολύμηνο ταξίδι στα ξένα πέλαγα.

Ένα λάθος του Παυσανία παραλίγο να στοιχίσει στον Ποσειδώνα την ιδιοκτησία του ναού και να τον φέρει για μία ακόμα φορά αντιμέτωπο με την ανιψιά του την Αθηνά.

Η αλήθεια είναι πως το Σούνιο λάτρευε ιδιαίτερα τη θεά της σοφίας. Προς τιμήν της μάλιστα ο δήμος Σουνίων είχε καθιερώσει τα Μικρά Παναθήναια που περιλάμβαναν ανάμεσα στα άλλα και ναυτικούς αγώνες.

Οι αρχαιολόγοι ανέλαβαν να αποκαταστήσουν τα πράγματα και ο Ποσειδώνας κράτησε τη θέση που διατηρεί ακόμα και σήμερα στο Σούνιο.

Τελικά, υπήρξε ένας τυχερός θεός. Λατρεύτηκε από την ανθρωπότητα.

Είναι φυσικό το δειλινό να χάνουν το μυαλό τους οι ποιητές στο Σούνιο...

http://www.egriechen.info/2014/08/eiliniki-thisavri-to-iero-sounio.html#sthash.8saBySjq.dpuf

ΤΑ ΕΠΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ: ΛΗΞΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ

Ο πολιτισμός των επών του Ομήρου (Ιλιάδα - Οδύσσεια) είναι ο πρώτος "ανθρωπιστικός" πολιτισμός, ο πρώτος αληθινός ανθρωπισμός.

Η έννοια του "ανθρωπισμού" δεν έχει την καταγωγή της, όπως νομίζουν αρκετοί, ούτε στον August Comte ούτε στην σχολαστική φιλοσοφία του Μεσαίωνα και τον Θωμά τον Ακινάτη. 
Η έννοια "ανθρωπισμός" συναντάται για πρώτη φορά στον Διογένη τον Λαέρτιο: «Άμεινον έφη επαιτείν ή απαίδευτον είναι. Οι μέν γάρ χρημάτων, οι δ’ ανθρωπισμού δέονται.»
Απόδοση: Είναι καλύτερο, είπε, να είναι κανείς φτωχός (επαίτης) παρά αμόρφωτος. Γιατί οι μέν φτωχοί έχουν ανάγκη από χρήματα, οι δε αμόρφωτοι από ανθρωπισμό. "οἱ μὲν γὰρ χρημάτων, οἱ δ' ἀνθρωπισμοῦ δέονται". (ΙΙ, 70).

Οι ομηρικοί ήρωες, είχαν κίνητρα πρωτίστως ψυχολογικού και ηθικού χαρακτήρα. Θεμελιώδη ιδανικά του ομηρικού βίου είναι η τιμή, η φιλοτιμία, η ανδρεία η αρετή και οι προσωπικές πνευματικές αρετές. Τα πολυτιμότερα αγαθά!

Η έγνοια του ανθρώπου για τον άνθρωπο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο που αποτυπώνεται στα ομηρικά έπη. Ο άνθρωπος δεν αναζητά τη θεϊκή, αλλά την ανθρώπινη αναγνώριση. Η φιλία καθίσταται ύψιστη αρετή και απαραίτητη προϋπόθεση για τη συγκρότηση της αληθινής κοινότητας σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Η τιμή του ανθρώπου από άνθρωπο και η επακόλουθη ανιδιοτελής φιλία που προτάσσονται μέσα από τα γεγονότα και τις πράξεις των ομηρικών επών ως αρεταϊκά ιδανικά αποτέλεσαν τη ληξιαρχική πράξη γέννησης του ανθρωπισμού.

Μας το διακηρύττει ο ίδιος ο Αχιλλέας (ραψωδία Α, 352-356): "Μῆτερ, ἐπεί μ᾿ ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ ἐόντα, τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι Ζεὺς ὑψιϐρεμέτης· νῦν δ᾿ οὐδέ με τυτθὸν ἔτισεν· ἦ γάρ μ᾿ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων ἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας".

[Απόδοση: «Μάνα μου, τόσο αφού με γέννησες λιγόχρονο, και να 'ταν ο Ολύμπιος Δίας τιμή να μου 'δινεν, ο αψηλοβροντολάλος! Μ' αυτός ουδέ μια στάλα μου 'δειξε τιμή την ώρα ετούτη· τι ο πρωταφέντης Αγαμέμνονας, ο μέγας γιος του Ατρέα, δε με σεβάστη, μόνο μου άρπαξε το αρχοντομοίρι ατός του.»]

Περισσότερα: http://www.egriechen.info/2014/08/ta-epi-tou-omirou-gennisi-tou-anthropismou.html#sthash.7mbWozbf.dpuf

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Του Αθανάσιου Μιχαλόπουλου | Αναδημοσίευση από: Ελληνικός Κοινοτισμός

Μόνο ο μεταφυσικός φιλόσοφος και ο ποιητής μπορούν να συνδράμουν στη σύλληψη των αιτιών ύπαρξης των όντων, των πραγμάτων. Γι' αυτό και πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ του ύψιστου φιλοσοφικού λόγου και της μεγάλης ποίησης, επειδή πότε η ποίηση φιλοσοφεί και πότε η φιλοσοφία έχει και τη μορφή ποίησης.

Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε στα φιλοσοφικά κείμενα του Πλάτωνα. Ο φιλοσοφικός του λόγος είναι τόσο περίτεχνα συγκροτημένος που κάλλιστα θεωρείται "φιλοσοφική ποίηση". Δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει αν αποτελεί ποίηση ή φιλοσοφία.

Η φιλοσοφία βέβαια, σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα έχει αλλάξει σκοπούς και στόχους, δεν κατασκευάζει πλέον ουτοπικά φιλοσοφικά συστήματα ασύνδετα με την πραγματικότητα, αλλά συνδράμει καταλυτικά στη συγκρότηση μιας ασφαλούς γνώσης για τις κόρες της, τις επιστήμες.

Ο κλάδος της φιλοσοφίας που επιτυγχάνει σπουδαία αποτελέσματα και επικουρεί στο έργο των επιστημών είναι η "φιλοσοφία της γλώσσας". Είναι αυτή που θέτει τα ερωτήματα, τις υποθέσεις και τη συντακτική δόμηση της γλώσσας, για να ορίζουν οι επιστήμες το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινούνται για να παράγουν βέβαιη γνώση.

Η μεταφυσική, η υψηλότερη μορφή φιλοσοφίας, έχει εξοβελιστεί από τη σημερινή πραγματικότητα, επειδή τάχα θεωρούν κάποιοι ότι δεν είναι χρήσιμη στην καθημερινή ζωή.

Όσοι θεωρούν ότι το να φιλοσοφεί κανείς δεν έχει κάποιο πραγματικό νόημα, δεν συνειδητοποιούν ότι και αυτή η ίδια η "θεώρησή τους" είναι μια φιλοσοφική στάση, δηλαδή στο όνομα της απόρριψης της φιλοσοφίας φιλοσοφούν.

Ο μεταφυσικός φιλόσοφος και στοχαστής, λοιπόν, αυξάνει την κατανόησή μας για τον τρόπο που υπάρχει η πραγματικότητα, οποιαδήποτε πραγματικότητα, εφόσον η μεταφυσική εμπλέκεται σε όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπινου πνεύματος.

Όσο πιο νοερά γυμνασμένος και ευαίσθητος είναι ένας μεταφυσικός στοχαστής, τόσο πιο εμφατικές και αποκαλυπτικές είναι οι όψεις της πραγματικότητας που μας παρουσιάζει. Πολλοί, απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, χωρίς να το καταλαβαίνουν στοχάζονται μεταφυσικά, και δεν το υποψιάζονται καν. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν τα προβλήματα που τους απασχολούν επιζητούν πολύ μεγαλύτερες προσπάθειες ή τους υπερβαίνουν.

Το γεγονός αυτό λοιπόν είναι που τους καθιστά σκεπτόμενους και θέτει μέσα τους τη δυνατότητα να σκεφτούν, έστω και για λίγο, πώς θα μπορούσε να είναι η μελλοντική πραγματικότητα. Αυτή η στάση ενεργοποιεί τον αληθινό έσω εαυτό μας, έναν άλλο άνθρωπο, τον αληθινό "πολίτη", οποιασδήποτε μορφής "πόλεως" και αν εννοήσουμε.

http://www.egriechen.info/2014/08/o-alithinos-rolos-tis-filosofias.html#sthash.JB6xXxNW.dpuf

ΜΥΣΩΝ Ο ΟΙΤΑΙΟΣ ή ΜΑΛΙΕΥΣ - Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΟΦΟΣ - H ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑ

Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε, έναν άνθρωπο που είναι μοναχικός, που ζει μέσα στους αγρούς, στη μοναξιά των αγρών, ως καλλιεργητής, ως ένας χωρικός που δουλεύει μόνος του και που, φυσικά, δεν πέρασε τη ζωή του σε κάποια από τις πόλεις όπου αναπτύχθηκε ο προ-Σωκρατικός στοχασμός και που δεν είχε καμία συμπάθεια – μάλλον  αντιπάθεια είχε– στη δημοσιότητα, στο κοινωνικό θεαθήναι.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ένας μοναχικός άνθρωπος, ρομαντικός από τη φύση του, συλλαμβάνει μια θεμελιώδη ιδέα πάνω στην οποία αναπτύχθηκε η επιστήμη, ιδιαίτερα  από την Αναγέννηση και μετά κάτω από την επιρροή των Άγγλων εμπειριστών της πειραματικής και επαγωγικής μεθόδου  – αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, συλλαμβάνει την πυρηνική σκέψη που θα γεννήσει την επιστήμη και την τεχνολογία.

Αυτό δείχνει ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάτι ξεχωριστό και διανοητικά αλλά και ως χαρακτήρας ήταν αρκετά διαφορετικός από το κοινωνικό του περιβάλλον – δεν προσδιοριζόταν από αυτό. Είναι σε μας δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε πως αναπτύσσει μια σκέψη ελεύθερη από παραδοσιακούς συνειρμούς και αισθησιασμούς.

Ο αρχαίος κόσμος πληροφορήθηκε για την αξία του Μύσωνα από απόκριση του Μαντείου των Δελφών όταν ζητήθηκε χρησμός ως προς το ποιος ήταν πρώτος στη σωφροσύνη και την σοφία  είτε από τον Σκύθη σοφό –και φίλο του Σόλωνα– Ανάχαρση, σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, είτε από τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο.

Αντίστοιχα, οι απαντήσεις του Μαντείου περιγράφονται ως εξής: «κάποιος Μύσωνας από την Οίτη, λένε, είναι πιο προικισμένος από εσένα σε φρονιμάδα και μυαλό» ή «είναι ο Μύσων από την Χήνα της Οίτης – αυτός σε ξεπερνάει σε σοφία και θάρρος».

Ο Ιππώνακτας αναδεικνύει χαρακτηριστικά τον ρόλο του Μαντείου, λέγοντας ότι «τον Μύσωνα ο Απόλλωνας τον ανακήρυξε σωφρονέστερο όλων των αντρών».

Η γνωστοποίηση του χρησμού, έφερε τον Μύσωνα στο  επίκεντρο της προσοχής ορισμένων εκ των συγχρόνων του, πιθανόν του Σόλωνα ή του Χίλωνα του Λακεδαιμόνιου, σύμφωνα με τις βιογραφικές πηγές.

-----------------------------------------------

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ Βίοι Φιλοσόφων 1.22-122 (1.106-1.108)

[1.106] Ο Μύσωνας ο γιος του Στρύμωνα, όπως λέει ο Σωσικράτης βασισμένος σε πληροφορία του Έρμιππου, γεννήθηκε στη Χήνα, ένα χωριό της Οίτης ή της Λακωνίας. Απαριθμείται μεταξύ των Επτά Σοφών. Κάποιος λέει ότι, όταν ο Ανάχαρσις ρώτησε αν υπήρχε κάποιος άλλος σοφότερος από τον ίδιο, η Πυθία είπε αυτά που είπαμε στην βιογραφία του Θαλή σχετικά με τον Χίλωνα:

Στη Χήνα της Οίτης γεννήθηκε, λέω, κάποιος Μύσωνας,
που ᾿χει μυαλό σοφότερο πολύ απ᾽ το δικό σου.

Διερευνώντας με πολλή προσοχή το πράγμα ο Ανάχαρσης πήγε στο χωριό και βρήκε τον Μύσωνα να προσαρμόζει, καλοκαίρι καιρό, την χειρολαβή στο αλέτρι του· του είπε λοιπόν: «Μα, Μύσωνα, η εποχή δεν είναι ακόμη για αλέτρι». «Και βέβαια είναι», είπε εκείνος, «η κατάλληλη εποχή να το επισκευάσω». [1.107]

Κάποιοι άλλοι λένε ότι ο χρησμός έλεγε: «Κάποιος Ητείος λέω», και όλοι έψαχναν να βρουν τί σήμαινε αυτό το Ητείος. Ο Παρμενίδης λέει ότι ήταν ένας δήμος της Λακωνίας, από τον οποίο καταγόταν ο Μύσωνας. Ο Σωσικράτης, πάλι, στις Διαδοχές του λέει ότι ο Μύσωνας από την πλευρά του πατέρα του ήταν Ητείος, από την πλευρά όμως της μητέρας του Χηνέας· ενώ ο Ευθύφρονας, ο γιος του Ηρακλείδη από τον Πόντο, λέει πως ήταν από την Κρήτη, γιατί η Ητεία είναι μια πόλη της Κρήτης. Ο Αναξίλαος, τέλος, λέει πως ήταν από την Αρκαδία.

Τον αναφέρει και ο Ιππώνακτας, που έγραψε:

Και ο Μύσωνας, που ο Απόλλωνας
τον ανακήρυξε τον πιο σοφό απ᾽ όλους τους ανθρώπους.

Ο Αριστόξενος στα Σύμμικτά του λέει ότι ο Μύσωνας δεν διέφερε και πολύ από τον Τίμωνα και τον Απήμαντο, γιατί ήταν και αυτός μισάνθρωπος. [1.108] Εν πάση περιπτώσει τον είδαν κάποτε στη Σπάρτη να γελάει μόνος του σε ένα ερημικό μέρος, και όταν ξαφνικά παρουσιάστηκε κάποιος και τον ρώτησε γιατί γελάει, αφού δεν είναι κανένας δίπλα του, του απάντησε: «Μα ακριβώς γι᾽ αυτό». Ο Αριστόξενος λέει επίσης ότι ο λόγος για τον οποίο έμεινε αφανής ήταν ότι δεν γεννήθηκε σε κάποια πόλη, αλλά σε κάποιο χωριό, κι αυτό ασήμαντο. Και ακριβώς γιατί ήταν αφανής κάποιοι αποδίδουν τα αποφθέγματά του στον Πεισίστρατο τον τύραννο — εξαίρεση αποτελεί ο φιλόσοφος Πλάτωνας, ο οποίος τον αναφέρει στον Πρωταγόρα του, βάζοντας τον στην θέση του Περίανδρου.

Συνήθιζε να λέει ότι δεν πρέπει από τα λόγια να προχωρούμε στην εξέταση των πραγμάτων, αλλά από τα πράγματα στην εξέταση των λόγων· γιατί δεν συντελούνται τα πράγματα με τα λόγια, αλλά τα λόγια με τα πράγματα.

Πέθανε σε ηλικία ενενήντα εφτά ετών.

Απόδοση Δ. Λυπουρλής

---------------------------------------------------

Θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην αντικατάσταση, από μέρους του Πλάτωνα και μετέπειτα από άλλους, στην λίστα των Επτά Σοφών του ονόματος του Περίανδρου της Κορίνθου με αυτό του Μύσωνα και στα σηματοδοτούμενα από αυτή την αλλαγή, θεωρώντας πως η λίστα του Δημητρίου του Φαληρέα δεν υπήρξε οριστική, καθώς ήταν προσωρινή, μεταβατική και υπαγορευμένη, επίσης, από το πολιτικό του περιβάλλον.

Αν εξετάσουμε την περίπτωση του Περίανδρου, τυράννου της Κορίνθου, μπορούμε να πούμε ότι δεν εμπίπτει ούτε στην κατηγορία της σοφίας, ούτε του ήθους και της καλοσύνης. Αυτό το μαρτυρεί ο βίος του  – ένας βίος που σε πολλά θυμίζει τους κλονισμένους στην υγεία τους –ψυχικά και ηθικά– Ρωμαίους αυτοκράτορες.

Εκείνο που όμως εντυπωσίασε τους ανθρώπους της εποχής του ήταν η ισχύς του,  όπως αντικατοπριζόταν στην ισχύ της Κορίνθου και στα μεγάλα δημόσια έργα που έκανε.

Αναμφίβολα, μπορούμε να εικάσουμε ότι ο Περίανδρος έκανε ότι ήταν δυνατόν για να αναδειχθεί σε πνευματική μορφή στην αναδυόμενη Ελλάδα της εποχής του.

Ο Πλάτωνας, αλλά και άλλοι, αντικαθιστούν τον Περίανδρο με τον Μύσωνα ή τον Επιμενίδη από την Κρήτη. Αυτή η αλλαγή σηματοδοτεί, αφενός μεν, μια αναγνώριση στο πρόσωπο του Μύσωνα, ηθική και πνευματική, και, ταυτόχρονα, σηματοδοτεί και την αντικατάσταση ενός πολιτικού προτύπου προσωπικότητας από ένα αυθεντικά φιλοσοφικό και βιωματικό πρότυπο.

Δυστυχώς, οι απώλειες υλικού από μνήμες, που σίγουρα υπήρχαν, για να έχουμε και μαρτυρίες με συγκεκριμένες αναφορές ώστε να θεωρούνται πιθανοί οι φραστικοί ερανισμοί για τον Μύσωνα, με την καταστροφή του υλικού της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, των οικουμενικών αυτών αρχείων, στην Αλεξάνδρεια, αλλά και αλλού με το πέρασμα του χρόνου,  περιορίζουν την δυνατότητά μας να εντρυφήσουμε πάνω στη σκέψη του Μύσωνα και να τη δούμε με πιο διεξοδική ματιά.

Περισσότερα και ερωτήματα για τον ακριβή τόπο καταγωγής του  Μύσωνα: http://www.solon.org.gr/

ΕΠΤΑ ΣΟΦΟΙ - ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ Βίοι Φιλοσόφων: http://www.greek-language.gr/

Οπτικοακουστικό: Carsal Cyril

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

Με βάση τις έρευνες από διαφόρους επιστήμονες, ιδρύματα και πανεπιστήμια. 
Φτιαγμένο από τον Νίκο Κορακάκη. 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΩΝ ΑΓΩΓΗΣ

“Τι προκύπτει, λοιπόν, στους εξυπνάκηδες πατέρες, όταν αναθρέψουν και εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους άσχημα, εγώ θα σας το πω. Όταν ενηλικιωθούν και αδιαφορήσουν για τη σωστή και ενάρετη ζωή και κυλήσουν στο βούρκο της άστατης ζωής και γίνουν δούλοι των ηδονών, τότε μετανιώνουν για την εγκληματική αμέλεια που επέδειξαν για τη μόρφωση των παιδιών τους, όταν πια δεν υπάρχει κανένα όφελος, ανησυχώντας για τα νυχτοπερπατήματα τους. Άλλοι από αυτούς <> με ανθρώπους κόλακες και παράσιτα, μ’ ανθρώπους δηλαδή τιποτένιους και καταραμένους, ανατροπείς της νεότατος και <>΄ άλλοι, πάλι, με εταίρες και φτηνές πόρνες νοικιάζουν, άλλοι τα τρώνε στις ταβέρνες, άλλοι εκτρέπονται στα ζάρια και στα σκληρά ποτά, μερικοί μάλιστα ασχολούνται με το πιο μοντέρνο σπορ, να τα μπλέκουν δηλαδή με παντρεμένες και να χαλούν τα σπίτια τους, εξισώνοντας μια και μόνη ηδονή με τη πιθανότητα να εκτελεστούν από τον απατημένο σύζυγο. Αν αυτοί είχαν εμπειρίες από την ενασχόληση με τη φιλοσοφία, δε θα έσπρωχναν τον εαυτό τους σε τέτοια κατάντια.”

Πλούταρχος (Περί παίδων αγωγής, 5a-5c)

https://trelosmaniatis.wordpress.com/

ΘΕΟΣ ΕΡΜΗΣ - Ο «ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ» ΚΑΙ ΨΥΧΟΠΟΜΠΟΣ

Το όνομά του Ερμή  αποδίδεται ετυμολογικά στο ρήμα «είρω», που έχει δύο σημασίες:

α) συνδέω, ενώνω και

β) λέγω, ομιλώ, αναγγέλλω.

Ο Πλάτωνας (στον «Κρατύλο») ετυμολογεί το όνομά του Ερμή, λέγοντας πως οι ιδιότητές του που αναφέρονται στο λόγο, την ερμηνεία και την μεταφορά μηνυμάτων, συνδέονται με το ρήμα «είρω», που σταδιακά μετατράπηκε σε Ερμής.

Κρατά το κηρύκειο το οποίο σχηματίζεται από λεπτή ράβδο δάφνης ή ελιάς. Γύρω-γύρω περιτυλίσσονται δύο φίδια, που τα κεφάλια τους συναντώνται αντικριστά. Λίγο πιο πάνω, στην κορυφή της ράβδου, υπάρχουν δύο φτερούγες.

Η Αλίκη Μπέιλη αναφέρει πως  στην εσωτερική  αστρολογία ο Ερμής ως πλανήτης:

«Αναπτύσσει τον ταχύ και ενορατικό νου που ερμηνεύει την εμπειρία, συμβάλει στην ανάπτυξη της ενόρασης και συσχετίζει τον εσωτερικό πνευματικό άνθρωπο με τον εξωτερικό άνθρωπο με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η μελλοντική ενότητα του σκοπού, του σχεδίου και της προσπάθειας. Ο Ερμής επιφέρει εκείνες τις αλλαγές στη νοητική αντίληψη, που επιτρέπουν στην ανθρωπότητα να δράσει τελικά ως μεσολαβητής ανάμεσα στους ανώτερους κόσμους και στα τρία κατώτερα βασίλεια στη φύση». Ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει: «Ο Ερμής φωτίζει τον νου και μεσολαβεί ανάμεσα στην ψυχή και την προσωπικότητα, όντας ο αγγελιαφόρος των θεών».

http://mythagogia.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html

http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/