ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ - ΠΟΙΗΜΑ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΟΥΓΚΩ

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (1802 - 1885) ήταν Φιλέλληνας και όπως έλεγε ο ίδιος «Η Μούσα που με εμπνέει να γράφω στίχους είναι η Ελλάς του Βύρωνος και του Ομήρου». 

Οι Έλληνες «Λόγιοι» του 19ου αι τον αγαπούσαν πολύ, τον αποκαλούσαν  «φίλο της Ελευθερίας» και μετέφραζαν το όνομά του «Νικίας Ούγος» ή «Νικηφόρος Ούγος» (από την λατινική λέξη Victoria = Νίκη).

Το ποίημα «L' Enfant» περιέχεται στην Ποιητική Συλλογή «Orientales» [=Ανατολικά], Ιούνιος 1828).

Το μετέφρασε ο Κωστής Παλαμάς (1885) (Άπαντα Κωστή Παλαμά, Τόμος ΙΑ΄ σελ.  290 - 291).

Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ'όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ'αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ' τα νερά.
Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι, στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ'την αφάνταστη φθορά.
Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τι ΄θελες τάχα να 'χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν'αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;
Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξεις ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;
Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ' το Ιράν που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ'το δεντρί
που μεσ' στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κι έν' άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, δε σώνει
μεσ'απ' τον ίσκιο του να βγει;
Μην το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύχτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ΄όλα τούτα τ' αγαθά;
Πες. Τ' άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να.

Απόδοση στα ελληνικά: Κωστής Παλαμάς

L'enfant

Les Turcs ont passé là. Tout est ruine et deuil.
Chio, l'île des vins, n'est plus qu'un sombre écueil,
Chio, qu'ombrageaient les charmilles,
Chio, qui dans les flots reflétait ses grands bois,
Ses coteaux, ses palais, et le soir quelquefois
Un choeur dansant de jeunes filles.
Tout est désert. Mais non ; seul près des murs noircis,
Un enfant aux yeux bleus, un enfant grec, assis,
Courbait sa tête humiliée ;
Il avait pour asile, il avait pour appui
Une blanche aubépine, une fleur, comme lui
Dans le grand ravage oubliée.
Ah ! pauvre enfant, pieds nus sur les rocs anguleux !
Hélas ! pour essuyer les pleurs de tes yeux bleus
Comme le ciel et comme l'onde,
Pour que dans leur azur, de larmes orageux,
Passe le vif éclair de la joie et des jeux,
Pour relever ta tète blonde,

Que veux-tu ? Bel enfant, que te faut-il donner
Pour rattacher gaîment et gaîment ramener
En boucles sur ta blanche épaule
Ces cheveux, qui du fer n'ont pas subi l'affront,
Et qui pleurent épars autour de ton beau front,
Comme les feuilles sur le saule ?
Qui pourrait dissiper tes chagrins nébuleux ?
Est-ce d'avoir ce lys, bleu comme tes yeux bleus,
Qui d'Iran borde le puits sombre ?
Ou le fruit du tuba, de cet arbre si grand,
Qu'un cheval au galop met, toujours en courant,
Cent ans à sortir de son ombre ?
Veux-tu, pour me sourire, un bel oiseau des bois,
Qui chante avec un chant plus doux que le hautbois,
Plus éclatant que les cymbales ?
Que veux-tu ? fleur, beau fruit, ou l'oiseau merveilleux ?
- Ami, dit l'enfant grec, dit l'enfant aux yeux bleus,
Je veux de la poudre et des balles. 

http://logotexnikesmikrografies.blogspot.com/ , http://users.sch.gr/

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1822 Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Εικόνα: Ο πίνακας «Η σφαγή της Χίου» του Ευγένιου Ντελακρουά 

Το γεγονός συνέβη 30 Μαρτίου του 1822. Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού στις 11 Μαρτίου 1822, με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. Οι Οθωμανοί (ντόπιοι και άλλοι που είχαν έλθει από την Ασία) κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ελληνικού πληθυσμού με τη συμμετοχή και άτακτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μ. Ασίας με κάθε είδους πλεούμενο.

Η είδηση της σφαγής της Χίου συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η στάση της οποίας μεταστράφηκε απέναντι στην ελληνική επανάσταση και πλέον υπήρξε θετική. Μετά το γεγονός αυτό το φιλελληνικό κίνημα φούντωσε και σημαντικός αριθμός Ευρωπαίων φιλελλήνων έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να ενισχύσουν τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα. Σημαντική επιρροή άσκησε το γεγονός σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Εμπνευσμένος από την σφαγή της Χίου ο Ευγένιος Ντελακρουά ζωγράφισε τον ομώνυμο πίνακα που εκτέθηκε στο Παρίσι και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση της γαλλικής κοινής γνώμης για τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων.

Η εκδίκηση του Κανάρη

Εικόνα: Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη (πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα) 

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης από τα Ψαρά και ο Ανδρέας Πιπίνος από την Ύδρα κατόρθωσαν με τα πυρπολικά τους να μπουν μέσα στο λιμάνι της Χίου, τη νύχτα της 6ης Ιουνίου (1822), όταν οι Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμ και συμποσίαζαν στα πλοία τους. Ο ναύαρχος Καρά Αλής είχε καλέσει στη ναυαρχίδα τους αξιωματικούς του στόλου για ολονύχτιο γλέντι.

Ο Κανάρης κατόρθωσε να γαντζώσει το πυρπολικό του στη ναυαρχίδα και να του βάλει φωτιά. Το πυρπολικό του Κανάρη μετέδωσε τη φωτιά στη ναυαρχίδα και γρήγορα πήρε φωτιά η μπαρουταποθήκη της, τινάζοντας τη ναυαρχίδα στον αέρα. 2.000 Τούρκοι βρήκαν το θάνατο μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο αρχηγός του στόλου, ο Καρά Αλή, ο οποίος χτυπημένος από ένα καμένο κομμάτι καταρτιού μπήκε σε μία βάρκα και ξεψύχησε μόλις έφτασε στην ακτή. Το κατόρθωμα αυτό ενθουσίασε την Ελλάδα και όλο τον κόσμο και ενέπνευσε πολλούς σημαντικούς ξένους λογοτέχνες.

https://el.wikipedia.org/

ΤΑ ΚΡΗΤΟΜΥΚΗΝΑΪΚΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ

Μινωικές και μυκηναϊκές βιομηχανίες καλλυντικών, αρωματοποιοί και αλοιφοποιοί, ελαιώδεις κρέμες, μυροδοχεία, επεξεργασία πρώτων υλών και εξαγωγή αρωμάτων στην ανατολική Μεσόγειο. 

Μια από τις πιο ανθηρές μινωικές βιομηχανίες, ήταν η παραγωγή και η εξαγωγή καλλυντικών σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Καλλυντικά προσώπου, αρώματα, αλοιφές και ψιμύθια, εξάγονταν από τη μινωική Κρήτη προς τη Συρία, τη Φοινίκη και την Αίγυπτο. Τα προϊόντα αυτά τα έβαζαν σε ειδικά μυροδοχεία, δηλαδή ψευδόστομους αμφορείς, ληκύθια, φλασκιά, αγγεία από υαλόμαζα και φαγεντιανή, φιαλίδια από άργιλο και, κυρίως από αλάβαστρο.

Τα αρχαιότερα στοιχεία για την περιποίηση του προσώπου ανάγονται στην πρώιμη περίοδο της εποχής του χαλκού και αναφέρονται στους κατοίκους του αιγαιακού χώρου. Οι Κυκλαδίτες φρόντιζαν ιδιαίτερα για τον καλλωπισμό τους. Σε πολλούς πρώιμους κυκλαδικούς τάφους βρέθηκαν λίθινες παλέτες, στις οποίες έτριβαν ψιμύθια, όπως επίσης και μικροσκοπικά αγγεία, όπου τα φύλαγαν. Για το μινωικό και μυκηναϊκό χώρο, τις ενδείξεις για τη χρησιμοποίηση καλλυντικών μας δίνουν αγγεία χρήσιμα για την αποθήκευση και τη μεταφορά τους, όπως επίσης και η ύπαρξη εργαστηρίων αρωματοποιίας στην Πύλο, στις Μυκήνες και στο ανάκτορο της Ζάκρου.

Οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν κυρίως δύο ψιμύθια, τον πράσινο μαλαχίτη, με τον οποίο χρωμάτιζαν τα βλέφαρα, και τον μαύρο γαληνίτη, με τον οποίο άλειφαν τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, μακραίνοντάς τες προς τα έξω, έτσι που να φαίνονται τα μάτια πιο μεγάλα και πιο λαμπερά. Τα ψιμύθια αυτά ωστόσο ξεκίνησαν σαν φάρμακα για τις αρρώστιες των ματιών και οι ενδείξεις που βρέθηκαν, στα ειδικό δοχεία όπου φυλάγονταν, επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε τη βαθμιαία μεταβολή τους, ώσπου να φτάσουν να αποβλέπουν στον καλλωπισμό του προσώπου. Ετσι, ενώ πρώτα υπήρχαν συχνές ενδείξεις, όπως «καλό για την όραση» ή «για να σταματήσει το αιμάτωμα», αργότερα παρουσιάζονταν εκφράσεις όπως «μπαίνει στα βλέφαρα και στις βλεφαρίδες». Σιγά σιγά, η αιθάλη, τα καμένα φλούδια αμύγδαλου και το διοξείδιο του μαγγανίου άρχισαν να εκτοπίζουν το γαληνίτη και το μαλαχίτη. 

Οι τοιχογραφίες  μας βεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο, ότι οι Μινωίτισσες και οι Μυκηναίες χρησιμοποιούσαν τα καλλυντικά αυτά κατά κόρον. Χείλια, μαγούλα, νύχια, λοβοί των αφτιών βάφονταν συνήθως έντονα κόκκινα. Τα μάτια και οι βλεφαρίδες διαγράφονταν, κι αυτά έντονα, με μαύρο περίγραμμα από παχύ χρώμα που τα μεγάλωνε και τα έκανε πιο εκφραστικά. Είναι σίγουρη εδώ η χρησιμοποίηση του μαλαχίτη και του γαληνίτη, η χρήση των οποίων συνεχίστηκε σε πολύ κατοπινές εποχές.

Τα βλέφαρα της λεγόμενης «Παριζιάνας» της Κνωσού, είναι βαμμένα στην άκρη τους με μαύρο χρώμα, πράγμα που της μεγαλώνει καταπληκτικά τα μάτια. Το κόκκινο που είναι απλωμένο με πινέλο στα χείλη της, ήταν φτιαγμένο από κάποια ύλη χρωστικής προέλευσης (αιματίτης, κιννάβαρι ή μίνιο), διαλυμένη σε κάποια ελαιώδη ουσία. 

Τα κείμενα της Γραμμικής Β δίνουν πολλές πληροφορίες για τη χρήση και διανομή του λαδιού της ελιάς στην τελευταία φάση της εποχής του χαλκού. Φαίνεται πως παρακλάδι αυτής της βιοτεχνίας λαδιού ήταν η παραγωγή αρωματικών λαδιών. Πινακίδες με πληροφορίες για αρωματικό έλαια έχουμε από την Κνωσό και από την Πύλο. Τα αρωματικά έλαια παρασκευάζονταν από πολλά φυτά, όπως δείχνουν τα επίθετα «pakowe»-σφακόεν (από ελελίφασκο, φασκομηλιά), «wodowe»-ροδόεν (ροδέλαιο) και «kuparowe» κυπαιρόεν-(από κύπειρο).

Από τα λογιστικά κείμενα αντλούμε ακόμα μερικές πληροφορίες για πρόσωπα που είχαν αναλάβει μέσα στα ανάκτορα τη σχετική επεξεργασία των καλλυντικών όπως, αυτοί δηλαδή που κατασκεύαζαν τις αλοιφές και τα αρώματα. Πληροφορίες για τέτοιους επαγγελματίες δίνουν πινακίδες της Πύλου, που διασώζουν τα ονόματα δύο αρωματοποιών, του Θυέστη και του Ευμήδη. Από πινακίδες της Κνωσού, των Μυκηνών και της Πύλου έχουμε καταλόγους πρώτων υλών, που χωρίς άλλο χρησιμοποιούσαν μαζί με το λάδι για να κατασκευάσουν τα αρώματα και τις αλοιφές. Ανάμεσά τους αναφέρονται ο κορίανδρος, το κύμινο, η μίνθη, ο ελελίφασκος, το κρασί και το μέλι. Τα δυο τελευταία, όσο και αν μας παραξενεύει ίσως η χρησιμοποίησή τους στην κατασκευή αλοιφών και αρωμάτων, αναφέρονται σε τέτοια ακριβώς χρήση στο έργο του Θεόφραστου «Περί οσμών», όπου επίσης περιγράφονται τα υλικά που χρησιμοποιούνταν κατά τους ιστορικούς χρόνους για αλοιφές και αρώματα, καθώς και οι μέθοδοι της παρασκευής τους. 

Ενδιαφέρουσα είναι ακόμα η μαρτυρία του ίδιου συγγραφέα, ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν διάφορα μέρη των φυτών (λουλούδια, καρποί, φύλλα, βλαστοί, φλούδια).

Πληροφορίες σχετικές με τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγωγή των αρωμάτων από τα φυτά δεν έχουμε, όμως είναι πολύ πιθανό ότι οι πιο απλές από τις αρχαίες μεθόδους χρησιμοποιήθηκαν και στην ύστερη εποχή του χαλκού. Ενιαία μέθοδος για την εξαγωγή των αιθέριων ελαίων δε θα μπορούσε να υπάρχει, αφού τα φυσικά αρώματα συναντιούνται είτε σε ένα μόνο μέρος των φυτών είτε σε πολλά. Κυρίως βγαίνουν από τα λουλούδια (τριαντάφυλλο, γιασεμί) αλλά και από τα βλαστάρια (μοσχοκάρφια), από λουλούδια και φύλλα (λεβάντα, μέντα), από ρίζες (ίρις, κύπειρο), από σπόρους (μάραθο, γλυκάνισο). 

Η συχνή αναφορά του ελαιόλαδου στις πινακίδες, μαζί με άλλα αρωματικά συστατικά, δείχνει ότι το λάδι ήταν η περισσότερο χρησιμοποιούμενη ουσία στην παρασκευή των αρωμάτων. Σχετική πινακίδα από την Πύλο αναφέρει ότι στον αρωματοποιό Θυέστη δόθηκε ποσότητα αρωματικών υλών για να τις βράσει και να παρασκευάσει αλοιφή. Φαίνεται πως για την παραγωγή αρωμάτων από τους αλοιφοποιούς χρησιμοποιήθηκε κυρίως η εκχύλιση, εν θερμώ ή εν ψυχρώ, στην οποία αναφέρεται ο Θεόφραστος στο «Περί Οσμών» έργο του. 

Σε ενδεικτικές αναφορές του παραπάνω έργου, που συνηγορούν στην ιστορική πορεία της αρχαιοελληνικής βιομηχανίας καλλυντικών, διαβάζουμε σχετικά: «Η σύνθεση και η παρασκευή των μύρων έχει στόχο να διατηρηθούν κατά κάποιο τρόπο οι οσμές, γι αυτό και προστίθενται (οι αρωματικές ουσίες) στο λάδι, επειδή αυτό διατηρείται για πάρα πολλά χρόνια...Όλα (τα έλαια) στύβονται με πύρωση, ενώ μερικά προσλαμβάνουν τις κύριες οσμές ψυχρά και χωρίς πύρωση...Για το κάθε μύρο προσθέτουν τα ταιριαστά αρωματικά, για παράδειγμα, για την κύπρο καρδάμωμο και ασπάλαθο, αφού τα μουσκέψουν πρώτα σε μυρωδάτο κρασί...Η παρασκευή της κύπρου είναι παραπλήσια με του ρόδινου μύρου...Όλα τα μύρα παρασκευάζονται, άλλα από άνθη, άλλα από φύλλα, άλλα από κλώνους, άλλα από ρίζες, άλλα από ξύλο, άλλα από καρπούς και άλλα από ρετσίνι...Από τα άνθη, άλλα έχουν τις ιδιότητές τους όταν είναι χλωρά, όπως το ρόδο, ενώ άλλα αφού ξεραθούν, όπως ο κρόκος και το νυχάκι...Τις φύσεις και τις δυνάμεις, λοιπόν, των αρωματικών ουσιών με βάση αυτά πρέπει να μελετήσουμε...Η ένωση και η ανάμειξη των αρωματικών ουσιών δεν είναι καθορισμένη…Τα μύρα από άνθη φτάνουν συνήθως στην ύψιστη ακμή τους μετά από δίμηνο, ενώ αλλοιώνονται πάνω στο χρόνο» (Θεόφραστος «Περί Οσμών» V-14, V-22, V-25, VI-27, VII-34, IX-37, IX-39 και αλλού).

https://www.nea-acropoli-athens.gr/

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ...

Το παράδοξο των καιρών μας είναι πως έχουμε υψηλότερα κτίρια, αλλά ηθική χαμηλότερη, πιο φαρδείς δρόμους, αλλά πιο στενούς ορίζοντες.
Ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά έχουμε λιγότερα, αγοράζουμε περισσότερα, αλλά χαιρόμαστε λιγότερο.
Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και πιο μικρές οικογένειες, περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο.

Περισσότερη μόρφωση και γνώση αλλά λιγότερη κρίση, περισσότερους ειδικούς και ακόμη περισσότερα προβλήματα, περισσότερα φάρμακα αλλά λιγότερη υγεία. Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε απερίσκεπτα, χαμογελάμε λιγότερο, οδηγούμε πολύ γρήγορα, θυμώνουμε περισσότερο, ξυπνάμε κουρασμένοι, βλέπουμε πολύ τηλεόραση και διαλογιζόμαστε πολύ λίγο έως και καθόλου.

Πολλαπλασιάσαμε τις ιδιοκτησίες μας αλλά μειώσαμε τις αξίες. Μιλάμε πολύ, αγαπάμε λιγότερο και μισούμε συχνά. Μάθαμε πως να κερδίζουμε τα προς το ζην αλλά όχι πως να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στην ζωή μας αλλά όχι ζωή στα χρόνια. Κατακτήσαμε τον εξωτερικό χώρο αλλά όχι τον “εσωτερικό”. Δημιουργήσαμε μεγαλύτερα πράγματα αλλά όχι καλύτερα. Έχουμε κατακτήσει το άτομο αλλά όχι τις προκαταλήψεις. Προσχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά πραγματοποιούμε λιγότερα. Κατασκευάζουμε μεγαλύτερους και πιο ισχυρούς υπολογιστές για να περιέχουν περισσότερες πληροφορίες, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Είναι οι καιροί της ηθικής που πετιέται στα σκουπίδια, του σεξ για μια νύκτα, των παχύσαρκων σωμάτων και των χαπιών που κάνουν τα πάντα...  

Είναι οι καιροί όπου πολλά φαίνονται και υπάρχουν στην “βιτρίνα αλλά το μαγαζί είναι άδειο”. 

Θυμήσου να αφιερώσεις χρόνο με τα πρόσωπα που αξίζουν, τώρα, γιατί δεν θα υπάρχουν για πάντα. Θυμήσου να πεις μια ευγενική κουβέντα σε κάποιον που σε αναζητά με δέος. Θυμήσου να αγκαλιάσεις με ζεστασιά το πρόσωπο που βρίσκεται δίπλα σου, γιατί είναι ο μοναδικός/η που αξίζει, και δεν κοστίζει τίποτα.

Είναι οι καιροί των fast food και της αργής χώνεψης, μεγάλων ανθρώπων και μικρών χαρακτήρων, των μεγάλων κερδών και των φτωχών σχέσεων Αυτοί είναι οι καιροί των διπλών μισθών και των περισσότερων χωρισμών, σπίτια πιο όμορφα αλλά διαλυμένες οικογένειες. Αυτοί είναι οι καιροί των γρήγορων ταξιδιών, της χαμένης ηθικής, των σχέσεων μιας νύχτας.

Μια αγαθοεργή πράξη μπορεί να γιατρέψει πληγές που προέρχονται από τα βάθη της ψυχής.

Αφιέρωσε χρόνο στους ανθρώπους, αφιέρωσε χρόνο στον διάλογο, και αφιέρωσε χρόνο για να μοιραστείς όμορφες σκέψεις του νου και συναισθήματα της καρδιάς.

Και να θυμάσαι πάντα …η ζωή δεν μετριέται από το πόσες αναπνοές παίρνουμε αλλά από τις στιγμές που μας τις αφαιρούν. George Carlin https://www.nea-acropoli-athens.gr/

--------------------------------------------------

Πάμε μια βόλτα στις Όμορφες Μέρες που δεν γυρίζουν πίσω. Ήρθα ξανά κοντά σου σε Μουσική Γιάννη Σπανού και Στίχους: Κώστα Ασημακόπουλου, με τον Δάκη, από την Ελληνική ταινία: Όμορφες Μέρες του Κώστα Ασημακόπουλου (1970) NektariosR

Ολόκληρη η ταινία εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=n8z3eIqui-0

----------------------

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ; (Σείριος)

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ (Σείριος)

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ  (Σείριος)

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΕΩΣ

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: TO ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΕΩΣ

Λεπτομέρεια ερυθρόμορφου χου (τελετουργικό αγγείο) με σκηνή από τη γιορτή των Ανθεστηρίων. Σπάνια παράσταση όπου εικονίζεται ένας πατέρας να βάζει το παιδί του στην κούνια. Έργο του Ζωγράφου της Ερέτριας. Από το Κορωπί Αττικής (περί το 430 π.Χ.). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. ευρ. ΒΣ 0319. Φωτογραφία: Σπήλιος Πίστας © Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού / Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων 

Κάθε χρόνο στις αρχές Μαρτίου οι Αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν επί τρεις μέρες την αναγέννηση της φύσης προς τιμήν του Λιμναίου Διονύσου και του Χθόνιου Ερμή, κάνοντας ταυτόχρονα ανάκληση στις ψυχές των νεκρών.

Οι Αρχαίοι Έλληνες την αφιέρωναν στον Διόνυσο και γινόταν τον μήνα Ανθεστηριώνα. Η γιορτή διαρκούσε τρεις ημέρες και συμβόλιζε την αναγέννηση της φύσης και το ξύπνημα των νεκρών. Ήταν ένα μεγάλο συμπόσιο στο οποίο τηρούνταν παλιά παραδοσιακά έθιμα, επικρατούσε εύθυμη ατμόσφαιρα, ενώ στο γλέντι συμμετείχαν και παιδιά.

Όπως και στο Πάσχα των ορθόδοξων χριστιανών, τα Ανθεστήρια κινούνταν ανάμεσα σε δύο άκρα: την άκρατη χαρά για τη ζωή και τη βαθιά θλίψη για τον θάνατο. Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στη φύση, στα λουλούδια και στο κρασί, μια ευκαιρία για γλέντι και για να πάρουν δώρα τα μικρά παιδιά. Συγχρόνως, οι Αρχαίοι Αθηναίοι πίστευαν ότι τις πρώτες μέρες των Ανθεστηρίων τα πνεύματα των νεκρών επέστρεφαν και κυκλοφορούσαν μέσα στην πόλη και με το τέλος των εορτασμών έπρεπε να τα απωθήσουν πάλι στον Κάτω Κόσμο.

Τα Ανθεστήρια κινούνταν ανάμεσα σε δύο άκρα: την άκρατη χαρά για τη ζωή και τη βαθιά θλίψη για τον θάνατο. Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στη φύση, στα λουλούδια και στο κρασί, μια ευκαιρία για γλέντι και για να πάρουν δώρα τα μικρά παιδιά.

Η πρώτη μέρα της γιορτής ονομαζόταν Πιθοίγια, γιατί τότε άνοιγαν τους πίθους με το καινούργιο κρασί. Πρόσφεραν από αυτό πρώτα στον θεό Διόνυσο, στο εν Λίμναις ιερό του στην Αθήνα, που βρισκόταν κάπου νοτίως της Ακρόπολης, ίσως κοντά στον Ιλισό. Το ιερό λειτουργούσε μόνον αυτήν τη μέρα του χρόνου και καμία άλλη. Η συγκεκριμένη, όπως και η επόμενη, ήταν απόλυτη αργία για όλους τους Αθηναίους, ακόμη και για τους δούλους, και σε κάθε αθηναϊκό σπίτι οργανωνόταν από ένα μεγάλο συμπόσιο.

Τα Ανθεστήρια της Αλεξανδρούπολης, 1970 

Η δεύτερη ήταν η κύρια μέρα της γιορτής και ονομαζόταν Χοές. Αυτήν τη μέρα οι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν στο εορταστικό οικογενειακό συμπόσιο ένα πολύ χαρακτηριστικό μικρό αγγείο, μια μικρή οινοχόη, που έφερε την ονομασία «χους». Καθένας είχε τον δικό του χουν και ήταν ίδιος σε μέγεθος για όλους. Επάνω στα αγγεία αυτά σώζονται παραστάσεις που προσφέρουν πολυτιμότατες πληροφορίες τόσο για τον εορτασμό των Ανθεστηρίων όσο και, κυρίως, για τη ζωή των παιδιών. Κι αυτό γιατί τη δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων, κατά το έθιμο, στο οικογενειακό συμπόσιο λάμβαναν μέρος για πρώτη φορά τα νέα μέλη κάθε οικογένειας, τα τρίχρονα παιδιά, στα οποία οι μεγάλοι χάριζαν το δικό τους κανατάκι. Έτσι, συχνότατα αυτά τα κανατάκια διακοσμούνταν με παραστάσεις που εικονίζουν παιδιά σε διάφορες δραστηριότητες. Είναι χαρακτηριστικό, και συγκινητικό, ότι όταν ένα παιδάκι πέθαινε πριν γιορτάσει τα πρώτα του επίσημα Ανθεστήρια, οι δικοί του έβαζαν συνήθως μαζί του στον τάφο τον χουν που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει.

Το συμπόσιο της δεύτερης μέρας των Ανθεστηρίων γινόταν σε κλίμα περίσκεψης. Υπήρχαν, βέβαια, στεφάνια με άνθη και κρασί, ενώ διοργανωνόταν πλούσιο γεύμα, ακόμη και διαγωνισμοί οινοποσίας, χωρίς όμως μουσική και χορό – το δείπνο γινόταν σιωπηλά. Το βράδυ της δεύτερης μέρας, μετά το τέλος του συμποσίου, όλοι οι Αθηναίοι κατευθύνονταν εν πομπή υπό το φως των δαυλών στο ιερό του Διονύσου εν Λίμναις για να του αφιερώσουν τα άνθινα στεφάνια και τις χοές τους – αυτό θα ήταν ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο θέαμα. Οι χοές και τα στεφάνια των λουλουδιών παραδίδονταν στην ιέρεια του Διονύσου, που ήταν η σύζυγος του Άρχοντα Βασιλέα της πόλης, η Βασίλισσα ή Βασιλίννα, και μαζί με δεκατέσσερις σεβάσμιες Αθηναίες λειτουργούσαν για την ημέρα εκείνη το ιερό. 

Η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν Χύτροι. Η ονομασία οφείλεται στις πήλινες χύτρες μέσα στις οποίες μαγείρευαν διάφορα δημητριακά και όσπρια, τα κόλλυβα για τις ψυχές των νεκρών, που αφιέρωναν στον Χθόνιο Ερμή την ημέρα αυτή. 

Με την εορτή των Ανθεστηρίων σχετίζεται μια ενδιαφέρουσα παροιμιώδης φράση: «Θύραζε Κάρες, ουκ έτ' Ανθεστήρια», δηλαδή «έξω από εδώ Κάρες, δεν είναι ακόμα Ανθεστήρια». Δεν είναι σαφές πώς ακριβώς προέκυψε η φράση, αν για παράδειγμα με τη λέξη Κάρες εννοούνταν οι Κάρες μέτοικοι ή οι ψυχές (κήρες) των νεκρών που έπρεπε να επιστρέψουν στον Κάτω Κόσμο με το τέλος της γιορτής. Πάντως, κατέληξε να χρησιμοποιείται σαν το νεοελληνικό «δεν είναι κάθε μέρα τ' Αϊ-Γιαννιού».

Ανθεστήρια Έδεσσας 

-----------------

Ανθεστήρια Καλαμάτας Καλαμάτα (30-04-1962) 

-------------------------

 Ανθεστήρια Αλεξανδρουπόλεως 

Δείτε επίσης: Τα Ανθεστήρια της Αλεξανδρουπόλεως. | LiFO (Εικόνες)

https://www.lifo.gr/

-----------------------

Τα Ανθεστήρια

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΝΑΞΙΑ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ

 Στίχοι: Φίλιππος Γράψας - Μουσική: Μάριος Τόκας

Εδώ που μάθανε τα μάτια μας να κλαίνε

που συνηθίσαμε σε κάλπικους καιρούς

εδώ θα μείνουμε γιατί έχουμε και λέμε

ένα φιλότιμο και λόγους σοβαρούς 

ΕΜΕΙΣ, Η ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ

Οι Τρείς Μοίρες - Ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα (βρετανικό μουσείο) https://www.museumsassociation.org/

----------------------------

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι η ύπαρξη της Μοίρας αποτελεί μία ικανή και αναγκαία συνθήκη για να υπάρχει η ζωή, μέχρι ποιο σημείο μας ελέγχει και πόσο εμείς οι ίδιοι είμαστε ελεύθεροι να πράξουμε αυτό που θέλουμε και να ασκήσουμε την περίφημη ελεύθερη βούληση με την οποία υποτίθεται ότι σαν άνθρωποι είμαστε εφοδιασμένοι;

Η ίδια η δημιουργία του κόσμου που ζούμε είναι ένα γεγονός το οποίο συνδέεται απολύτως με την ύπαρξη της Μοίρας και την δυνατότητά της να επεμβαίνει σε αυτόν, για έναν βασικό λόγο, ο οποίος αν και είναι πολύ απλός, σπανίως γίνεται αντιληπτός.

Αν δεχτούμε ότι η ενσάρκωση του ανθρώπου αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο το σύμπαν έχει επιλέξει για να βοηθήσει την ψυχή του να αποκτήσει πολύτιμες εμπειρίες και βάσει αυτών να καταφέρει να προχωρήσει και να εξελιχθεί, θα πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι ο άνθρωπος εξακολουθεί να βρίσκεται παρόλη την υποτιθέμενη μεγάλη του πρόοδο, σε ένα χαμηλό εξελικτικό επίπεδο.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να μην μπορεί ακόμα να είναι σε θέση να γνωρίζει τι ακριβώς πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει στην καθημερινή του ζωή, προκειμένου να προσλάβει όλες αυτές τις γνώσεις που του είναι απαραίτητες για την εξέλιξή του και για τις οποίες υποχρεώθηκε να ενσαρκωθεί.
Βάσει αυτής της λογικής, η Μοίρα πρέπει να υπάρχει διότι είναι αυτή που θα καθορίσει τα πιο κατάλληλα περιστατικά που πρέπει να ζήσει, τις πλέον κατάλληλες καταστάσεις που η κάθε ψυχή έχει ανάγκη να γνωρίσει για να συγκρουστεί μαζί τους, ώστε να μάθει κάποτε τον τρόπο που πρέπει να διαχειρίζεται πρόσωπα και καταστάσεις που ακόμα δεν είναι σε θέση να το κάνει.

Για τον λόγο αυτό, η Μοίρα κατά την διάρκεια ολόκληρης της ζωής μας, μας φέρνει αντιμέτωπους με μοιραία γεγονότα που η ίδια έχει επιλέξει, γεγονότα που από ό,τι φαίνεται, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τα αποφύγουμε.

Προκειμένου όμως να προχωρήσουμε, θα πρέπει να κατανοήσουμε τι από όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι Μοιραίο γεγονός και τι δεν είναι Μοιραίο γεγονός.
Μοιραία γεγονότα δεν είναι μόνο ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά και πολλά άλλα: Ένας θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου είναι προφανώς ένα μοιραίο γεγονός. Μία ασθένεια, ένας δυνατός έρωτας, η επιλογή συντρόφου, η επιλογή επαγγελματικού προσανατολισμού και πολλά άλλα, αποτελούν χωρίς αμφιβολία κορυφαίες εκφράσεις της Μοίρας επάνω στην ζωή μας.

Ας δούμε όμως ένα άλλο, πολύ πιο απλό παράδειγμα:
Ας υποθέσουμε ότι περπατάμε στον δρόμο και βρίσκουμε μπροστά μας ένα πορτοφόλι γεμάτο με χρήματα, το οποίο είδαμε να πέφτει από την τσέπη κάποιου συνανθρώπου μας, που βρίσκεται μπροστά μας.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι βρισκόμαστε σε μία δύσκολη οικονομική κατάσταση και με τα χρήματα αυτά, θα μπορούσαμε να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας.
Χωρίς αμφιβολία, το γεγονός αυτό που μόλις περιγράψαμε και ίσως κάποιοι από εμάς θα ευχόμασταν να μας συμβεί, είναι ένα απολύτως μοιραίο γεγονός.
Αυτό που ίσως όμως δεν καταλαβαίνουμε, είναι ότι το μοιραίο γεγονός ολοκληρώθηκε την στιγμή που βρήκαμε μπροστά μας το πορτοφόλι.
Το τι θα κάνουμε στην συνέχεια, όχι μόνο δεν ανήκει στην Μοίρα, αλλά ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε εμάς του ίδιους, χωρίς καμία παρέμβαση ούτε της Μοίρας, ούτε και κανενός άλλου.
Το ποια θα είναι η κατάληξη του πορτοφολιού, αποτελεί θέμα της δικής μας ηθικής, της δικής μας προσωπικής καλλιέργειας

Με άλλα λόγια, το Μοιραίο γεγονός αυτό καθεαυτό, συνέβη ακριβώς για να μας ελέγξει η Μοίρα ως προς το ποια θα είναι η αντίδρασή μας.

Διότι μόνο από την αντίδρασή μας, από τι θα κάνουμε τελικά το πορτοφόλι που βρήκαμε, θα δείξουμε και θα αποδείξουμε το πνευματικό επίπεδο στο οποίο έχουμε καταφέρει να φτάσουμε.
Ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας, οι πράξεις μας είναι αυτές που μπορούν να αποδείξουν το ποιοι είμαστε πραγματικά.
Και ακριβώς αυτό είναι που θέλει να δει η Μοίρα. Ποιοι είμαστε πραγματικά και όχι κατά φαντασία.
Διότι κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του μπορεί να πιστεύει ότι είναι ενδεχομένως ο καλύτερος άνθρωπος που κόσμου. Ο μόνος τρόπος για να διαπιστώσουμε εάν αυτό ισχύει ή όχι στην πραγματικότητα, προφανώς δεν είναι η θεωρία, αλλά η πράξη.
Μπορεί βρίσκοντας το πορτοφόλι να σκεφτούμε ότι επιτέλους η τύχη μας έδειξε το πρόσωπό της και μας έστειλε τα χρήματα που χρειαζόμασταν χωρίς να χρειαστεί να εργαστούμε.

Δεν μπορεί καν να περάσει από το μυαλό μας, ότι ο συνάνθρωπός μας που έχασε τα χρήματα που βρήκαμε εμείς, ίσως να βρίσκεται σε χειρότερη οικονομική θέση από εμάς. Ίσως με τα χρήματα αυτά ήθελε να πληρώσει τους δικούς του λογαριασμούς.
Ίσως τα χρήματα αυτά ήταν ολόκληρος ο μηνιαίος μισθός του που μόλις είχε εισπράξει. Ίσως τα χρήματα αυτά, τα μάζευε πολύ καιρό, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε πολλές στερήσεις για έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Το πώς θα αντιδράσουμε λοιπόν σε αυτό το Μοιραίο γεγονός, αλλά φυσικά και οτιδήποτε άλλο καλό ή κακό που μας επιφυλάσσει για την συνέχεια η Μοίρα, έχει να κάνει με το εξελικτικό στάδιο στο οποίο βρισκόμαστε.

Σύμφωνα μάλιστα και με την νομοτέλεια της Μοίρας, μία ηθική αντιμετώπιση θα μας φέρει μία σημαντική επιβράβευση, ενώ αντίθετα μία ανήθικη αντιμετώπιση θα μας φέρει κάποια ποινή, την οποία θα πρέπει σύντομα να υποστούμε.

Αν όμως αποδείξουμε έμπρακτα ότι μπορούμε να διαχειριστούμε επιτυχώς τα μοιραία γεγονότα της ζωής μας, είναι προφανές ότι η Μοίρα θα μαλακώσει απέναντί μας και αν εμείς αποδείξουμε ότι έχουμε προχωρήσει στην δικαιοσύνη, θα αναπροσαρμόσει ανάλογα τα μοιραία γεγονότα απέναντί μας!

Γιώργος Χαραλαμπίδης

https://www.astrology.gr/

---------------------

ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η μυστηριώδης και ασύλληπτη, για τον ανθρώπινο νου, οντότητα, που λέγεται "χρόνος", άρχισε μαζί με τον χώρο και άλλες διαστάσεις. Στα λεξικά περιγράφεται σαν "διάρκεια, συνεχιζόμενη ύπαρξη ή εξέλιξη που θεωρείται ότι επηρεάζει πρόσωπα και πράγματα". Ονομάστηκε "κήρυξ της αλήθειας" και "πάντων ιατρός". 

Κατά τον Θαλή: "Σοφώτατον χρόνος. Ανευρίσκει γαρ πάντα". 

Στον ορατό κόσμο της ύλης ο ενήλικας άνθρωπος -σε αντίθεση με το αχρονικό ζώο- χρειάζεται την αίσθηση του χρόνου για να συγκεκριμενοποιήσει το περιβάλλον του και να ιεραρχήσει τα γεγονότα στη σκέψη του. Οι χρονικοί τόποι "παρελθόν" και "μέλλον" οφείλονται, επομένως, στην αιτιοκρατική δομή του κόσμου.

Ο Αναξαγόρας εξήγησε ότι, ο χρόνος συνοδεύει τον χώρο μέσα στη συνεχή αλλαγή των πραγμάτων, των κραδασμών και των σκέψεων. Δεν πρέπει, λοιπόν, να παραβλέπουμε ότι ο χρόνος περικλείει πολλά μυστήρια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η Ιστορία και η Παράδοση μας προσφέρουν μια αίσθηση του χρόνου. Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος θεωρεί πως ο Θεός δημιουργεί τον αιώνα, τον κόσμο, το χρόνο, τη γένεση.

Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι οι θάλασσες δημιουργήθηκαν βαθμιαία, λέγοντας ότι τις δημιούργησαν τα δάκρυα του Κρόνου, που συμβόλιζε τον κοσμικό χρόνο. Στην Ελληνική Μυθολογία ο Χρόνος έχει φτερούγες στην πλάτη, αφού δεν σταματά ποτέ την κίνησή του.

Ο Αριστοτέλης και οι Στωικοί τον θεωρούν κατεξοχήν κυκλικό, τονίζοντας την περιοδικότητα και την επανεμφάνιση των φαινομένων. Αντίθετα, η πλατωνική θέση είναι ότι το ανώτερο, το θεϊκό, είναι απαγκιστρωμένο από τον χρόνο.

Ο χρόνος είναι αρχετυπικά συνδεδεμένος με τον μετασχηματισμό και την αθανασία, μέσω του ασυνείδητου. Η αίσθηση της αθανασίας έχει την προέλευσή της σε ένα παράξενο συναίσθημα επέκτασης στον χώρο και στον χρόνο: οι τελετές θεοποίησης που έκαναν οι μυημένοι, μέσα στα πλαίσια των μυστηρίων, ήταν μια προβολή αυτού του ψυχικού φαινομένου.

Ο χρόνος είναι σχετικός και σε διαφορετικά μέρη του σύμπαντος, τρέχει με διαφορετικούς ρυθμούς.

Έχει, επίσης, διατυπωθεί η θεωρία ότι, υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι και παράλληλοι χρόνοι που διακλαδώνονται άπειρα. Εμείς ζούμε σε ένα από τα πολλά στρώματα που διατίθενται.

Οι στιγμιαίες εμπειρίες "ολίσθησης" στον χρόνο είναι κάποιο μπέρδεμα αυτών των στρωμάτων. Στα όνειρά μας όμως, αυτά τα στρώματα συνδέονται. Ίσως έτσι εξηγούνται τα τηλεπαθητικά και τα προφητικά όνειρα. Η πρόβλεψη του τυχαίου ήταν πάντα μεγάλη πρόκληση και ανάγκη για τον άνθρωπο που επιζητεί την βεβαιότητα. Η έρευνα του χρόνου είναι, επομένως, η έρευνα του τυχαίου.

Ο σύγχρονος άνθρωπος διακατέχεται από χρονική ανυπομονησία, γίνεται πιο επιφανειακός και εφήμερος, δεν συγκεντρώνεται. Ο χρόνος του στοχασμού έχει εξατμιστεί και οι περισσότερες αποφάσεις παίρνονται από έμπνευση, αστραπιαία. Τίποτα δεν γλυτώνει από τον κατακερματισμό της ώρας (valuable time), ούτε καν ο έρωτας, που καταντά έτσι ένα χυδαίο όργιο, μια αηδιαστική χρησιμότητα. Ποιος διαβάζει σήμερα σε βάθος ένα βιβλίο; Πόσοι μπορούν να αφιερώσουν κάποιες στιγμές για να ξεκαρδιστούν στα γέλια; 

Ο αιώνας μας σκοτώνει στο όνομα του (τεχνολογικού) μέλλοντος. Ποιος είναι ο ρόλος της αιωνιότητας; Η αιωνιότητα εργάζεται μέσα στον άνθρωπο για να διώξει τον θρασύτατο καταληψία της συνείδησης που λέγεται "εγώ". Όταν το "εγώ" φύγει, παρουσιάζεται η Αλήθεια που όλοι (υποτίθεται ότι) αναζητούμε. 

Ταξίδι στην Ιθάκη. Πορεία προς την αυτογνωσία, δοκιμαστής ο χρόνος. Δημιουργώ, χτίζω, αναπλέω τον χρόνο, θέλω να γνωρίσω, δεν είμαι απλός παρατηρητής. Ο χρόνος είναι, λοιπόν, δοκιμαστής συνειδήσεων. 

του Διονύση Κλαδά

(απόσπασμα)

https://www.nea-acropoli-athens.gr/

-------------------------------

O ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 

Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΡΕΥΣ, O ΕΥΒΟΥΛΙΔΗΣ Ο ΜΙΛΗΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

Ο Ευκλείδης ο Μεγαρεύς, (καμιά σχέση με τον μαθηματικό) έζησε γύρω στο -450 με -380 και ήταν μαθητής του Σωκράτη. Ίδρυσε την Εριστική Σχολή (αλλού αναγράφεται και ως Μεγαρική Σχολή), όπου δίδασκε την ελεατική και σωκρατική φιλοσοφία, με κατεύθυνση κυρίως λογική - γνωσιοθεωρητική.

Μια από τις φράσεις του: «Το καλό είναι ένα και παίρνει πολλά ονόματα. Άλλοτε λέγεται σύνεση, άλλοτε Θεός, άλλοτε νους και τα υπόλοιπα». 

Ο Ευκλείδης ο Μεγαρέας έλεγε: «Όταν παλεύουμε για έναν σκοπό πρέπει να προσέχουμε ώστε αντικείμενο των επιθυμιών μας να είναι το «είναι» κι όχι το «φαίνεσθαι». 

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: Αν κάποιος θέλει να κυβερνήσει ένα κράτος γιατί νιώθει την ανάγκη να βελτιώσει τη ζωή των συμπολιτών του, πλησιάζει το «είναι» της δουλειάς τού κυβερνήτη. Αν όμως κίνητρό του είναι το γόητρο, το προσωπικό κέρδος και οι τιμές τις εξουσίας, τότε πάει να πει πως τον έλκυσε το «φαίνεσθαι» του ρόλου. Στην τελευταία περίπτωση, κατά τον Ευκλείδη, δεν έχει καμία ελπίδα να φτάσει στο Αγαθό.

Ο Πλάτωνας τον αναφέρει στους διάλογους του «Φαίδων» και «Θεαίτητος».

Το φιλοσοφικό σύστημα του Ευκλείδη αποτελεί προσπάθεια συνδυασμού της θεωρίας των Ελεατών με τις αντιλήψεις του Σωκράτη και του Πλάτωνα.

Υποστήριζε ότι: Το όν είναι «εν και πάν» και ότι το διάφορο από το όν δεν έχει καμία ύπαρξη.

Ο Ευκλείδης ασχολήθηκε και με τα προβλήματα της λογικής.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος δίνει με εξαιρετική πυκνότητα τις βασικές πληροφορίες.

Το καλό [αγαθόν] είναι μία και μοναδική οντότητα, απλά εκφράζεται με πολλά κατά καιρούς ονόματα (φρόνηση, θεός, νους κλπ)

To βαθμό της επίδρασης του Σωκράτη βλέπουμε ξεκάθαρα στο διάλογο του Πλάτωνα Θεαίτητος στο 184δ.

Σωκράτης

δεινὸν γάρ που, ὦ παῖ, εἰ πολλαί τινες ἐν ἡμῖν ὥσπερ ἐν δουρείοις ἵπποις αἰσθήσεις ἐγκάθηνται, ἀλλὰ μὴ εἰς μίαν τινὰ ἰδέαν, εἴτε ψυχὴν εἴτε ὅτι δεῖ καλεῖν, πάντα ταῦτα συντείνει, ᾗ διὰ τούτων οἷον ὀργάνων αἰσθανόμεθα ὅσα αἰσθητά.

Πολλές αισθήσεις έρχονται και θρονιάζονται μέσα μας σαν δούρειοι ίπποι και είναι μεγάλο κακό όλα αυτά να μη συγκλίνουν σε μία οντότητα, είτε την πεις ιδέα, είτε ψυχή ή όπως αλλιώς την ονομάσεις.

Μία από τις πιο ρηξικέλευθες απόψεις στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία διατυπώθηκε από τον Ευκλείδη και τη σχολή των Μεγάρων:

Το κακό, σαν αντίθετο του καλού, δεν υπάρχει !!

Η σχολή των Μεγάρων όριζε σαν πραγματικό αυτό που πραγματοποιείται κάποια στιγμή μέσα στο παρόν.

Σαν δυνατό όριζαν αυτό που παρουσιάζεται ως υπαρκτό μέσα στο παρόν ή το μέλλον.

Το αναγκαίο το ταύτιζαν με αυτό που ισχύει κάθε στιγμή και επομένως δεν θα είναι ποτέ ψεύτικο, ενώ το μη αναγκαίο είναι αυτό που είναι ήδη ή θα γίνει κάποια στιγμή ψευδές.

Ο Ευκλείδης ήταν φανατικός μαθητής του Σωκράτη.

Ο θρύλος μάλιστα λέει ότι μία περίοδο που είχε απαγορευτεί η είσοδος στην Αθήνα σε όλους τους Μεγαρείς, ο Ευκλείδης μεταμφιέστηκε σε γυναίκα για να πάει στο μάθημα.

Τόσο στενή ήταν η φιλία του με το συμμαθητή του Πλάτωνα, ώστε ο τελευταίος, μετά την καταδίκη του Σωκράτη, ζήτησε άσυλο και παρηγοριά κοντά στον Ευκλείδη στα Μέγαρα.

Ήταν παρών στη θανάτωση του Σωκράτη και τον πρώτο καιρό πρόσφερε καταφύγιο στα Μέγαρα στον Πλάτωνα και μερικούς άλλους μαθητές, ίσαμε να περάσει η μπόρα.

Τον διαδέχτηκε ο μαθητής του Ευβουλίδης, ο οποίος ήταν περίφημος κατασκευαστής σοφισμάτων που έμεινε στην ιστορία για τα παράδοξά του και υπήρξε αδιάλλακτος πολέ­μιος του Αριστοτέλη.

O Ευβουλίδης ήταν Μιλήσιος (-4ος αι.) διαλεκτικός φιλόσοφος της Μεγαρικής σχολής, διδάσκαλος του Δημοσθένους. Ο Ευβουλίδης ο οποίος συγκαταλέγεται στους διαδόχους του Ευκλείδη, άσκησε έντονη κριτική κατά της θεωρίας περί κατηγοριών του Αριστοτέλη, καθώς επίσης και κατά του αριστοτελικού ορισμού της κίνησης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι Μεγαρικοί υπό τσν Ευβουλίδη όριζαν ως πραγματικό αυτό που πραγματοποιείται κάποια στιγμή μέσα στο παρόν. Ως δυνατό όριζαν αυτό που παρουσιάζεται ως υπαρκτό μέσα στο παρόν ή το μέλλον. Το αναγκαίο το ταύτιζαν με αυτό που ισχύει κάθε στιγμή και επομένως δεν θα είναι ποτέ ψεύτικο, ενώ το μη αναγκαίο είναι αυτό που είναι ήδη ή θα γίνει κάποια στιγμή ψευδές. Επιπλέον, ο Ευβουλίδης ήταν δεινός "τεχνουργός" σοφισμάτων. Ένα από τα σοφίσματα που του αποδίδονται είναι ο "ψευδόμενος" με το οποίο ο φιλόσοφος διερωτάται: αν κάποιος παραδεχτεί ότι αυτή τη στιγμή ψεύδεται, αυτό που λέει είναι αλήθεια ή ψέμα;

https://www.diodos.gr/ , http://dimitristsokakis.blogspot.com/ , http://www.pare-dose.net/ , https://slideplayer.gr/

----------------------------------------

Δείτε επίσης: Μερικές μόνο από τις Σχολές που ιδρύθηκαν στην χώρα μας και οι οποίες επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τον κόσμο της διανόησης και της επιστήμης παγκοσμίως.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΡΗΤΟΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 Με τον ερευνητή και συγγραφέα Αστέριο Χοϊλού

Ο Αστέριος Χοϊλούς είναι συγγραφέας των βιβλίων «ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» (2015)  και «ΟΙ ΕΠΤΑ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ» (2018), εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ.

 Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

-------------------------

ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΚΡΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΝΟΡΒΗΓΙΑ

ΜΙΝΩΪΚΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

ΜΙΝΩΑΣ - ΚΝΩΣΟΣ ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ - ΒΙΝΤΕΟ

ΤΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥΘΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΚΝΩΣΟ;

19 ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ