ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΗΜΟΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ)

Οι Εβραίοι εκαλλιέργησαν τη γη της πίστης. Οι Έλληνες καλλιέργησαν τη γη της γνώσης.
Οι Εβραίοι ήσαν δήμιοι, οι Έλληνες ήσαν δικαστές.
Οι Εβραίοι ήσαν αδίσταχτοι, οι Έλληνες ήσαν ευγενικοί.
Γι' αυτό και νίκησαν οι Εβραίοι τους Έλληνες. 

Εχρησιμοποίησαν σαν όπλο τους βέβαια τον χριστιανισμό, ένα νόθο και μυσαρό παρασάρκωμα του σώματος τους, από τους ίδιους απόβλητο, και αφάνισαν την ωραία Ελλάδα.
Ό,τι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος. 

Η κλασική περίπτωση του Έλληνα Διγενή. Ζηλεύγει ο Χάρος, με χωσιά μακρά τονε βιγλίζει, και λάβωσε του την καρδιά και την ψυχή του επήρε.

Έτσι, λοιπόν, σήμερα οι Εβραίοι μέσω του αμερικάνικου λόμπυ τους, οδηγούν την ιστορία του κόσμου. Στον αφανισμό βέβαια και στο διάολο. Ωστόσο την οδηγούν.

Τι κρίμα και τι καημός. Απέναντι στους γίγαντες Εβραίους επιστήμονες της εποχής μας, στο Φρόιντ στο Μαρξ στον Αϊνστάιν, οι νεοέλληνες να μην έχουν να δείξουν τίποτα.
Οι απόγονοι των Ελλήνων, που εστάθηκαν οι γεννήτορες της επιστήμης.

Εκεί μας εκατάντησαν οι παπάδες.
Από τους βυζαντινούς πατριάρχες ως τους σημερινούς βαζιβουζούκους των μητροπόλεων της Αττικής και της Λάρισας.

Εμ δεν τραβάει, μάνα μου, μπροστά ο άνθρωπος με το θυμιατό και με τα κυριελέησον. Χρειάζεται και την Αθηνά. Και η Αθηνά ήταν ολόκληρη μυαλό. Την είχε γεννήσει το κεφάλι του Δία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ 

ΕΜ ΔΕΝ ΤΡΑΒΑΕΙ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΙΑΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΕΛΕΗΣΟΝ - ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΗΜΟΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ – ΓΚΕΜΜΑ)

Οι Εβραίοι καλλιέργησαν τη γη της πίστης. Οι Έλληνες καλλιέργησαν τη γη της γνώσης. Οι Εβραίοι ήσαν δήμιοι, οι Έλληνες ήταν οι δικαστές. Οι Εβραίοι ήταν αδίστακτοι, οι Έλληνες ήταν ευγενικοί. Για αυτό και νίκησαν οι Εβραίοι τους Έλληνες. Χρησιμοποίησαν σαν όπλο τους βέβαια τον χριστιανισμό, ένα νόθο και μυσαρό παρασάρκωμα του σώματος τους, από τους ίδιους απόβλητο και αφάνισαν την ωραία Ελλάδα. Ότι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος!!!

Τι κρίμα και τι καημός. Απέναντι στους γίγαντες Εβραίους επιστήμονες της εποχής μας, στον Φρόϋντ, στον Μάρξ, στον Άϊνστάϊν, οι νεοέλληνες να μην έχουν να δείξουν τίποτα. Οι απόγονοι των Ελλήνων, που στάθηκαν γεννήτορες της επιστήμης. Εκεί μας εκατάντησαν οι παπάδες. 

Από τους βυζαντινούς πατριάρχες ως τους σημερινούς βιζαβουζούκους των μητροπόλεων της Αττικής και της Λάρισας.
Εμ δεν τραβάει μάνα μου μπροστά ο άνθρωπος με το θυμιατό και τα κυριελέησον.
Χρειάζεται και την Αθηνά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ

"Η ΔΙΟΤΙΜΑ ΕΙΚΟΝΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΙΟΝΤΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. ΑΚΟΥΓΕΣ, ΩΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΤΟΝ ΚΡΟΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Ο καθένας από τους συγκωμαστές είπε και εκράτησε το λόγο του για τον Έρωτα. Με σοφία, με έλλογο πάθος, με φαντασία χορευτική. Περίγυρα χυνόταν η κομψότητα και η χάρη. Η ευαισθησία και η ανάερη σοβαρότητα. Πάρεδρος παντού παραστέκονταν η φινέτσα και το μουσικό θάλος.

Τελευταίος ομιλητής εμφανίστηκε το άπιαστο και το όνειρο της ζωής μας. Ήταν ο φιλοσοφικός μύθος της Διοτίμας. Άκουγες, ωσάν να άκουγες τη φωνή των αιώνων. Τον κρότο από τις τροχαλίες των άστρων. Και έβλεπες, ωσάν να έβλεπες την κόμη της θάλασσας αναδετή. Και το λύγισμα το γοργό της αψηλής φλόγας να χορεύει.

Η Διοτίμα εικόνισε τους ανιόντες αναβαθμούς του έρωτα. Τα έργα του έρωτα, είπε, αναδύουνται από τη γη, και ανεβαίνουν σκαλί-σκαλί ως τον ουρανό.

Ο έρωτας πρώτα καρπίζει τα ωραία σώματα. Ύστερα λαξουργεί τις ωραίες ψυχές. Στη συνέχεια γεννάει τους πλουτοφόρους σκοπούς. Ωσάν την Άπτερο Νίκη ζωντανεύει τη φτερωτή βούληση. Για να δημιουργήσει τους εΰεργους δράστες που φυλάγουν τους ανθρώπους μέσα στην κοινότητα και καλλύνουν τη ζωή τους. Τους νομοθέτες, όπως ο Σόλων και ο Λυκούργος. Τους ευεργέτες, όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας. Τους τυραννοκτόνους, όπως ο Αριστογείτων και ο Αρμόδιος. Και τέλος ψηλά ψηλά, εκεί που δεν έχει ψηλότερα, ο έρωτας γεννάει και καταστερώνει τα αθάνατα έργα της επιστήμης και της τέχνης. Τον Πολύκλειτο, τον Οβίδιο, τον Ιπποκράτη, την ουράνια μηχανική, την Ενάτη, την καταγωγή των ειδών, τη θεωρία των κβάντα, την ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου.

Οι εύστολοι συζητητές είχαν αποσώσει τους φιλοσοφικούς λόγους. Μισοκοιμισμένοι είχαν ανεγείρει στα ανάκλιντρα. Και καθώς η αυγή άρχισε να σπιθίζει αντικρυνά, ο Αριστοφάνης μόνο και ο Σωκράτης, ξεμέθυστοι πάντα και με τάξη, κουβέντιαζαν ήσυχα για τους τραγικούς και τους κωμικούς ποιητές.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ 

----------------------------------

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» 

“ΤΡΥΓΗΣΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ…ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΒΛΗΤΗ Η ΖΩΗ, ΟΥΤΕ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ.” – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Παρατείθεται απόσπασμα από διδασκαλία του Δημήτρη Λιαντίνη, όπου γίνεται εκτενής αναφορά στη σημασία της απόλαυσης της ζωής. Ο Λιαντίνης ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής. Το 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραψε.

“Η ζωή είναι προσφορά, η ζωή είναι απόλαυση, η ζωή είναι ευφροσύνη, ευλογία. Αλλά, σιγά-σιγά και καθώς περνούν τα χρόνια, να το έχουμε υπόψη μας αυτό το πράγμα, ότι σε ένα άλλο πλαίσιο είμαστε κι εμείς και θα έρθει μια μέρα που θα πεθάνουμε. Εκείνη η ώρα να μας βρει να έχουμε εξισωθεί με την αναγκαιότητα της σκληρής τιμής. Τότε κάπως αν δεν συμφιλιωθούμε, θα έρθουμε σε μια κατανόηση όμως. Να πεθάνουμε αξιοπρεπώς, που λέει ο Καβάφης, καταλάβατε;

Αυτό το πράγμα όμως είναι ένα αγώνισμα ολυμπιακό δια βίου. Είναι εκείνο που λέει ο Χριστός, «μην κοιμηθείτε παρθένες θα σας πω μωρές». Μη κοιμηθείτε. Τι θα πει αυτό; Είναι φοβερή αυτή η εντολή, η παραβολή των 10 παρθένων, οι μωρές. Μιλάμε για υπαρκτικό ύπνο.

Σε παρέσυρε η ζωή και ξεχνάς ποια είναι η ουσία; Να σαι πάντα άγρυπνος, «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», λέει ο Σολωμός. Νά ’τοι οι στίχοι του Σολωμού που σας λέω ότι καθένας αξίζει για δέκα τόμους. Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα. Να τη ζω, να την ρουφάω, θα την χαίρομαι, όσο μπορώ πιο έντιμα, γιατί λάθη θα κάνουμε όλοι αγαπητοί μου φίλοι. Όσο μπορώ πιο έντιμα, πιο ηθικά, πιο ενάρετα, πιο όμορφα, υπάρχει ομορφιά μέσα στην ηθική.

Τρύγησε την ημέρα. Μην την αφήσεις να πάει χαμένη, την κάθε μέρα. Ό,τι χαρές είναι να σου δώσει μην τις αφήσεις, γιατί δεν θα την ξαναβρείς. Δεν είναι αναβλητή η ζωή, ούτε αναστρέψιμη. Είναι εκείνο που ο Όμηρος μας το είπε με το παράδειγμα των βοδιών του Απόλλωνα.

Άντε να σας πω κι ένα Σεφέρη τώρα. Λέει: «Οι σύντροφοι στον Άδη». Ποιοι είναι οι σύντροφοι στον Άδη, καταδικασμένοι δηλαδή και στη ζωή και στο θάνατο. Σαν να μην ζήσανε. Ακούστε τι λέει ο Σεφέρης:

«αφού μας μέναν παξιμάδια,

τι κακοκεφαλιά να φάμε στην ακρογιαλιά του θεού (Ήλιου) τ´αργά γελάδια

που το καθένα κι ένα κάστρο για να το πολεμάς σαράντα χρόνους

να πας να γίνεις ήρωας κι άστρο.

Πεινάσαμε στης γης την πλάτη

σα φάγαμε καλά πέσαμε εδώ στα χαμηλά

ανίδεοι και χορτάτοι».

Τι σημαίνει εδώ «φάγανε τα γελάδια του ήλιου»; Τα γελάδια του ήλιου κατά μία έννοια είναι 365. Σημαίνει μην αφήσετε, μην σπαταλήσετε άδικα και ανόητα τις μέρες σας. Την κάθε μέρα να τη βλέπεις και να την καρπώνεσαι μέσα σε μέτρα, μην την αφήσεις και περνάει γιατί την έχασες. Και δεν θα ξανάρθει. Και φεύγει κι η άλλη, κι η άλλη κι η άλλη…

Τα σβηστά κεριά του Καβάφη. Και στο τέλος μια απέραντη σειρά από κεράκια σβηστά. Λοιπόν, αυτό είναι. Να την χαιρόμαστε τη ζωή, είναι οδηγία και ευλογία και νόημα και εντολή. Η πιο σπουδαία εντολή, ας πούμε ελληνική, ενός ελληνικού Δεκαλόγου. Να τη χαίρεσαι τη ζωή, μέσα σε μέτρα όμως. Χωρίς υπερβολές, χωρίς να φτάνεις στην ύβρη. Αυτό είναι το νόημα, που σημαίνει κατάφαση.

Λοιπόν, και όσο δεν έχουμε αυτή την αγρυπνία και αφήνουμε και περνάει η μέρα και περνάει και αύριο και αύριο και έχεις καιρό και έχεις καιρό, κάποτε θα πάθουμε εκείνο που έπαθε ο Θαλής (αυτός το έπαθε συνειδητά βέβαια). Ο Θαλής, πολύ μεγάλος, τρομακτικό πνευματικό μέγεθος στους προσωκρατικούς φιλοσόφους, ο Θαλής ο Μιλήσιος. Του έλεγε λοιπόν η μάνα του, είχε αφιερωθεί εκεί στις έρευνες του, « Παντρέψου γιε μου». Της έλεγε έχω καιρό μάνα, ουκέτι καιρός, δεν ήρθε ακόμα η ώρα να παντρευτώ».«Παντρέψου γιε μου και παντρέψου, παντρέψου». Οπότε μια μέρα του λέει «Παντρέψου γιε μου!» και εκείνος λέει εκείνο το περίφημο «Ούπω καιρός», δεν είναι πια καιρός. Αυτό είναι το νόημα, να χαιρόμαστε τη ζωή, αλλά μέσα σε μέτρα. Δεν είναι όλα κοιλιά και στομάχι και μήτρα, με την χλωρίδα της, του ευλογημένου θηλυκού…

Οι τρεις αιτίες που κίνησαν την ιστορία λέει κι ο Ουγκώ είναι το μυαλό, η καρδιά (λέγοντας “η καρδιά” εδώ είναι και τα συναισθήματα) και η κοιλιά, κυρίως η κοιλιά του θηλικού, με την έννοια όχι του φαγητού αλλά της γενετήσιας βουλιμίας.

Λοιπόν, όταν είμαστε άγρυπνοι και χαιρόμαστε σωστά τη μέρα μας, θα πει χαίρομαι, είμαι άγρυπνος και ξέρω ποια είναι η πραγματική μου κατάσταση και περνάω και δεν πάνε χαμένες οι μέρες μου, σιγά-σιγά καθώς πλησιάζω στο τέλος, με βρίσκει σύμμετρο…”

https://www.apotipomata.com/

-------------------------

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Αποτελέσματα αναζήτησης για ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

ΓΥΝΑΙΚΑ - ΤΟ ΝΟΗΜΑ και Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ - ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

«Κι όταν το θηλυκό ξεδιπλωθεί σημαία στα τείχη, που τη μαστιγώνει ο άνεμος να την ξεσκίσει・ κι όταν το θηλυκό σέρνει και βαρεί φουρτουνιασμένος πόντος ταράζοντας τα φύκη στο βυθό, και χτυπώντας με αρμύρα και αλισάχνη τα κοτρώνια της ακτής, τότε να ξεβράζεται ο ναυαγός στην άμμο. Ζωντανός ακόμη. Να σέρνεται ως τη σπηλιά, να σκεπάζεται με ξερά φύλλα, για να κοιμηθεί εφτά μέρες κι' εφτά νύχτες ανεξύπνητος».
«Στου θηλυκού το μυριστικό ξεχείλισμα και την αχόρταγη δοχή ο άντρας ανταποκρίνεται με φαντασία και ποίηση. Ευκινησία, ευελιξία, και μεταμόρφωση. Επίνοιες που ν' ανακαλύπτονται επ' άπειρον, ανανεωτικοί αιφνιδιασμοί».
«Όσο πιο έμορφη είναι η εικόνα του θηλυκού, να την ειπείς στο μισοφώς αλάβαστρο, να την ειπείς δέρμα δορκάδας τρελαμένο στα μύρα του άνεμου, να την ειπείς αστέρι της βροχής που στάζει αχτίνες!!!»
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ – ΓΚΕΜΜΑ

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί συνέχεια της αμέσως προηγούμενης ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, που περιέχει θέσεις των πατέρων της εκκλησίας για την γυναίκα.
Τα σημερινά πνευματικά τέκνα των Αποστόλων και των Πατέρων (τους), λένε, ότι πρόκειται για παρεξήγηση της ορθοδόξου πατερικής παραδόσεως όταν νομίζουμε ότι ο χριστιανισμός υποβάθμισε την γυναίκα. Δηλαδή ότι είμαστε χαζοί και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε απ’ όσα διαβάζουμε. Γι’ αυτό θα μας εξηγήσουν αυτοί που καταλαβαίνουν καλύτερα από εμάς…
Να έχετε υπ’ όψιν σας ότι όλα αυτά ουδέποτε καταργήθηκαν επίσημα.

Στον πλανήτη Γαία, (υποθέτω και στο υπόλοιπο σύμπαν), το πιο γλυκό χαμόγελο της δημιουργίας, Η ΓΥΝΑΙΚΑ.
Όμως, υποβαθμίζεται και απαξιώνεται από το χριστιανικό δόγμα και αν μας πουν ότι δεν ισχύει αυτό και είναι ξεπερασμένο, διότι αλλάξαν οι καιροί, ας δηλώσουν δημοσίως, ότι ακυρώνουν και απορρίπτουν τα λεγόμενα των αγίων πατέρων (τους) για την γυναίκα και ότι τα θέτουν εκτός ισχύος.
Είναι ύβρις το να παραβλέπουμε την αθάνατη Φύση και τους Νόμους της, και αν δεχτούμε αυτά που εξαπολύονται κατά της γυναικείας φύσης, τότε ακυρώνουμε το «τα πάντα εν σοφία εποίησε».

Οι Έλληνες, οι  Φωτεινοί  Νόες, οι απόγονοι των Θεών τους, που λάτρεψαν την Φύση με όλες τις εκφάνσεις της, δεν έγιναν ποτέ υβριστές των Φυσικών Νόμων. Δεν θεώρησαν ποτέ μόλυνση (…όποιος διαρκώς βρίσκεται μαζί με γυναίκες θα έχει μολυνθεί από το είδος των γυναικείων λόγων. Ιωάννης Χρυσόστομος, Δ’ Λόγος «περί Νηστείας και Σωφροσύνης») το πιο γλυκό χαμόγελο της Δημιουργίας, την ΓΥΝΑΙΚΑ.

«Η γυναίκα είναι ένα άνθος που ανθίζει μόνο υπό σκιά.» είπε Πιττακός ο Μυτιληναίος.
«Η γυναίκα είναι παντού και πάντοτε γυναίκα. Πολλές φορές και κάτι περισσότερο, λιγότερο όμως ποτέ.» μας λέει ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος
«Και στις γυναίκες μέσα υπάρχει πολεμική ορμή.» Διαβάζουμε στον Σοφοκλή.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
« ...Η γυναίκα  είναι άξια τιμών σε γη και ουρανό. Αυτή μας κάνει ικανούς, να καταλαβαίνουμε την παντοδυναμία της μητέρας φύσης. Αυτή είναι η καθαγιασμένη εικόνα της φύσης και μας δίνει την δυνατότητα να ανεβαίνουμε σταδιακά προς την ψυχή του κόσμου, η οποία δίδει γέννηση, συντηρεί, ανακαινίζει και μεταφέρει τον κόσμο των ψυχών στο πεδίο του φωτός…».

Εκείνος που θεωρείται σοφότερος από όλους και συγκρότησε τον ανθρώπινο λόγο και εφηύρε γενικά τα ονόματα, είτε θεός είναι είτε δαίμονας, είτε κάποιος θείος άνθρωπος, αυτός αντιλαμβανόμενος ότι το γένος των γυναικών είναι το πιο οικείο με την ευσέβεια, έδωσε σε κάθε στάδιο της ζωής της γυναίκας όνομα θεάς. Ονομάζοντας την άγαμη γυναίκα Κόρη, αυτή που παντρεύεται Νύμφη, αυτή που γεννάει παιδιά Μητέρα και αυτή που είδε παιδιά από τα παιδιά της Μαία σύμφωνα με την Δωρική διάλεκτο (Καθένα από αυτά τα ονόματα, χρησιμοποιούνταν και για θεότητες: Κόρη έλεγαν την Περσεφόνη, οι Νύμφες ήταν πνεύματα της φύσης. Μητέρα λεγόταν η Μητέρα των θεών Ρέα ή Κυβέλη και Μαία είναι η θεά μητέρα του Ερμή). Με αυτό συμφωνεί και το γεγονός ότι οι χρησμοί στη Δωδώνη και τους Δελφούς δίνονται δια στόματος γυναίκας.
Ιάμβλιχος (54-57) «περί του Πυθαγορείου βίου».

Η ΘΕΪΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ
Όλοι, άνδρες και γυναίκες, γεννηθήκαμε γυμνοί και κλαίγοντας. Οι διαχωρισμοί που υπάρχουν έγιναν από κάποιους επιτήδειους μισάνθρωπους και μισογύνηδες, που έβλεπαν τη γυναίκα σαν κατώτερο άνθρωπο και όχι σαν το υπόλοιπο μισό τους εαυτού τους.
Και τα δύο φύλα αρσενικό και θηλυκό είναι ισότιμα θεϊκά δημιουργήματα, δύο ισοδύναμες οντότητες της υπέρτατης διάνοιας. Έχουν την ίδια θεϊκή γενεαλογία και ζητάνε ολοκλήρωση και βοήθεια, ο ένας στην παρουσία του άλλου, χωρίς ο ένας να υπερτερεί του άλλου βιολογικά, πνευματικά και ψυχικά. Ζητάει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου τον ίδιο τον θεό και επενδύει όνειρα, ιδανικά, και ελπίδες.

Η θεά Δήμητρα μάνα, η Παναγία μάνα, η γυναίκα μάνα, είναι η μάνα του καθενός, είναι το νόημα του απείρου, είναι το ίδιο το άπειρο που γίνεται ένα με τη ζωή και τη δημιουργία ολόκληρη. Η γυναίκα μάνα ξέρει μόνο να αγαπά. Ξεχνάει τον εαυτό της, βυθίζεται στη θάλασσα της αγάπης και μεταβάλλεται σ' ένα υπέροχο υπεργήινο πλάσμα. Γίνεται η θεά φύση, η καθαγιασμένη φύση, με πολλαπλούς ρόλους, που συνδέει τη ζωή με τους ουρανούς.
Η αγάπη μέσα στην οικογένεια δεν ζητά ανταπόδοση, ούτε ευγνωμοσύνη. Δεν έχει ανάγκη αναγνώρισης και επαίνων, γιατί αυτός που τη δίνει έχει αντιληφθεί το νόημα της.

Η όποια διαμάχη μεταξύ των φύλων, με αφορμή τη βιολογική ανωτερότητα, ή για το ποιος θα επικρατήσει, συνιστά ένα τραγικό λάθος. Η αντιπαράθεση αυτή μόνο ανοησία δείχνει και μόνο δυστυχία φέρνει.

Τα δύο φύλα δεν είναι αντίπαλοι, ούτε εχθροί. Είναι το ένα συμπλήρωμα του άλλου, είναι φίλοι, είναι σύζυγοι και εραστές, είναι ουράνιοι συνταξιδιώτες, που ήρθαν στη γη για να εκπληρώσουν τη θεϊκή αποστολή τους.
Ο άνδρας είναι η δύναμη του θεού και η γυναίκα το χαμόγελο του. Και η δύο μαζί δημιουργούν τη θεϊκή αρμονία.

Στην Αρχαία Ελλάδα η σχέση των δύο φύλων ρυθμιζόταν από τον ωραιότερο θεό της δημιουργίας, τον φτερωτό Έρωτα. 
Μέσα σε αυτή την ουράνια βύθιση της αγάπης και του έρωτα, σμιλεύεται η απόλυτη αναγέννηση των ψυχών, που κερδίζουν το θεϊκό φωτοστέφανο και την καταξίωση της ύπαρξης τους.

Τα δύο φύλα πρέπει να σταθούν άξια του πεπρωμένου τους. Όλα τα αποθέματα αγάπης που διαθέτουν, πρέπει να κατατίθενται στην κοινή τράπεζα των αισθημάτων τους για να ζουν ευτυχισμένα.
Ο άντρας είναι η δύναμη και η γυναίκα η φύση. Αν η μία δύναμη περιβάλλει την άλλη, τότε γίνονται ισότιμοι και ισοδύναμοι συνδημιουργοί του σύμπαντος χωρίς διακρίσεις.
Αν σταματήσουν οι ανούσιοι διαχωρισμοί των δύο φύλων, θα γίνει ο κόσμος καλλίτερος, πιο όμορφος, πιο γοητευτικός, και πιο ανθρώπινος.

Πηγή: H Υπέρτατη Μύηση, σελ.  205 – 208, του στρατηγού και συγγραφέως Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδ. Δίον.

…ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΣΤΕΚΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΜΑΣ…

Η τέχνη είναι το αραχνοΰφαντο πέπλο και στημόνι το σύστημα αγωγής. Ιχώρας; Το παιγνίδι. Και οι πεσσοί το βασιλικότερο όλων. Παιχνίδι καθαρά στρατηγικής που έδωσε δώρο στους έλληνες τα στρατηγήματα. Έτσι στις αναπαραστάσεις που αφορούν πεσσούς, βλέπουμε συχνά την Αθηνά να παραστέκει τους παίχτες. Όπως παράστεκε και τον Οδυσσέα.

Και όπως δεν παραστέκει σήμερα εμάς. Τους νεοέλληνες.

Εμείς... που ως και την Αθηνά την καταντήσαμε έμβλημα αγώνων με τις ευλογίες της κόκα κόλα. Κι αγώνες της ντόπας και της κονόμας. Και φυσικά αντί της Ήλιδας επιλέξαμε την Καλογρέζα - χλευαστικό του καλογριά. Και ζητάς μετά στους ξένους να σε βλέπουν για Ολυμπία κι εκείνοι σε θωρούν για αρκουδόρεμα.

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ –  ΓΚΕΜΜΑ σελ. 109

Πηγή.

Ομάδα του Λέαγρου, Ο Αχιλλέας και ο Αίαντας παίζουν πεσσούς

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (video)

Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 20.000 δάσκαλοι, καθηγητές και γενικότερα εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδος… που πνευματικά ευνουχισμένοι, λουφάζουν στο λαγούμι της δειλίας τους, γνωρίζοντας οι περισσότεροι τις ίδιες με τον καθηγητή Λιαντίνη αλήθειες! Αντί να αποτελούν τις εκλεκτότερες εθνικές εφεδρείες πολιτισμικού και πνευματικότητας, αυτοί σύσσωμοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) συμπεριφέρονται σαν σύγχρονοι Γενίτσαροι, πολεμώντας σε λάθος στρατόπεδο! Πως αντέχεται μωρέ, μορφωμένοι άνθρωποι να είστε οι νεροκουβαλητές της αιωνίως ψευδολογούσας θρησκείας; Τι γνώριζε παραπάνω ο Λιαντίνης, που δεν μπορείτε να το βρείτε και να το διαβάσετε κι εσείς; Να μπροστά σας είναι η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της εκδοτικής Αθηνών, στην οποία σας παραπέμπει ο Λιαντίνης! Γιατί δεν τολμάτε να την ανοίξετε και να την διαβάσετε στα παιδιά; Καλά δεν ντρέπεστε… αυτό είναι σίγουρο, δεν φοβάστε όμως, ούτε την κατακραυγή της Ιστορίας, ούτε την οργή των παιδιών, που σήμερα παραπληροφορείτε, βιάζοντας την ψυχή και το μέλλον τους;

Έλεος, δάσκαλοι και καθηγητές την νεώτερης Ελλάδος… Που έσφαλε λοιπόν αυτός ο δύσμοιρος καθηγητής αναπολώντας τα δεινά του Έθνους, από τον διαχρονικό πανάθλιο υψηλόβαθμο χριστιανικό κλήρο; Πότε θα ορθώσετε κι εσείς, παρόμοια φωνή απελευθερωτικής διδασκαλίας, σαν τον καθηγητή Λιαντίνη, αν όχι τώρα που το έθνος αφανίζεται; Μ. Καλόπουλος greatlie.com  
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ… ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ.

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - Ο Νίτσε, ο Κάφκα... και το… τελεβίζιο…

Απόσπασμα από ηχογραφημένο μάθημα του Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου. Είναι το προτελευταίο μάθημα και πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαΐου του 1998.  LiantinisORG 

ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ

Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες, ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες.
Ευχές και κατάρες, θεοί, διαβόλοι, αγγέλοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, σταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες  νυχτερίδες και το τετράφυλλο τριφύλλι.
Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες, τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις. 
Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.
Και δόστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνίες των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνονται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα.
Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες.
Και δόστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον (οι αστροφυσικοί Penzias και Wilson to 1963 παρατήρησαν την ακτινοβολία μικροκυμάτων 3Κ που γεμίζει το σύμπαν. Είναι καθώς υποθέτουν ισχυρά το κατάλοιπο από τη θερμοκρασία της μεγάλης έκρηξης (big bang) που ήταν άπειρη τη στιγμή της πρώτης αρχής, πριν 15 δισεκατομμύρια χρόνια). Στο άψε σβήσε σου μετρούν την απόσταση από τη Γη ως το νέφος του Μαγγελάνου. Τα έτη φωτός και τα πάρσεκ, και τα μεγαπάρσεκ . και τον ηλιακό άνεμο και τις ηλιακές κηλίδες  και το ηλιακό στέμμα τα παίζουν στα δάχτυλα πεντόβολα…….
Και δόστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η Γυναίκα της Ζάκυθος. Εσύ ν΄αγιάσεις. Και να μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπάντος αυτό:  τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του….
Δυο εντολές:
Αυτές είναι οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμουνται οι νόμοι και οι προφητείες της παιδείας. Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης , και να γκρεμίζεις την αχεροπληθιά της  πρόληψης.
Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.
Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή,
Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.

Δημήτρης Λιαντίνης από το βιβλίο "Τα Ελληνικά" http://www.liantinis.org/

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ -  Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ

LiantinisORG

Η ΕΠΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΩΝ ΗΡΩΩΝ

Ετούτοι είναι μετρημένοι, είναι όλοι τους ακέραιοι, και προσωπικά ακουστοί.

Πρώτος στην τάξη είναι ο Ηρακλής, ο ευφυής ευεργέτης των ανθρώπων. Τη δόξα του κρίνουμε πως δεν την έλαβε από τους άθλους που ετέλεσε. Την έλαβε κυρίως από την ορθή κρίση του, όταν ευρέθηκε στο αφεύγατο σταυροδρόμι να διαλέξει ανάμεσα στη στάση ζωής που τη λέμε κακία, και στη στάση ζωής που τη λέμε αρετή. 

Την ιστορία τη διηγιέται ο Πρόδικος από τη Τζιά. Εκείνος ο σπουδαίος σοφιστής που δικάστηκε για αθεΐα και ήπιε το κώνειο. Ο Ηρακλής είπε, κατά και τον Καβάφη, το μεγάλο Όχι στην κακία, και έδειξε στον άνθρωπο το δρόμο τον παντοτεινό. Η επιλογή αυτή, όταν διόδεψε ως το τέλος την ιδική του Οδύσσεια, έφερε τον Ηρακλή να πεθάνει ένα θάνατο παρόμοιο μ' εκείνον του Εμπεδοκλή. Διαλύθηκε στην κορυφή του όρους, καθώς τον έκρινε η καταλυτήρια λειτουργία της φωτιάς. 

Ο Ηρακλής δένει τη δόξα του με το όνομα της σεβαστής πρωτοθεάς Ήρας, με το θείο μαστό της, και με το Γαλαξία μας. Γιατί, καθώς τη θήλαζε, σαν δάγκωσε τη θηλή και την πόνεσε, τού 'σπρωξε πέρα το κεφαλάκι η θεά, τινάχτηκε το γάλα της, και έγινε ο Γαλαξίας. 

Δεύτερος στέκεται ο Θεμιστοκλής, που θέμις και νόμος, ορίζουν να δοξάζεται στην Ελληνική ιστορία για δύο λόγους. Πρώτα γιατί εστάθηκε ο αρχιτέκτονας της σωτηρίας των Ελλήνων στη φοβερή ώρα των Μηδικών. Και ύστερα, γιατί 'ναι ο ένας από τους ελάχιστους μέγιστος εφευρέτης των Ελληνικών στρατηγημάτων. Και την Ελλάδα μέσα στη λαίλαπα του χρόνου γνωρίζουμε πως την έσωσαν τα στρατηγήματα. Οδυσσέας και δούρειος ίππος στην Τροία. Κολοκοτρώνης και Δερβενάκι στη μεγάλη Επανάσταση. Θεμιστοκλής και Ξέρξου απάτη στη Σαλαμίνα. 

Τρίτος είναι ο Περικλής Ξανθίππου. Τον περιβάλλει η δόξα, όπως ο ίδιος περιβάλλει με κύκλο την εποχή που έζησε. Ο χρυσός αιώνας του Περικλή, που λένε. Έγινε ονομαστός, γιατί υλοποίησε την ιδέα της εταίρας Ασπασίας να χτίσει την Ακρόπολη. Και γιατί εκφώνησε για νέους νεκρούς μπροστά σε κενοτάφιο ένα λόγο σπουδαίο, που είχε αττική τη γλώσσα και το ήθος δωρικό. Όπως ακριβώς και ο Παρθενώνας του, που είναι δωρική οικοδομή ίωνα εργολάβου. Η Ακρόπολη του ωραία σαν το άνθος του μενεξέ. Και ο Επιτάφιος του ωραίος σαν τον έφηβο Μενέξενο. Τον επιτάφιο λόγο της Ασπασίας, που κατάγραψε ο Πλάτων. 

Είναι ακόμη ο Μνησικλής, ο αρχιτέκτονας των Προπυλαίων. Το όνομα του μένει μνήμη της δόξας του σε όσους περνούν την πύλη της Ακρόπολης. 

Είναι ο Ευκλής του «Χαίρετε! νενικήκαμεν». Εκλεκτός ανάμεσα σε όλους τους χαρωπούς πεσόντες, που τους υμνούν τα Ηρώα των πόλεων. Και ο πρώτος μαραθωνοδρόμος ολυμπιονίκης, που τίμησε με αυτοθάνατο το αθλητικό του ιδεώδες. Όπως με αυτοθάνατο είχε τιμήσει και ο Λυκούργος το έργο της νομοθεσίας του. 

Είναι ο Καλλικλής, δεινός συζητητής στα ρητορικά του πλατωνικού Γοργία, και αναιμική φιγούρα στο μυθιστόρημα του Σεφέρη. 

Είναι ο Ετεοκλής, το όνομα της αληθινής δόξας. Είχε πατέρα τον ακριβό Οιδίποδα, και αδερφό το μεταίχμιο Πολυνείκη. Τον Πολυνείκη τον εκατασπάραξαν οι γύπες και τα όρνεα μέσα στην παγωνιά και το φως. Αφανίστηκε τον Ελληνικό αφανισμό θανάτου. Έτσι όπως είχε ικετέψει κάποτε βλοσυρά ο Αίαντας το Δία: αφάνισε μας μες στο φως! Ετούτο τον Ελληνικό αφανισμό τον είχε κιόλας καθιερώσει από παλιά η διαλεκτική του Προμηθέα με το γύπα του στο όρος του Καυκάσου. 

Άφησα τελευταίο το Σοφοκλή, τον ποιητή των δύο Οιδιπόδων. Του Οιδίποδα τυράννου που είναι της ζωής, και του Οιδίποδα επί Κολωνώ που είναι του θανάτου. Από τους εβδομήκοντα Έλληνες σε -κλης που ονομάτισα, για να σχολιάσω το όνομα Εμπεδοκλής, ο Σοφοκλής είναι ο πιο σιμοτινός του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ 

---------------------------

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΣΤΗΚΕ Ν' ΑΦΗΚΕΙ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΝΩΛΕΘΡΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Οι Μάγισσες της Ελλάδας – Ιστορίες Διώξεων και Φόβου

Σε εποχές σκοτεινές, όπου η άγνοια νικούσε τη λογική και ο φόβος είχε το πάνω χέρι, υπήρξαν γυναίκες που κατηγορήθηκαν για μαγεία. Όχι γιατί κρατούσαν μαγικά ραβδιά ή πετούσαν πάνω από σκεπές, αλλά γιατί απλώς... δεν ταίριαζαν. Αυτό το βίντεο είναι ένα ταξίδι στον χρόνο – από τις δίκες μάγισσας στην Κρήτη, μέχρι τους θρύλους της Χίου, της Νάξου και της Σκύρου. Ιστορίες ξεχασμένες, αλλά καθόλου ασήμαντες. Πολλές φορές, οι «μάγισσες» ήταν θεραπεύτριες, χήρες ή γυναίκες που είχαν γνώση — και γι’ αυτό έγιναν στόχοι. Ανακαλύψτε τις ελληνικές ιστορίες μαγείας και διωγμών, μέσα από μια αφήγηση που μπλέκει το ιστορικό με το μυστηριακό και το ανθρώπινο. NoctuaTales

---------------------------------------------

ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: ΣΩΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

Δ. Λιαντίνης ΓΚΕΜΜΑ (αποσπάσματα)

»Γιατί ό,τι με γιόμιζε ταραχή, ήτανε κάτι πολύ σοβαρότερο. Ήτανε η βαθύτερη γνώση μου για το πόσο επιπόλαιη φάρα είμαστε οι νεοέλληνες.
Εαυτούληδες, εγωκεντρικοί, ματαιόδοξοι, μεσοβέζικοι, σαλίγκαροι στο καύκαλό τους, αγράμματοι, λαθρανασκαφείς των Αρχαίων, φοροφυγάδες, ανάγωγοι. Και μια αλαζονεία δώδεκα μποφόρ. Καράβι να μη μείνει στο Αιγαίο μας. Έφαγε ο λιγούρης και του βγήκε η ψείρα στο λαιμό.
»Μα για ρίξε μια ματιά στο σκουπιδαριό σε όλα τα περιγιάλια μας. Και στους λερούς ασήμαντους δρόμους με τα λαμπρά μεγάλα ονόματα τους, που έκλαιγε ο Καρυωτάκης. Εκείνα τα σκυθοβαρβαρικά «Εμένα θα μου ειπείς τώρα, καημένε!» και «Ξέρεις ποιος είμαι 'γώ, ρε;» Ουά, οι γυψοκεφαλές και οι χλιμπίκουλες!

»Αν δε βλέπεις, τι σχέση ημπορεί νά 'χουνε αυτά με την ερωτική μας συμπεριφορά, είναι γιατί δε βλέπεις τη σχέση που έχουν τα κόκαλα των οσίων με τις τσέπες των δεσποτάδων. Οι τριανταεφτά γαϊδουροκεφαλές του τάδε αγίου, που προσκυνιούνται εδώ, κι εκεί, κι εκεί. Βγήκε γιουρούσι από το Όρος στην Αθήνα ο μαύρος καλόγερος, και εν μια νυκτί μάζεψε ογδόντα εκατομμύρια δραχμές. Κρούταγοι και τσάροι της Βουργαριάς, που λέει ο Παλαμάς.

Όταν σου μάθουν κάτι επίμονα από τη νηπιακή ηλικία και μέσα στην αταβιστική χαραγή και σφυρηλάτηση για δεκάδες γενεές, τότε η δομή αυτή γίνεται θεμελιώδης στην υφή της ύπαρξης και της ουσίας σου. Η κατατύπωση τούτη στη σκέψη, στο χαρακτήρα, στην κοσμοθεωρία σου, γίνεται κάτι σαν κληρονομικός κώδικας. Δεν ξεριζώνεται με τίποτα. Για να το κατορθώσεις, πρέπει να γδάρεις το ίδιο το μυαλό σου. Όπως ο εκδορέας γδέρνει το δέρμα του ζώου. Θα χρειαστεί, δηλαδή, να ανασκάψεις ολόκληρη την ιστορία και τον πολιτισμό.

Γιατί υπάρχει ο έρωτας στη φύση και στη ζωή μας; Ο έρωτας υπάρχει, για να διαιωνίζεται η συνέχεια των ειδών.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φύση έχτισε ετούτη τη συναρπαστική λειτουργία.
Τη φύση ποσώς την ενδιαφέρει, αν υπάρχουμε εμείς σα μονάδες, σαν ατομικότητες.
Αν υπάρχεις εσύ κι εγώ, και περπατάς και χαίρεσαι
- αν υπάρχει μια λεμονιά στον κάμπο και στα όρη λειώνει το χιόνι για να ποτίζουνται οι τρυφεροί της κλώνοι
- αν υπάρχει απάνω στο δέντρο το μήλο και το ρόδι, η φύση αδιαφορεί ολοτελώς. Δε φροντίζει για σένα, τίμιε αναγνώστη, η φύση περισσότερο, απ' όσο φροντίζει για σένα μια πέτρα που την πατάς μπροστά σου, ή τη βλέπεις χτισμένη στον τοίχο.
Τη φύση ένα την ενδιαφέρει, η διαιώνιση των ειδών. Να ζήσει το κάθε είδος όσο γίνεται πιο πολύ χρόνο. Δύο, πέντε, δέκα εκατομμύρια χρόνια. Κι όταν θα εξαφανισθεί το κάθε είδος, αφού συντελεσθεί ο χρόνος που του ορίστηκε να ζήσει, η φύση θα το ταφιάσει και θα το κλάψει χωρίς δάκρυα και, γόους. Και ταυτόχρονα θα μεριμνήσει να το αντικαταστήσει με το καινούριο είδος.

Βρες μου μια θρησκεία, που ο ιδρυτής της να μην εστερέωσε το οικοδόμημα της απάνου στην θεμέλια πέτρα της πίστης για μια ζωή μετά θάνατο, κι εγώ θα σου δείξω πως η θρησκεία αυτή δεν έχει οπαδό ούτε τον ίδιο τον ιδρυτή της. Δε μιλώ για το Βούδα. Γιατί η νιρβάνα είναι εγκατάλειψη, δεν είναι περηφάνεια.
Με τους θεούς και τις θρησκείες ευρήκαν το δρόμο τους, κι εμπήκαν στο δρόμο τους όλα τα λερωμένα και τ' άπλυτα της ιστορίας.
Ιερατείο, συναγωγή, κατήχηση. (Δε λέω την ωραία λέξη εκκλησία, γιατί είναι ελληνική και δηλώνει τον αγνό και ρωμαλέο δήμο). Το αφιόνι, η παράκρουση, ο φανατισμός.
Το θεολογικό μίσος, το odium theologicum. Και από κοντά η δυσειδής μορφή και η δυσώδης σάρκα όλων αυτών των λειτουργημάτων. Το κηφηναριό δηλαδή και η παρασίτιση.
Οι ομφαλοσκόποι, οι θεόπτες, οι δαιμονόβλαβοι και οι δαιμονοκρουσμένοι. Kαι ψηλά ψηλά, εκεί πια είναι και δεν είναι. Εκεί θα ιδείς τα ινστιτούτα της αμάθειας, και τις λαμπρές ακαδημίες του σκότους.

Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ

Η ΚΑΛΤΣΑ ΤΗΣ ΝΩΕΝΑΣ

Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1907)

«–Και τα κουνούπια πώς να ηύραν τρόπον κ’ εσώθηκαν εις την Κιβωτόν; Κ’ η μυίγα; και τα μυιγαράκια; κ’ οι μουσίτσες;

–Και τα μικρόβια;

Αι δύο κυρίαι είχαν τον λόγον. Η πρώτη, ευτραφής, μεγαλόσωμος, και καλοκαμωμένη, όσο εφαίνετο υπό τας ακτίνας της σελήνης, μέσω του δένδρου, Και υπό το φως ενός φανού επί χαμηλού στύλου, έξωθεν του εξοχικού καφενείου, ήτο σύζυγος του παρακαθημένου αυτή υπερμεσήλικος κυρίου με την γενειάδα, όστις ήτο επαρχιώτης πολιτευόμενος. Η άλλη, νεαρά ακόμη, άγαμος, ήτο εν ενεργεία δασκάλα. Εις γνώριμός των, νεαρός κύριος, συνεπλήρου την τετράδα. Είχαν πίει τον καφέν των, την θερινήν εκείνην νύκτα, και ανεψύχοντο.

–Κι ο ψύλλος τάχα που να ετρύπωσε, και κατώρθωσε να γλυτώση; είπεν η δασκάλα.

–Δεν αμφιβάλλω ότι στην κάλτσα της Νώενας θα εχώθη, απήντησεν η μεγαλόσωμος.

Όλοι εκάγχασαν.

–Μα η ψείρα;

–Ω, η ψείρα; Χωρίς άλλο θα εκόλλησε στην γενειάδα του Νώε.

Ο γηραιός κύριος ακουσίως έψαυσε την γενειάδα του.

Εις ένα όμιλον αντικρινόν εκάθηντο τρεις λιμοκοντόροι. Οι δύο μόνον εφορούσαν στενά. Ο τρίτος, αμύστακος ακόμη, εφορούσε κομψά ρασάκια, και είχε την κοτσίδα του οπίσω δεμένην εις την μέσην με κορδέλαν. Ίσως ήτο Ριζαρείτης.

Κατά σύμπτωσιν, κ’ εκεί η ομιλία ήτο σχετική με την Παλαιάν Διαθήκην. Οι τρεις νέοι ωμιλούσαν εν εξάψει, κ’ εφαίνοντο ότι είχαν δειπνήσει εν αφθονία.

–Και τίνος τα πουλάς αυτά, βρε;... Πως μίλησεν η γαϊδάρα του Βαρλαάμ; Τίνος τα πουλάς αυτά, βρε;

Το βρε ο Ριζαρείτης το απηύθυνε βεβαίως εις τον αόρατον και απρόσωπον (τον) διευθυντήν συντάκτην της Ιεράς Γραφής, προς τον οποίον απέστρεφε ρητορικώς τον λόγον. Ίσως εις τον προφήτην Μωϋσέα.

–Τίνος τα πουλάς αυτά, επανέλαβε και τρίτην φοράν.

Ο νεαρός κύριος του γείτονος ομίλου, αν κ’ εγέλασε με τας ελαφράς ευφυολογίας των δύο γυναικών, φαίνεται ότι δεν ευηρεστήθη από την βαναυσότητα του μικρού ρασοφόρου. Και αποτεινόμενος προς την ιδίαν ομάδα του, αρκετά μεγαλοφώνως ώστε ν’ ακούεται και από τους γείτονας, είπε:

–Τίνος τα πουλά; ...Μ’ αυτά τα πράγματα, είναι είκοσιν αιώνες τώρα, εξακολουθούν να πουλούνται εις εκατομμύρια ανθρώπων, και μάλιστα αι Βιβλικαί Εταιρείαι τα πουλούν μεταφρασμένα εις τριακόσιες τόσες γλώσσες... Κ’ έπειτα, εκείνος που τα πουλά, ως θαύμα ζητεί να τα πουλήση και όχι ως κοινόν τι και σύνηθες. Ουδέ βιάζει κανένα να το πιστεύση.

–Και δεν είναι και πολύ παράξενο αν ωμίλησε μίαν φοράν η γαϊδάρα, είπεν ακάκως ο γηραιός κύριος. Πόσοι γαϊδάροι και γαϊδάρες πόσες μιλούν!

–Ας τ’ αφήσουμε αυτό, είπεν ο νέος. Μα ιδέτε πόσον καλά ο νεαρός αυτός ρασοφόρος μανθάνει τα «ιερά γράμματα», αφού τον Βαλαάμ, τον μάντιν, που έζησε χίλια χρόνια προ Χριστού, τον κάνει Βαρλαάμ, τον αιρετικόν της 13ης μετά Χριστόν εκατονταετηρίδος... Και το κάτω-κάτω, κύριε, επέφερεν οιονεί αποστρέφων τον λόγον προς τον Ριζαρείτην, αφού δεν σ’ αρέσει, κύριε, η Θρησκεία και το ιερατικόν στάδιον, διατί φορείς ράσα, και διατί οι φιλόστοργοι γονείς σου σε στέλνουν να φοιτάς εις την Ριζάρειον; Έως πότε θα είμεθα αχαρακτήριστοι Γραικύλοι;».

ΠΗΓΗ: ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: Ο Δάσκαλός μας

https://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com/2011/12/blog-post_28.html

--------------------------------

Ἡ κάλτσα τῆς Νώενας (1907)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ ΑΘΗΝΑ 1985

Σελ. 193-194

https://www.papadiamantis.org/works/58-narration/381-04-31-h-kaltsa-ths-nwenas-1907

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - Ο ρόλος του Πατριαρχείου στην τουρκοκρατία

Απόσπασμα από μάθημα στο Μαράσλειο διδασκαλείο (6/5/1998).
(περισσότερα ηχητικά στο http://www.liantinis.org ) Κλείστε τον ήχο της σελίδας και ακούστε τον μεγάλο Δάσκαλο προσεκτικά. Από το YouTube - Το κανάλι του χρήστη LiantinisORG

Η απορία

Το 390 π.Χ. ο Ξενοφών συνέγραψε ένα σημαντικό έργο με τίτλο  ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ . Στο έργο αυτό αναδυκνύεται η οργάνωση και ο τρόπος διοίκησης και ανάπτυξης της οικονομίας με βάση τον γεωργικό τομέα. Εκεί εκφράζεται η άποψη πως η γεωργία συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη του όλου οικονομικού συστήματος. Στο έργο αυτό τονίζεται επίσης πως η γεωργία συμβάλλει εκτός  από την οικονομική ευημερία των ανθρώπων στην πνευματική ανάπτυξη και την ψυχική ευεξία των  ανθρώπων. Αναφέρει χαρακτηριστικά πως  «όταν όλα πάνε καλά στην γεωργία  όλες οι άλλες τέχνες ευημερούν, όταν όμως αναγκαστικά η γη μένει ακαλλιέργητη οι άλλες τέχνες παρακμάζουν και στη στεριά και στη θάλασσα».

Μία φράση του Δημήτρη Λιαντίνη από το έργο του ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ και η απορία που εκφράζει ο μεγάλος αυτός Έλληνας μοιάζει να είναι σαν συνέχεια της σκέψης του Ξενοφώντα. 

Αναφέρει χαρακτηριστικά.  «Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τις προσφωνήσεις Λογιότατε, Εντιμότατε, Σεβασμιότατε, Εξοχότατε, αφήνω εκείνο το δύσοσμο Μεγαλειότατε, δεν τις απεύθυνε ποτέ του κάποιος στο γεωργό, στο βοσκό, στο θαλασσινό, στο χτίστη. Και η απορία μου αυτή έγινε βαθύ σκοτάδι για μένα, όταν διάβασα γραμμένο στον Αιμίλιο του Ρουσσώ πως η ευγενικότερη απ όλες τις ανθρώπινες ασχολίες είναι η Γεωργική τέχνη».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 113

Του Σωτήρη ΣΑΛΗ  https://kavosnews.gr/

ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ

ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ είναι η πίστη που σχη­ματίζουμε στη διά­νοιά μας από τις εκ πλάνης σχη­ματισμένες ιδέες.

Αυτό σημαίνει ότι οι ψευδείς δοξασίες είναι εκείνο το νοητικό υπόβαθρο το οποίο μας εξωθεί σε εκδήλωση παθών και μας παρεμποδίζει να κατανοήσουμε ότι έχουμε πάθη ώστε να τα εξαλείψουμε.

Ο άνθρωπος γενικά κυριαρχείται από ψευδείς δοξασίες όταν διάγει μη φυσικό βίο και βρίσκεται σε σκοτεινό περι­βάλλον.

Οι ψευδείς δοξασίες συνήθως προέρχονται από θρησκευτικά ή πολιτικά ή κοινωνικά πιστεύω και καλλιεργούν και εκτρέφουν πάθη, ιδιαίτερα όπως ο εγωισμός.

Οι σημαντικότερες από τις ψευδείς δοξασίες είναι αυτές που προέρχονται από τα θρη­σκευτικά πιστεύω με τα οποία μας γαλουχούν από την παιδική ηλικία.

https://enneaetifotos.blogspot.com/

--------------------------------

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ

ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ 

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: ΣΩΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ HOMO EDUCANDUS - Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Κανείς δεν είναι πλούσιος αν είναι άκληρος και καμία δεν είναι ωραία όταν είναι ανόητη και κανένας δεν είναι χαρούμενος όταν είναι κακός.

Να ζεις με πλήθουσα γύρω σου τη σιωπή και τα λόγια σου, όταν χρειάζουνται, να πέφτουν μετρημένα σαν τις καμπάνες της Μεγάλης Παρασκευής...

Να γελάς όταν τα πράγματα γίνονται απότομα σοβαρά και στο βουβό σχήμα των προσώπων γράφεται μια πολύ μακρινή προσδοκία. Έτσι που να φαίνεται ότι υπάρχει το βάθος. Και να θλίβεσαι, όταν το γελοίο διατρέχοντας όλα τα στάδια έκφρασής του, φτάνει στο αδιέξοδο: ντρέπεται δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό του.

Να σέβεσαι ένα δέντρο περισσότερο από ένα βιβλίο. Ακόμη και όταν το τελευταίο είναι οι Ωδές του Κάλβου. Κι αν δεις ένα μικρό μυρμήγκι να τραβάει στη δουλειά του, είναι χρήσιμο να συλλογιστείς ότι το έργο που κάνει δεν είναι μικρότερο από μια σπουδαία αγόρευση του μεγάλου Βενιζέλου στη Βουλή.

Πάντα να τρως την ώρα που λησμόνησες πως πεινάς.

Γεννιόμαστε μέσα στην υποκρισία, μεγαλώνουμε μαζί της, την σπουδάζουμε με ζήλο, την διδάσκουμε με φανατισμό. Και όταν πεθαίνουμε, την αφήνουμε τρίτη Διαθήκη στα παιδιά μας.

Ο προσωκρατικός αιώνας, είναι η αψηλότερη στιγμή της ανθρώπινης συνείδησης.

Όταν κοιτάζεις τα βουνά -τον Ταύγετο, τον Ακροκόρινθο, το Δρίσκο- και κουβεντολογάς μαζί τους, να μην απορείς που δεν σου αποκρίνονται.  Η σιωπή τους είναι τα λόγια όλων εκείνων που τα κοίταξαν πριν από σένα.

Από την κλασσική Ελλάδα οι άνθρωποι πήραν όσα δεν κατάλαβαν.

Εάν o ευρωπαϊκός μηδενισμός σημαίνει την άρνηση και την παρακμή, τον εκφυλισμό, τη σήψη, τη φθορά, και την απαισιοδοξία, το πνεύμα του Νίτσε είναι σε όλα αυτά το ακριβώς αντί­θετο. Το γεγονός ότι του φόρτωσαν ο,τι ακριβώς δεν έχει, και ο,τι καταμήνυσε στους άλλους, πηγάζει από την ψυχολογία του κλέφτη, που φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Κανένας σοβαρός μελετητής του κλασικού κόσμου δεν θά 'χε να δείξει κάποιον άνθρωπο ή λαό που κλείστηκε στον λαβύρινθο της απελπισίας και πάλεψε τον Μινώταυρο του ανθρώπινου πόνου, ηρωικότερα και σεμνότερα από τους Έλληνες.

Οι πλούσιοι ποτέ δεν ρωτούν, αν αξίζουν εκείνο που κατέχουν. Οι πένηντες ποτέ δεν στοχάζουνται,  τι είναι εκείνο που ζητούν.

Η εικόνα της ταφής ενός ακαδημαϊκού με στεφάνια, επικήδειους, βιβλία συλλυπητηρίων κλπ, είναι διαφορετική από την εικόνα μιας μανιάτισσας που μοιρολογεί τον άντρα της. Η ευαισθησία του λαού είναι άλλο πράγμα από την υπεροψία των διανοουμένων.

Χωρίς λίγη ανταρσία στο αίσθημα, λίγη τρέλα στο μυαλό, λίγον ίλιγγον που φέρνουν τα κοφτερά βράχια και τα φωτερά μετέωρα, χωρίς κάποιους οραματικούς σπασμούς και μερικές ενδείξεις μοναχικού παραμιλητού, δεν είναι εύκολο να ξεμακρύνει κανείς από την πεπατημένη.

Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πως να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;

http://emmanouilpapas.blogspot.com/

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΝΟΗΣΗΣ

Για την Κίρκη ήρθε η ώρα, τώρα να γνωρίσει τον άντρα. Γυναίκα δαιμονική, γιατί 'ναι έξυπνη, ερωτεύεται και παραδίνεται στον Οδυσσέα, όπως η θεά Καλυψώ. Η Καλυψώ εκράτησε τον Οδυσσέα εφτά χρόνους στη σπηλιά της. Και έφτασε να του τάξει την αθανασία, αν αρνιότανε για το χατίρι της την Ιθάκη.

Ο Οδυσσέας δεν είναι λοστρόμος. Ο Οδυσσέας δεν είναι ο κυβερνήτης. Ο Οδυσσέας δεν είναι ο βασιλιάς. Ο Οδυσσέας είναι ο πιο έξυπνος άντρας.
Κι αυτό δε σημαίνει απλώς πολλά. Αυτό τα σημαίνει όλα.

Η Κίρκη είναι έξυπνη.
Γι' αυτό είναι τόσο έμορφη, ώστε να φαντάξει μάγισσα και μάγισσας παιδί. Γι' αυτό μαγεύει τ' άστρι και δεν περπατεί.
Αν δεν ήτανε έξυπνη η Κίρκη, δε θά 'τανε κι έμορφη.

Η εμορφιά είναι δύναμη νόησης. 
Η εμορφιά δεν είναι απλά καμπύλες, και χρώτας, και λίκνισμα, και λαιμός και μαλλιά.
Η εμορφιά είναι δαιμονική κυριαρχία στον περίγυρο από αιτίες απροσδιόριστες.
Είναι το «αμήχανον κάλλος» που λέει ο Πλάτων.

Κοιτάς μια γυναίκα στο δρόμο και γίνεσαι χάνος.
- Τι κινούμενο όραμα είναι ετούτο! φωνάζεις, και πέφτεις με το αμάξι στην κολόνα. Σταματάς, την κουβεντιάζεις λίγο κι όπου φύγει φύγει. Πέντε λεφτά σου άρκεσαν, για να βγάλεις από μέσα της το μοσχάρι και την όρνιθα.

Το ίδιο συμβαίνει και μ' έναν άντρα που έχει επιφάνεια, αλλά από μέσα του είναι στεκάμενο έλος.
- Τι Πατούχας μου βγήκε, μωρέ, ετούτος ο ολυμπιονίκης!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΓΚΕΜΜΑ, κεφ. ΤΑ ΚΑΤΑ ΚΙΡΚΗΝ