ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ. ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ (232-305)

Ο Πορφύριος ήταν Σύρος νεοπλατωνικός φιλόσοφος, που γεννήθηκε στην Τύρο του σημερινού Λιβάνου (232-305). O Πορφύριος, με πολλές φιλολογικές και θεολογικές πραγματείες στο ενεργητικό του, βαθύς γνώστης τόσο του Ευαγγελίου όσο και της Ιστορίας, αντλώντας επιχειρήματα από το οπλοστάσιο της νεοπλατωνικής σχολής αλλά και από την κοινή ανθρώπινη λογική, ασκεί ανελέητη κριτική στο πρόσωπο του Ιησού, τον οποίο θεωρεί ως έναν ασήμαντο Εβραίο, στους ευαγγελιστές που τους θεωρεί αμόρφωτους παραμυθάδες, στους αποστόλους Παύλο και Πέτρο -αδίστακτους τσαρλατάνους-, αλλά και στην χριστιανική θεολογία που την θεωρεί τελείως εσφαλμένη. Ο Πορφύριος ακούγοντας τον Ωριγένη να διδάσκει, είχε μελετήσει τις εβραϊκές γραφές, ιδιαίτερα τους προφήτες και τα χριστιανικά ευαγγέλια, και θεωρούσε πως τους έλειπε η φιλολογική ποιότητα και η φιλοσοφική εμβρίθεια. Γύρω στο 262, εντάχθηκε σε μια σχολή της Ρώμης την οποία διηύθυνε ο διάσημος νεοπλατωνικός δάσκαλος Πλωτίνος. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 270 περίπου. Και στη Σικελία, όπου βρέθηκε μετά τον θάνατο του Πλωτίνου, και στη Ρώμη όπου αργότερα επέστρεψε, ο Πορφύριος εκδήλωνε μια έντονη αντιπάθεια για τη λαϊκή θρησκεία και θεωρούσε τον Χριστιανισμό ως την πλέον ολέθρια μορφή της νόσου που είχε προσβάλει την αυτοκρατορία. Το έργο του Πορφύριου «Κατά χριστιανών», ήταν μια πολεμική πραγματεία που στόχευε στην ανασκευή των χριστιανικών θεωριών και την καταπολέμηση των ιουδαϊκής έμπνευσης δογμάτων που με φανατισμό και μισαλλοδοξία στρέφονταν κατά των ελληνιστικών φιλοσοφιών και του ελληνικού τρόπου. Το έργο του Πορφύριου καταδικάστηκε από την αυτοκρατορική εκκλησία και ρίχτηκε στην πυρά, το έτος 448. Σώζεται μόνο ένα μέρος του: Κυρίως τα αποσπάσματα που διατήρησε ο χριστιανός κληρικός Μακάριος Μάγνης στο έργο του «Αποκριτικός προς Έλληνας», αλλά και σκόρπιες μαρτυρίες. Λόγω της καταστροφής με επίσημο διάταγμα των έργων του φιλοσόφου, καθώς και όλων των απολογητών που περιείχαν αποσπάσματά του, το εν λόγω έργο αποτελεί μοναδικό μνημείο των έργων του Πορφύριου … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πηγή: http://www.pare-dose.net/?cat=2091&paged=6

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ (232-305) - ΟΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΡΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕ ΕΠΙΣΗΜΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΛΟΓΗΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΕΡΓΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ…
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΡΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ, ΤΟ ΕΤΟΣ 448. Σώζεται μόνο ένα μέρος του: Κυρίως τα αποσπάσματα που διατήρησε ο χριστιανός κληρικός Μακάριος Μάγνης στο έργο του «Αποκριτικός προς Έλληνας», αλλά και σκόρπιες μαρτυρίες.

Ο Πορφύριος ήταν Σύρος νεοπλατωνικός φιλόσοφος, που γεννήθηκε στην Τύρο του σημερινού Λιβάνου (232-305). O Πορφύριος, με πολλές φιλολογικές και θεολογικές πραγματείες στο ενεργητικό του, βαθύς γνώστης τόσο του Ευαγγελίου όσο και της Ιστορίας, αντλώντας επιχειρήματα από το οπλοστάσιο της νεοπλατωνικής σχολής αλλά και από την κοινή ανθρώπινη λογική, ασκεί ανελέητη κριτική στους ευαγγελιστές που τους θεωρεί αμόρφωτους παραμυθάδες, στους αποστόλους Παύλο και Πέτρο -αδίστακτους τσαρλατάνους-, αλλά και στην χριστιανική θεολογία που την θεωρεί τελείως εσφαλμένη.

Ο Πορφύριος ακούγοντας τον Ωριγένη να διδάσκει, είχε μελετήσει τις εβραϊκές γραφές, ιδιαίτερα τους προφήτες και τα χριστιανικά ευαγγέλια, και θεωρούσε πως τους έλειπε η φιλολογική ποιότητα και η φιλοσοφική εμβρίθεια. Γύρω στο 262, εντάχθηκε σε μια σχολή της Ρώμης την οποία διηύθυνε ο διάσημος νεοπλατωνικός δάσκαλος Πλωτίνος. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 270 περίπου. Και στη Σικελία, όπου βρέθηκε μετά τον θάνατο του Πλωτίνου, και στη Ρώμη όπου αργότερα επέστρεψε, ο Πορφύριος εκδήλωνε μια έντονη αντιπάθεια για τη λαϊκή θρησκεία και θεωρούσε τον Χριστιανισμό ως την πλέον ολέθρια μορφή της νόσου που είχε προσβάλει την αυτοκρατορία.

Το έργο του Πορφύριου «Κατά χριστιανών», ήταν μια πολεμική πραγματεία που στόχευε στην ανασκευή των χριστιανικών θεωριών και την καταπολέμηση των ιουδαϊκής έμπνευσης δογμάτων που με φανατισμό και μισαλλοδοξία στρέφονταν κατά των ελληνιστικών φιλοσοφιών και του ελληνικού τρόπου.

Απόσπασμα:
Τι εννοεί ο Παύλος λέγοντας ότι «παρέρχεται η μορφή του κόσμου τούτου»; Και πώς είναι δυνατόν, «οι έχοντες να είναι ωσάν να μην έχουν» και οι «χαίροντες ωσάν να μην χαίρουν» (Προς Κορινθίους Α΄ 7.30), και όλες οι υπόλοιπες μωρολογίες του να γίνουν πιστευτές; Γιατί, πώς μπορεί ο έχων να γίνει ως μη έχων; Και πώς να γίνει πιστευτός ο χαίρων που θα συμπεριφέρεται ως μη χαίρων; Κι ακόμα, πώς είναι δυνατόν να παρέλθει η μορφή του κόσμου ετούτου; Ποιος θα τον μεταβάλλει και για ποιον λόγο; Αν τον μετέβαλλε ο Δημιουργός, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι διαταράσσει μια σταθερή και ασφαλή τάξη. Αν, πάλι, μεταβάλλει το σχήμα του κόσμου προς το καλύτερο, κατηγορείται ότι δεν γνώριζε ποιο ήταν το κατάλληλο και πρέπον σχήμα του κόσμου όταν τον δημιουργούσε, και ότι του ’λειπε η ανώτερη σκέψη, με αποτέλεσμα να φτιάξει έναν κόσμο γεμάτον ατέλειες. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ξέρουμε ότι η φύση του κόσμου θα καταλήξει στο καλό, χάρη σε μετατροπές εκ των υστέρων; Και ποια θα είναι η ωφέλεια, αν μεταβληθεί η φυσική τάξη; Γιατί αν ο ορατός κόσμος είναι θλιβερός και αιτία για να λυπόμαστε, θα του τα ψάλλουμε για τα καλά του Δημιουργού και θα τον ζαλίσουμε με τις εύλογες επικρίσεις μας, ότι έχτισε ένα θλιβερό κόσμο που διαταράσσει τη λογική φυσική τάξη, και κατόπιν μετάνιωσε κι αποφάσισε να αλλάξει τα πάντα. Μπας κι είναι αυτός ο λόγος που ο Παύλος δασκαλεύει τους έχοντες να σκέφτονται ως μη έχοντες, αφού και ο Δημιουργός του κόσμου, ενώ τον έχει, είναι σα να μην τον έχει και γι’ αυτό πάει να του αλλάξει τη μορφή; Κι όποιον χαίρεται, του λέει να μη χαίρεται, γιατί ο Δημιουργός δεν χαίρεται βλέποντας το κομψό και λαμπρό δημιούργημα του, πόσο μάλλον που επειδή στεναχωριέται πολύ, πήρε απόφαση να το αλλάξει και να το μετατρέψει ολωσδιόλου. Ας της χαρίσουμε λοιπόν ένα συγκρατημένο γέλιο ετούτης της φρασούλας του Παύλου.

Ας δούμε άλλο ένα ανόητο και γεμάτο πλάνες σόφισμα (του Παύλου), όπου ισχυρίζεται ότι, «Εμείς που θα βρισκόμαστε ακόμα ζωντανοί κατά την έλευση του Κυρίου, δεν θα προηγηθούμε των νεκρών· διότι ο ίδιος ο Κύριος με παράγγελμα, με φωνή αρχαγγέλου και υπό τον ήχο σάλπιγγας Θεού, θα κατέβει από τον ουρανό και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι. Στη συνέχεια, εμείς οι ζώντες, ταυτόχρονα με τους νεκρούς θα αρπαχτούμε μέσα σ’ ένα σύννεφο, ώστε να συναντηθούμε με τον Κύριο στον αέρα· έτσι θα βρεθούμε πλάι στον Κύριο για πάντα.» (Προς Θεσσαλονικείς 4.15-17).

Αυτό το κυριολεκτικά ουρανομήκες, ψηλοκρεμαστό και υπερμέγεθες ψεύδος, ξεπερνά σε μπόι κάθε άλλο. Ακόμα και σε ζώο να το ξεφουρνίσεις, αυτό σε απάντηση θ’ αρχίσει να βελάζει και να κράζει δυνατά, άπαξ και καταλάβει ότι γίνεται λόγος για ανθρώπους με σάρκα και οστά ιπτάμενους σαν τα πουλιά ή πιασμένους από ένα σύννεφο! Πόση ματαιοδοξία κρύβει όλος αυτός ο θόρυβος, για ζωντανά πλάσματα που μ’ όλο το βάρος του σώματός τους αποκτούν φυσικές ιδιότητες πουλιών με φτερά και διασχίζουν τον αέρα θαρρείς και ταξιδεύουν σε θάλασσα, έχοντας για όχημα τα σύννεφα! Μα και να μπορούσε να γίνει αυτό, θα ήταν τερατώδες και ξένο προς τους νόμους της φύσης. Γιατί η δημιουργός φύση από την αρχή ακόμα όρισε για τα πλάσματα της χώρους που να τους αρμόζουν και κατάλληλους τόπους διαμονής· τη θάλασσα για κείνα που ζουν μες στο νερό, τη στεριά για τα χερσαία, τον αέρα για τα πτηνά και τον αιθέρα για τα ουράνια σώματα. Ένα απ’ αυτά αν βγάλεις από τον τόπο διαμονής του, θα αφανιστεί μόλις βρεθεί σε ξένο χώρο. Ένα πλάσμα του νερού αν θελήσεις να το βάλεις με το ζόρι να ζήσει στη στεριά, το δίχως άλλο θα ψοφήσει· ένα στεριανό ζώο αν το βουτήξεις μες στο νερό θα πνιγεί· και το πουλί δεν θα αντέξει αν του στερήσεις τον αέρα· κι ένα ουράνιο σώμα δεν μπορείς να το μετατρέψεις σε γήινο. Ποτέ μέχρι τώρα η ενεργός δράση του Θείου Λόγου δεν το διέπραξε ούτε και πρόκειται να το πράξει, παρ’ όλο που ο Θείος Λόγος έχει τη δύναμη να αλλάζει τη μοίρα των πλασμάτων. Γιατί οι πράξεις κι η θέλησή του δεν καθορίζονται από το τι μπορεί, αλλά είναι σύμφωνες με τη διατήρηση της αρμονίας και τη διαφύλαξη της φυσικής τάξης του κόσμου. Ούτε, λοιπόν, τη στεριά, δεν θα την κάμει πλόιμη, αν βέβαια δεχτούμε ότι το μπορεί κάτι τέτοιο, ούτε τη θάλασσα τέτοια που να οργώνεται και να καλλιεργείται, ούτε την αρετή, όσο και να μπορείς δεν πρόκειται να τη μετατρέψει σε κακία και αντιστρόφως, ούτε στον άνθρωπο πρόκειται να δώσει τα μέσα να γίνει πτηνό, ούτε θα φέρει τον ουρανό με τ’ άστρα και τη γη τα πάνω κάτω. Είναι λοιπόν ανόητο το να λες ότι οι άνθρωποι θα αρπαχτούν στον αέρα. Μα εκεί που το ψέμα του Παύλου γίνεται καταφανές, είναι όταν λέει, «Εμείς οι ζωντανοί». Πέρασαν τριακόσια χρόνια από τότε που το είπε, και κανείς πουθενά, ούτε ο Παύλος ούτε κανείς άλλος δεν αναλήφθηκε στους ουρανούς. Αλλά ας αφήσουμε να τις σκεπάσει η σιωπή τούτες τις ανόητες κουβέντες του Παύλου.

Αξίζει να μνημονεύσουμε εκείνο που είπε ο Ματθαίος -θαρρείς και ζούσε πίσω από τον κόσμο, κλειδαμπαρωμένος μέσα σε κανένα μύλο: «Και θα κηρυχθεί», είπε, «το ευαγγέλιο της βασιλείας σ’ ολόκληρο τον κόσμο, και τότε θα έρθει το τέλος» (Ματθαίος 24.14). Να όμως που το ευαγγέλιο έχει ακουστεί ως και στο τελευταίο σοκάκι της οικουμένης, και οι πάντες, στα πέρατα του κόσμου έχουν λάβει γνώση· όμως δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, ούτε και θα έρθει ποτέ.

Ας δούμε κι εκείνα που ειπώθηκαν (από τον Θεό) στον Παύλο: «Ο κύριος παρουσιάστηκε νύχτα στον Παύλο μέσα από ένα όραμα και του είπε: «‘Μη φοβάσαι, μίλα ελεύθερα γιατί είμαι εγώ στο πλευρό σου, και κανείς δεν πρόκειται να σου επιτεθεί και να σε βλάψει»». Και μόλις συλλαμβάνεται στη Ρώμη, αποκεφαλίζεται ο πνευματώδης αυτός άνθρωπος, που έλεγε ότι «θα κρίνουμε τους αγγέλους»… Μα και ο Πέτρος, που είχε αναλάβει την εξουσία να βόσκει τα αρνιά (Ιωάννης. 21. 17), καρφώθηκε πάνω στον σταυρό και ανασκολοπίστηκε. Κι άλλοι ομοϊδεάτες τους είτε κάηκαν είτε καταδικάστηκαν και έχασαν τη ζωή τους. Όμως αυτά δεν είναι άξια να θεωρούνται θέλημα του Θεού, ούτε καν ενός ανθρώπου ευσεβούς, το να τιμωρείται απάνθρωπα ένα τέτοιο πλήθος για χάρη του και για την πίστη σ’ αυτόν, και να μην φανερώνεται αναστημένος όπως τον προσδοκούν.

Μπορεί κανείς να εντοπίσει κι άλλη μία ασαφή φράση του Ιησού· εκεί όπου λέει: «Προσέξτε μη σας παραπλανήσει κανείς. Γιατί πολλοί θα παρουσιαστούν μιλώντας επ’ ονόματι μου και θα πουν «εγώ είμαι ο Χριστός», και θα παραπλανήσουν πολλούς» (Ματθαίος 24.4-5). Ιδού: Πέρασαν τριακόσια τόσα χρόνια και πουθενά δεν φάνηκε κανείς. Μήπως θα ισχυριστείτε ότι μιλούσε για τον Απολλώνιο Τυανέα, τον άνθρωπο εκείνο που είχε για κόσμημά του τη φιλοσοφία; Γιατί άλλον δεν έχει να βρείτε. Μόνο που ο Ιησούς δεν μιλά για έναν αλλά για πολλούς: «Θα εμφανιστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα παραπλανήσουν πολύ κόσμο». (Ματθαίος 24.14).

Χάριν αφθονίας, ας αναφερθεί και κείνο που έχει πει ο Πέτρος στην Αποκάλυψή του (ΙΔ). Περιγράφει πώς θα κριθεί και ο ουρανός ταυτόχρονα με τη γη: «Την ημέρα της κρίσεως», λέει, «η γη θα παρουσιάσει τους πάντες (ζώντες και νεκρούς) στον Θεό, και θα κριθεί μαζί με τον ουρανό που την περιέχει». Κανείς δεν είναι τόσο αγράμματος και ανόητος ώστε να μην ξέρει πως τα γήινα πράγματα υπόκεινται σε αναστατώσεις κι ότι δεν είναι στη φύση τους η διατήρηση της ευταξίας αλλά τα διακρίνει η αστάθεια· αντιθέτως, στα ουράνια επικρατεί αιώνια τάξη που δεν μεταβάλλεται ποτέ ούτε κατά το ελάχιστο, ούτε και πρόκειται ποτέ να μεταβληθεί, γιατί η τάξη ετούτη είναι ένα τέλειο δημιούργημα του Θεού. Ως εκ τούτου, είναι αδύνατο να αποσυντεθούν οι δυνάμεις που συνέχουν τα μέρη εκείνα του σύμπαντος που αξιώθηκαν ένα ανώτερο πεπρωμένο, και που τα στεριώνουν νόμοι θεϊκοί και αμόλυντοι. Άλλωστε, για ποιο λόγο να κριθεί ο ουρανός; Ποιαν αμαρτία έκανε που κάποτε θα φανερωθεί, ο ουρανός που εξ αρχής διατηρεί την τάξη που όρισε ως κατάλληλη ο Θεός και αιωνίως παραμένει αμετάβλητος; Ως προς τι θα μπορούσε κανείς να διαβάλει τον ουρανό, ρητορεύοντας προς τον δημιουργό, ότι πρέπει κι ο ουρανός να περάσει από κρίση -θαρρείς και θα τις ανεχτεί ο κριτής τις αλλόκοτες αιτιάσεις ενάντια στο θαυμαστό και μέγα έργο του.

Και αμέσως παρακάτω, με περισσή ασέβεια ισχυρίζεται: «Και θα λιώσει η δύναμη του ουρανού και θα τυλιχθεί ο ουρανός σαν βιβλίο· κι όλα τα άστρα θα πέσουν όπως πέφτουν τα αμπελόφυλλα και τα φύλλα της συκιάς». Μα και του Ιησού η καυχησιολογία είναι αλλόκοτα αλαζονική και τερατωδώς ψευδολογική: «Ο ουρανός κι η γη θα παρέλθουν, τα λόγια μου όμως δεν θα παρέλθουν». Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι θα βρίσκαν τόπο να σταθούν οι λόγοι του Ιησού, αν δεν υπήρχαν πια η γη κι ο ουρανός; Κι έπειτα, αν ο Ιησούς έκανε τον ουρανό να καταπέσει, δεν θα διέφερε από τον χειρότερο βέβηλο που σκοτώνει τα ίδια του τα παιδιά· το ομολογεί κι ο ίδιος ο «υιός» ότι ο Θεός είναι πατέρας του ουρανού και της γης: «Πατέρα, κύριε του ουρανού και της γης» (Ματθαίος 11.25). Αλλά κι ο Ιωάννης ο βαπτιστής εξυμνεί τον ουρανό· από αυτόν, λέει, μας έρχονται τα θεία χαρίσματα: «Κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αν δεν του έχει δοθεί εξ ουρανού» (Ιωάννης 3.27). Και οι προφήτες λέγουν ότι ο ουρανός είναι η άγια κατοικία του Θεού: «Από την άγια κατοικία σου, στρέψε το βλέμμα σου και ευλόγησε τον λαό σου τον Ισραήλ» (Δευτερονόμιο 26.15). Αν λοιπόν, «παρέλθει» ο ουρανός, που μας τον αναφέρουν για τόσο σπουδαίο και μέγα, πού θα βρίσκεται στο εξής ο θρόνος του κυβερνήτη του; Αφού, όπως λέει, «Θρόνος μου είναι ο ουρανός και υποπόδιον των ποδιών μου η γη» και αν χαθεί κι η γη, τι θα ‘χει για υποπόδιο; Αυτά όσον αφορά στην «παρέλευση» του ουρανού και της γης…

Διαβάστε περισσότερα: Πορφύριος: Κατά χριστιανών | Πάρε-Δώσε 

ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΜΕΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕ, ή ΠΟΙΟΣ ΔΙΩΞΕ ΠΟΙΟΝ

ΟΙ «ΠΑΡΑΒΟΛΑΝΟΙ»

Όπως επισημαίνει ο Γερμανός φιλόσοφος Σποπενχάουερ: “οι πολυθεϊστικές θρησκείες είναι συνήθως ανεκτικές όταν βρεθούν αντιμέτωπες με άλλες θρησκείες. Είναι από την ίδια τη φύση τους ότι ο κόσμος κατοικείται από μυριάδες θεότητες και είναι δεδομένο λοιπόν ότι άλλοι άνθρωποι έχουν άλλους Θεούς. Η θρησκευτική αδιαλλαξία είναι καθαρά γνώρισμα του μονοθεϊσμού”. Είναι με άλλα λόγια γνώρισμα των λεγόμενων “Αβρααμικών θρησκειών” τις μόνες πρωτόγονες, άκαμπτες και αδιάλλακτες, χωρίς περιθώρια εξέλιξης και χωρίς την διαλλακτικότητα και ευελιξία των παγανιστικών θρησκειών.

Βέβαια οι Χριστιανοί, μας έχουν εμποτίσει με χίλια μύρια ψέματα για τους διωγμούς που έγιναν εναντίον τους από διάφορους εθνικούς Ρωμαίους αυτοκράτορες κι έχουν χαλκεύσει ποικίλες εντυπωσιακές ιστορίες για μάρτυρες, βασανιστήρια και άγρια θηρία που τους κατασπαράσσουν για την πίστη τους, θέλοντας να αλώσουν με τη φρίκη και τον αποτροπιασμό γι’ αυτές τις ακρότητες τις ψυχές των απλών ανθρώπων, ώστε να τους καταστήσουν ευκολότερα προσήλυτους στις απόψεις τους. Και αποσιωπούν βέβαια και συγκαλύπτουν τις δικές τους θηριωδίες και ακρότητες. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν έγιναν πραγματικά διώξεις εναντίον τους στη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων. Οι διώξεις αυτές ήσαν σποραδικές και εντοπισμένες και εξαρτώνταν από το πολιτικό κλίμα και τη διάθεση του κάθε αυτοκράτορα. Δεν έγιναν ποτέ από μισαλλοδοξία προς τη θρησκεία τους, αλλά για τα καμώματά τους και τα έργα τους (μυστικές συνεδριάσεις και τελετουργίες τους, στις οποίες κατηγορούνταν ότι γίνονταν διάφορα πράγματα) και βασικά για την ασέβειά τους προς τους πατρώους θεούς, οι οποίοι εγγυώνταν την ασφάλεια και ευημερία της αυτοκρατορίας και στους οποίους αυτοί αρνούνταν να θυσιάσουν (σ.σ.: κυρίως λόγω άρνησης στρατεύσεως στον ρωμαικό στρατό).

Ο Ρωμαίος ιστορικός Σουετόνιος τους αποκαλεί "μια κατηγορία ατόμων που επιδίδονταν σε μια νέα και κακόβουλη δεισιδαιμονία", ενώ ο νεοπλατωνικός Πορφύριος αναρωτιέται πώς μπορούσαν “να είναι τόσο ασεβείς και άθεοι που να έχουν αποστατήσει από τα έθιμα των προγόνων τους μέσα από τα οποία διατηρείται κάθε έθνος και πολιτεία”.

Οι περισσότερες συστηματικές διώξεις των Χριστιανών από τις ρωμαϊκές αρχές συνέβησαν μέσα στην χρονική περίοδο (249-251 και 303-311). Την περίοδο μάλιστα 303-311 ήταν περιοδικές και περιορισμένες. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (243-316) που θεωρείται από τους ισχυρότερους διώκτες τους, ήταν αρχικά ανεκτικός στη θρησκεία τους. Είναι γεγονός πάντως ότι το 303 εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο την απαγόρευε και αρκετοί τότε Χριστιανοί εκτελέστηκαν και δημεύθηκε η περιουσία τους, Όσον αναφορά τώρα τον Νέρωνα, που υποτίθεται ότι έβαλε ο ίδιος τη μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη το 64 και κατηγόρησε τους Χριστιανούς γι’ αυτό και τους εδίωξε, στην πραγματικότητα αυτός εκτέλεσε μερικούς αποδεδειγμένους εμπρηστές Χριστιανούς! Οι γενικά εχθρικοί προς το Νέρωνα ιστορικοί Τάκιτος και Σουετόνιος θεωρούν δίκαιες αυτές τις διώξεις και βέβαια δεν αποδίδουν τη πυρκαγιά σε αυτόν, αλλά στους ίδιους τους Χριστιανούς, και την τιμωρία των εμπρηστών γι’ αυτή καθεαυτή την πράξη τους και όχι για τη θρησκεία τους ή για την “πίστη” τους (Διαβάστε: ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΡΩΜΗ; Ο ΝΕΡΩΝΑΣ ή Ο ΠΑΥΛΟΣ;).

Από τους 54 αυτοκράτορες που κυβέρνησαν την αυτοκρατορία μεταξύ του 30 και του 311, μόνο καμιά δωδεκαριά από αυτούς δίωξαν μεμονωμένα τους Χριστιανούς.

Αντίθετα, οι διωγμοί που εξαπέλυσαν οι ίδιοι Χριστιανοί εναντίον της Αρχαίας θρησκείας και Φιλοσοφίας, όταν απέκτησαν δύναμη, ήταν εκτεταμένοι, άγριοι, αποτρόπαιοι και ανηλεείς, με σκοπό την πλήρη εξόντωση και αφανισμό των “ειδωλολατρών” ή ακόμα των “αιρετικών”, και διήρκεσαν δεκαεπτά αιώνες! Διάφοροι μάλιστα “άγιοι” ή “πατέρες” τους βάλθηκαν να δικαιολογήσουν θεολογικά αυτούς τους διωγμούς, τα εγκλήματα και τις δολοφονίες με τη διάσωση, υποτίθεται, με αυτόν τον τρόπο των ψυχών των “αιρετικών” και “απίστων” (που διαφορετικά θα ήταν καταδικασμένοι να περάσουν την αιωνιότητα στην κόλαση) ή για τη σωτηρία των ψυχών των ευσεβών χριστιανών που κινδύνευαν να παρασυρθούν από τις ολέθριες διδασκαλίες τους και να απολέσουν έτσι την αιώνια σωτηρία! Με άλλα λόγια μια ύστατη υποκρισία και φιλαυτία: σε σκοτώνω, αφού έτσι κι αλλιώς είσαι μεταφυσικά καταδικασμένος και δεν υπάρχει καμιά σωτηρία για σένα και δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα με το να ζεις, για να μην με παρασύρεις και γίνω κι εγώ σαν εσένα και χάσω έτσι τη δική μου σωτηρία!

Ο Ερνέστ Ρενάν είναι κατηγορηματικός: Μπορούμε να ψάξουμε μάταια ολόκληρο το ρωμαϊκό νόμο πριν τον Κωνσταντίνο για μια μοναδική έστω παράγραφο ενάντια στην ελευθερία της σκέψης. Η ιστορία της αυτοκρατορικής κυβέρνησης δεν παρέχει κανένα παράδειγμα μιας δίωξης εξ’ αιτίας της αποδοχής ενός αφηρημένου δόγματος.

Από την άλλη μεριά η περίοδος 96-180, από το θάνατο δηλαδή του Διομητιανού μέχρι την άνοδο του στο θρόνο του Κόμοδου, χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο ιστορικό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Εδουάρδο Γκιμπόν σα μια εποχής ειρήνης, ακμής και ευτυχίας. Αυτή ακριβώς την περίοδο οι χριστιανοί δημιούργησαν τις Γραφές τους και έκαναν τις πρώτες κατακτήσεις τους στο φτωχό και αμόρφωτο πληθυσμό. Κατανοούμε λοιπόν πολύ καλά πόσο ψεύτικος είναι ο ισχυρισμός τους ότι ήλθαν δήθεν για να εξιλεώσουν την ανθρωπότητα από το διανοητικό σκοτάδι και την ηθική διαφθορά, όταν αυτοί ήταν στην πραγματικότητα που προκάλεσαν την παρακμή του πολιτισμού και τη βύθισή του στα ζοφερά σκοτάδια του Μεσαίωνα!

Όσο τώρα για το συνολικό αριθμό των μαρτύρων τους από τους διωγμούς των εθνικών εναντίον τους, μια έρευνα έχει δείξει ότι αυτοί ανέρχονται περίπου στους 3000, με τους 1500 να έχουν συμβεί κατά τους τρεις πρώτους αιώνες. Με άλλα λόγια τα συνολικά θύματά τους ήταν όσα περίπου τα θύματα των εθνικών, εβραίων ή αιρετικών στο διάστημα μιας μέρας ή έστω ενός μηνός κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας της “Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας” εναντίον τους! Ποιος τελικά λοιπόν δίωξε ποιον; Μάλλον μας κοροϊδεύουν!

Όταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί διακινδύνευαν να διωχθούν, μιλούσαν με θέρμη για θρησκευτική ανοχή και ανεξιθρησκεία. Όταν όμως ανήλθαν στην εξουσία, τον τέταρτο αιώνα, ξέχασαν αμέσως όλες αυτές τις προτροπές τους και εξαπέλυσαν μια δριμεία και ανελέητη επίθεση εναντίον όλων των υπολοίπων θρησκειών της αυτοκρατορίας. Ακολουθώντας τις προτροπές των μισαλλόδοξων και μνησίκακων επισκόπων και κληρικών τους, ρίχθηκαν με θρησκευτικό μένος και φρενίτιδα εναντίον των αρχαίων ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών ισοπεδώνοντας και καταστρέφοντας τα πάντα.

Ο φιλόσοφος και ρήτορας Λιβάνιος στο έργο του “Υπέρ Ιερών”, το “Κύκνειο Άσμα του Θνήσκοντος Ελληνισμού”, όπως έχει χαρακτηρισθεί από τον Εμμανουήλ Ροΐδη, το οποίο απέστειλε στον κωφεύοντα αυτοκράτορα Θεοδόσιο ζητώντας δικαιοσύνη γι’ αυτούς τους διωγμούς, αναγράφει το 386: «...Bεβαίως εσύ ο ίδιος (Θεοδόσιος) δεν διέταξες να κλείσουν τα ιερά, ούτε απαγόρευσες την είσοδο στους ναούς ούτε το ιερόν πυρ των ναών ούτε το λιβάνι ούτε τις προσφορές άλλων θυμιαμάτων σε ναούς και βωμούς, όμως οι μαυροφορεμένοι αυτοί που τρώνε περισσότερο και από τους ελέφαντες και κατεβάζοντας αμέτρητα ποτήρια παρενοχλούν όσους συνοδεύουν το ποτό τους τραγουδώντας, αυτοί που συγκαλύπτουν τις επιδόσεις τους στο φαγοπότι με μια τεχνητή χλωμάδα του προσώπου τους' αυτοί, ω βασιλιά, και ενώ ο νόμος είναι σε ισχύ, ορμούν πάνω στα ιερά κρατώντας ξύλα και πέτρες και σίδερα, και μερικές φορές χωρίς αυτά, με γυμνά χέρια και πόδια. Ακολουθεί η "Μυσών λεία" (ο,τιδήποτε μπορεί να ληστευθεί ατιμώρητα), το "κατέβασμα" της οροφής, η κατεδάφιση των τοίχων, το σπάσιμο των αγαλμάτων, το αναποδογύρισμα των βωμών ' και οι (πολυθεϊστές) ιερείς πρέπει να σωπαίνουν ή να πεθαίνουν' και αφού (οι μαυροφόροι) κατεδαφίσουν ένα (ιερό), προχωρούν στα δεύτερα και τρίτα ιερά και τρόπαια επί τροπαίων στοιβάζουν, ενάντια στο νόμο.

Τέτοια τολμούνται και μέσα στις πόλεις, περισσότερο όμως στους αγρούς. Και είναι πολλοί οι κάθε φορά επιτιθέμενοι και μετά τα μύρια κακά το διασκορπισμένο πλήθος συγκεντρώνεται και ζητούν λόγο ο ένας του άλλου, για το τι έπραξαν, και θεωρούν ντροπή το να μην έχουν διαπράξει τα μέγιστα αδικήματα. Ξεχύνονται στους αγρούς σαν χείμαρροι και μαζί με τα ιερά, ερημώνουν και τους αγρούς. Διότι όταν ένας αγρός στερηθεί το ναό του, αυτός τυφλώνεται και κείται και πεθαίνει. Τα ιερά, βασιλιά, είναι η ψυχή των αγρών, τους πρωτοέδωσαν ζωή και δια πολλών γενεών αφέθηκαν στους τωρινούς (ανθρώπους)…..

Τέτοιο αντίκτυπο έχουν στις μεγάλες υποθέσεις του κράτους οι βιαιότητες που αποτολμούν ενάντια στον κόσμο της υπαίθρου οι άνθρωποι αυτοί που ισχυρίζονται ότι πολεμούν τα ιερά. Όμως ο πόλεμός τους είναι γι' αυτούς πηγή εισοδήματος, διότι αρπάζουν όχι μόνον ο,τι βρίσκεται μέσα στους ναούς, αλλά και τα υπάρχοντα των ταλαιπώρων αγροτών, την παραγωγή τους και τα ζώα. Και αποχωρούν τελικώς οι εισβολείς κουβαλώντας τα υπάρχοντα των πολιορκημένων. Σε εκείνους δεν αρκούν αυτά, αλλά σφετερίζονται και ξένη γη λέγοντας ότι η γη του τάδε γεωργού είναι περιουσία του ιερού (συνεπώς μπορούν να την κλέψουν μαζί με τα λάφυρα από το ιερό), και με αυτον τον τρόπο πολλοί έχουν χάσει πατρικές περιουσίες, με ψευδείς τίτλους. Από τα δεινά των άλλων, καλοπερνούν αυτοί, που ισχυρίζονται ότι νηστεύοντας, λατρεύουν τον θεό τους. Εαν κάποιοι από τα θύματά τους πάνε στην πόλη και βρουν τον "ποιμένα", - έτσι αποκαλούνται κάποιοι άνθρωποι όχι και τόσο αγαθοί -, και κλαίγοντας του διηγηθούν όσα έπαθαν, ο "ποιμένας" αυτός επαινεί τους κακοποιούς, και ξαποστέλνει τους παθόντες λέγοντάς τους ότι είναι κερδισμένοι που δεν έπαθαν χειρότερα.

Και όμως, βασιλιά, δικοί σου υπήκοοι είναι και αυτοί και σου είναι πιο χρήσιμοι από τους άλλους που εγκληματούν σε βάρος τους, όσο πιο χρήσιμος είναι ένας εργαζόμενος από έναν άεργο. Αυτοί είναι οι μέλισσες, ενώ εκείνοι οι κηφήνες. Και όταν ακούν ότι σε κάποιο αγρό υπάρχει κάτι που να μπορούν να αρπάξουν, άμεσα κατηγορούν τον κτηματία ότι κάνει θυσίες και άλλα κακά, και ότι πρέπει να γίνει ένοπλη επέμβαση, και νάσου καταφθάνουν οι σωφρονιστές, αυτό το όνομα ("σωφρονισμός") δίδουν στις "ληστείες", αν και λίγα είπα. Ο ληστής προσπαθεί να ξεφύγει αρνούμενος την πράξη του και αν τον πεις "ληστή", θα το θεωρήσει προσβολή. Ενώ αυτοί, υπερηφανεύονται και καμαρώνουν για τα κατορθώματά τους και τα διηγούνται σε όσους δεν τα γνωρίζουν, και επί πλέον έχουν την αξίωση να ανταμειφθούν γι' αυτά....»

Την ποιότητα ή ηθικό ανάστημα των χριστιανών επισκόπων ή “ποιμένων” την κατανοούμε άμεσα από το παραπάνω απόσπασμα του Λιβάνιου.

Ο “άγιος” Ιερώνυμος εξορκίζει τον τέταρτο αιώνα τους Χριστιανούς να κατευθύνουν το μίσος τους ακόμα και εναντίον των συγγενών τους: «Εάν ο πατέρας σου κείται κάτω στο κατώφλι, εάν η μητέρα σου αποκαλύπτει στα μάτια σου το στήθος που σε βύζαξε, ποδοπάτησε το άψυχο σώμα του πατέρα σου, ποδοπάτησε το στήθος της μητέρας σου και με μάτια στεγνά και ξηρά, πέταξε προς τον Κύριο που σε καλεί!» Ακατανόητη μισαλλοδοξία και ακρότητα, βασικό γνώρισμα του φανατισμού…

Όλοι οι σοβαροί μελετητές της ιστορίας αναγνωρίζουν ότι η επικράτηση τελικά του Χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εγκαινίασε μια εποχή διανοητικής συσκότισης και σκλαβιάς που οδήγησε στην τυραννία και στην Ιερά Εξέταση.

Όπως επισημαίνει ο Draper: "αυτός ακολούθησε μια πορεία που προσδιόρισε ολόκληρη τη μελλοντική σταδιοδρομία του και έγινε ένας φραγμός για τη διανοητική πρόοδο της Ευρώπης για περισσότερα από χίλια χρόνια (John William Draper -Ιστορία της Διανοητικής Εξέλιξης στην Ευρώπη).

Πηγή.

ΣΤΗΝ ΑΧΛΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρεται στον Άτλαντα, στον οποίο έδωσε η τύχη τα μέρη, που είναι δίπλα στον ωκεανό. Ο Άτλαντας ονόμασε τους κατοίκους των τόπων εκείνων Ατλαντίους και το ψηλότερο βουνό του τόπου ονόμασε Άτλαντα. Τελειοποίησε την αστρολογία, αφού υπήρξε ο πρώτος που έμαθε στους ανθρώπους τη θεωρία της σφαιρικότητας του Σύμπαντος. Ο Άτλαντας έκανε πολλά παιδιά, μα ο Έσπερος διακρίθηκε για την δικαιοσύνη, την ευσέβεια και τη μεγάλη φιλανθρωπία του. Επίσης ο (Διόδωρος Σικ.) μας λέγει: «Υπάρξαι δ’Ατλαντί και θυγατέρας επτά, τας κοινώς μεν από του πατρός καλουμένας Ατλαντίδας, ιδία δ’ εκάστην ονομαζομένην Μαίαν, Ηλέκτραν, Ταυγέτην, Στερόπην, Μερόπην, Αλκυόνην και τελευταίαν Κελαινώ. Ταύτας δε μιγείσας τοις επιφανεστάτοις ήρωσι και θεοίς αρχηγούς καταστήναι του πλείστου γένους των ανθρώπων, τεκούσας τους δι ‘αρετήν θεούς και ήρωας ονομασθέντας, οίον την πρεσβυτάτην Μαίαν Διί μιγείσαν Ερμήν τεκνώσαι, πολλών ευρετήν γενόμενον τοις ανθρώποις παραπλησίως δε και τας άλλας Ατλαντίδας γεννήσαι παίδας επιφανείς, ων τους μεν εθνών, τους δε πόλεων γενέσθαι κτίστας».
Οι Ατλάντιοι, όμως, στη συνέχεια (οι επόμενες γενεές) στράφηκαν στην δοξασία του Κρόνου (η ασέβεια και η πλεονεξία διέκρινε τους Ατλάντιους την εποχή εκείνη του κατακλυσμού και της καταστροφής της ηπείρου τους). Οι άνομοι και ασεβείς Ατλάντιοι εισέβαλαν στη Μεσόγειο για να υποδουλώσουν τους ευεργέτες τους Έλληνες και ν’ αρπάξουν την υπόλοιπη Γνώση και τα Μεγάλα Μυστικά της Ζωής και του Σύμπαντος («Την Ουρανίαν οδόν», που αναφέρουν ο Ερμότιμος και ο Μέλισσος απ’ την Σάμο). Οι Ατλάντιοι γεμάτοι αλαζονεία και υπεροψία ξεσηκώθηκαν εναντίον της Αθήνας και ένας καταστρεπτικός πόλεμος έγινε μεταξύ των δύο πλευρών (αφού χρησιμοποιήθηκαν «υπερόπλα») με αποτέλεσμα ένα φοβερό κατακλυσμό, τρομερούς σεισμούς  κλπ. Μερικοί από τους Ατλάντιους διέφυγαν της πέραν του Ατλαντικού ηπείρου, δηλαδή της αμερικανικής, αφού προειδοποιήθηκαν από συνετούς ιερείς της Ατλαντίδας. Υπάρχουν φυλές Ινδιάνων στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική, οι οποίοι θεωρούν πως είναι απόγονοι των Ατλάντων. Όπως συνέβη και με τους περίφημους Τελχίνες της Ρόδου, οι οποίοι έσωσαν πολλές ζωές στην Αιγηίδα, πηγαίνοντας στην Αίγυπτο.
Ο Απολλώνιος Μόλων στο έργο του μας αναφέρει για τον «κακό λαό» των Ατλαντίων, ο οποίος, αφού κατήργησε την πατρώα θρησκεία, λάτρευε τον «Λίθινο Όφι», ονομαζόταν «Λαός του Πύθωνος» και οδήγησε στον ηθικό ξεπεσμό τους κατοίκους της Ατλαντίδας, ξεκίνησε δε την εκστρατεία προς υποδούλωση των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών της Μεσογείου με τα γνωστά πλέον αποτελέσματα. Από την τρομερή εκείνη καταστροφή σώθηκαν ορισμένοι απ’ τους Έλληνες, που ήταν ευσεβείς και προνοητικοί, όπως σώθηκαν και άλλοι άνθρωποι, που διεκπεραιώθηκαν απέναντι στην Εσπερία (Αμερική), κάποιοι στην ασιατική ήπειρο, ενώ εκείνοι που διασώθηκαν απ’ το «Λαό του Πύθωνος» (στο παρελθόν ο Απόλλων είχε φονεύσει τον Πύθωνα) κατά την εισβολή των Ατλαντίων στη Μεσόγειο αιχμαλωτίστηκαν απ’ τους Αιγύπτιους, οι οποίοι ήταν πιστοί σύμμαχοι των Ελλήνων. Ο Πορφύριος ο Τύριος στο έργο του μας πληροφορεί για τους «άνομους, ασεβείς και υπερήφανους Ατλάντιους», που αιχμαλωτίστηκαν απ’ τους Αιγυπτίους, ότι με την πάροδο των αιώνων οι Ατλάντιοι εκείνοι (του Πύθωνος) απέκτησαν κάποια δικαιώματα κι ελευθερίες, αλλά δεν λησμόνησαν πως ήταν μοχθηροί κι εκδικητικοί, με αποτέλεσμα να σκέφτονται πώς να εκδικηθούν τους Αιγύπτιους και τους Έλληνες, που τους κατανίκησαν σ’ εκείνο τον φοβερό πόλεμο. Κάποτε δε έφτασαν στο σημείο να ενωθούν μέσω επιμειξιών με άλλους, που βρίσκονταν στην Αίγυπτο και ήταν ληστές, λεπροί κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονούν αξιωματούχους και Ιερείς των Αιγυπτίων κλπ., έως ότου αποφασίστηκε η εκδίωξη τους από την Αίγυπτο… Αυτά μας λέει ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος ο Τύριος, ένας από τους τελευταίους Αρχαίους Έλληνες Σοφούς. Sirius5

Ο Ιάμβλιχος και η Νεοπλατωνική Φιλοσοφία

Ο Ιάμβλιχος (250 - 325) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατεύθυνση που ακολούθησε η νεώτερη νεοπλατωνική φιλοσοφία. Ήταν επίσης ο βιογράφος του Πυθαγόρα και μυστικιστής, φιλόσοφος και μαθηματικός. Έζησε σε μια ταραγμένη εποχή, μια περίοδο κατά την οποία ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμικός πλησιάζει στο τέλος του.

[σ.σ.: Μια εποχή που ο συνεχιστής του o Πρόκλος αργότερα είχε να αντιμετωπίσει την πνευματική παρακμή τον σκοταδισμό και την υποδούλωση της ελευθερίας της σκέψης που επικρατούσε εκείνη την εποχή στην Αθήνα.

Ο νεοπλατωνισμός στην πόλη της Αθηνάς, κατά τα έτη 431 – 485, με εντατικές προσπάθειες, από ανάγκη να κοινοποιήσει με εκατοντάδες κείμενα και διεξοδικές αναλύσεις την θρησκεία των Ελλήνων, ανέλαβε τον ρόλο του θεματοφύλακα σε οδό διασώσεως από την εισαγόμενη θρησκεία που επέβαλε με την βία το κράτος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). Μια εποχή που οι νεοπλατωνικοί, ειδικά της αθηναϊκής σχολής, όχι αδίκως χαρακτήριζαν ως «εποχή της μεγάλης σύγχυσης».]

Τη μεταβατική αυτή περίοδο εμφανίζεται το φιλοσοφικό ρεύμα των νεοπλατωνικών. Με επίκεντρο αρχικά την Αλεξάνδρεια, οι νεοπλατωνιστές εργάστηκαν με στόχο να συνθέσουν τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Μυστηρίων σε ένα ενιαίο σύστημα, αναζωογονώντας την ψυχή του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η διδασκαλία τους διαδόθηκε στη Ρώμη και άλλες ρωμαϊκές μητροπόλεις, διαμορφώνοντας τρεις ιδιαίτερες σχολές: την Αλεξανδρινή, όπου διακρίνονται κυρίως ο Πλωτίνος και ο Πορφύριος, την Αθηναϊκή, με κύριο εκπρόσωπο τον Πρόκλο και τη Συριακή, με κορυφαίο τον Ιάμβλιχο.

Ο Ιάμβλιχος αρχικά μελέτησε το νεοπλατωνισμό κοντά στον Ανατόλιο τον περιπατητικό, έναν από τους πρώτους μαθητές του Πορφύριου και κατόπιν δίπλα στον ίδιο τον Πορφύριο, τον κορυφαίο μαθητή του Πλωτίνου, τον οποίο διαδέχτηκε στη θέση του διαδόχου της Νεοπλατωνικής Σχολής. Νωρίτερα όμως είχε ιδρύσει δική του σχολή στη Συρία, όπου η φήμη του προσέλκυσε πλήθος μαθητών από όλες τις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Στη σχολή του ο Ιάμβλιχος δεν περιορίστηκε στο να επαναλαμβάνει απλώς τις διδασκαλίες των προκατόχων του. Επεξεργάστηκε και συστηματοποίησε τον νεοπλατωνισμό του Πλωτίνου, έργο για το οποίο θεωρείται ο πρώτος σχολαστικός φιλόσοφος στην ιστορία. Κυρίως, όμως, εμπλούτισε το διανοητικό αυτό σύστημα με πληθώρα στοιχείων από τα Μυστήρια.

Δεν είναι γνωστό πότε ή πώς ακριβώς πέθανε ο Ιάμβλιχος. Πιθανώς έφυγε από τη ζωή γύρω στο 330, λίγο μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και λίγο πριν ο χριστιανισμός γίνει η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Από τους πολυπληθείς μαθητές του ξεχωρίζουν ο Σώπατρος ο Απαμεύς και ο Αιδέσιος, που τον διαδέχτηκε στη διεύθυνση της συριακής σχολής, καθώς και ο μαθητής του Αιδέσιου, Μάξιμος ο Εφέσιος, δάσκαλος του αυτοκράτορα Ιουλιανού. Ο επιφανέστερος, όμως, συνεχιστής του Ιάμβλιχου είναι ο Πρόκλος, διάδοχος της αθηναϊκής σχολής.

https://el.wikipedia.org , https://commons.wikimedia.org

------------------------------------

Ο Ιάμβλιχος και η ξεχωριστή του φύση

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ 

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΣΩΠΑΤΡΟΥ 

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Ένας από τους μύθους της νεοελληνικής ιδεολογίας είναι η περιβόητη «συνέχεια» αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και βυζαντινού χριστιανισμού. Όμως τέτοια συνέχεια δεν υπήρξε, αλλά αντιθέτως μεταξύ των δύο κόσμων υπήρξε ρήγμα, τομή, χάσμα.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον βυζαντινό χριστιανισμό είναι η αντιπαλότητα και η εχθρότητα κατά του αρχαιοελληνικού πολιτισμού σε όλες τις εκφράσεις του. Το εκπληκτικό όμως εν προκειμένω είναι το γεγονός πως το Βυζάντιο δεν υπέταξε τους Έλληνες και τους Εθνικούς μετά από πόλεμο, ούτε άλλωστε αυτοί εξεγέρθηκαν εναντίον του. Όμως η βυζαντινή αυτοκρατορική και εκκλησιαστική εξουσία τούς έχρισε αυθαιρέτως και δογματικώς αντιπάλους και εχθρούς επειδή ήταν αντιπρόσωποι ενός διαφορετικού πολιτισμού και κόσμου, οι οποίοι ήταν εντελώς ξένοι προς την αντίληψή τους. Η χριστιανική ιδεολογία της μοναδικής αλήθειας και της μοναδικής θρησκείας δεν είχε τις έννοιες της ανεκτικότητας, του ανθρωπισμού και της ελευθερίας, δεν μπόρεσε να ανεχθεί την πνευματική διαφορά και πολιτισμική δύναμη του ελληνικού πολιτισμού. Το γεγονός αυτό και μόνο αρκεί για να χαρακτηρίσει τη συμπεριφορά του βυζαντινού εξουσιαστικού χριστιανισμού ως βάρβαρη.

Οι ίδιοι οι Βυζαντινοί χριστιανοί είναι ειλικρινείς, και το δηλώνουν σαφώς και ευθαρσώς: η αρχαιοελληνική παιδεία δεν αποτελεί συνέχεια της δικής τους, αλλά είναι κάτι το ξένο γι’ αυτούς, κάτι το εξωτερικό (ἔξωθεν ἢ θύραθεν). Είναι όμως αναγκασμένοι να την αντιμετωπίζουν αφ’ενός, διότι είναι η μοναδική παιδεία που υπάρχει και από αυτήν μαθαίνουν γράμματα και, αφ’ετέρου, τη χρησιμοποιούν ως εργαλείο, ως θεραπαινίδα της θεολογίας, αφυδατωμένη από τα ουσιαστικά μηνύματα της ισότητας, της ελευθερίας, της αμφισβήτησης, της πολιτικής δικαιοσύνης, της φιλοσοφικής διερώτησης, της πολιτικής συμμετοχής και της δημοκρατίας.

Όμως όχι μόνο οι χριστιανοί είναι εχθρικοί κατά των Ελλήνων και της ελληνικής κουλτούρας, αλλά και οι Έλληνες, οι Εθνικοί, καταφέρονταν κατά των χριστιανών και της θρησκείας τους. Η αντίθεση αυτή των Ελλήνων και των Εθνικών εν γένει στη χριστιανική κουλτούρα είναι μία πτυχή που σπανίως αναφέρεται. Ήδη ο εκλεκτικός φιλόσοφος Κέλσος το 178 μ.Χ. με το έργο του «Αληθής λόγος» θεωρεί το χριστιανικό δόγμα προϊόν βάρβαρης και απολίτιστης σκέψεως. Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος, που ζούσε την άνοδο της χριστιανικής θρησκείας τον 3ο αιώνα μ.Χ., στο δεκαπεντάτομο έργο του «Κατά Χριστιανών», έγραφε πως μόνο άρρωστες ψυχές είχαν την ανάγκη του χριστιανισμού.

Επίσης, ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός (361-363 μ.Χ.) άσκησε κριτική στον χριστιανισμό και προσπάθησε να επαναφέρει την αρχαιοελληνική θρησκεία. Ο Εθνικός Λιβάνιος (314-393 μ.Χ.), διδάσκαλος στην Αντιόχεια του Ιουλιανού, του Αμμιανού Μαρκελίνου και των χριστιανών θεολόγων Βασιλείου και Ιωάννη, ήταν αντίθετος με τη δογματική σκέψη του χριστιανισμού. Περίπου δύο αιώνες μετά, ο Δαμάσκιος, στη «Φιλόσοφο Ιστορία» του αντιμετωπίζει τον χριστιανισμό ως ένα από τα συμπτώματα της γενικής παρακμής σε μια εποχή μεγάλης βίας. Ο Δαμάσκιος ήταν ο τελευταίος σχολάρχης της πλατωνικής Ακαδημίας, όταν το 529 μ.Χ. την έκλεισε ο χριστιανός Βυζαντινός αυτοκράτωρ Ιουστινιανός, και κατέφυγε με άλλους φιλοσόφους στην αυλή του Πέρση ηγεμόνα.

Δεν υπήρξε λοιπόν καμία συνέχεια, παρά χάσμα και άβυσσος μεταξύ των δύο περιόδων. Τον μύθο της «συνέχειας» κατασκεύασαν εκ των υστέρων οι νεοέλληνες χριστιανοί εθνικιστές για να συγκαλύψουν την ιστορική αλήθεια και για να εξωραΐσουν την Εκκλησία από τον αρνητικό και υπονομευτικό ρόλο της κατά την Επανάσταση του 1821.

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου Δρ Φιλοσοφίας. 
Απόσπασμα από το βιβλίο του «Μύθοι και πραγματικότητα για το Βυζάντιο», εκδ. Εξάρχεια, 2014.

http://www.efsyn.gr/?p=217140

Σιμπλίκιος

ΕΙΚΟΝΑ: Σχολιασμός του Αριστοτέλη De caelo από τον Σιμπλίκιο της Κιλικίας (6ος αιώνας). Το χειρόγραφο αυτό υπογράφεται από έναν πρώην ιδιοκτήτη, τον Καρδινάλιο Βησσαρίωνα, του οποίου το νοικοκυριό στη Ρώμη ήταν σημαντικό κέντρο ελληνικών σπουδών. Αντιγράφηκε τον 14ο αιώνα.

Σιμπλίκιος. Νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 6ου αιώνα, μέλος της Πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα και σημαντικότατος σχολιαστής έργων του Αριστοτέλη. Προερχόμενος από την Κιλικία, σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και στη Αθήνα κοντά στον Αμμώνιο του Ερμείου και τον Δαμάσκιο.

Όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός το 529, απαγόρεψε σε όσους δασκάλους της επικράτειας του δεν είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό «την ανοσίαν Ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι», ο Σιμπλίκιος, πιστός στις αρχές και τις ιδέες του, έμεινε ως το 532 σε αξιοπρεπή απομόνωση ασχολούμενος κυρίως με τη σύνταξη ενός ερμηνευτικού υπομνήματος στο Εγχειρίδιον του Επικτήτου. Το 532 ακολούθησε έξι από τους συνεργάτες του ακαδημαϊκούς στο ταξίδι του τους στην Περσία, ελπίζοντας, όπως και εκείνοι ότι εκεί θα βρισκόταν φιλόξενη στέγη για την Ελληνική Φιλοσοφία, αλλά ήδη τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Αθήνα μαζί τους με γενική την απογοήτευση, την οποία μετρίαζε κάποια εγγύηση προσωπικής ασφάλειας, με τη μεσολάβηση του Πέρση μονάρχη Χοσρόη Α΄ στον Ιουστινιανό.

Ο Σιμπλίκιος, εκτός από το «Εγχειρίδιον» του Επικτήτου, συνέγραψε υπομνήματα στα «Στοιχεία» του Ευκλείδη, καθώς και στα έργα του Αριστοτέλη «Φυσικά», «Κατηγορίες», «Περί ψυχής» και «Περί ουρανού», όπου επιχειρείται η εναρμόνιση των διδασκαλιών του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στα κύρια σημεία τους. Μέσα από τα έργα του διασώθηκε ένα μεγάλο πλήθος αποσπασμάτων των Φυσικών ή «Προσωκρατικών» Φιλοσόφων.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.

-----------------

Η ιδέα περί υπάρξεως πολλών "κόσμων" μέσα σε επάλληλους "ουρανούς" αποτελεί μια παλαιότερη προσωκρατική άποψη. Όπως αναφέρουν  ο Σιμπλίκιος και ο Αυγουστίνος, ο Αναξίμανδρος διατύπωνε την αυτή άποψη:
[Σιμπλίκιος, εις Φυσ. 24, 17]... (ο Αναξιμένης πίστευε ότι) κάποια άλλη ουσία είναι το άπειρο, από την οποία έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν σ' αυτούς.....

[Σιμπλίκιος, εις Φυσικά 157, 9]...Το ότι υπαινίσσεται (ο Αναξαγόρας) έναν άλλο κόσμο πλάι στο δικό μας φαίνεται από τη φράση "όπως ακριβώς εμείς", που τη χρησιμοποιεί επανειλημμένα. Και ότι δεν θεωρεί αυτόν τον άλλο κόσμο έναν αισθητό κόσμο που προηγήθηκε χρονικά από το δικό μας φαίνεται από τα λόγια "από τα οποία μαζεύουν τα καλύτερα στα σπίτια τους και τα χρησιμοποιούν". Γιατί δεν είπε χρησιμοποιούσαν, αλλά χρησιμοποιούν.....
Η πλήρης όμως φυσική τεκμηρίωση και περιγραφή ενός Σύμπαντος το οποίο περιλαμβάνει και περικλείει έναν άπειρο αριθμό αισθητών κόσμων έγινε από τους ατομικούς φιλοσόφους και ιδιαίτερα από τον Δημόκριτο.

Όπως μας πληροφορεί ο Σιμπλίκιος, στο «Σχόλιά στο Περί Ουρανού» του Αριστοτέλους (7.468.21-469.30), «Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν, ότι ένας αρμονικός ήχος παράγεται από την κίνηση των Ουρανίων Σωμάτων, και το συνελογίζονταν αυτό επιστημονικώς από την αναλογία των αποστάσεών τους• πράγματι όχι μόνον οι αναλογίες των αποστάσεων μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, και Αφροδίτης και Ερμού, αλλά επίσης και των άλλων αστέρων, ανεκαλύφθησαν απ’ αυτούς».

Ο Σιμπλίκιος, ένας νεοπλατωνιστής φιλόσοφος του 6^ου αιώνα, παραθέτει το μοναδικό σωζόμενο απόσπασμα του Αναξίμανδρου στο έργο του Εις Φυσικά. «Ο Αναξίμανδρος είπε ότι αρχή των όντων είναι το άπειρο από το οποίο έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν. Και απ' όπου προέρχεται η γένεση των όντων εκεί ακριβώς συντελείται και η διάλυση τους σύμφωνα με την ανάγκη, γιατί τιμωρούνται και επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου».

Κυριότεροι των Νεο-Πλατωνιστών ήταν οι: Πλωτίνος, Πορφύριος, Ιάμβλιχος, Πλούταρχος ο Αθηναίος, Πρόκλος, Μαρίνος, Ισίδωρος, Στοβαίος, Δαμάσκιος, Σιμπλίκιος, Σαλλούστιος, Θέων ο Αλεξανδρεύς, Υπατία, Συνέσιος, Ιεροκλής, Λογγίνος.

Οι τελευταίοι φιλόσοφοι οποίοι ακολούθησαν τον Δαμάσκιο στην αναζήτηση ελεύθερης έκφρασης στην Περσία:

«ου πολλώ γαρ έμπροσθεν Δαμάσκιος ο Σύρος και Σιμπλίκιος ο Κίλιξ Ευλάμιός τε ο Φρύξ και Πρισκιανός ο Λυδός Ερμείας τε και Διογένης οι εκ Φοινίκης και Ισίδωρος ο Γαζαίος» Σιμπλίκιος ο Κίλιξ, Ευλάμιος ο Φρυξ, Πρισκιανός ο Λυδός, Ερμείας εκ Φοινίκης, Διογένης εκ Φοινίκης, Ισίδωρος ο Γαζαίος.

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

Η Αόρατη Ψυχή στο Φως των Ελευσινίων Μυστηρίων

ΕΙΚΟΝΑ: Άγαλμα της Περσεφόνης -310, Αρχαιολογικού Μουσείου Άμφισσας nationalarchive.culture.gr

Η Μυστική Οδός της Ψυχής προς την Πνευματική Γέννηση στα Ελευσίνια Μυστήρια

Η ψυχή του ανθρώπου στα Ελευσίνια Μυστήρια συμβολίζεται από την Περσεφόνη και είναι ουσιαστικά κάτι πνευματικό. Η αληθινή της κατοικία βρίσκεται στους ανώτερους κόσμους, όπου, απαλλαγμένη από τα δεσμά της υλικής μορφής και των υλικών εννοιών, λέγεται ότι είναι πραγματικά ζωντανή και αυτοεκφράζεται.

Για τους Ελευσίνιους φιλοσόφους, η μόνη αληθινή γέννηση ήταν αυτή της πνευματικής ψυχής του ανθρώπου που αναδύεται από τη μήτρα της σαρκικής του φύσης.

Όπως ο Νάρκισσος, κοιτάζοντας τον εαυτό του στο νερό (οι Αρχαίοι χρησιμοποιούσαν αυτό το κινητό στοιχείο για να συμβολίσουν το παροδικό, ψευδαισθησιακό, υλικό σύμπαν) έχασε τη ζωή του προσπαθώντας να αγκαλιάσει μια αντανάκλαση, έτσι και ο άνθρωπος, κοιτάζοντας στον καθρέφτη της Φύσης και αποδεχόμενος ως πραγματικό του εαυτό αυτόν που βλέπει να αντανακλάται, χάνει την ευκαιρία που του προσφέρει η φυσική ζωή να ξεδιπλώσει τον αθάνατο, αόρατο Εαυτό του.

Ένας Αρχαίος μυημένος είπε κάποτε ότι οι ζωντανοί κυβερνώνται από τους νεκρούς. Μόνο όσοι ήταν εξοικειωμένοι με την Ελευσίνια αντίληψη της ζωής μπορούσαν να καταλάβουν αυτή τη δήλωση. Σημαίνει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν κυβερνάται από τα ζωντανά πνεύματά τους αλλά από τις προηγούμενες (επομένως νεκρές) ζωικές προσωπικότητές τους. Η μετενσάρκωση διδάσκονταν σε αυτά τα Μυστήρια (σ.σ.: και όπως είπε η μεγάλη Αλτάνη, δεν νοούνται Ελευσίνια Μυστήρια χωρίς την Μετενσάρκωση).

Από τα διαθέσιμα αρχεία, μια σειρά από παράξενα και φαινομενικά υπερφυσικά φαινόμενα συνόδευαν τις τελετουργίες. Πολλοί μυημένοι ισχυρίζονται ότι έχουν δει τους ίδιους τους ζωντανούς θεούς. Αν αυτό ήταν αποτέλεσμα θρησκευτικής έκστασης ή της πραγματικής συνεργασίας αόρατων δυνάμεων με τους ορατούς ιερείς θα παραμείνει μυστήριο.

Ο Απουλήιος ο επιλεγόμενος Πλατωνικός φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας, περιγράφει αυτό που κατά πάσα πιθανότητα είναι η μύησή του στα Ελευσίνια Μυστήρια:

«Πλησίασα στα όρια του θανάτου και, αφού πάτησα το κατώφλι της Περσεφόνης, επέστρεψα, παρασυρόμενος από όλα τα στοιχεία της φύσης. Τα μεσάνυχτα είδα τον ήλιο να λάμπει με ένα λαμπρό φως. Και προφανώς πλησίασα τους επάνω και τους κάτω θεούς και τους λάτρεψα από κοντά.»

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος λέει: "O Θεός, όντας μια φωτεινή αρχή, που κατοικεί στη μέση της πιο λεπτής φωτιάς, παραμένει για πάντα αόρατος στα μάτια εκείνων που δεν υψώνουν τον εαυτό τους πάνω από την υλική ζωή”.

bibliotecapleyades.net

---------------------------------

Αναρτήσεις με θέμα: Ελευσίνια Μυστήρια

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.

Σημείωση: όπου βλέπετε τα σύμβολα (1),(2) κτλ σημαίνει οτι υπάρχουν σημειώσεις στο κάτω μέρος της σελίδας σχετικά με τις φράσεις-λέξεις που βρίσκοντε πισω απο τα σύμβολα.
Η πηγή της παρούσης αναρτήσεως είναι οι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...

Τα παρακάτω στοιχεία αφορούν αποκλειστικά τους Έλληνες και τους Εθνικούς της ανατολικής αυτοκρατορίας (Nova Roma του Boσπόρου) και δεν περιλαμβάνουν τις σφαγές και τις καταστροφές που υπέστησαν από την χριστιανική εξουσία άλλοι λαοί όπως οι Κέλτες, οι Ρωμαίοι και λοιποί δυτικοί Εθνικοί.

324 μ.Χ. (1) Μετά την εξόντωση του ανταγωνιστή του Λικίνιου, ο ρωμαίος αυτοκράτορας Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος, αρχίζει την συστηματική καταστροφή των ελληνικών ιερών. Λεηλατεί το περίφημο Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος στην Ιωνία, και θανατώνει με φρικτά βασανιστήρια όλους τους ιερείς.

326 μ.Χ. Ο Κωνσταντίνος με την προτροπή της φανατικά χριστιανής μητέρας του Ελένης καταστρέφει εκ θεμελίων το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αίγες της Κιλικίας

330 μ.Χ. Ο Κωνσταντίνος κλέβει όλους τους θησαυρούς και τα αγάλματα που βρίσκονται εντός των ελληνικών Ιερών για να διακοσμήσει την Nova Roma ( Κωνσταντινούπολη) (2). Τον ίδιο χρόνο ο χριστιανικός όχλος συνεπικουρούμενος από τη μισαλλόδοξη χριστιανική εκκλησία καιει στο Bayeux το ιερό του Βελλενού-Απόλλωνος και λυντσάρει τους Ιερείς του.

335 μ.Χ. Ο Κωνσταντίνος καταστρέφει δεκάδες ιερούς εθνικούς ναούς σε Μικρά Ασία και Παλαιστίνη ενώ διατάζει την ΣΤΑΥΡΩΣΗ όλων των ¨μάγων και μάντεων¨ ( με αυτούς τους χαρακτηρισμούς οι αμόρφωτοι και μισέλληνες χριστιανοί εννοούσαν όλους τους επιστήμονες, φιλόσοφους, ιερείς…….). Τότε είναι που μαρτύρησε και ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος ο Α. Ακολουθούν καταστροφές ελληνικών ναών και στη θέση τους κτίζονται χριστιανικές εκκλησίες

337 μ.Χ. Είναι το έτος που ο Κωνσταντίνος από τους πρώτους καταστροφείς του ελληνικού πνεύματος, παιδοκτόνος και συζυγοκτόνος (3), πεθαίνει ενώ λίγο πριν είχε βαπτιστεί χριστιανός. Η εκκλησία για το “θεάρεστο” έργο του, τον ανακηρύσσει “Άγιο” και “Ισαπόστολο”, όπως επίσης και την μητέρα του Ελένη ως “Αγία”.

341 μ.Χ. Ο Αυτοκράτωρ Κωνστάντιος Θέτει εκτός νόμου το “Ελληνίζειν” και την παραδοσιακή μαντική. Πολλοί Έλληνες είτε εκτελούνται , είτε φυλακίζονται

346 μ.Χ. Μεγάλης κλίμακας διωγμοί εναντίον των εθνικών ( Ελλήνων και μη) της Κωνσταντινούπολης . Ο ρήτωρ, φιλόσοφος και συγγραφέας Λιβάνιος κατηγορείται ως μάγος και εξορίζεται .

353 μ.Χ. Με διάταγμα ο Κωνστάντιος απαγορεύει την λατρεία και την προσφορά θυσιάσματος στους εθνικούς δια ποινής θανάτου.

354 μ.Χ. Με νέο διάταγμα ο Κωνστάντιος απαγορεύει την λειτουργία των εθνικών και ελληνικών ιερών και διατάζει το κλείσιμο τους. Οι ιεροί ναοί των Ελλήνων και των άλλων εθνικών λατρειών ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΙΚΕΣ ΛΕΣΧΕΣ. Οι εθνικοί ιερείς εκτελούνται. Καινούριο αυτοκρατορικό διάταγμα διατάζει την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΝΑΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ. Αρχίζουν οι πρώτες πυρπολήσεις βιβλιοθηκών (4) σε πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας. Χριστιανοί ασβεστοπαραγωγοί κατασκευάζουν ασβεστοκάμινους δίπλα σε ελληνικούς ναούς. ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΑΩΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΣΒΕΣΤΗΣ

357 μ.Χ. Ο Κωνστάντιος απαγορεύει δια νόμου όλες τις μεθόδους μαντείας

359 μ.Χ. Στην Σκυθόπολη της Συρίας οργανώνονται από τους χριστιανούς τα πρώτα στρατόπεδά θανάτου της ιστορίας. Εκεί συγκεντρώνονται οι συλληφθέντες Εθνικοί από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας. Τα βασανιστήρια και οι εκτελέσεις είναι σε καθημερινή βάση.

361 μ.Χ. Ίσως ο μεγαλύτερος Ελληνολάτρης της ιστορίας ανεβαίνει στον θρόνο. Ο Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός (5) μια από της τραγικότερες και εκπληκτικότερες μορφές της ιστορίας. Αμέσως παύει κάθε είδος διωγμός ενάντια στους εθνικούς. Θεσμοθετεί απόλυτη ανεξιθρησκία και επιδιορθώνει όσους από τους ελληνικούς ναούς δεν είχαν ολοκληρωτικά καταστραφεί από τους χριστιανούς . Θέλοντας κάθε άνθρωπος να έχει την δυνατότητα να ακολουθεί ελεύθερα το θρησκευτικό του μονοπάτι επιδιώκει ακόμα και την αναστήλωση του ναού του Σολομώντα.

363 μ.Χ. Δολοφονείται (6) πισώπλατα από οπαδό της θρησκείας της “αγάπης” ο Ελληνολάτρης αυτοκράτορας Ιουλιανός κατά την διάρκεια μάχης με τους Πέρσες

364 μ.Χ. Ο αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάζει την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αντιόχειας. ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΦΥΣΙΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ, ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ.

365 μ.Χ. Απαγορεύεται στους εθνικούς αξιωματικούς να διατάζουν χριστιανούς στρατιώτες.

370 μ.Χ. Ο αυτοκράτωρ Βάλεντος διατάζει μεγάλο διωγμό κατά των Ελλήνων. ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΤΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΓΕΙΑΣ !!!!! ενώ ο φιλόσοφος Σιμωνίδης καίγεται στην πηρά, ο φιλόσοφος Μάξιμος ύστερα από φρικτά βασανιστήρια αποκεφαλίζεται, οι ιερείς Πατρίκιος και Ιλάριος εκτελούνται ενώ χιλιάδες άλλοι εθνικοί επώνυμοι και μη φυλακίζονται ή εκτελούνται.

372 μ.Χ. Ο ανθέλληνας Βάλεντος διατάζει τους κυβερνήτες της Μικράς Ασίας να ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥΣ

373 μ.Χ. Νέα απαγόρευση όλων των μορφών μαντείας. Αρχίζει η χρήση του όρου “pagani”(7) (δηλαδή κάτοικος της υπαίθρου ) υποτιμητικά για τους Ελληνές και τους λοιπούς Εθνικούς.

375 μ.Χ. Ο ναός του Ασκληπιού στην Επίδαυρο κλείνετε από τους χριστιανούς

380 μ.Χ. Ο φανατικός ισπανός(8) ανθέλληνας Θεοδόσιος ο Α΄(ο αποκαλούμενος και Μέγας από τους χριστιανούς ). Ορίζει επίσημη και ΜΟΝΑΔΙΚΗ θρησκεία του κράτους τον χριστιανισμό και κηρύσσει εκτός νόμου κάθε άλλη λατρεία. Όποιος δεν είναι χριστιανός χαρακτηρίζεται ως σιχαμερός, αιρετικός, μωρός και τυφλός και απειλούνται με επουράνια και επί γης τιμωρία (βλέπε Κώδιξ Θεοδοσίου). Δίνει εξουσιοδότηση στον επίσκοπο Μεδιολάνου Αμβρόσιο να καταστρέψει όλους τους ναούς των Εθνικών. Χριστιανοί ιερείς καθοδηγούν τον χριστιανικό όχλο ενάντια στον ναό της Δήμητράς στην Ελευσίνα καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους και προσπαθούν να λιντσάρουν τους Ιεροφάντες των Ελευσίνιων Μυστηρίων Νεστόριο και Πρίσκο (9)

381 μ.Χ. Μια επιστροφή στις αρχαίες λατρείες αρχίζει να παρατηρείται στην αυτοκρατορία με μαζικές αποκηρύξεις της θρησκείας του γιαχβέ και του ναζωραίου. ο “Μέγας” και “Άγιος” Θεοδόσιος βλέποντας την επιστροφή πολλών χριστιανών στις πατρώες λατρείες με διάταγμα του στερεί τα πολιτικά δικαιώματα όλων των χριστιανών που επιστρέφουν στης παραδοσιακές λατρείες. Σε όλη την ανατολική αυτοκρατορία ναοί και βιβλιοθήκες(10)γκρεμίζονται και καίγονται. Με νέο διάταγμα του ο Θεοδόσιος απαγορεύει ακόμα και την απλή επίσκεψη στους ελληνικούς και εθνικούς ναούς. Στην Κωνσταντινούπολη ο ναός της Θεάς Αφροδίτης μετατρέπεται από τους “ευσεβείς” χριστιανούς σε πορνείο ενώ της Θεάς Αρτέμιδος και του Θεού Ήλιου σε στάβλους

382 μ.Χ. Το hellelu-jah ( το γνωστό αλληλούια) εντάσσεται στις χριστιανικές τελετές. Θα ενδιαφέρει τον αναγνώστη να μάθει ότι η φράση αυτή στα εβραικά σημαίνει “Δόξα τω Γιαχωβά ” ΚΑΙ ΗΤΑΝ Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ.

384 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος διορίζει Ύπαρχο Ανατολής τον Ματέριο Κυνήγιο και τον διατάζει να συνεργαστεί με τους τοπικούς χριστιανούς επίσκοπους στην καταστροφή των ελληνικών και εθνικών ναών σε νότια Ελλάδα και Μικρά Ασία καθώς και την καταστροφή και το κάψιμό όλων των ελληνικών βιβλίων.

385-388 μ.Χ. Ο Μάτερνος Κυνήγιος ακολουθούμενος από χιλιάδες φανατικούς μοναχούς περιδιαβαίνει την ελληνική ύπαιθρο καίγοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα του. Εκατοντάδες ελληνικοί ναοί και βιβλιοθήκες ισοπεδώνονται και καίγονται από τους οπαδούς της θρησκείας της “αγάπης”. Χιλιάδες Έλληνες και Εθνικοί από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας καταλήγουν στα στρατόπεδα θανάτου της Σκυθοπόλεως.

389 μ.Χ. Όλες οι μέθοδοι χρονολόγησης πέραν της χριστιανικής καταργούνται δια νόμου.

390 μ.Χ. Ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος εξαπολύει μέγα διωγμό κατά των Ελλήνων και των Εθνικών της περιοχής. Καταστρέφει σχεδόν όλους τους μη-χριστιανικούς ναούς της Αλεξάνδρειας εκτός του Σεραπείου και των ναών της Ίσιδος (όχι φυσικά λόγο κάποιου είδους σεβασμού αλλά λόγο του πολυάριθμου των Ισιδιστών της περιοχής). Οι μισαλλόδοξοι εβραιοχριστιανοί θέλοντας να εξευτελίσουν τα Ιερά των Εθνικών ανεβάζουν σε γαϊδούρια ιερά σκεύη και αγάλματα και τα περιφέρουν στην πόλη. Η φαιδρή αυτή πράξη οδηγεί σε εξέγερση των Εθνικών. Ο χριστιανός Γότθος στρατηγός Βοθέριχος αρχηγός των Βυζαντινής φρουράς(11) της Θεσσαλονίκης προσπαθεί με την βία να επιβάλλει την θρησκεία του Ναζωραίου στους Έλληνες της πόλης. Οι Έλληνες εξεγείρονταί και σκοτώνουν πολλούς αξιωματικούς και στρατιώτες της φρουράς. Ο Θεοδόσιος μαθαίνοντας τα συμβάντα καλεί τους κάτοικούς της Θεσσαλονίκης στον ιππόδρομο δήθεν να παρακολουθήσουν ιπποδρομίες. Μέσα σε τρεις ώρες ο Θεοδόσιος με την βοήθεια των εκχριστιανισμένων Γότθων ΣΦΑΖΟΥΝ 7000 ΕΛΛΗΝΕΣ (ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ 15000) ΕΠΕΙΔΗ ΕΜΜΕΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΥ ΘΕΟΥ ΤΗΣ “ΑΓΑΠΗΣ”. Σε μια προσπάθεια να ηρεμίσουν τα πνεύματα η χριστιανική εκκλησιά καταδικάζει την πράξη του Θεοδοσίου ενώ βέβαια στην συνέχεια τον ανακηρύσσει Μέγα και Άγιο.

391 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος με νέο του έδικτο απαγορεύει εκτός από την απλή επίσκεψη σε εθνικούς ναούς ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ. Επίσης απαγορεύει την ελληνική γλώσσα και καθιερώνει την λατινική γλώσσα ως την επίσημη της αυτοκρατορίας. Νέοι διωγμοί και σφαγές των Εθνικών. Νέα εξέγερση των Εθνικών στην Αλεξάνδρεια που οχυρώνονται στο Σεράπειο(12). Μέσα στον ναό βρίσκονται τα τελευταία διασωθέντα έργα από την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Με την λήξη της πολιορκίας ο ναός καίγεται και φυσικά τα βιβλία –τι άλλο- καίγονται.

392 μ.Χ. Νέο έδικτο του Θεοδοσίου που απαγορεύει την θρησκεία του Δωδεκαθέου και κάθε μη-χριστιανική τελετή. Νέες σφαγές Ελλήνων και Εθνικών. Τα Καβήρεια μυστήρια της Σαμοθράκης παύουν και οι Έλληνες ιερείς σφάζονται. Στην Κύπρο οι τοπικοί επίσκοποί Επιφάνιος και Τύχων (Άγιοι και οι δύο) καταστρέφουν σχεδόν όλους τους ναούς στο νησί. Τα μυστήρια της Θεάς Αφροδίτης σταματούν. Νέο παρανοϊκό εδίκτο του Θεοδοσίου, σύμφωνα με το οποίο, όποιος δεν υπακούει τον “Άγιο” Επιφάνιο δεν έχει δικαίωμα ζωής στο νησί! Νέες εξεγέρσεις Ελλήνων και Εθνικών ενάντια στον αυτοκράτορα και την εκκλησία σε πολλές περιοχές της αυτοκρατορίας.

393 μ.Χ. Απαγόρευση των Πυθικών, των Ολυμπιακών και Άκτιων αγώνων ως ελληνικά μιάσματα. Οι οπαδοί της “αγάπης” ισοπεδώνουν τους ναούς της Ολυμπίας. Παράλληλα με όλα αυτά ο (“Μέγας” και “Άγιος”) Θεοδόσιος –όλος περιέργως- ορίζει την ιουδαϊκή θρησκεία ως ανεκτή από τους χριστιανούς και απαγορεύει κάθε καταστροφή Ιουδαϊκής συναγωγής.

395 μ.Χ. Στον θρόνο ανεβαίνει ο επίσης ισπανικής καταγωγής Φλάβιος Αρκάδιος με δύο έδικτα του διατάζει ανηλεή διωγμό κατά Ελλήνων και Εθνικών. Όμως ο κίνδυνος των Γότθων ( χριστιανών στο θρήσκευμα ασφαλώς) αρχίζει να ανησυχεί την “βασιλεύουσα”. Ο ευνούχος συμβουλάτορας του Αρκάδιου, Ρουφίνος συμβουλεύει τον αρχηγό των Γότθων Αλάριχο να στραφεί εναντίον της Γης των Ελλήνων και του υπόσχεται αμύθητα πλούτη τα οποία κρύβονταί μέσα στους ελληνικούς ναούς. Οι εκχριστιανισμένοι Γότθοι του Αλάριχου συνεπικουρούμενοι από πλήθος “ειδωλοφάγων” μοναχών αρχίζουν την ισοπέδωση των ελληνικών πόλεων και την σφαγή των Ελλήνων. Το Δίων, η Μεσσηνία, το Άργος, η Νεμέα, η Λυκόσουρα, η Σπάρτη, τα Μέγαρα, η Κόρινθος και άλλες ελληνικές πόλεις καταστρέφονται ολοκληρωτικά. Τα ιερά του Διός στην Νεμέα, τα ιερά της Ολυμπιάς, τα αρκαδικά ιερά της Λυκόσουρας και το ιερό της Ελευσίνας μαζί με πλήθος άλλων ελληνικών λατρευτικών κέντρων καταστρέφονται ολοκληρωτικά ενώ οι ιερείς τους είτε σφάζονται, είτε –όπως ο Ιεροφάντης του Μίθρα- Ιλάριος καίγονται ζωντανόι. Χαρακτηριστική είναι η στάση που κρατάνε οι απανταχού την ελληνική επικράτεια αυτοκρατορικές φρουρές που αντί να εμποδίσουν τον Γότθο εισβολέα που καταστρέφει πόλεις τις αυτοκρατορίας παρακολουθούν απαθέστατα (13).

396 μ.Χ. Έδικτο του Αρκάδιου ορίζει ότι οποιαδήποτε είδους ενασχόληση με το Δωδεκάθεο και τις εθνικές λατρείες πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ύστατη προδοσία απέναντι στην αυτοκρατορία. Οι εναπομείναντες Εθνικοί ιερείς και Ιεροφάντες φυλακίζονται.

397 μ.Χ. Νέο έδικτο του Αρκάδιου (με την παρότρυνση του “Άγιου” και φανατικού ανθέλληνα Χρυσόστομου, αυτού του ανεκδιήγητου που απεκάλεσε τους Έλληνες φιλόσοφους “ανήθικα καθάρματα”) διατάζει το “Ες έδαφος φέρειν” για όλους τους εναπομείναντες ναούς Ελλήνων και Εθνικών, καθώς και την ασβεστοποίηση των μαρμάρων τους και την χρήση τους ως οικοδομικά υλικά ώστε να χαθούν για πάντα τα ίχνη των εθνικών λατρειών.

398 μ.Χ. το 4^ο εκκλησιαστικό συνέδριο της Καρχηδόνας απαγορεύει την μελέτη των βιβλίων των Ελλήνων και λοιπών Εθνικών ακόμα και στους χριστιανούς επίσκοπους. Ο επίσκοπός Πορφύριος (και αυτός “Άγιος”) ισοπεδώνει σχεδόν όλους τους ναούς των εθνικών στη Γάζα. Ο Γότθος Αλάριχος για το “θεάρεστο” έργο της ισοπέδωσης της Ελλάδος διορίζεται γενικός αρχηγός του ιλλυρικού ζητήματος.

399 μ.Χ. Ο Αρκάδιος διατάζει με νέο έδικτο την ισοπέδωση όσον από τους ελληνικούς και εθνικούς ναούς έχουν παραμείνει.

400 μ.Χ. Ο επίσκοπός Νικήτας καταστρέφει το μαντείο του Θεού Διονύσου στις Βέσσες και “βαπτίζει” τους κατοίκους της πόλης.

401 μ.Χ. Ο χριστιανικός όχλος της Καρχηδόνας με κραυγές “Όπως και στην Ρώμη έτσι και στην Καρχηδόνα” καταστρέφει ναούς και “είδωλά”. Ο Πορφύριος (“άγιος”) ολοκληρώνει το έργο του στην Γάζα καταστρέφοντας και τα τελευταία 9 εθνικά ιερά, καίγοντας βιβλία και λυντσάροντας Εθνικούς. Η 15^η σύνοδός της Καρχηδόνας αποφασίζει ότι όσοι δημιουργούν συγγένειες με “ειδωλολάτρες” αλλά και όσοι δεν αποκληρώνουν τους συγγενείς τους που παραμένουν “ειδωλολάτρες” ΘΑ ΑΦΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ!

405 μ.Χ. Ο “Άγιος” Χρυσόστομος (14) στέλνει της ορδές των παρανοϊκών μοναχών να διαλύσουν όλα τα αγάλματα και τους ναούς στην Παλαιστίνη.

406 μ.Χ. Ο “Άγιος” Χρυσόστομος πείθει διάφορες πλούσιες “νεοφώτιστες” χριστιανές να χρηματοδοτήσουν της “ειδωλοφαγικές” δραστηριότητες αυτού και του όχλου του. Ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου πυρπολείται και εκθεμελιώνεται από τους ροπαλοφόρους του και τα περίφημα γλυπτά του ναού χρησιμοποιούνται ως οικοδομικά υλικά για εκκλησιές, σπίτια, κλπ. Στην Σαλαμίνα της Κύπρου ο “Άγιος” Επιφάνιος δηλώνει ότι πήρε εντολή από τον Θεό (!) και καταστρέφει και ληστεύει τον εκεί ναό του Δία. Ο άλλος “Άγιος” της Κύπρου Ευτύχιος καταστρέφει το μαντείο και τον ναό της Θεάς Αφροδίτης.

407 μ.Χ. Για ακόμα μια φορά όλες οι μη-χριστιανικές γιορτές, ιεροπραξίες και θρησκευτικές δραστηριότητες απαγορεύονται δια νόμου (15)

408 μ.Χ. Κοινό διάταγμα του αυτοκράτορα της ανατολής Αρκαδιού και της δύσης Ονώριου απαγορεύει την οποιαδήποτε κατοχή εθνικών γλυπτών, ενώ διατάσσεται η αφαίρεση όλων των αγαλμάτων από τους ναούς των Εθνικών και η μετατροπή των ναών σε εκκλησίες. Νέες σφαγές και διωγμοί του ελληνικού και εθνικού στοιχείου της αυτοκρατορίας και νέες πυρπολήσεις βιβλίων (16). Ανανεώνονται οι απειλές για τους αξιωματικούς που δεν δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στις καταστροφές Εθνικών μνημείων. Βαριά πρόστιμα και απειλές της ίδιας τους της ζωής δέχονται που δεν εφαρμόζουν τον νόμο κατά της “ειδωλολατρίας”. Την ίδια εποχή ο Αυγουστίνος ( “Άγιος” και αυτός) παρά της επικλήσεις επωνύμων ε8νικών της Αλγερίας για σεβασμό στην διαφορετικότητα των πίστεων του κάθε ανθρώπου, σφαγιάζει εκατοντάδες εθνικούς και με την βοήθεια του χριστιανικού όχλου και του αυτοκρατορικού στρατού γκρεμίζει πολλά εθνικά ιερά. Νέος αυτοκράτορας ανεβαίνει στον θρόνο, ο Θεοδόσιος ο Β.

409 μ.Χ. Έδικτο του Θεοδοσίου του Β απαγορεύει την αστρολογία και όλες της μεθόδους μαντείας δια ποινής θανάτου.

415 μ.Χ. Είναι το έτος που θα σημαδευτεί με ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα των χριστιανων. –χαρακτηριστικό της σε παρανοϊκό βαθμό μισαλλοδοξίας αλλά και του μισελληνισμού αυτής της Ιουδαϊκής αίρεσης-. Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου σωματοφύλακες (παραβολάνοι) του εκεί πατριαρχείου βρίσκουν στον δρόμο την μαθηματικό και φιλόσοφο Υπατία, ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα της εποχής. Αφού την συλλαμβάνουν την οδηγούν ΜΕΣΑ στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (άλλες πήγες αναφέρουν την εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης) και αφού της ξεσκίζουν τα ρούχα ΤΗΣ ΓΔΕΡΝΟΥΝ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΕ ΚΟΧΥΛΙΑ, ΤΗΣ ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ, ΤΗΝ ΚΟΒΟΥΝ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΤΑΝΕ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΗΡΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Η μόνη αιτία για κάτι τόσο αισχρό δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι η Υπατία ήταν μαθηματικός (άρα μάγισσα για τους χριστιανούς), φιλόσοφος και το σημαντικότερο κοινωνός του ελληνικού πνεύματος. Φυσικά κανείς από αυτά τα δίποδα ζώα που ευθύνονταν για τον θάνατο της δεν θα τιμωρηθεί. Τουναντίον μάλιστα ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Κύριλλος ( ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας) ΘΑ ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΗΣ “ΑΓΑΠΗΣ”.  Νέοι διωγμοί των εθνικών και των ιερέων τους στην Νότια Αφρική οι τρόποι εκτέλεσης είναι δυο σταύρωση ή θάνατος στην πηρά.

416 μ.Χ. Στην Αβυθινία ο μοναχός Υπάτιος ο αποκαλούμενος και ως “η σπάθα του θεού” μαζί με ροπαλοφόρους συνοδοιπόρους του περιδιαβαίνουν την περιοχή καταστρέφοντας ναούς, σκοτώνοντας Εθνικούς (συμπεριλαμβανομένων και των οικογενειών τους βέβαια), καίγοντας ιερά άλση και ανακαλύπτοντας κρυφούς Εθνικούς ιερείς που ασφαλώς σκοτώνουν. Όσοι αξιωματούχοι εμμένουν στις πατρώες θρησκείες χάνουν της θέσεις τους.

423 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος ο Β με διάταγμα του χαρακτηρίζει όλες της εθνικές λατρείες ως λατρείες δαιμόνων και απειλή με φυλακίσεις και βασανιστήρια όσους τις ασπάζονται.

429 μ.Χ. Ροπαλοφόροι μοναχοί και αυτοκρατορικοί στρατιώτες γκρεμίζουν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Θεάς Αθηνάς από τον Παρθενώνα, καταστρέφουν την ξύλινη σκεπή του ναού και λαφυραγωγούν το ιερό. Οι Έλληνες εθνικοί της Αθήνας διώκονται

435 μ.Χ. Με έδικτο του ο Θεοδόσιος ο Β διατάζει την ποινή του θανάτου για τους Έλληνες εθνικούς καθώς και τους αιρετικούς. Επίσης ορίζει ΟΤΙ Η ΜΟΝΗ ΝΟΜΙΜΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ !

438 μ.Χ. Μεγάλος λοιμός πέφτει τον χειμώνα του έτους στην αυτοκρατορία και ο Θεοδόσιος κατηγορεί ως αιτία τους Εθνικούς που λατρεύουν δαίμονες.!

440-450 μ.Χ. Οι οπαδοί της θρησκείας της αγάπης γκρεμίζουν όλους τους ναούς και τα ιερά των Ελλήνων πλην εκείνων που μετατρέπονται σε χριστιανικές εκκλησίες. Ο Θεοδόσιος ο Β διατάζει το κάψιμο όλων των μη-χριστιανικών βιβλίων και ειδικότερα αυτών του Πορφύριου(17). Οι ναοί της πόλεως Αφροδισίας καταστρέφονται και η πόλη μετονομάζεται σε Σταυρούπολη.

451 μ.Χ. Νέο έδικτο του Θεοδόσιου του Β θέτει ως ποινή για κάθε μορφή “ειδωλολατρίας” τον θάνατο.

457-491 μ.Χ. Σποραδικές εκτελέσεις εθνικών σε όλη την αυτοκρατορία. Σε μια τελευταία προσπάθεια να υπερασπιστούν την λατρεία τους και την τιμή τους από τους από τους οπαδούς του εξ’ανατολάς “φωτός” οι Έλληνες της Μικρας Ασίας εξεγείρονται. Η εξέγερση καταστέλλεται και οι έλληνες σφάζονται από τον αυτοκρατορικό στρατό. Μεγάλες μορφές της αυτοκρατορίας με την κατηγορία πως είναι Έλληνες εκτελούνται. Ο Ζώσιμος, ο Ισίδωρος, ο Σεβεριανός, και άλλοι ενώ λαμβάνει χώρα η περίφημη δίκη του φιλόσοφου Ισοκάσιου (18). Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου χριστιανοί αξιωματούχοι εκτελούν βασανίζουν και διαπομπεύουν πολλούς κρυφούς εθνικούς ιερείς.

Το 474μ.α.χ.χ. αυτοκράτορας αναλαμβάνει ο Ζήνων επι της βασιλείας του το 484μ.α.χ.χ. εκδηλώνεται νέα εξέγερση των Ελλήνων κατά του εβραιοχριστιανικού κατεστημένου με ηγέτες τον Λεόντιο, τον Ίλλο και τον αθηναίο φιλόσοφό Παμπρέπιο επιδιώκουν την ανατροπή του χριστιανισμού και την επιστροφή των πατρώων αντιλήψεων. Παρά τον γενναίο αγώνα των Ελλήνων εξεγερθέντων 4 χρόνια μετά και οι τελευταίοι επαναστάτες θανατώνονται. Στην Ίμβρο ο προσηλυτιστής Κόνων ακολουθούμενος από το σύνηθες πλήθος των ειδωλοφάγων μονάχων εκτελεί όλους τους Έλληνες του νησιού. Ακόμα μια δωδεκαθειστική λατρεία αυτή του Λαβρανίου Δια βρίσκει το τέλος της όπως και οι λάτρεις της από τους οπαδούς της “αγάπης”.

515 μ.Χ. Ο νέος αυτοκράτορας Αναστάσιος εξαπολύει τους στρατιώτες της αυτοκρατορίας και τον ειδωλοφαγικό “στρατό” των διαφόρων επισκόπων και ισοπεδώνει τον ναό του Θεού Θεανδρίτου στη Ζοάρα της Αραβίας καθώς και δεκάδες άλλα ιερά στην περιοχή οι εθνικοί της περιοχής τι άλλο…εκτελούνται. Στα χρόνια του Αναστάσιου γίνετε επίσης και υποχρεωτικό το βάπτισμα ακόμα και για όσους είναι ήδη χριστιανοί

528 μ.Χ. Αυτοκράτορας είναι πλέον ένας από τους κορυφαίους ανθέλληνες της ιστορίας ο Γιουτπράδα (ελληνιστί Ιουστινιανός) επί των ημερών του καταργούνται οι ολυμπιακοί αγώνες και εκδηλώνεται η περίφημη “στάση του Νίκα” (19). Παρόλες τις αρχικές επιτυχίες των επαναστατών ο αυτοκρατορικός στρατός ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΒΑΡΙΚΟ ΦΥΛΟ ΤΩΝ ΕΡΟΥΛΩΝ (χριστιανών ασφαλώς) πνίγει την εξέγερση των Ελλήνων στο αίμα. 40.000 νεκροί αρχικά και εν συνεχεία γκρέμισμα ελληνικών ναών και κλείσιμο φιλοσοφικών σχολών. Η τελευταία ελπίδα του ελληνισμού είχε πια χαθεί. Μέσα στα αντίποινα της ιουδαιοχριστιανικής ηγεσίας είναι η αφαίρεση κτημάτων των Ελλήνων προς όφελος ασφαλώς της χριστιανικής εκκλησιάς και του δημόσιου ταμείου. Ο Γιουτπράδα συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο του επιβάλλει ποινές θανάτου δια σταύρωσης πυρός και βασανιστηρίων για όσους “εκ των ανοσιών και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη”. Συντάσσει επίσης και τον περίφημο “Ιουστινιάνειο κώδικα” μνημείο ανθελληνικού παροξυσμού.

529 μ.Χ. Ο Γιουτπράδα (Ιουστινιανός) κλείνει την φιλοσοφική σχολή των Αθηνών και δημεύει την περιουσία της. Οι τελευταίοι διδάσκαλοι κυνηγημένοι βρίσκουν καταφύγιο στην αυλή του λάτρη του ελληνικού πολιτισμού Πέρση βασιλεία Χοσρόη.

532 μ.Χ. Ο μονοφυσίτης μοναχός Ιωάννης Ασιακός μαζί με οπαδούς του περιδιαβαίνουν την Μικρά Ασία και διαλύουν ότι απομένει από της εθνικές λατρείες.

542-546 μ.Χ. Λόγο της συνεισφοράς του στην καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού ο Ιουστινιανός ονομάζει τον Ιωάννη Ασιακό επίσημο αυτοκρατορικό προσηλυτιστή εξουσιοδοτημένο να εξοντώσει ή να βαπτίσει της “ειδωλολατρικές” ψυχές που έχουν απομείνει στην αυτοκρατορία. Ύστερα από 35 χρόνια σφαγών, βίαιων προσηλυτισμών δωροδοκιών και βασανιστηρίων ο Ιωάννης περιγράφει ο ίδιος τα κατορθώματα του στο έργο του. Ενώ στην Κωνσταντινούπολη φυλακίζονται, βασανίζονται και εκτελούνται γραμματικοί, ρήτορες, νομικοί και λόγιοι με την κατηγορία πως είναι “Έλληνες”.

556 μ.Χ. Ο επίσκοπος Αμάνθιος στέλνεται από τον Ιουστινιανό στην Αντιόχεια για να εξοντώσει όλους τους εναπομείναντες εθνικούς της πόλης και να καταστρέψει όλες της κρυφές ιδιωτικές τους βιβλιοθήκες με την “ανόσια” γνώση των Ελλήνων.

562 μ.Χ. Νέος διωγμός των Ελλήνων και λοιπών εθνικών σε Αθήνα, Παλμήρα και Κωνσταντινούπολη. Ο χρονικογράφος Ι.Μαλαλάς στο έργο του ¨χρονογραφία¨ γράφει χαρακτηριστικά “Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο των ελληνικών βιβλίων στον ¨Κυνήγιον¨ μαζί με εικόνες των Θεών”.

578-582 μ.Χ. Την εξουσία παίρνει ένας νέος αυτοκράτορας ο Τιβέριος, ο οποίος ασφαλώς συνεχίζει το έργο των προκατόχων του ,εκατοντάδες κρυπτοεθνικοί εκτελούνται, παλουκώνονται, αποκεφαλίζονται και σταυρώνονται. Ο ύπαρχος Ανατολής Ανατόλιος ρίχνεται στα λιοντάρια με την κατηγορία της λατρείας του Διός. Όταν τα λιοντάρια δείχνουν απροθυμία να τον κατασπαράξουν οι οπαδοί της θρησκείας της “αγάπης” αποφασίζουν την σταύρωση του ενώ εν συνεχεία πετούν το πτώμα του καθώς και τα πτώματα άλλων Έλλήνων στους σκουπιδότοπους εκτός των τειχών της πόλης . Φήμες ότι η εξουσία έχει ύποπτες συνδιαλλαγές με τους μιαρούς Έλληνες οδηγούν τον χριστιανικό όχλο της Κωνσταντινούπολης σε επίθεση εναντίον των ελαχίστων εναπομεινάντων Ελλήνων της πόλης τους οποίους είτε λιθοβολούν είτε καίνε ζωντανούς.

582-602 μ.Χ. Είναι η περίοδος της αυτοκρατορίας του Μαυρίκιου ο οποίος εγκαινιάζει την βασιλεία του με νέους διωγμούς κατά των εναπομεινάντων εθνικών της ανατολικής αυτοκρατορίας. Οι οπαδοί της θρησκείας της “αγάπης”εκτελούν βασανίζουν, καινε, σταυρώνουν οποιονδήποτε είναι ύποπτος για εθνική λατρεία. Η ερήμωσή της επαρχίας, η πνευματική και υλική εξαθλίωση, η υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού της αυτοκρατορίας στης μεγάλες πόλεις οδηγούν στην αποκτήνωση της καθημερινής ζωής και στην εμφάνιση συνεχών επιδημιών πανούκλας που οδηγούν στον θάνατο μεγάλο αριθμό ατόμων από τα εξαθλιωμένα πλήθη της αυτοκρατορίας.

Με τον θάνατο του Μαυρίκιου το 602μ.α.χ.χ. ξεσπά μια “εμφύλια” (20) διαμάχη στους κόλπους της αυτοκρατορίας οι όχλοι της Κιλικίας, της Μικράς Ασίας, της Παλαιστίνης, της Θεσσαλονίκης, των Βαλκανικών επαρχιών και της ίδιας της πρωτεύουσας αλληλοσκοτώνονται. Είναι μια εποχή παραλογισμού και σχιζοφρένειας (όπως κάθε εποχή που ακολουθεί μετά από λοιμούς και επιδημίες).(21)

692 μ.Χ. Είναι η χρονολογία που λαμβάνει χώρα η “Πενθέκτη σύνοδος”. Σε αυτήν, η ίδια η ηγεσία του ιουδαιοχριστιανισμού παραδέχεται πως παρόλες τις πολύχρονες (σχεδόν 4 αιώνες διωγμών) προσπάθειες της υπάρχουν ακόμα ελληνικά και εθνικά κατάλοιπα. Έτσι τα μέλη της συνόδου αποφασίζουν την απαγόρευση όσων από τις γιορτες των εθνικών λατρειών συνεχίζουν ακόμα σε σκόρπια μέρη της αυτοκρατορίας όπως τα Βρουμάλια, τα Ανθεστήρια, τα Βοτά και άλλες διονυσιακές και εθνικές εορτές.

804 μ.Χ. Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος αποπειράται να εκχριστιανίσει τους τελευταίους Έλληνες της αυτοκρατορίας τους κάτοικούς της Μέσα Μάνης αποτυγχάνει όμως καθώς το περήφανο ελληνικό στοιχείο της περιοχής ανθίσταται σθεναρά.

850-860 μ.Χ. Αυτό που δεν κατάφερε ο Ταράσιος πέτυχε με την φωτιά και το σπαθί ο Αρμένιος προσηλυτιστής και “άγιος” Νίκων (22).Έτσι στα μέσα του 9^ου αιώνα παύει η τελευταία λατρεία των Ελλήνων Θεών στα ιερά χώματα της πατρίδας μας.

Η καταγραφή αυτή μπορεί να αναφέρθηκε στην περίοδο μεταξυ του 314μ.α.χ.χ.και του 860μ.α.χ.χ. -που έγινε και το μεγαλύτερο μέρος από το διωγμό των Ελλήνων και του ελληνικού πνεύματος- αλλά σκόρπιες καταστροφές και διώξεις του ελληνικού πνεύματος συνεχίστηκαν(23)και συνεχίζονται μέχρι σήμερα(24)

1) ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ μ.α.χ.χ. (μετά απαρχής χριστιανικής χρονολόγησης)

2) Η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας εγκαθίσταται στην μεγαρικής προέλευσης πόλη Βυζάντιον. Ο ελληνικός χαρακτήρας της πόλης αλλοιώνεται από βαρβαρικούς πληθυσμούς που μαζικά μεταφέρονται στην πόλη ώστε να αυξηθεί ο πληθυσμός της. Το γηγενές ελληνικό στοιχείο μετατρέπεται από κυρίαρχο σε μια μικρή μειοψηφία. Η χερσόνησος του Άθου από ιερό ελληνικό κέντρο μετά από σφαγές εκθεμελιώσεις ναών και καταστροφές μετατρέπεται από τον Κωνσταντίνο ( με την προτροπή της θεομανούς μητέρας του) σε μοναστικό χριστιανικό κέντρο.

3) Ο Κωνσταντίνος διατάζει την εκτέλεση της ίδιας του της συζύγου Φαύστας την οποία και ΒΡΑΖΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΗ. Κωνσταντίνος και Ελένη δηλητηριάζουν τον άτυχο Κρίσπο (γιο του Κωνσταντίνου από την παλλακίδα του Μινερβίνα) με την δικαιολογία ότι συνωμοτούσε ενάντια στον θρόνο καθώς και ουκ ολίγους συγγενείς τους.

4) Είναι το πρελούδιο για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα ενάντια στην επιστήμη και πνευματική και τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας. Από το 354 μ.α.χ.χ. και για 1500 χρόνια ακόμα θα καούν στην πηρά ανυπολόγιστος αριθμός ελληνικών βιβλίων. Βιβλία φιλοσοφίας, λογοτεχνίας , μαθηματικών, ιστορίας, γεωγραφίας, ποιητικές συλλογές και κυρίως επιστημονικά βιβλία. Σε αυτά τα τελευταία οι χριστιανοί θα επιδείξουν ιδιαίτερο ζήλο στην καταστροφή τους καθώς για τον εξαιρετικά χαμηλού πνευματικού επιπέδου χριστιανικό όχλο αποτελούν (ιδιαίτερα τα μαθηματικά) κείμενα μαγείας και προϊόντα της ελληνικής ¨μωρίας¨. Το αποτέλεσμα αυτών των πράξεων φαίνεται σήμερα αφού από την αρχαιοελληνική γραμματεία έχουμε όπως υπολογίζεται λιγότερο από τον 1% . Όσα σώθηκαν, σώθηκαν κυρίως από τους Άραβες και από άλλους ελληνολάτρες .

5) Στο θέμα της φιλελεύθερης και ελληνολατρικής προσωπικότητας του Ιουλιανού θα επανέλθουμε με άλλο κείμενο.

6) Η δολοφονία του Ιουλιανού θεωρείται δεδομένη καθώς κανείς από τους Πέρσες στρατιώτες δε παρουσιάστηκε να ζητήσει την ανταμοιβή που είχε ορίσει ο βασιλιάς Σαπώρ για τον θάνατο του Ιουλιανού. Ο χριστιανός Σωζόμενος επίσης επαινεί τον δολοφόνο ¨που για την αγάπη του θεού και της θρησκείας εκτέλεσε μια τέτοια πράξη¨. Τυπικό δείγμα μισαλλοδοξίας και αρρωστημένης φαντασίας αποτελούν και η φράση του θνήσκοντος Ιουλιανού (καταγεγραμμένη από τον φανατικό χριστιανό θεοδώρητο) καθώς και ο υποτιθέμενος τελευταίος χρησμός του μαντείου των Δελφών ( καταγεγραμμένη από τον εξίσου φανατικό και ανθέλληνα Κεδρηνό)

7) Εν αντιθέσει με τα μεγάλα αστικά κέντρα που η ρωμαιοχριστιανική εξουσία ήταν ισχυρή και οι νόμοι εφαρμόζονταν αυστηρά, οι κάτοικοι της υπαίθρου στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν την ελευθερία -λόγο της φύσεως της επαρχίας-να ασκούν τα λατρευτικά καθήκοντα τους με αρκετή ελευθερία εκείνη την περίοδο.

8) Αρκετοί τον αναφέρουν και ως ισπανοεβραίο.

9) Ο 95χρονος Ιεροφάντης Νεστόριος ύστερα από όλα αυτά κηρύσσει το τέλος των Ελευσίνιων μυστηρίων και την αρχή ενός πνευματικού σκότους για την ανθρωπότητα.

10) Σήμερα από τα 82 έργα του Αισχύλου έχουμε μόνο τα 7, από τα 123 του Σοφοκλή μόνο τα 7 από τα 92 έργα του Ευριπίδου μόνο τα 18. Έλληνες φιλόσοφοι , ποιητές , τραγωδοί, επιστήμονες εχουν μείνει στην ιστορία μόνο από τα ονόματα τους και μικρά αποσπάσματα από τα γραπτά τους που βρίσκονται σε άλλα κείμενα. Ενώ δεκάδες άλλοι έχουν χαθεί μαζί με τα έργα τους για πάντα....χάρη στο θεάρεστο έργο των χριστιανών.

11) Παρά τα όσα τραγελαφικά λέγονται περί ελληνικού χαρακτήρα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας μια επισταμένη μελέτη μας αποδεικνύει ότι η NOVA ROMA του Βοσπόρου υπήρξε μια ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΜΙΑΣ ΘΕΣΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΗΤΑΝ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΔΟΓΜΑ (ανάλογα βέβαια με το ποιο ήταν την κάθε περίοδο) ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ. Ο βοδέριχος και αργότερα ο Αλάριχος (μετέπειτα αρχηγός του ιλλυρικού θέματος) είναι χαρακτηριστικά δείγματα.

12) Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ολύμπιος καλεί τους αρχαιόθρησκους της πόλης σε ένοπλο αγώνα υπέρ βωμών. Είναι μια απελπισμένη προσπάθεια των εκεί ελεύθερων ανθρώπων να υπερασπίσουν την τιμή τους, τις πατρώες λατρείες, και την γνώση του αρχαίου κόσμου από τους οπαδούς του Εβραίου θεού. Στην υπεράσπιση του ναού συμμετέχουν και οι ιερείς Ελλάδιος και Αμμώνιος καθώς και οι ποιητές Παλλαδάς και Κλαυδιανός. Για την αποφυγή περαιτέρω εξεγέρσεων ο Θεοδόσιος λύει την πολιορκία, δίνει αμνηστία στους πολιορκούμενους και ονομάζει οσιομάρτυρες τους χριστιανούς πολιορκητές που σκοτώθηκαν. Αμέσως μετά την αποχώρηση του Ολύμπιου και των συναγωνιστών του, ο δειλός Θεόφιλος και οι εξίσου δειλοί οπαδοί της θρησκείας της “αγάπης” επιτίθενται στον ανυπεράσπιστο ναό, τον καταστρέφουν και παραδίδουν στις φλόγες την τεράστια βιβλιοθήκη που φιλοξενούσε το ιερό. Στην θέση του ναού και της ανυπολόγιστης αξίας βιβλιοθήκης οι χριστιανοί θα κτίσουν αργότερα μοναστήρι.

13) Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό της άφιξης των Γότθων στις Θερμοπύλες. Ο Αλάριχος αναγγείλει την άφιξη του στον Ανθύπατο Αντίοχο και αρχηγό της φρουράς των Θερμοπυλών Γερούσιο, ζητώντας τους να τον αφήσουν να περάσει ελεύθερα στην υπόλοιπη Ελλάδα, κάτι που φυσικά δεν του αρνούνται.

14) Ο ίδιος που στα κείμενα του θα αποκαλέσει τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους ως ανήθικα καθάρματα!

15) Η αδιάκοπες διώξεις και διαταγές των διαφόρων χριστιανών αυτοκρατόρων αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι εθνικοί ενέμεναν με πείσμα στις πατρώες τους αντιλήψεις εκτελώντας ακόμα και κρυφά και με κίνδυνο της ζωής τους τις ιεροπραξίες τους.

16) Το ερευνητικό πνεύμα των Ελλήνων καθώς και η φιλομάθεια τους ήταν αυτή που είχε δημιουργήσει τέτοιο όγκο συγγραφικού έργου. Μόνο στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας μας αναφέρεται ότι υπήρχαν 700.000 συγγράμματα. Για αυτό ας μην παραξενεύεται ο αναγνώστης από την συνεχή αναφορά σε καταστροφές και καψίματα βιβλίων.

17) Ο σημαντικότατος νεοπλατωνικός φιλόσοφός Πορφύριος υπήρξε μαθητής του Πλωτίνου. Μέσα στα δεκάδες φιλοσοφικά, αστρονομικά, μαθηματικά, ιστορικά και αλλά κείμενα του συνέγραψε και 15 κείμενα ''Κατά χριστιανών'' στα οποία αποδείκνυε ότι κάποια βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης είχαν κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αντίοχου του Επιφανούς καθώς και καταδείκνυε της αντιφάσεις της ιουδαιοχριστιανικής θρησκείας. Λέγεται πως η ανάγνωση των έργων του αυτών εξόργισε αφάνταστα τον Θεοδόσιο τον Β που διέταξε την άμεση καταστροφή των κειμένων του.

18) Ο φιλόσοφος Ισοκάσιος ο οποίος κατείχε μεγάλες θέσεις μέχρι πρότινος στην αυτοκρατορία οδηγήθηκε στο δικαστήριο γυμνός και δεμένος με την κατηγορία πως είναι Έλληνας. Δικαστής είχε οριστεί ο έπαρχος Πουσαίος με τον οποίο ο Ισοκάσιος δίκαζε παλαιότερα μαζί. Με την έναρξη της δίκης ο Πουσαίος απεύθυνε το λόγο στον Ισοκάσιο λέγοντας του ''Βλέπεις πως κατάντησες Ισοκάσιε'' και ο Ισοκάσιος απάντησε ''Βλέπω και δεν απορώ γιατί περνώ ανθρώπινες συμφορές. Αλλά δίκασε με δίκαια και καθαρά όπως δικάζαμε κάποτε μαζί ...ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ...ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ;

19) H “στάσις του Νίκα” είναι ακόμα ένα χαρακτηριστικό ιστορικό γεγονός το οποίο έχει υποστεί και αυτό τις παραποιήσεις και τους κάθε είδους ¨καλλωπισμούς¨ από τους ¨ιστορικούς¨ της χριστιανικής εξουσιοκρατίας. Εν συντομία θα αναφέρουμε πως στον ιππόδρομο υπήρχαν δύο μεγάλες φατρίες οι Πράσινοι και οι Βένετοι. Οι Πράσινοι είχαν ταχθεί κατά του χριστιανισμού και επιζητούσαν μια λογικότερη και ελληνίζουσα θρησκεία όπως επίσης και την παύση κάθε είδους διωγμού για θρησκευτικούς και λατρευτικούς λόγους. Με την αρχή της εξεγέρσεως οι Πράσινοι πήραν με το μέρος τους και τους Βένετους και πυρπόλησαν της φύλακες στις οποίες κρατούνταν όσοι είχαν συλληφθεί για θρησκευτικούς λόγους απελευθερώνοντας τους. Έπειτα έκαψαν την χαλκή πύλη του παλατιού και την Αγία Σοφία. Οι επιτυχίες όμως των επαναστατών δεν συνεχίστηκαν και ύστερα από τεραστία στρατηγικά τους λάθη βρήκαν την ήττα από τον Γιουτπράδα (ελληνιστί Ιουστινιανό).

20) Ο όρος εμφύλια διαμάχη χρησιμοποιείται εντός εισαγωγικών διότι μεταξύ των υπηκόων της αυτοκρατορίας δεν υπήρχε καμία κοινή φυλετική ή εθνική συγγένεια.

21) Ο ιστορικός C.Mango στο βιβλίο του ¨Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης¨ περιγράφει χαρακτηριστικά ''Άνθρωποι αλληλοσκοτώνονταν στους δρόμους, εισέβαλλαν στα σπίτια, πετούσαν γέρους και παιδία από τα παράθυρα, κακοποιούσαν της γυναίκες, λήστευαν και πυρπολούσαν.

22) Γνωστός και ως Νίκων ο Μετανοείτε, προσωνύμιο που του έμεινε καθώς επαναλάμβανε διαρκώς την λέξη μετανοείτε. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο εν λόγω προσηλυτιστής έχτισε τις πόρτες των εκκλησιών πολύ χαμηλές ώστε όταν εισέρχονταν μέσα οι ''νεοφώτιστοι'' Λάκωνες να σκύβουν ταπεινά το κεφάλι τους...

23) Ας θυμηθούμε το κάψιμο των βιβλίων του Πλήθωνα, τη εκθεμελίωση των αρχαιοτήτων της Σπάρτης από τον Αβά Furmon, τον αναθεματισμό του αρχαιολάτρη Κοραή και άλλα τόσα των οποίων η περιληπτική καταγραφή τους μόνο θα γέμιζε τις σελίδες ολόκληρου τόμου.

24) Είτε αυτές είναι πυρπολήσεις βιβλιοπωλείων όπως αυτό του εκδότη-συγγραφέα Μάριου Βερέττα. Είτε το σπάσιμο αγαλμάτων ελλήνων Θεών (στην προκειμένη περίπτωση τα γεννητικά όργανα αγάλματος του Διός που έγιναν κομμάτια από την βαριοπούλα ενός θεοσεβούμενου μοναχού). Είτε το πλέον ακραίο Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ (ΤΟΥ ΒΩΜΟΥ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΩΝΥΜΗ ΠΕΡΙΟΧΗ) ΑΠΟ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟ 1997 φυσικά τίποτα δεν αναφέρθηκε και κανείς ασφαλώς δεν τιμωρήθηκε για αυτή την πράξη.

25) Ακόμα και μεταξύ τους τα σημερινά παρακλάδια του χριστιανισμού παρόλη την κοινή τους βάση και στην πραγματικότητα τις ελάχιστες και επουσιώδεις διαφορές τους θεωρούν ως αιρετικά και μακριά από την ''αλήθεια'' το ένα το άλλο. Τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας είναι γνωστά και το αίμα που έχει χυθεί στα χρόνια του χριστιανισμού στην γηραιά ήπειρο είναι άφθονο στην προσπάθεια των Μεν να κυριαρχήσουν στους Δε είτε αυτοί λέγονται καθολικοί, είτε διαμαρτυρόμενοι, είτε ορθόδοξοι.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...