Ο Πλωτίνος (Εννεάδες) περιγράφει μια ιεραρχία της πραγματικότητας όπου οι θεοί ανήκουν στον νοητό κόσμο. Θεωρούνται νοητές υποστάσεις που δεν υπόκεινται στους περιορισμούς της ύλης, του χρόνου ή του χώρου. Η επικοινωνία μαζί τους δεν γίνεται μέσω των αισθήσεων, αλλά μέσω της “πνευματικής θέασης”. Ο Πλωτίνος περιγράφει το θείο ως κάτι που ξεπερνά κάθε σωματικότητα, καθώς είναι η πηγή της ύπαρξης και όχι ένα ον με σώμα.
Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, απομακρύνει το θείο από την υλική σφαίρα, περιγράφοντάς το ως νόηση, ακίνητο, και άυλο.
Εννεάδες,
V.1.10: «...οὐδὲν ἐκείνου ὕλη, οὐδὲ
σῶμα...»
(...τίποτα από εκείνο [το θείο]
δεν είναι ύλη, ούτε σώμα...)
Στην Εννεάδα V.8 (Περί του νοητού κάλλους), ο Πλωτίνος περιγράφει τον νοητό κόσμο, όπου κατοικούν οι θεοί, ως έναν τόπο καθαρής νοητικής ύπαρξης, απαλλαγμένο από την υλική φθορά: «...οὐδὲ γὰρ [sc. ὁ νοητὸς κόσμος] οὐκ ἔχει [sc. ὕλην]· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ σῶμα, ἀλλὰ πᾶς νοῦς καὶ πάντα θεός· [...] οὐκ ἔχει δὲ ὕλην, ὅτι οὐκ ἐδέησεν αὐτῷ ὕλης· οὐ γὰρ ἐξ ύλης, ἀλλ' ἐξ ἀϋλότητος.» Απόδοση: «...γιατί αυτός [ο νοητός κόσμος] δεν έχει ύλη· ούτε άλλωστε είναι σώμα, αλλά είναι όλος νους και όλος θεός· [...] δεν έχει ύλη, γιατί δεν την είχε ανάγκη· διότι [δεν προήλθε] από ύλη, αλλά από αϋλότητα.» Εννεάς V.8.4
Στην Εννεάδα I.8 (Περί των κακών), ο Πλωτίνος διευκρινίζει ότι η ύλη είναι η ρίζα της έλλειψης και της φθοράς, επομένως η θεϊκή φύση πρέπει να είναι άυλη: «ἡ ὕλη [...] οὐδὲν αὐτῆς οὐδὲν ἔχει, ὃ οὐκ ἀνάγκη φθαρτὸν εἶναι, ἀλλὰ τὸ φθαρτὸν ἐκείνης.» Απόδοση: «Η ύλη [...] δεν έχει τίποτα δικό της, που να μην είναι ανάγκη να είναι φθαρτό· μάλιστα, το φθαρτό προέρχεται από αυτήν.» Εννεάς I.8.4
Ελληνική Φιλοσοφική Θρησκεία – Θεοφιλότης
------------------------------







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου