ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - LA BELLE VERTE (ΤΑΙΝΙΑ - Ελληνικοί υπότιτλοι)

Ο "Πράσινος Πλανήτης" ανήκει σε ένα άλλο ηλιακό σύστημα. Μέσω της απλότητας του τρόπου ζωής τους, όσοι ζουν εκεί είναι ένα πραγματικό βήμα μπροστά από εμάς. Αφιερώνουν τον χρόνο τους συγκεντρώνοντας τις γνώσεις, τη δύναμη και την ενέργεια τους στην ανάπτυξη των μυαλών και των σωμάτων τους σε ένα φυσικό περιβάλλον το οποίο αγαπούν και φροντίζουν.

Μια φορά τον χρόνο συγκεντρώνονται στον κρατήρα ενός αδρανούς ηφαιστείου για να αποφασίσουν σε ποιους πλανήτες πρέπει να στείλουν αγγελιαφόρους.

Υπάρχουν εθελοντές για κάθε πλανήτη εκτός από τη Γη, η οποία θεωρείται πολύ μολυσμένη και πολύ επικίνδυνη.

Μια γυναίκα μόνη της, η Μίλα, η οποία είχε συλληφθεί εκεί κατά τη διάρκεια ενός προηγούμενου ταξιδιού από τον πατέρα της, αποφασίζει να πάει εκεί για να αναζητήσει την ταυτότητά της.

Η γυναίκα από τον υποτιθέμενο εξωγήινο πολιτισμό έρχεται στη Γη και βλέπει με «αθώα» μάτια όλα αυτά τα οποία εμείς παίρνουμε ως δεδομένα στο πολιτικό, οικονομικό αλλά και ψυχολογικό μας σύστημα, συγκρίνοντάς τα με τα ανάλογα δεδομένα του δικού της πολιτισμού – ο οποίος όμως δεν διέφερε κάποτε από τον δικό μας!

Μαθαίνουμε πώς εκείνοι μπόρεσαν να κάνουν τη μετάβαση σε ένα δικαιότερο και μαζί σοφότερο και πνευματικότερο πολιτισμό και παίρνουμε μια γεύση από την απλότητα και την ουσία ενός τέτοιου πολιτισμού.

Εκείνη έκπληκτη μπροστά στη Γήινη πραγματικότητα, μεταμορφώνει τις καταστάσεις γύρω της, αποσυνδέοντας τους ανθρώπους από τον εγωισμό τους.

Φινέτσα, χιούμορ και πολλά μηνύματα από ένα φιλμ που αξίζει να δούμε. Απολαυστικό και διαχρονικά διδακτικό που έχει την έμπνευση να κοιτάξει τη συνολικότερη εικόνα και να συστήσει μια αλλαγή ταυτόχρονα εκ των έξω και εκ των έσω. 

Απαγορευμένη στη Γαλλία του 1996, βρίσκει το δρόμο της μετά από χρόνια μέσα από το internet.

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Coline Serreau

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

ΧΡΥΣΗ (Χρύση) Η ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΝΗΣΙΔΑ / ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Η Χρύση ήταν νησίδα του Βορείου Αιγαίου, την οποία αναφέρουν ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής και ο γεωγράφος Παυσανίας και η οποία αργότερα καταποντίστηκε. Τα κατάλοιπά της εικάζεται ότι αντιστοιχούν στα βυθισμένα ερείπια που έχουν εντοπιστεί στους υφάλους "Μύθωνες" ή "Χάρος" ανατολικά της Λήμνου, κοντά στη βραχονησίδα "Ανατολή". 

Η Χρύση μνημονεύεται κυρίως λόγω του ναού του θεού Απόλλωνα που υπήρχε πάνω στο μικρό νησί αλλά και για το βωμό της ομώνυμης γυναικείας θεάς "Χρύσης".

Ο Φιλοκτήτης στην πορεία των Αχαιών προς την Τροία στάθμευσε στην Χρύση, με αποτέλεσμα να τον δαγκώσει μία οχιά. Η πληγή του μολύνθηκε και οι σύντροφοί του τον εγκατέλειψαν στη γειτονική Λήμνο, όπου έζησε σε μια σπηλιά και θεραπεύτηκε από τη Λημνία γη.

Στη Χρύση ο Ρωμαίος Λούκουλος (Lucius Licinius Lucullus) συνέλαβε τρεις άνδρες σε ενέδρα κατά τη διάρκεια του 3ου Μιθριδατικού πολέμου (-73 με -63).

Ο Παυσανίας, που έζησε το 2ο αιώνα, στο μνημειώδες έργο του "Ελλάδος Περιήγησις" σημειώνει πως το νησί είχε από καιρό καταβυθιστεί:

Το ακόλουθο περιστατικό αποδεικνύει πως η δύναμη της τύχης είναι ισχυρότερη και πιο θαυμαστή από ό,τι δείχνουν οι καταστροφές και η ευημερία των πόλεων. Όχι μακριά από τη Λήμνο υπήρχε κάποτε ένα νησί, η Χρύση, όπου, όπως λέγεται, ο Φιλοκτήτης υπέστη έναν τραυματισμό από νερόφιδο. Όμως, τα κύματα σκέπασαν εντελώς το νησί, και η Χρύση βυθίστηκε και εξαφανίστηκε στα βάθη... Έτσι, προσωρινή και εντελώς αδύναμη είναι η τύχη των ανθρώπων.

Από τα τέλη του 18ου αιώνα έχει ταυτιστεί με τη νησίδα Χρύση μια βυθισμένη Αρχαία πόλη που έχει εντοπιστεί ανατολικά των ακτών της Λήμνου, στα ανοικτά του κόλπου Κέρος. Εκεί, κοντά στη βραχονησίδα Ανατολή, υπάρχει μια εκτεταμένη σειρά υφάλων έκτασης περίπου δέκα τετραγωνικών μιλίων, τους οποίους οι ντόπιοι αποκαλούν Μύθωνες ή Πεταλίδια ενώ στους βρετανικούς ναυτικούς χάρτες σημειώνονται ως ύφαλοι Χάρος (Kharos bank). Στους υφάλους αυτούς σε βάθος περίπου δώδεκα μέτρων εντοπίστηκαν ερείπια κτιρίων, τα οποία υποτίθεται ότι ανήκουν στο ναό του Απόλλωνα της Χρύσης.

Την ύπαρξη των ερειπίων ανέφερε πρώτος ο Γάλλος περιηγητής Choiseul-Guffier το 1785, ο οποίος τα ταύτισε με την ομηρική νησίδα Χρύση (Chryse Insula). 

Το 1912 ο Έλληνας Δημήτριος Μπακόπουλος, υποπλοίαρχος του πολεμικού πλοίου "Κανάρης", το οποίο ναρκοθετούσε την περιοχή, ενημέρωσε το Υπουργείο Ναυτικών ότι:

"...προς ανατολάς της νήσου ανεκαλύφθη παρά τον σκόπελον Χάρος βεβυθισμένη πόλις, ης φαίνονται καλώς σωζόμενα τα ερείπια...".

Από τα παραπάνω συνάγεται, ότι στο παρελθόν υπήρχε κάποια έκταση στεριάς στα ανατολικά της Λήμνου, η οποία είτε συνδεόταν με στενή λωρίδα ξηράς με το υπόλοιπο νησί είτε ήταν ανεξάρτητη νησίδα. Πάνω σε αυτή την έκταση βρισκόταν, κατά τα φαινόμενα, η Χρύση και άλλοι ίσως οικισμοί, τα ερείπια των οποίων εντοπίζονται στο βυθό.

https://el.wikipedia.org) 

-----------------------

Η ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ: ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ

Δείτε την υποβρύχια Αρχαία πολιτεία της Ελαφονήσου - Εικόνες, Βίντεο

ΑΙΓΗΙΣ - ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ!!!

Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ

ΣΤΗΝ ΑΧΛΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

ΠΡΩΤΟ- ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟ-ΕΛΛΗΝΕΣ

ΛΗΜΝΙΑ ΓΗ - ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Ο Λόφος μεταξύ Ρεπανιδίου Κότσινου και Βάρος. Ο χώρος εξόρυξης της Λημνίας γης.

Η Λημνία γη ήταν φάρμακο με ευρύτατη διάδοση για πολλούς αιώνες, από την Αρχαιότητα μέχρι το 19ο αιώνα.

Η Λημνία γη αναφέρεται από τα Αρχαία χρόνια ως υλικό με ποικίλες φαρμακευτικές ιδιότητες. Θεωρούσαν πως είχε αιμοστατική δράση, θεράπευε τη δυσεντερία, ανακούφιζε το έλκος στομάχου, εξουδετέρωνε το δηλητήριο των φιδιών και ως αλοιφή ήταν κατάλληλη για τις φλεγμονές των οφθαλμών.

Εξορυσσόταν με τελετουργικό τρόπο από το σημείο που είχε πέσει ο Ήφαιστος στη Λήμνο, αφού κατά τον μύθο, με τη βοήθειά της θεράπευσε τα τραύματά του. Επίσης, ο Φιλοκτήτης με Λημνία γη θεράπευσε το πληγωμένο από δάγκωμα φιδιού πόδι του, όπως αναφέρει ο Φιλόστρατος στο έργο του "Ηρωικός":

"... καταλειφθήναι μεν γαρ εν Λήμνω τον Φιλοκτήτην ...ιαθήναι δε αυτόν αυτίκα υπό της βώλου της Λημνίας, ες ην λέγεται πεσείν ο Ήφαιστος."

Για πρώτη φορά γίνεται μνεία της από τον Ηρόδοτο. Στη συνέχεια πολλοί λόγιοι και γιατροί της Αρχαιότητας τη μελέτησαν, τη χρησιμοποίησαν και έγραψαν γι’ αυτή, όπως οι: Θεόφραστος, Βιτρούβιος, Πλίνιος, Διοσκουρίδης, Φλάβιος Φιλόστρατος κ.ά. Όμως, εκείνος που διέδωσε τη φήμη της λημνίας γης ήταν ο Γαληνός από την Πέργαμο, ο μέγιστος μετά τον Ιπποκράτη ιατρός της Αρχαιότητας. Το 167 επισκέφθηκε τη Λήμνο για να αποκτήσει άμεση γνώμη γι’ αυτή, παρακολούθησε την τελετή εξόρυξης και αγόρασε 20.000 δισκία.

Οι σποραδικές αναφορές διαφόρων ιατρών της βυζαντινής εποχής, σηματοδοτούν ότι συνεχίστηκε η εξόρυξη και η χρήση της κατά τη μακροχρόνια αυτή περίοδο. Την έχουν υπόψη τους οι: Αλέξανδρος Τραλιανός, Αέτιος Αμιδινός, Κασσιανός Βάσος, Παύλος Αιγινήτης, Λέων ιατρός, Θεοφάνης Νόννος, Σιμεών Μάγιστρος, ενώ αναφέρεται σε συριακά και αραβικά ιατρικά έργα. Από την εποχή της Αναγέννησης η φήμη της φθάνει και στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι περιηγητές που επισκέφθηκαν ή έγραψαν για τη Λήμνο ως το 19ο αιώνα, να αναφέρονται σ’ αυτήν.

Στην Αρχαιότητα η τελετή της εξόρυξης της λημνίας γης καθαγιαζόταν από ιέρεια που ερχόταν από την πρωτεύουσα της Λήμνου, Ηφαιστία στις 6 Μαΐου, ενωρίς το πρωί ώστε το χώμα να είναι μαλακό από την υγρασία. Εν συνεχεία μεταφερόταν στην πόλη, όπου έπειτα από σχετική κατεργασία, συσκευαζόταν σε δισκία και σφραγιζόταν με τη μορφή μιας αίγας ή της θεάς Άρτεμης. Υπήρξε το πρώτο τυποποιημένο φάρμακο στην ιστορία της ιατρικής.

Η θέση από την οποία εξορυσσόταν εντοπίζεται στο λόφο Δεσπότης, το Μόσυχλο των αρχαίων, μεταξύ των χωριών Ρεπανίδι, Κότσινος και Βάρος, νότια του εξωκλησιού του Σωτήρος. Προφανώς, ο λόφος "Δεσπότης" οφείλει το όνομά του στο διοικητή του νησιού, ο οποίος έφερε τον τίτλο «Δεσπότης της Λήμνου» στα ύστερα βυζαντινά χρόνια και λογικά διαφέντευε τη θέση της Λημνίας γης.

Τελευταία αναφορά εξόρυξης έχουμε τον Αύγουστο του 1916 (εφ. "Λήμνος", φ. 37, 14/8/1916):

"Ενεργεία των κ.κ. Ευαγγέλου και Χαρ. Τσουκαλά και Βασ. Σιδερά επί τη εορτή της Μεταμορφώσεως η Κοινότης Ρεπανιδίου απεφάσισε την επανάληψιν της Αρχαιοτάτης Θρησκευτικής τελετής της υπό Χριστιανών και Οθωμανών ανέκαθεν τελουμένης. Προ της Αν. του ηλίου επί του λόφου εφ' ου εμνημονεύετο ότι εξήγετο η Λημνία γη, έσπευσαν οι κάτοικοι Ρεπανιδίου και μετά τον αγιασμόν ήρξαντο της ανασκαφής προς εύρεσιν της Λημνίας γης (αγιόχωμα). Μόλις ευρέθη αύτη έκυπτον πάντες ως εις προκύνημα να λάβωσιν εκ του ιερού τούτου χώματος του κατ' αρχαίαν παράδοσιν χρησιμεύοντος ως φαρμάκου κατά πάντων των δηλητηριωδών εντόμων. Οι αγγειοπλάσται έλαβον τοιούτον αγιόχωμα προς κατασκευήν σωλήνων, κυπέλλων και ποτηρίων άτινα κατά την αρχαίαν εποχήν εθεωρούντο θαυματουργά και επέποντο και εις αυτούς έτι τους Σουλτάνους της Κ/πόλεως οίτινες δι' ειδικών αυτοκρατορικών διαταγμάτων και δι' ιδίων απεσταλμένων μετά λιτανείαν ελάμβανον τα εκ του χώματος τούτου αγγεία, άτινα αφού εσφραγίζοντο δια της σφραγίδος του Σουλτάνου, εψήνοντο και εστέλλοντο εις Κ/πολιν. Το χώμα τούτο εξαγόμενον μόνον κατά την ημέραν της Μεταμορφώσεως χρησιμοποιείται υπό των κατοίκων ως φάρμακον κατά του παροξυσμού, πινόμενον αφού τεθή εντός ύδατος ηγιασμένου."

Αναλύσεις τόσο του παρελθόντος όσο και σύγχρονες αποκαλύπτουν πως η Λημνία γη αποτελείται κυρίως από πυριτική άργιλο και αλουμίνα. Περιέχει επίσης υψηλό ποσοστό οξειδίων του σιδήρου (4-6%) που της δίνουν χαρακτηριστικό καστανέρυθρο χρώμα. Η απόχρωσή της ονομάζεται «μέτριο κοκκινωπό καφέ» και έχει ορισθεί ως το νούμερο 43 του παγκόσμιου άτλαντα χρωμάτων με την ονομασία Terra Lemnia.

Με τη λημνία γη έχει ασχοληθεί ο Λήμνιος ιατρός Σπυρίδων Παξιμαδάς, ο οποίος τη μελέτησε από ιατρικής και από ιστορικής πλευράς και συνέγραψε δυο μελέτες επί του θέματος.

Περισσότερα: https://el.wikipedia.org/

Πηγή εικόνας: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Limnia_gi_hill.jpg

ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΟΜΟΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ 1155a3–1159b24: Τα είδη της φιλίας - Τα αίτια της φιλίας – Η τέλεια φιλία και οι απομιμήσεις της.

Φιλία ωφελιμότητας - Φιλία απόλαυσης - Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Έτσι αυτοί που αλληλοαγαπιούνται για ωφέλεια, που μπορούν να κερδίσουν από τη φιλία τους, δεν αγαπιούνται για τον εαυτό τους, αλλά επειδή ελπίζουν ν' απολαύσουν κάποιο αγαθό ο ένας από τον άλλο. Το ίδιο ισχύει και για εκείνους που αγαπούν αυτούς που τους προκαλούν ευχαρίστηση. Γιατί αυτοί δεν αγαπούν τους πνευματώδεις σαν τέτοιους αλλά επειδή βρίσκουν ευχαρίστηση κοντά τους.

Όσοι αγαπούν από συμφέρον, αγαπούν για χάρη του δικού τους εαυτού. Αυτοί που αγαπούν για ευχαρίστησή τους, αγαπούν για εκείνο που είναι γι' αυτούς ευχάριστο. Για να μιλήσουμε σύντομα δεν αγαπούν τον φίλο τους, επειδή είναι φίλος τους, αλλά σύμφωνα με το μέτρο, που ανάλογα τους είναι χρήσιμος σ' αυτούς. Τέτοιες φιλίες είναι τυχαίες, γιατί σύμφωνα μ' αυτές, εκείνοι που αγαπιούνται δεν αγαπιούνται για εκείνο που είναι αυτοί οι ίδιοι, αλλά εφόσον άλλοι προσφέρουν κάποιο αγαθό, κι οι άλλοι κάποια ευχαρίστηση. Οι τέτοιας λογής φιλίες διαλύονται εύκολα, αφού τα πρόσωπα που αγαπιούνται δεν είναι πια τα ίδια. Γιατί, όταν δεν είναι πια χρήσιμα ή ευχάριστα παύουν ν' αγαπιούνται. Εκτός απ' αυτό, και το ίδιο το χρήσιμο μεταβάλλεται, είναι δηλαδή κάθε φορά άλλο. Ώστε, όταν εξαφανίζεται ο λόγος που συγκρατεί τον φιλικό δεσμό, εξαφανίζεται μαζί του κι η φιλία, γιατί καθορίζεται η φιλία από αυτόν το λόγο μονάχα.

Η φιλία των νέων φαίνεται να βασίζεται στην ηδονή, αφού η ζωή τους εξουσιάζεται από το πάθος που ζουν για την απόλαυση και το παρόν. Αλλά όταν περνά η ηλικία, κι αυτές οι απολαύσεις μεταβάλλονται. Γι' αυτό και οι φιλίες των νέων πραγματοποιούνται και διαλύονται γρήγορα, γιατί, όταν μεταβάλλονται οι ορέξεις, μεταβάλλεται μαζί κι η φιλία τους.

Γρήγορα οι νεανικές τέρψεις μεταβάλλονται. Άλλωστε οι νέοι είναι πολύ επιρρεπείς στον έρωτα, αφού αυτό το συναίσθημα το εξουσιάζει το πάθος κι η ηδονή. Γι' αυτό ερωτεύονται και παύουν να ερωτεύονται γρήγορα και κατά το διάστημα μιας μονάχα ημέρας πολλές φορές ερωτεύονται και ξαναερωτεύονται. Και εφόσον ο έρωτας συνεχίζεται, ποθούν να βρίσκονται με το πρόσωπο που αγαπούν και να ζουν μαζί του, γιατί η διάθεση αυτή ανταποκρίνεται με το είδος της φιλίας που συναισθάνονται.

Τέλεια είναι η φιλία των αγαθών και ως προς την αρετή όμοιων ανθρώπων,  Τελεία δ’ ἐστὶν ἡ τῶν ἀγαθῶν φιλία καὶ κατ’ ἀρετὴν ὁμοίων γιατί αυτοί επιθυμούν τα αγαθά οι μεν για τους δε, εφόσον είναι αγαθοί και αυτοί καθ' εαυτούς τέτοιοι. Φίλοι στην κυριολεκτική σημασία της λέξεως είναι όσοι επιθυμούν το αγαθό για τους φίλους των (γιατί τους διαπνέει το συναίσθημα της φιλίας αυτό καθ' εαυτό και όχι ανάλογα με τα γεγονότα). Γι' αυτό διατηρείται ανάμεσά τους η φιλία, εφ' όσον είναι αγαθοί και η αρετή τους είναι μόνιμη.

Στις τέτοιες φιλικές σχέσεις ο καθένας από τους δυο φίλους είναι αγαθός και αυτός καθ' εαυτόν και για το φίλο του. Γιατί οι ενάρετοι είναι απόλυτα αγαθοί και χρήσιμοι ο ένας για τον άλλο, και ομοίως και ευχάριστοι, αφού οι ηθικοί άνθρωποι αξίζουν να αρέσουν απολύτως και να είναι και μεταξύ τους ευχάριστοι. Γιατί ο καθένας απ' αυτούς βρίσκει απόλαυση στις πράξεις του ή σε συγγενικές πράξεις, και οι πράξεις των ενάρετων ανθρώπων είναι οι ίδιες ή όμοιες μεταξύ τους. Η τέτοια φιλία είναι δικαιολογημένη και σταθερή, επειδή συγκεντρώνει όσα πρέπει να υπάρχουν ανάμεσα στους φίλους. Γιατί κάθε φιλία στηρίζεται σε κάποιο αγαθό ή σε κάποιαν απόλαυση, είτε απόλυτα είτε σχετικά με το αγαπημένο πρόσωπο και προϋποθέτει και κάποιαν ομοιότητα.

Λοιπόν, σ' αυτήν την φιλία υπεισέρχονται όλα τα στοιχεία, για τα οποία μιλήσαμε, αυτά καθ' εαυτά (οι τέτοιοι φίλοι είναι όμοιοι σ' αυτό το σημείο, καθώς ακριβώς και στα υπόλοιπα) ―κι ας προσθέσουμε και το ότι το απόλυτα αγαθό είναι και το απόλυτα ευχάριστο.

Αυτά είναι αξιαγάπητα παραπάνω από κάθε άλλο. Έτσι και η φιλία και η αγάπη πρέπει να βασίζονται σ' αυτά.

Φυσικά οι τέτοιες φιλίες είναι σπάνιες, γιατί οι τέτοιας λογής άνθρωποι είναι λίγοι. Εξ άλλου για την σύναψη τέτοιων φιλικών δεσμών χρειάζεται πολύς καιρός και συνήθεια συμβίωσης, γιατί, σύμφωνα με την παροιμία, είναι αδύνατο να γνωρισθούν μεταξύ των οι άνθρωποι, πριν να φάνε μαζί, όπως λένε, πολύ αλάτι, ούτε είναι δυνατό να γλεντάνε και να συνάπτουν φιλικές σχέσεις, πριν να φανεί ο ένας ευχάριστος στον άλλο και κερδίσει τη συμπάθειά του.

Όσοι προθυμοποιούνται να συνάπτουν γρήγορα φιλικές σχέσεις, θέλουν να είναι φίλοι, αλλά δεν είναι τέτοιοι πραγματικά παρά μονάχα αν είναι συγχρόνως ο ένας για τον άλλο αξιαγάπητοι και το ξεύρουν. Γιατί μονάχα η θέληση για την φιλία γεννιέται γρήγορα, αλλά όχι η φιλία.

Τέτοια είναι η αληθινή φιλία και σχετικά με τη διάρκεια και σχετικά με τα άλλα, και σύμφωνα μ' αυτήν τη φιλία ο ένας δίνει στον άλλο, ως προς όλα τα αυτά και τα όμοια, όπως πρέπει να γίνεται μεταξύ φίλων.

Η φιλία η βασιζόμενη πάνω στην ευχαρίστηση είναι όμοια μ' εκείνην που αναφέραμε (γιατί και οι ενάρετοι είναι ευχάριστοι μεταξύ τους). Το ίδιο ισχύει και για τη φιλία που αποβλέπει στο χρήσιμο (αφού και οι ενάρετοι είναι χρήσιμοι ο ένας στον άλλο). Αλλά η φιλία είναι σταθερή κι ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους, που οι φιλικοί δεσμοί τους στηρίζονται στην ευχαρίστηση ή το συμφέρον, κι αυτό εφόσον ο ένας δίνει στον άλλο το ίδιο πράγμα, λ.χ. απόλαυση.

Επειδή οι άνθρωποι ονομάζουν φίλους κι αυτούς με τους οποίους συνδέονται με αμοιβαία ωφέλεια, όπως ακριβώς οι πόλεις (γιατί οι συμμαχίες συνάπτονται φανερά από συμφέρον) όπως κι εκείνους που αγαπιούνται για την απόλαυση, όπως κάμνουν τα παιδιά, ίσως θα πρέπει να ονομάσουμε κι εμείς φίλους τους τέτοιους ανθρώπους.

Η πιο τέλεια φιλία είναι η φιλία ανάμεσα σε ηθικούς ανθρώπους όπως ήδη είπαμε πολλές φορές, γιατί φαίνεται ότι το αξιαγάπητο και περιπόθητο θεωρείται σαν απόλυτα αγαθό ή ευχάριστο, αλλά το άτομο νομίζει σαν τέτοιο ό,τι είναι ευχάριστο σ' αυτό, κι ο ενάρετος είναι τέτοιος για τον ενάρετο και για τους δυο λόγους.

Η αγάπη (φίλησις) μοιάζει μ' ένα αισθησιακό συναίσθημα, η φιλία με μια έξη. Γιατί η αγάπη απευθύνεται και σε άψυχα αντικείμενα, ενώ η αμοιβαία αγάπη (αντιφίλησις) που προϋποθέτει ελεύθερη εκλογή προέρχεται από μια έξη. Εκτός απ' αυτά, επιθυμεί κάποιος τα αγαθά για τον αγαπημένο για χάρη του ίδιου, παρακινημένος σ' αυτό όχι από αισθησιακό συναίσθημα, αλλά από έξη. Εκείνος που αγαπά τον φίλο του μ' αυτό τον τρόπο, αγαπά επίσης οτιδήποτε είναι γι' αυτόν αγαθό, σε τρόπο ώστε αγαπούν κι οι δυο το δικό τους αγαθό και ανταποδίδουν τα ίσα με καλή θέληση και χαρά. Γιατί η φιλία, όπως λένε, είναι ισότητα, κι αυτό ισχύει πάρα πολύ για τους φιλικούς δεσμούς ανάμεσα στους ενάρετους ανθρώπους.

Απόδοσις Β. Μοσκόβης. 1993. Αριστοτέλους Ηθικά Νικομάχεια. Ι–ΙΙ. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.

Πηγή: https://www.greek-language.gr/

EIKONA: Αριστοτέλης. Ρωμαϊκό αντίγραφο από ελληνικό χάλκινο πρωτότυπο του Λύσιππου. Ο μανδύας είναι σύγχρονη προσθήκη. Museo nazionale romano di palazzo Altemps

Πηγή: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg

----------------------

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΠΕΡΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ, ΑΡΕΤΗΣ, ΠΡΟΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗΣ

Πώς να εμφανιστεί ξανά ένας Μέγας Αλέξανδρος, όταν δεν υπάρχει Αριστοτέλης;

[Περισσότερα για τον Αριστοτέλη, χρησιμοποιήστε την εφαρμογή “Αναζήτηση στο ιστολόγιο”.]

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ: ΠΡΕΠΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΝΑ ΡΙΧΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Αυτός που συναναστρέφεται κάποιους συχνά, είτε για συζήτηση είτε στα συμπόσια, είτε απλώς στη συμβίωση, αναγκαστικά, ή θα εξομοιωθεί ο ίδιος μ' εκείνους ή θα τους κάνει να υιοθετήσουν τους δικούς του τρόπους. 

Γιατί, αν βάλεις ένα σβησμένο κάρβουνο δίπλα σ' ένα που καίγεται, ή το πρώτο θα σβήσει το δεύτερο ή το δεύτερο θα ανάψει το πρώτο.

Αφού υπάρχει, λοιπόν, τόσο μεγάλος κίνδυνος, πρέπει να συνάπτουμε με προσοχή τέτοιες σχέσεις με τους απαίδευτους, έχοντας στο νου μας ότι είναι αδύνατο, αυτός που τρίβεται πάνω στον μαυρισμένο από καπνιά, να μην πάρει κι ο ίδιος την καπνιά.

Γιατί, τι θα κάνεις, αν μιλάει για μονομάχους, αν για άλογα, αν για αθλητές, αν, ακόμη χειρότερα, για ανθρώπους; «Ο τάδε είναι κακός, ο δείνα καλός αυτό καλώς έγινε, εκείνο κακώς» · ακόμη, αν κοροϊδεύει, αν χλευάζει, αν λέει κακοήθειες;

Έχει κανείς από σας την προετοιμασία που έχει ο έμπειρος κιθαριστής, όταν πάρει στα χέρια του τη λύρα, ώστε, αμέσως μόλις αγγίξει τις χορδές, να καταλάβει τις ξεκούρδιστες και να προσαρμόσει το όργανο;

Ή, την ικανότητα που είχε ο Σωκράτης, ώστε, σε κάθε συναναστροφή, να φέρνει με το μέρος του όσους ήταν μαζί του;

Από πού να την έχετε εσείς;

Αλλά, αναγκαστικά, εσείς περιφέρεστε εδώ κι εκεί από τους απαίδευτους. Γιατί, λοιπόν, εκείνοι είναι ισχυρότεροι από σας;

Γιατί τα σάπια λόγια εκείνων βγαίνουν από κρίσεις, ενώ τα δικά σας χαριτωμένα μόνο από τα χείλη γι' αυτό είναι άτονα και νεκρά, και σιχαίνεται κανείς να ακούει τις προτροπές σας και την ταλαίπωρη την αρετή σας, για την οποία φλυαρείτε εδώ κι εκεί.

Έτσι σας νικούν oι απαίδευτοι. Γιατί η κρίση είναι παντού ισχυρή· η κρίση είναι ανίκητη. Μέχρι, λοιπόν, να στεριώσουν μέσα σας οι ωραίες γνώμες σας, και ν αποκτήσετε κάποια δύναμη για να είστε ασφαλείς, σας συμβουλεύω να συναινείτε προσεχτικά με τους απαίδευτους αλλιώς, ό,τι γράφετε κάθε μέρα στη σχολή, θα λιώνει σαν το κερί στον ήλιο.

Αποσυρθείτε, λοιπόν, κάπου μακριά από τον ήλιο, για όσο καιρό οι γνώμες σας είναι κέρινες. Γι' αυτό συμβουλεύουν οι φιλόσοφοι να φεύγουμε κι απ' τις πατρίδες μας, γιατί οι παλιές συνήθειες μας αποσπούν και δεν αφήνουν να γίνει η αρχή μιας άλλης συνήθειας, ούτε αντέχουμε αυτούς που μας συναντούν και λένε «κοίτα, ο τάδε ασχολείται με τη φιλοσοφία, αυτός που είναι έτσι και αλλιώς».

Έτσι, και οι γιατροί κάνουν καλά και στέλνουν σε άλλη περιοχή και άλλα κλίματα αυτούς που έχουν χρόνιες αρρώστιες. Κι εσείς αντικαταστήστε τις συνήθειές σας με άλλες- σταθεροποιήστε τις γνώμες σας, εξασκηθείτε σ' αυτές. Όχι· αλλά φεύγετε από τη σχολή και πάτε σ' ένα θέαμα, σε μια μονομαχία, στη στοά του γυμναστηρίου, στο τσίρκο' έπειτα από εκεί έρχεστε εδώ και πάλι από εδώ εκεί, οι ίδιοι. Και καμιά καλή συνήθεια, ούτε προσοχή ούτε φροντίδα για τον εαυτό σας' και καμιά παρατήρηση «πώς χρησιμοποιώ τις εντυπώσεις που μου παρουσιάζονται; Σύμφωνα ή αντίθετα με τη φύση; Πώς ν' αντιδράσω σ' αυτές; Όπως πρέπει ή όπως δεν θα έπρεπε; Για όσα είναι πέρα από τη βούλησή μου, δηλώνω ότι για μένα είναι ασήμαντα;»

Γιατί, αν ακόμη δε φτάσατε σ' αυτό το σημείο, αποφύγετε τις προηγούμενες συνήθειες, αποφύγετε τους απαίδευτους, αν θέλετε κάποτε να αρχίσετε να είστε κάποιοι.

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Γ’ (απόσπασμα)

Απόδοση Ι.Σ Χριστοδούλου – Μαρία Γ. Μπίλα

Εκδόσεις Ζήτρος

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ - Σ ΑΥΤΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Γ’

Όπως οι καλοί ηθοποιοί τραγωδίας δεν μπορούν να τραγουδήσουν μόνοι τους, αλλά μαζί με πολλούς, έτσι μερικοί δεν μπορούν να κάνουν μόνοι τους περίπατο. Άνθρωπε, αν είσαι κάποιος, και μόνος πήγαινε περίπατο, και στον εαυτό σου μίλησε, και μην κρύβεσαι μέσα στο χορό.

Άσε κάποια φορά να αστειευτούν μαζί σου, κοίταξε γύρω σου, ταρακουνήσου, για να μάθεις ποιος είσαι.

Όταν κάποιος πίνει μόνο νερό ή ασκείται σε κάτι, με κάθε ευκαιρία το λέει σε όλους· «εγώ πίνω μόνο νερό». Μήπως πίνεις νερό γι' αυτό το λόγο, για να πίνεις, δηλαδή, νερό;

Άνθρωπε, αν σε ωφελεί να πίνεις, πίνε αλλιώς, φέρεσαι γελοία. Αν, όμως, σου κάνει καλό και πίνεις, μην το λες σ' αυτούς που δυσαρεστούνται με τέτοιους ανθρώπους. Επομένως; Θέλεις ν' αρέσεις σ' αυτούς εδώ;

Από τις πράξεις, άλλες γίνονται γι' αυτές τις ίδιες, άλλες κατά περίσταση, άλλες για την οικονομία των πραγμάτων, άλλες για χάρη των κοινωνικών σχέσεων, άλλες γιατί υπηρετούν κάποιο σχέδιο.

Δυο πράγματα πρέπει να απομακρύνουμε από τους ανθρώπους· την έπαρση και τη δυσπιστία.

Έπαρση, λοιπόν, είναι να έχεις την εντύπωση ότι δεν έχεις ανάγκη από τίποτε επιπλέον, ενώ δυσπιστία να νομίζεις ότι δεν είναι δυνατό να ζεις ευτυχισμένα μέσα σε τόσες αντιξοότητες.

Την έπαρση λοιπόν, από τη μια, την απομακρύνει ο έλεγχος, και πρώτα αυτό κάνει ο Σωκράτης. Κι επειδή το πράγμα δεν είναι αδύνατο, εξέτασε και ψάξε• καθόλου δεν θα σε βλάψει αυτή η έρευνα· και σχεδόν αυτό είναι η φιλοσοφία, δηλαδή να ψάχνεις πώς είναι δυνατό να χρησιμοποιείς την επιθυμία και την αποστροφή ανεμπόδιστα. 

«Είμαι καλύτερος από σένα· γιατί ο πατέρας μου ανήκει στην τάξη των υπάτων».

 Άλλος λέει «εγώ υπήρξα δήμαρχος, ενώ εσύ όχι».

Κι αν ήμασταν άλογα, Θα έλεγες ότι «ο πατέρας μου ήταν ταχύτερος» ή ότι «εγώ έχω πολύ κριθάρι και χόρτο» ή ότι «έχω χαριτωμένα στολίδια στο λαιμό».

Τι θα συνέβαινε, λοιπόν, αν, τη στιγμή που έλεγες αυτά, σου έλεγα «ας ειναι· τρέχουμε λοιπόν;»

Εμπρός, λέγε· για τον άνθρωπο, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο, όπως ο δρόμος για το άλογο, από το οποίο θα φανεί ο χειρότερος και ο καλύτερος;

Μήπως είναι η αξιοπρέπεια, η αξιοπιστία, η δικαιοσύνη;

Σ αυτά να αποδεικνύεις καλύτερο τον εαυτό σου, για να είσαι καλύτερος ως άνθρωπος.

Αν μου λες «κλωτσάω δυνατά», θα σου πω κι εγώ ότι «περηφανεύεσαι για κάτι που είναι δουλειά γαϊδάρου».

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Γ’ (απόσπασμα)

Απόδοση Ι.Σ Χριστοδούλου – Μαρία Γ. Μπίλα

Εκδόσεις Ζήτρος

ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ

 

ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

Ο Ποσειδώνιος ο Ρόδιος ή ο Απαμεύς (περ. -135  με –51) ήταν Έλληνας πολυμαθής Στωικός φιλόσοφος, αστρονόμος, γεωγράφος, πολιτικός, ιστορικός και δάσκαλος που γεννήθηκε στην Απάμεια της Συρίας. Τον θεωρούσαν τον πολυμαθέστερο άνθρωπο του κόσμου για την εποχή του. Τίποτα από το τεράστιο έργο του δεν έχει σωθεί ως ολότητα σήμερα, αλλά μόνο αποσπάσματα.

Γνωστός και με το προσωνύμιο «ο Αθλητής», ήταν γόνος μιας Ελληνικής οικογένειας της Απαμείας, μιας ελληνιστικής πόλεως πάνω στον ποταμό Ορόντη, στη βόρεια Συρία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του όμως το έζησε στη Ρόδο και πέθανε είτε στη Ρόδο είτε στη Ρώμη.

Ο Ποσειδώνιος ολοκλήρωσε τις ανώτερες σπουδές του στην Αθήνα, όπου μαθήτευσε κοντά στον γηραιό πλέον Παναίτιο, τον επικεφαλής της Στωικής Σχολής. Περί το -95 εγκαταστάθηκε στη Ρόδο, κράτος με φήμη ως προς τις επιστημονικές έρευνες, και έγινε Ρόδιος πολίτης.

Μελέτησε τις παλίρροιες. Παρατήρησε ότι οι ημερήσιες παλίρροιες συνδέονταν με την τροχιά και οι μηνιαίες με τη φάση της Σελήνης, ενώ έκανε υποθέσεις για τη σχέση των ετήσιων περιοδικοτήτων των παλιρροιών με τις ισημερίες και τα ηλιοστάσια.

Τα πολλά έργα και οι διαλέξεις του Ποσειδωνίου του χάρισαν μια αυθεντία και φήμη παντού στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ στη Ρόδο αναπτύχθηκε γύρω του μία σχολή. Ο εγγονός του Ιάσων, που ήταν γιος της κόρης του και του Μενεκράτους από τη Νύσα, συνέχισε τη σχολή του Ποσειδωνίου στη Ρόδο. Παρότι λίγα πράγματα είναι γνωστά για την οργάνωση της σχολής του, είναι βέβαιο ότι ο Ποσειδώνιος είχε ένα σταθερό αριθμό Ελλήνων και Ρωμαίων φοιτητών.

Ο Ποσειδώνιος πλησίαζε στο να είναι κάτοχος όλης της ανθρώπινης γνώσεως της εποχής του, και σε αυτό έμοιαζε με τον Αριστοτέλη και με τον Ερατοσθένη. Προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύστημα για την κατανόηση του ανθρώπινου νου και του Σύμπαντος, που θα παρείχε μια εξήγηση και ταυτόχρονα έναν οδηγό για την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Εγραψε έργα για τη Φυσική, τη Μετεωρολογία, τη Φυσική Γεωγραφία, την Αστρονομία, την Αστρολογία και τη μαντεία, τη Σεισμολογία, τη Γεωλογία και την Ορυκτολογία, την Υδρολογία, τη Βοτανική, την Ηθική, τη Λογική, τα Μαθηματικά, την Ιστορία, τη Φυσική Ιστορία, την Ανθρωπολογία, και τη στρατηγική.

Κανένα από τα έργα του δεν έχει σωθεί ακέραιο μέχρι σήμερα, αλλά μόνο αποσπάσματα («σπαράγματα»), ενώ οι τίτλοι και τα θέματα πολλών από τα βιβλία του είναι γνωστά.

Για τον Ποσειδώνιο η Φιλοσοφία ήταν η βασική τέχνη και όλες οι ξεχωριστές επιστήμες ήταν υποκείμενές της. Μόνο η Φιλοσοφία μπορούσε κατ' αυτόν να ερμηνεύσει το Σύμπαν. Το σύνολο των έργων του, από τα επιστημονικά ως τα ιστορικά, είναι και φιλοσοφικά.

Δεχόταν τη Στωική υποδιαίρεση της Φιλοσοφίας σε «Φυσική» (μαζί με τη Μεταφυσική και τη Θεολογία), «Λογική» (περιελάμβανε και τη Διαλεκτική) και «Ηθική» (Διογ.Λαερτ. Βίοι φιλοσόφων, βιβλίο 7). Αυτές οι τρεις κατηγορίες ήταν για τον Ποσειδώνιο αδιαχώριστα και αλληλοεξαρτώμενα μέρη μιας οργανικής ολότητας. Τις παρομοίαζε με ένα ζωντανό πλάσμα, του οποίου η Φυσική ήταν το κρέας και το αίμα, η Λογική τα οστά και οι τένοντες που συγκρατούν ενωμένο τον οργανισμό, και η Ηθική – το σημαντικότερο μέρος – την ψυχή.

Το μεγάλο φιλοσοφικό όραμα του Ποσειδωνίου ήταν πως το ίδιο το Σύμπαν είχε μία παρόμοια εσωτερική διασύνδεση, μέσα από την κοσμική «συμπάθεια», σε όλες του τις εκφάνσεις, από την ανάπτυξη του φυσικού κόσμου ως την ιστορία της ανθρωπότητας.

Παρότι συνεπής Στωικός, ο Ποσειδώνιος ήταν εκλεκτικός. Ακολουθούσε όχι μόνο τους παλαιότερους Στωικούς, αλλά και τους Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Είναι πιθανό ότι είχε γράψει ένα σχόλιο πάνω στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα.

Ο Ποσειδώνιος υπήρξε ο πρώτος Στωικός που απέκλινε από το δόγμα ότι τα πάθη της ψυχής είναι λανθασμένες κρίσεις και υιοθέτησε την άποψη του Πλάτωνα για την ψυχή, δηλαδή ότι τα πάθη είναι σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση. Ο Ποσειδώνιος δίδασκε ότι εκτός από τις λογικές λειτουργίες η ανθρώπινη ψυχή είχε και πάθη όπως ο θυμός, το πάθος για εξουσία, πλούτο, κλπ., αλλά και πόθους για έρωτα, τροφή, κλπ..

Η Ηθική ήταν το πρόβλημα του πώς να χειρισθούμε αυτά τα πάθη και να αποκαταστήσουμε τη λογική ως την κυρίαρχη λειτουργία.

Γνωρίζουμε επίσης ότι είχε κατασκευάσει ένα φορητό υπολογιστή των κινήσεων των ουράνιων σωμάτων, παρόμοιο με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων όπως αυτός αποκαλύφθηκε μετά την πρόσφατη ανάλυση (2006-2008), και ίσως τον ίδιο τον μηχανισμό αυτό, που χρονολογείται στην ίδια περίπου περίοδο. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα (De Natura Deorum, ΙΙ 34), το φορητό «πλανητάριο» του Ποσειδωνίου έδειχνε τις ημερήσιες κινήσεις του Ηλίου, της Σελήνης και των 5 γνωστών τότε πλανητών.

Στα θέματα της Μετεωρολογίας ο Ποσειδώνιος ακολούθησε τον Αριστοτέλη. Υπεστήριξε θεωρίες για τις αιτίες της δημιουργίας των νεφών, της ομίχλης, του ανέμου, της βροχής, της πάχνης, του χαλαζιού, της αστραπής και του ουράνιου τόξου.

Ως προς το έργο του Ποσειδωνίου για τη στρατηγική, την «Τέχνη του Πολέμου», ο ιστορικός Αρριανός παραπονέθηκε ότι ήταν γραμμένο «για ειδικούς», πράγμα που υποδεικνύει ότι ο Ποσειδώνιος ίσως να είχε και εμπειρία από «πρώτο χέρι» από στρατιωτική ηγεσία.

Στην εποχή του Ποσειδωνίου τα γραπτά του, που κάλυπταν όλους σχεδόν τους κύριους γνωστικούς κλάδους, τον κατέστησαν μια διάσημη προσωπικότητα σε όλο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ενώ τον χρησιμοποιούσαν συχνότατα ως πηγή οι σύγχρονοί του συγγραφείς, όπως ο Κικέρων, ο Λίβιος, ο Πλούταρχος, ο Στράβων (που αποκαλούσε τον Ποσειδώνιο «τον πολυμαθέστερο από όλους τους φιλοσόφους της εποχής μου»), ο Κλεομήδης, ο Σενέκας ο Νεότερος, ο Διόδωρος Σικελιώτης (που χρησιμοποίησε τον Ποσειδώνιο ως πηγή για την «Ιστορική βιβλιοθήκη» του), κ.ά..

Ο Πτολεμαίος ήταν εντυπωσιασμένος από τη σοφία των μεθόδων του Ποσειδωνίου, που λάβαινε υπόψη του διορθώσεις για τη διάθλαση του φωτός κοντά στον ορίζοντα.

Ο Ποσειδώνιος ενίσχυσε τον Στωικισμό με τη σύγχρονη γνώση. Μετά τον δάσκαλό του Παναίτιο, διεδραμάτισε τον σημαντικότερο ρόλο, με τα γραπτά έργα του και τις προσωπικές του επαφές, στην εξάπλωση της Στωικής Φιλοσοφίας στον ρωμαϊκό κόσμο. Εκατό χρόνια αργότερα ο Σενέκας αναφερόταν στον Ποσειδώνιο ως έναν από εκείνους με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στη Φιλοσοφία.

Η επίδραση του Ποσειδωνίου πάνω στη φιλοσοφική σκέψη κράτησε μέχρι τον Μεσαίωνα, όπως φαίνεται από το λήμμα του στο «Λεξικό της Σούδας».

Ο κρατήρας Ποσειδώνιος στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης πήρε το όνομά του από τον Ποσειδώνιο τον Ρόδιο.

https://el.wikipedia.org/ , http://www.deepi.gr/

----------------------------------------------

Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗ

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ - ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ

Με την Συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Έκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την παιδεία.

Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας.

Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος.

Έχει συγγράψει δύο βιβλία: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.

Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ

Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ

Ομήρου Οδύσσεια: ΕΔΩ

Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ

Περισσότερα βίντεο: ΕΔΩ

   Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΚΡΑΓΑΝΤΑ

Ο Ναός της Ομόνοιας είναι ένας Αρχαίος Ελληνικός ναός στην Κοιλάδα των ναών του Ακράγαντα, (πατρίδα του Εμπεδοκλή) στη νότια ακτή της Σικελίας. Είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος δωρικός ναός της Σικελίας και ένας από τους πιο καλοδιατηρημένους Ελληνικούς ναούς, ιδιαίτερα μεταξύ των δωρικών. 

Ο ναός κτίστηκε το -440 με -430 πΧ. Η καλοδιατηρημένη περίσταση των 6 Χ 13 κιόνων στηρίζεται επάνω σε ένα κρηπίδωμα τεσσάρων βαθμίδων, το οποίο έχει διαστάσεις 39,42 Χ 16,92 μ. και 8,93 μ. ύψος. Οι κίονες έχουν ύψος 6 μ., έχουν 20 αυλακώσεις και ένταση (λεπτότεροι στην κορυφή και πιο κυρτοί περίπου στη μέση) για πιο αρμονικό αισθητικό αποτέλεσμα. Διαθέτει πρόναο εν παραστάσει και οπισθόναο εν παραστάσει.

Όπως και ο γειτονικός ναός της Ήρας, κατασκευάστηκε σε συμπαγή βάση, που σχεδιάστηκε για να διορθώσει την ανομοιομορφία του βραχώδους εδάφους. Εκεί κοντά βρέθηκε μία επιγραφή, που αναφέρεται στην Concordia και ο ναός ονομάστηκε συμβατικά της Ομόνοιας, αν και η επιγραφή δεν συνδέεται με τον ναό.

Αν ήταν ακόμη σε λειτουργία ως τον 4ο-5ο αι., τότε θα είχε σχέση με τις εκτελέσεις των εθνικών, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγινε χριστιανική. Ο ναός μετατράπηκε σε χριστιανική βασιλική τον 6ο αι., αφιερωμένος στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, από τον άγιο Γρηγόριο ντελλε Ράπε επίσκοπο του Ακράγαντα. Έτσι επιβίωσε της καταστροφής των τόπων λατρείας, που είχαν οι εθνικοί. Τότε στο κενό μεταξύ των κιόνων κτίστηκε τοίχος, κάτι που άλλαξε την αρχική μορφή του. Η διαίρεση σε σηκό και οπισθόδομο καταστράφηκε· οι τοίχοι του σηκού κόπηκαν, ώστε να σχηματιστούν αψίδες.

Το 1785 έγινε αποκατάσταση του μνημείου και οι χριστιανικές επεμβάσεις αφαιρέθηκαν: ο Γαβριήλ Λαντσιλλόττο Καστέλο πρίγκιπας της Τορρεμούτσα μετέφερε τον χριστιανικό βωμό κάπου αλλού και το 1788 άρχισε η αποκατάσταση του κλασικού κτηρίου. Eίναι -μετά από τον Παρθενώνα- ο καλύτερα σωζόμενος δωρικός ναός του κόσμου.

Δείτε και το παρακάτω βίντεο. Το μαγευτικό τοπίο του Ναού της Ομόνοιας ως κεντρική σκηνή με έμπνευση από την Ελληνική Αρχαιότητα.

https://el.m.wikipedia.org/ , Altair4 Multimedia , https://www.facebook.com/GreeceHighDefinition

-----------------------------

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΒΑΛΛΕΙ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ, ΠΑΛΕΥΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΦΟΡΕΣ (ΗΣΙΟΔΟΣ)

Ησίοδος: Ο Άνδρας που αναβάλλει να εκτελέσει το καθήκον του, παλεύει συνεχώς με τις συμφορές.

(Επίκτητος Διατριβή Β’)

- Ένα μόνο μπορώ να σου πω· ότι αυτός που αγνοεί ποιος είναι και για ποιο σκοπό έχει γεννηθεί και τι είδους κόσμος είναι αυτός στον οποίο βρίσκεται, και με ποιους μαζί πρέπει να ζήσει, και ποια είναι τα καλά και τα κακά πράγματα, και τα όμορφα και τα άσχημα, και δεν μπορεί να παρακολουθήσει ούτε ένα συλλογισμό ούτε μια απόδειξη, ούτε ξέρει τι είναι αλήθεια ή τι είναι ψέμα, ούτε μπορεί να τα ξεχωρίσει αυτά, αυτός δε θα συμφωνεί με τη φύση ούτε στις επιθυμίες του ούτε στις αποστροφές του, ούτε στις επιλογές του, ούτε στα σχέδιά του, ούτε στις συγκαταθέσεις του, ούτε στις αρνήσεις του, ούτε στις αμφιβολίες του· συνολικά θα περιφέρεται κουφός και τυφλός, νομίζοντας ότι είναι κάποιος, ενώ δεν είναι κανείς.

Γιατί, τώρα, νομίζεις ότι αυτό συμβαίνει πρώτη φορά; Δεν είναι αλήθεια ότι, από τότε που άρχισε να υπάρχει το ανθρώπινο γένος, από εκείνο προήλθαν όλα τα λάθη και οι δυστυχίες, εξαιτίας αυτής της άγνοιας;

Για ποιο λόγο φιλονικούσαν μεταξύ τους ο Αγαμέμνονας και ο Αχιλλέας; Δεν ήταν επειδή δεν γνώριζαν ποια πράγματα είναι συμφέροντα και ποια ασύμφορα; Δεν λέει ο ένας ότι συμφέρει να δώσουν πίσω στον πατέρα της την Χρυσηίδα, ενώ ο άλλος λέει ότι αυτό δεν τους συμφέρει; Δεν λέει ο ένας ότι πρέπει αυτός να πάρει το έπαθλο του άλλου, ενώ ο άλλος ότι δεν πρέπει; Γι' αυτούς τους λόγους δεν ξέχασαν και ποιοι ήταν και για ποιο σκοπό είχαν έρθει;

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Β’ (απόσπασμα)

Απόδοση Ι.Σ Χριστοδούλου – Μαρία Γ. Μπίλα

Εκδόσεις Ζήτρος

------------------------------------------

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

ΑΠΩΤΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ο ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

“Η χρησιμότητα της ιστορίας και ο σκοπός της πρέπει να είναι για κάθε συνετό άνθρωπο, αν ποτέ συμβούν και πάλι παρόμοια γεγονότα, να μπορεί στρέφοντας το βλέμμα προς τα παρελθόντα να αντιμετωπίσει σωστά τα παρόντα.”

Εγώ θα αποφύγω τους κόπους, τις φροντίδες και τους κινδύνους, τους οποίους έχει ο συγγραφέας. Θα περιοριστώ να δώσω μικρή συμβολή και λίγα διδάγματα σε αυτούς που συγγράφουν, ώστε να λάβω κι εγώ μέρος στο οικοδόμημα, αν όχι με την επιγραφή της πραμάτειας μου, τουλάχιστον επειδή θα αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου την λάσπη την οποία μεταχειρίζονται.

Το βέβαιο είναι πως οι περισσότεροι από αυτούς νομίζουν πως δεν έχουν ανάγκη συμβουλών για την εργασία τους, όπως περίπου δεν έχουν ανάγκη διδασκαλίας για το πώς θα βαδίζουν, βλέπουν, τρώνε, και θεωρούν ως πολύ εύκολο και πρόχειρο και δυνατό, για όλους, η συγγραφή ιστορίας, όπως μπορεί κανείς να κρίνει από αυτά που συμβαίνουν.

Αλλά γνωρίζεις και εσύ φίλε μου πως η ιστορία δεν είναι από τα εύκολα, και ακόπως συγκροτούμενα έργα αλλά είναι από αυτά που έχουν ανάγκη φροντίδας. Όταν ο Θουκυδίδης λέει κάτι, είναι για να μείνει αθάνατο «κτήμα για πάντα». [41] Τέτοιος λοιπόν πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι ο ιστορικός: άφοβος, αδέκαστος, ελεύθερος, φίλος της παρρησίας και της αλήθειας, να ονομάζει «τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη», όπως λέει και ο κωμικός ποιητής, χωρίς να ικανοποιεί το μίσος ή τη φιλία, χωρίς να λυπάται ή να αισθάνεται οίκτο ή ντροπή ή να πτοείται. Να είναι δίκαιος δικαστής, ευνοϊκά διατεθειμένος προς όλους έως το σημείο να μην παραχωρεί περισσότερο από όσο πρέπει, ξένος και χωρίς πατρίδα στα βιβλία του, ανεξάρτητος, χωρίς να υπακούει σε κανένα βασιλιά, ούτε να υπολογίζει τι εντύπωση θα σχηματίσει ο ένας ή ο άλλος αλλά να γράφει ό,τι έγινε.

[42] Ο Θουκυδίδης πολύ εύστοχα θέσπισε αυτούς τους κανόνες και διέκρινε τα προτερήματα του ιστορικού από τα ελαττώματα βλέποντας πόσο θαυμάστηκε ο Ηρόδοτος, ώστε τα βιβλία του να ονομαστούν Μούσες. Και λέει ότι έγραψε την ιστορία του περισσότερο για να μείνει αιώνιο κτήμα παρά έργο επίκαιρου διαγωνισμού και ότι δεν προτιμά το μυθικό στοιχείο, αλλά κληροδοτεί στους μεταγενέστερους την αλήθεια των γεγονότων.

Αναφέρει ακόμη τη χρησιμότητα της ιστορίας και ποιος πρέπει να είναι ο σκοπός της για κάθε συνετό άνθρωπο, ώστε, αν ποτέ συμβούν και πάλι παρόμοια γεγονότα, θα μπορεί στρέφοντας το βλέμμα προς τα παρελθόντα να αντιμετωπίσει σωστά τα παρόντα.

Λουκιανού “Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν” (Πως πρέπει να γράφεται η ιστορία - απόσπασμα) https://www.hallofpeople.com/gr/books/Lucian.pdf

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΔΩ: https://www.mikrosapoplous.gr/

ΕΙΚΟΝΑ: Νικόλαος Γύζης, Ιστορία (1892). Λάδι σε καμβά, 89 εκ. διάμετρος. Ιδιωτική συλλογή. 

ΜΙΑΣΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΜΟΣ / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ - ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ

 Με την Συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Έκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την παιδεία.

Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας.

Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος.

Έχει συγγράψει δύο βιβλία: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.

Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ

Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ

Ομήρου Οδύσσεια: ΕΔΩ

Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ

Περισσότερα βίντεο: ΕΔΩ

   Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ - ΠΕΡΙ ΑΝΟΜΟΛΟΓΙΑΣ (Για την αστάθεια)

Μερικά από τα σφάλματά τους οι άνθρωποι τα παραδέχονται εύκολα, ενώ άλλα δύσκολα. Κανείς λοιπόν, δε θα παραδεχτεί ότι είναι ανόητος ή χαζός, αλλά όλους θα τους ακούσεις να λένε ακριβώς το αντίθετο: «μακάρι να είχα τόση τύχη, όσο έχω μυαλό». 

Εύκολα παραδέχονται όμως ότι είναι δειλοί, και λένε «είμαι λίγο δειλός, το ομολογώ· στα άλλα, όμως, δε θα με βρεις ανόητο».

Δε θα παραδεχτεί εύκολα κάποιος ότι είναι ακρατής, με κανέναν τρόπο ότι είναι άδικος, και ποτέ δε θα πει ότι είναι φθονερός ή αδιάκριτος, αλλά οι περισσότεροι θα ομολογήσουν ότι είναι ευσπλαχνικοί.

Ποια είναι λοιπόν η αιτία;

Η σημαντικότερη είναι η αστάθεια και η σύγχυση στα ζητήματα που έχουν να κάνουν με το καλό και το κακό. Αλλά διαφορετικοί άνθρωποι επηρεάζονται από διαφορετικά κίνητρα και ποτέ δεν παραδέχονται όσα θεωρούν επονείδιστα.

Θεωρούν ότι η δειλία είναι ένδειξη συνετού χαρακτήρα, και το ίδιο νομίζουν για την ευσπλαχνία, ενώ πιστεύουν πως η ηλιθιότητα είναι αποκλειστικά χαρακτηριστικό του δούλου. Και δεν αναγνωρίζουν καθόλου τα κοινωνικά παραπτώματα.

Ως προς τα περισσότερα όμως σφάλματα, τείνουν να τα παραδεχτούν, επειδή, κυρίως θεωρούν ότι υπάρχει σ' αυτά κάτι ακούσιο, όπως για παράδειγμα στη δειλία και την ευσπλαχνία. Και αν κάποιος, κάποτε, παραδεχτεί ότι είναι ακρατής προσθέτει το στοιχείο του έρωτα, προκειμένου να τον συγχωρήσουν σαν να ενήργησε παρά τη θέλησή του.

Την αδικία, όμως, δεν τη θεωρούν ακούσια με κανέναν τρόπο. Ακόμη και στη ζήλια, καθώς νομίζουν, υπάρχει κάτι το ακούσιο. Γι' αυτό και παραδέχονται την αδυναμία τους αυτή.

Όταν, λοιπόν, κάποιος ζει με τέτοιους ανθρώπους, τόσο συγχυσμένους, που τόσο δεν γνωρίζουν ούτε τι εννοούν, όταν λένε «κακό», ούτε τι είναι το κακό που έχουν, ή αν έχουν κάποιο, ή πώς το απέχτησαν ή πώς θα απαλλαγούν από αυτό, νομίζω ότι αξίζει να αναρωτιέται συνεχώς «μήπως και ο ίδιος είμαι ένας από εκείνους;»

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Β’

Απόδοση Ι.Σ Χριστοδούλου – Μαρία Γ. Μπίλα

Εκδόσεις Ζήτρος

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΕΑΣ ΣΤΗΝ ΤΕΓΕΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΑΣ

Ο -4ος αιώνας ήταν η περίοδος που ο Αρχαιοελληνικός Πολιτισμός αναπτύχθηκε ραγδαία. Τότε έδρασαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες που δημιούργησαν αξιοθαύμαστα έργα. Ανάμεσα τους ο Παριανός γλύπτης Σκόπας, στον οποίον αποδίδονται μερικά από τα σπουδαιότερα γλυπτά της κλασικής περιόδου. Ο Σκόπας γεννήθηκε στην Πάρο, στο νησί όπου προέρχονται τα περίφημα λευκά μάρμαρα της Αρχαιότητας.

Ο σπουδαίος γλύπτης από την Πάρο φιλοτέχνησε την Νίκη της Σαμοθράκης, τον ναό της Αλέας Αθηνάς στη Τεγέα και το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, που υπήρξε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.

Στην Τεγέα βρίσκεται ένας από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Αρκαδίας. Περιλαμβάνει μνημεία από διάφορες περιόδους με σημαντικότερα, το Αρχαίο μαρμάρινο θέατρο των ελληνιστικών χρόνων (175, Αντίοχος Γ' ο Επιφανής), την Αρχαία Αγορά των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων κ.ά. Οι αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι στη θέση του θεάτρου προϋπήρχε και άλλο παλαιότερο θέατρο του -4ου αιώνα.
Συγκεκριμένα, το ημικυκλικό κοίλο, το ανάλημμα, οι σκάλες και μέρη των τοίχων της σκηνής ανήκουν στο νεότερο θέατρο του Αντιόχου, ενώ ο κατώτερος λίθος που προεξέχει από τους λίθους των εδωλίων που ανασκάφηκαν από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή ανήκει στο προγενέστερο θέατρο. Μάλιστα φέρει και επιγραφή με το όνομα του δωρητή της πρώτης σειράς των επιβλητικότερων εδωλίων: «Κύμβαλος ανέθηκεν. Διονύσω αγωνοθετήσας».

Η Τεγέα αποτελείτο από Δήμους και συνοικισμούς που τους συνέδεε η λατρεία της θεάς Αλέας, η οποία αργότερα συγχωνεύτηκε με την εισαχθείσα λατρεία της θεάς Αθηνάς και έτσι πλέον στην Τεγέα λατρευόταν η Αλέα Αθηνά.

Το -370 χτίζεται εκεί ο περίφημος ναός της Αλέας Αθηνάς από τον αρχιτέκτονα και γλύπτη Σκόπα που μαζί με το ναό του Δία στην Ολυμπία και το ναό του Απόλλωνα στη Φυγαλεία ήταν οι μεγαλύτεροι και λαμπρότεροι της Πελοποννήσου.

Ο ναός αυτός κτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαϊκού ναού, ο οποίος υπήρχε εκεί ήδη από τα Μηκυναϊκά χρόνια. Ο ναός ήταν δωρικού ρυθμού και όλος από μάρμαρο, ακόμα και η στέγη του. Εσωτερικά υπήρχε το άγαλμα της Θεάς από ελεφαντόδοντο και εκατέρωθεν τα αγάλματα του Ασκληπιού και της κόρης του Υγείας.

Το -31 ο Οκταβιανός Αύγουστος θέλησε να τιμωρήσει τους Τεγεάτες για την βοήθεια που προσέφεραν στον παλαιό σύμμαχο και μετέπειτα αντίπαλό του, Αντώνιο, και αφαίρεσε από το ναό της Αλέας το άγαλμα της θεάς Αθηνάς από ελεφαντόδοντο μαζί με τα δόντια του Καλυδώνιου κάπρου και, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας, τα μετέφερε στην αγορά της Ρώμης που είχε κατασκευάσει ο ίδιος ο Αύγουστος.

Πολύ κοντά στην αγορά της Τεγέας υπήρχε το θέατρο της πόλης (τη θέση του κατέχει ο ναός της Eπισκοπής), το οποίο κατά τους Κλασικούς και τους Πρώιμους Ελληνιστικούς Χρόνους έμοιαζε σε κάτοψη με το αρχαίο θέατρο στο Θορικό της Αττικής, αλλά το -2ο αιώνα έλαβε εντελώς νέα, μνημειώδη μορφή κατόπιν χρηματοδοτήσεως από το σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Δ΄.
Στο κοίλο του θεάτρου βρίσκεται σήμερα ένας χριστιανικός ναός, ο οποίος οικοδομήθηκε το 1888 για να αντικαταστήσει την προγενέστερη ερειπωμένη βυζαντινή βασιλική (11ου - 12ου αιώνα) που αποτελούσε τη μητρόπολη του μεσαιωνικού Νικλίου.
Για τις καταστροφές και καταλήψεις Αρχαίων ιερών, θεάτρων και σταδίων δεν ευθύνονται μόνο οι μεσαιωνικοί ηγέτες του εκκλησιαστικού μηχανισμού. 

Περισσότερα στις πηγές: https://sfrang2.blogspot.com/ , http://www.peri-grafis.net , https://www.in.gr/  

Εικόνα: Εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Τεγέας (πηγή: Τμήμα Τουριστικής Ανάπτυξης Δήμου Τρίπολης) 

Οπτικοακουστικό: ΑρχαιολογικόΜουσείο Τεγέας