Ο Ιάμβλιχος και η Νεοπλατωνική Φιλοσοφία

Ο Ιάμβλιχος (250 - 325) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατεύθυνση που ακολούθησε η νεώτερη νεοπλατωνική φιλοσοφία. Ήταν επίσης ο βιογράφος του Πυθαγόρα και μυστικιστής, φιλόσοφος και μαθηματικός. Έζησε σε μια ταραγμένη εποχή, μια περίοδο κατά την οποία ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμικός πλησιάζει στο τέλος του.

[σ.σ.: Μια εποχή που ο συνεχιστής του o Πρόκλος αργότερα είχε να αντιμετωπίσει την πνευματική παρακμή τον σκοταδισμό και την υποδούλωση της ελευθερίας της σκέψης που επικρατούσε εκείνη την εποχή στην Αθήνα.

Ο νεοπλατωνισμός στην πόλη της Αθηνάς, κατά τα έτη 431 – 485, με εντατικές προσπάθειες, από ανάγκη να κοινοποιήσει με εκατοντάδες κείμενα και διεξοδικές αναλύσεις την θρησκεία των Ελλήνων, ανέλαβε τον ρόλο του θεματοφύλακα σε οδό διασώσεως από την εισαγόμενη θρησκεία που επέβαλε με την βία το κράτος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). Μια εποχή που οι νεοπλατωνικοί, ειδικά της αθηναϊκής σχολής, όχι αδίκως χαρακτήριζαν ως «εποχή της μεγάλης σύγχυσης».]

Τη μεταβατική αυτή περίοδο εμφανίζεται το φιλοσοφικό ρεύμα των νεοπλατωνικών. Με επίκεντρο αρχικά την Αλεξάνδρεια, οι νεοπλατωνιστές εργάστηκαν με στόχο να συνθέσουν τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Μυστηρίων σε ένα ενιαίο σύστημα, αναζωογονώντας την ψυχή του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η διδασκαλία τους διαδόθηκε στη Ρώμη και άλλες ρωμαϊκές μητροπόλεις, διαμορφώνοντας τρεις ιδιαίτερες σχολές: την Αλεξανδρινή, όπου διακρίνονται κυρίως ο Πλωτίνος και ο Πορφύριος, την Αθηναϊκή, με κύριο εκπρόσωπο τον Πρόκλο και τη Συριακή, με κορυφαίο τον Ιάμβλιχο.

Ο Ιάμβλιχος αρχικά μελέτησε το νεοπλατωνισμό κοντά στον Ανατόλιο τον περιπατητικό, έναν από τους πρώτους μαθητές του Πορφύριου και κατόπιν δίπλα στον ίδιο τον Πορφύριο, τον κορυφαίο μαθητή του Πλωτίνου, τον οποίο διαδέχτηκε στη θέση του διαδόχου της Νεοπλατωνικής Σχολής. Νωρίτερα όμως είχε ιδρύσει δική του σχολή στη Συρία, όπου η φήμη του προσέλκυσε πλήθος μαθητών από όλες τις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Στη σχολή του ο Ιάμβλιχος δεν περιορίστηκε στο να επαναλαμβάνει απλώς τις διδασκαλίες των προκατόχων του. Επεξεργάστηκε και συστηματοποίησε τον νεοπλατωνισμό του Πλωτίνου, έργο για το οποίο θεωρείται ο πρώτος σχολαστικός φιλόσοφος στην ιστορία. Κυρίως, όμως, εμπλούτισε το διανοητικό αυτό σύστημα με πληθώρα στοιχείων από τα Μυστήρια.

Δεν είναι γνωστό πότε ή πώς ακριβώς πέθανε ο Ιάμβλιχος. Πιθανώς έφυγε από τη ζωή γύρω στο 330, λίγο μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και λίγο πριν ο χριστιανισμός γίνει η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Από τους πολυπληθείς μαθητές του ξεχωρίζουν ο Σώπατρος ο Απαμεύς και ο Αιδέσιος, που τον διαδέχτηκε στη διεύθυνση της συριακής σχολής, καθώς και ο μαθητής του Αιδέσιου, Μάξιμος ο Εφέσιος, δάσκαλος του αυτοκράτορα Ιουλιανού. Ο επιφανέστερος, όμως, συνεχιστής του Ιάμβλιχου είναι ο Πρόκλος, διάδοχος της αθηναϊκής σχολής.

https://el.wikipedia.org , https://commons.wikimedia.org

------------------------------------

Ο Ιάμβλιχος και η ξεχωριστή του φύση

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ 

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΣΩΠΑΤΡΟΥ 

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

Ο Ιάμβλιχος  πίστευε στην ύπαρξη 3 κόσμων: του ορατού (ή αισθητού) που είναι ο κατώτερος, του νοερού ο οποίος θεωρείται ο ενδιάμεσος κόσμος και του νοητού ο οποίος είναι ο ανώτερος. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν τον διαχωρισμό υπάρχουν ξεχωριστοί τύποι θυσιών που αφορούν τα διάφορα είδη που ζουν στον κάθε κόσμο. Όπως είναι φυσικό αναφέρει την ύπαρξη πολλών ενδιάμεσων όντων μεταξύ του Ενός και του κόσμου.

Υπάρχουν ουράνιοι, υπερουράνιοι, φυσικοί, αέριοι, υδάτινοι θεοί, δαίμονες, ήρωες και άχραντες- αμόλυντες ψυχές. Όλα τα πράγματα είναι γεμάτα από αυτούς και όπως ακριβώς οι ακτίνες του ηλίου αγγίζουν τα πάντα εξωτερικά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κι οι θεοί φωτίζουν οτιδήποτε μετέχει σε αυτούς με κάποιο τρόπο. Έτσι κάποια μέρη, αγάλματα κλπ θεωρούνται ιερά.

Έχει λεχθεί ότι ο Ιάμβλιχος έχει συγγράψει ένα έργο το «Περί αγαλμάτων», το οποίο όμως έχει χαθεί όπου ανέλυε τη σωστή κατασκευή αγαλμάτων. «Τα αγάλματα που απεικονίζουν θεούς κατασκευάζονται από μυημένους καλλιτέχνες και με την εποπτεία ιερέων της αντίστοιχης θεότητας. Αποτυπώνουν τη μυστηριακή γλώσσα του σώματος η οποία μετέδιδε πληροφορίες κατευθείαν στο υποσυνείδητο εκείνου που έβλεπε το άγαλμα και προκαλούσε στην ψυχή αγαλλίαση». Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο στο άγαλμα εμπεριέχεται η νοητή φύση του θεού.

Όλοι οι θεοί είναι αγαθοί και εξ’ ου και είναι υπαίτιοι αγαθών. Η απελευθέρωση των ψυχών επομένως επιτυγχάνεται μέσω των υπερουράνιων θεών σε άμεση σχέση με την ενάρετη ζωή που οφείλουμε να βιώνουμε.

Από το Εν κι Αγαθό (το οποίο είναι ακίνητο, πρωταρχικό και αυτοπάτορας) ο Ιάμβλιχος  θεωρεί ότι προέρχεται κι ο Νους. Μέσω αυτού ο άνθρωπος συνδέεται αρχικά με τις θείες οντότητες.

Ο νους, ο όποιος προέρχεται από την Μονάδα, στρέφεται συνεχώς προς αυτήν και συνυπάρχει πάντοτε με τους θεούς. Αυτός λοιπόν είναι που γνωρίζει την αντιστοιχία των συμβόλων τα οποία χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε ώστε να τους επικαλεσθούμε.

Οι θεοί επίσης χρησιμοποιούν τους δαίμονες (σ.σ.: δεν χρειάζεται νομίζω να διευκρινίσουμε τι σημαίνει Δαίμων) για να μας αποκαλύψουν την βούλησή τους μέσα από φυσικά σημάδια. Στο κάθε έθνος, όπως και στο κάθε ιερό κληρώνεται ένας θεός προστάτης. Δεν θα μπορούσε να είναι βέβαια διαφορετικά και για τον άνθρωπο, όπου η κάθε ενσαρκωμένη ψυχή έχει τον δικό της προστάτη δαίμονα.

Αν καταφέρουμε μέσω της ιερουργίας να μας παρουσιαστεί ο οικείος μας δαίμονας, τότε αυτός, μεταξύ άλλων, θα μας αποκαλύψει το όνομα του, την λατρεία του, καθώς και τον σωστό τρόπο ώστε να τον επικαλούμαστε κάθε φορά που το επιθυμούμε. Ο δαίμονας που μας προστατεύει (αλλά και μας ελέγχει) μπορεί να υποχωρήσει ή να μπει στην υπηρεσία ενός θεού, ο οποίος μέσω της θεουργίας γίνεται ο επόπτης μας. Δυστυχώς όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων παραμένει υποταγμένη στις πέντε αισθήσεις, εξ’ ου κι υποταγμένη στο πεπρωμένο που της επιφυλάσσει η Ειμαρμένη. Αλλά κάποιοι καταφέρνουν να ξεφύγουν από τα δεσμά της Μοίρας χρησιμοποιώντας την βοήθεια των θεών ή των δαιμόνων.

Πάντως οι θεουργοί δεν ενοχλούν τις θείες οντότητες για ασήμαντα πράγματα ή για την προσωπική τους περιέργεια- διασκέδαση, αλλά για την κάθαρση της ψυχής και τη λύτρωση.

Το πόσο οι θεοί ενδιαφέρονται για εμάς φαίνεται έντονα στα μαντεία, όπως παραδείγματος χάριν στα Ασκληπιεία. Η θεία πρόγνωση είναι αγαθοειδής. Η ανθρώπινη ψυχή έχει διπλή ζωή: μία μαζί με το σώμα και μία ξεχωριστή από αυτό. Όταν λοιπόν κοιμόμαστε είμαστε εντελώς ελεύθεροι και τότε ακριβώς είναι που η ψυχή μπορεί να κάνει πρόγνωση για το μέλλον μέσω της μαντικής τέχνης που είναι δώρο των θεών.

Μόνο όταν οι θεοί μας αποκαλύπτονται στις τελετουργίες θα μπορέσουμε να τους κατανοήσουμε. Διαφορετικά θα παραμείνουμε εξαρτημένοι της ύλης.
Βέβαια ο Ιάμβλιχος δεν καταδικάζει την ύλη ως κάτι κακό. Αντίθετα θεωρεί ότι έχουμε ενσαρκωθεί για να εκπληρώσουμε έναν καθοριστικό ρόλο. Απλά πιστεύει ότι αυτός ο ρόλος μπορεί να εκπληρωθεί μόνο με την λατρεία των θεών και μέσα από τα Μυστήρια.

Η γνώση των θεών συνοδεύεται με μία στροφή προς τον εαυτό και την αυτογνωσία.

Κάτι επίσης άκρως ενδιαφέρων στο οποίο πίστευε ο Ιάμβλιχος ήταν ότι οι θεοί «τοποθετούν κάποια σύμβολα ακόμα και σε κάθε ενσαρκωμένη ψυχή, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν». Και αυτά ακριβώς τα σύμβολα είναι που θα χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους οι θεουργοί ώστε να ξαναενωθούν με την Μονάδα. Είναι εξίσου βασικό οι Αρχαίες προσευχές, τα ιερά άσυλα και κυρίως τα ονόματα επίκλησης των θεών να διατηρούνται αναλλοίωτα γιατί διαφορετικά χάνουν την αποτελεσματικότητα τους. Καταδίκαζε λοιπόν την συνεχή τάση των Ελλήνων για νεωτερισμούς και καινοτομίες.

Ο Ιάμβλιχος λοιπόν υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην θεουργία ως μέσον λύτρωσης του ανθρώπου. Όσοι ακολούθησαν τις διδαχές του τον αποκαλούσαν «θείο» (δηλαδή θεϊκό) και του απέδιδαν θαύματα. Υπήρξε διδάσκαλος πολλών μετέπειτα σημαντικών φιλοσόφων και ανδρών μεταξύ των οποίων ήταν ο Σώπατρος, ο Αιδέσιος, ο Θεόδωρος και ο Μάξιμος ο Εφέσιος, ο οποίος αργότερα μύησε τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, τον αποκαλούμενο από τους χριστιανούς ως παραβάτη γιατί επέτρεψε την ανεξιθρησκία και προσπάθησε να διασώσει την αρχαιοελληνική θρησκεία και φιλοσοφία.
Η φιλοσοφία του Ιαμβλίχου χαίρει τιμής και γενικής αποδοχής ακόμα και μέχρι τις μέρες μας από πολλούς ακαδημαϊκούς.

ΕΥ ΠΡΑΤΤΕΙΝ - Ειρήνη Φουρνάρη

(Απόσπασμα)

Βιβλιογραφία: Ζήτρος- σε συνεργασία με το Βήμα, Κάκτος, Eγκυκλοπαίδειες:Δομή - Πάπυρος Larousse Britannica  - Υδρία Cambridge Ήλιος

Πηγή: https://www.evprattein.gr/el/iamblichos

ΔΑΙΜΩΝ. ΠΩΣ Η ΙΕΡΟΤΕΡΗ ΛΕΞΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Πώς να καταλάβουν και πώς να καταλάβουμε έναν άνθρωπο της όποιας εποχής, που ήταν μη δογματικός και αναζητούσε μέσα του, στο πνεύμα του δηλαδή και μόνο, στο «δαιμόνιο» του, την θεία του φύση, την αλήθεια;

Ο Ιάμβλιχος και η ξεχωριστή του φύση

Τις περισσότερες ώρες (ο Ιάμβλιχος) ήταν μαζί με τους μαθητές του· ο τρόπος που ζούσε ήταν απλός και αρχαιοπρεπής. Την ώρα της οινοποσίας γλύκαινε με την ομιλία του τούς παρισταμένους σαν να τους πότιζε νέκταρ.

Εκείνοι, που διαρκώς κι αχόρταγα αναζητούσαν αυτή την απόλαυση, δεν τον άφηναν ποτέ ήσυχο. Ανέθεταν στους πιο ευφραδείς να μιλήσουν και του έλεγαν:

«Γιατί, σεβάσμιε δάσκαλε, απομονώνεσαι μερικές φορές και δεν μας μεταδίδεις την ανώτερη σοφία σου; Έχουμε ωστόσο μάθει από τους δούλους σου ότι, την ώρα που προσεύχεσαι στους Θεούς, μοιάζεις να μετεωρίζεσαι περίπου δέκα πήχεις πάνω από τη γη (1). Ότι το σώμα και το ένδυμά σου παίρνουν μια ωραιότατη χρυσαφένια απόχρωση, ενώ, όταν σταματάς την προσευχή, το σώμα σου γίνεται όπως πριν την προσευχή και, αφού κατέβεις στη γη, βρίσκεσαι πάλι ανάμεσά μας».

Ο Ιαμβλίχος, που δεν γελούσε εύκολα, γέλασε με τούτα τα λόγια και τους είπε: «Ωραία τα είπε αυτός που σας ξεγέλασε, τα πράγματα όμως δεν έχουν έτσι· από δω και μπρος δεν θα κάνω τίποτα χωρίς εσάς».

Αυτά τους είπε και έφτασαν ως τον συγγραφέα του έργου που έχετε στα χέρια σας από τον δάσκαλό του Χρυσάνθιο από τις Σάρδεις. Εκείνος ήταν μαθητής του Αιδέσιου, κι ο Αιδέσιος ήταν ένας από τους πρώτους μαθητές του Ιάμβλιχου, από εκείνους που του είχαν πει αυτά τα λόγια.

Έλεγε λοιπόν ότι σπουδαίες αποδείξεις της θεϊκής του φύσης ήταν οι εξής: Ο ήλιος κατευθυνόταν προς τα όρια του Λέοντα, την ώρα που ανέτελλε μαζί με τον λεγόμενο αστερισμό του Κυνός• ήταν ο καιρός της θυσίας. Αυτή διεξαγόταν σε κάποια από τις εξοχικές του κατοικίες και όταν τα πάντα έγιναν όπως έπρεπε, επέστρεφαν στην πόλη περπατώντας αργά και ανέμελα (η συζήτησή τους περιστρεφόταν γύρω από τη θυσία στους θεούς).

Ξαφνικά ο Ιάμβλιχος, καθώς συζητούσε, χάθηκε στις σκέψεις του, σαν να έχασε τη φωνή του, και για λίγη ώρα στήλωσε τα μάτια του καρφωμένα στη γη. Μετά σήκωσε το βλέμμα του προς τους συντρόφους του και με δυνατή φωνή τούς είπε: «Ας πάρουμε άλλο δρόμο, γιατί από εδώ πέρασε νεκρός προ ολίγου».

Αφού είπε αυτά, ακολούθησε άλλο δρόμο, ο οποίος φαινόταν αμόλυντος. Μερικοί τον ακολούθησαν, όσοι, δηλαδή, θεώρησαν ντροπή να εγκαταλείψουν τον δάσκαλο.

Οι περισσότεροι όμως και οι πιο φιλόνικοι από τους μαθητές, ανάμεσά τους και ο Αιδέσιος, έμειναν εκεί που ήταν, αποδίδοντας το συμβάν σε τερατολογίες, και έψαχναν, σαν λαγωνικά (2), αφορμή να τον κατακρίνουν.

Μετά από λίγο όμως είδαν να επιστρέφουν εκείνοι που έθαψαν τον νεκρό. Αυτοί όμως ούτε έτσι πείστηκαν, αλλά ρώτησαν αν είχαν περάσει και πριν από τον ίδιο δρόμο• και εκείνοι απάντησαν: «Αναγκαστικά», γιατί δεν υπήρχε άλλος.

ΕΥΝΑΠΙΟΣ ΑΠΑΝΤΑ (ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ V 6 - 15)

Βίοι φιλοσόφων και σοφιστών αποσπάσματα ιστορικά - Κάκτος

1. Οι ίδιες ικανότητες αποδίδονται από τον Απολλώνιο στούς Ινδούς Βραχμάνες. Φιλόστρατος, Τά ές τόν Τυανέα Απολλώνιον Γ', 15.

2. Πλατωνική παρομοίωση που τη χρησιμοποιούσαν συχνά οι σοφιστές.

-------------------------------------------

Ο Ιάμβλιχος

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ 

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

Ευνάπιος - Έλληνας φιλόσοφος  και ιστορικός του 4ου αιώνα

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ ΓΕΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ (#1)

O Φιλόστρατος που τιτλοφόρησε τα βιβλία του “Βίος Απολλωνίου”, έπρεπε να τα ονομάσει “ η εμφάνιση του θεού στους ανθρώπους”. (Ευνάπιος «Βίοι Φιλοσόφων και Σοφιστών)

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

«Παρόμοια, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι του ανθρώπου να αποκτήσει, ενώ η απόκτηση μόρφωσης εξαρτάται από τη δική του προαίρεση και έτσι θα φανεί αργότερα ότι ρίχνεται στις πολιτικές υποθέσεις όχι από θρασύτητα, αλλά από τη μόρφωσή του. Γιατί, βέβαια, στην αγωγή διαφέρουν οι άνθρωποι από τα θηρία, οι Έλληνες από τους βαρβάρους, οι ελεύθεροι από τους δούλους και οι φιλόσοφοι από τους τυχαίους ανθρώπους».

Ιάμβλιχος, «Περί του Πυθαγορείου Βίου», παρ. 44, εκδόσεις Κάκτος, σειρά Προσωκρατικοί, τόμος 5ος (Πυθαγόρας 2), σελ. 119

Ο Ιάμβλιχος (245-325) είναι μία από τις κορυφές της αξιοβάδιστης οροσειράς της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Έγινε γνωστός στην ύστερη αρχαιότητα λόγω της βαθιάς και ουσιαστικής γνώσης του στον πυθαγορισμό και ειδικά το έργο από το οποίο ελήφθη το απόσπασμα στην αρχή του κειμένου, το «Περί του Πυθαγορείου Βίου», του χάρισε αναγνώριση και διατήρηση του ονόματός του στην επιφάνεια του φιλοσοφικού ωκεανού που περιβάλλει τον κόσμο των ιδεών, περιγράφοντάς τον. Ο Ιάμβλιχος καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα ο κόσμος την Πυθαγόρεια Διδασκαλία και, ευτυχώς για όλους μας, εν πολλοίς όσα γράφει θεωρούνται ακριβή. Ανταποκρίνονται στην ουσία της Πυθαγόρειας Διδασκαλίας αλλά και στο ευρύτερο πνεύμα του Ελληνισμού.

Από το σύνολο του έργου του Ιάμβλιχου αλλά και όλων των μελετητών του Πυθαγόρα συνάγεται αβίαστα ότι η Ελλάς εθεάτο από τον Πυθαγόρα ως τόπος ιερός. Το έθνος μας οριζόταν από τον Σάμιο πολυεπιστήμονα, μύστη και φιλόσοφο ως μια εκδήλωση υπέρτερης, εκλεπτυσμένης και αληθώς πνευματικής αγωγής - όχι ως ένα άθροισμα εμβίων όντων που απλά υπάρχουν, αναπαράγονται και διατηρούνται στη ζωή. Ο Πυθαγόρας δεν ήταν ένας από τους πολλούς «θαυματοποιούς» της σειράς και ένας διδάσκαλος άρρητων μυστηρίων που δεν είχε πατρίδα. Μπόρεσε και έγινε παγκόσμιος, εξέφρασε πανανθρώπινες αξίες, αγωνίες και απάντησε σε αγωνιώδη ερωτήματα αιώνων επειδή ανταποκρινόταν ιδανικά στην ιδιότητα του Έλληνα. Η αγωγή του ξεχώριζε επειδή ταυτιζόταν με την αρετή του, το μοναδικό εργαλείο που έχει στα χέρια του ο φιλόσοφος για να σμιλέψει την εικόνα της ευτυχίας του και να οικοδομήσει αθάνατο ενδιαίτημα εντός του φθαρτού κόσμου.

Η παρακαταθήκη

Ο βατήρας, όπου πάτησε ο Πυθαγόρας για να κάνει το άλμα στην αλήθεια και στον χρόνο, ήταν η πατρίδα μας. Η Ελλάδα, επειδή είναι ιερή, μας βοηθά να ξεχωρίζουμε εύκολα τις οντότητες που εκφράζουν χθόνιες, χαμηλές συχνότητες και επιθυμούν να τη βεβηλώνουν. Εκείνοι που αποπειρώνται διαρκώς να αποδομήσουν τα σύμβολα, τις έννοιες, τις αξίες, να υποτιμούν τα γνωρίσματα που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς, να ειρωνεύονται τις μορφές που μας ενώνουν, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά δαιμονικές, κακόηχες παρεμβολές στην αρμονία που χρειάζεται η κοινωνία μας για να εξελιχθεί.

Όπως αναφέρει σχετικά ο Ιάμβλιχος για τις απόψεις του Πυθαγόρα, «έλεγε ακόμα ότι πρέπει να θεωρούν την πατρίδα τους ως κοινή παρακαταθήκη που τους δόθηκε από το σύνολο των πολιτών. Πρέπει λοιπόν να τη διοικούν με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι έτοιμοι να παραδώσουν και αυτοί στους μεταγενέστερους αυτό το οποίο άλλοι τους εμπιστεύτηκαν».

Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου, εύκολα κάποιος μπορεί να κάνει τις συγκρίσεις του και να θέσει ερωτήματα, τα οποία ήδη από τη διατύπωσή τους φέρουν την απάντηση... εντός. Πόσο Έλληνες είναι εκείνοι που δεν αντιμετωπίζουν την πατρίδα ως ένα ιερό μέσα στο οποίο οφείλουν να κινούνται και να περνούν τον βίο τους με σεβασμό και ευλάβεια; Πόσο άξιοι λόγου (να δώσουν και να λάβουν) είναι όσοι δεν μεριμνούν για την αγωγή τους και περιφέρουν την εσωτερική ασχήμια τους παντού; Μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε από τους «βαρβάρους», για τους οποίους μιλούσε και ο Πυθαγόρας; Πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε σήμερα τα κίνητρα της συντριπτικής πλειονότητας του πολιτικού κόσμου; Κινούνται στη δημόσια σφαίρα από θρασύτητα ή η μόρφωσή τους επιβάλλει τη συμμετοχή στα κοινά; Η εικόνα της πατρίδας σήμερα δεν είναι το αντικαθρέφτισμα της ηγεσίας της; Είναι Έλληνες οι απάτριδες;

Παναγιώτης Λιάκος

Πηγή: http://www.dimokratianews.gr/

Ο Ιάμβλιχος

Ο Ιάμβλιχος (250 - 325) ήταν  νεοπλατωνικός φιλόσοφος, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατεύθυνση που ακολούθησε η νεώτερη νεοπλατωνική φιλοσοφία. Ήταν μυστικιστής, φιλόσοφος, μαθηματικός και ο βιογράφος του Πυθαγόρα.

Ο Ιάμβλιχος υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην θεουργία ως μέσον λύτρωσης του ανθρώπου. Όσοι ακολούθησαν τις διδαχές του τον αποκαλούσαν «θείο» (δηλαδή θεϊκό) και του απέδιδαν θαύματα. Υπήρξε διδάσκαλος πολλών μετέπειτα σημαντικών φιλοσόφων και ανδρών μεταξύ των οποίων ήταν ο Σώπατρος, ο Αιδέσιος, ο Θεόδωρος και ο Μάξιμος ο Εφέσιος, ο οποίος αργότερα μύησε τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, τον αποκαλούμενο από τους χριστιανούς ως παραβάτη γιατί επέτρεψε την ανεξιθρησκία και προσπάθησε να διασώσει την αρχαιοελληνική θρησκεία και φιλοσοφία.
Η φιλοσοφία του Ιαμβλίχου χαίρει τιμής και γενικής αποδοχής ακόμα και μέχρι τις μέρες μας από πολλούς ακαδημαϊκούς.

Ο Ιάμβλιχος πίστευε ότι οι θεοί «τοποθετούν κάποια σύμβολα ακόμα και σε κάθε ενσαρκωμένη ψυχή, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν». Και αυτά ακριβώς τα σύμβολα είναι που θα χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους οι θεουργοί ώστε να ξαναενωθούν με την Μονάδα. Είναι εξίσου βασικό οι Αρχαίες προσευχές, τα ιερά άσυλα και κυρίως τα ονόματα επίκλησης των θεών να διατηρούνται αναλλοίωτα γιατί διαφορετικά χάνουν την αποτελεσματικότητα τους. Καταδίκαζε λοιπόν την συνεχή τάση των Ελλήνων για νεωτερισμούς και καινοτομίες.

ΕΥ ΠΡΑΤΤΕΙΝ - Ειρήνη Φουρνάρη

-----------------------------

Ο ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΟΣ ΆΒΑΡΙΣ

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

ΑΒΑΡΙΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΑΚΟΝΤΙΟ» ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΕΤΕΦΕΡΕ

Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΩΝ - Ο ΥΠΕΡΒΟΡΕΙΟΣ ΑΒΑΡΙΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΑΚΟΝΤΙΟ» ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΕΤΕΦΕΡΕ

Ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΑ, ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΘΡΥΛΙΚΑ.

«Ιστορεί δε και Αριστοτέλης εν τοις περί της Πυθαγορικής φιλοσοφίας
διαίρεσιν τινα τοιάνδε υπό των ανδρών εν τοις πάνυ απορρήτοις διαφυλάττεσθαι. του λογικού ζώου το μεν εστι θεός, το δε άνθρωπος, το δε οίον Πυθαγόρας.» Ιάμβλιχος – De Vita Pythagorica [F,31]

Ο Πυθαγόρας, ο σπουδαίος Σάμιος, δεν υπήρξε απλά ο πρώτος των φιλοσόφων. Είναι και ο μέγιστος. Εκείνος που τον απεκάλεσε «διδάσκαλο της Δύσης» δεν το έκανε από αβροφροσύνη ή από συντεχνιακή αλληλεγγύη. Απλά, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη σκιά ενός ουρανοξύστη και να σε ρωτούν αν το κτίριο που ορθώνεται εμπρός σου είναι επιβλητικό. Και ο Πυθαγόρας προβάλλει ως το πλέον επιβλητικό μέγεθος στη σκέψη της ανθρωπότητας δυο χιλιετηρίδες και πεντακόσια χρόνια τώρα.

Αν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη ζωή και την διδασκαλία του Πυθαγόρα, είναι γεγονός πως το οφείλουμε -πρώτιστα-στον  Ιάμβλιχο που παρέδωσε στους μαθητές του αρχικά και τελικά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα μια σειρά συγγραμμάτων -αυτά που διεσώθησαν δηλαδή από μια πλούσια εργογραφία- εκ των οποίων ξεχωριστή θέση κατέχει το De Vita Pythagorica (Πυθαγορικός Βίος ή Περί του Πυθαγορικού Βίου). Ο Ιάμβλιχος έζησε και έδρασε σε ταραγμένους καιρούς, εκεί στα τέλη του +3^ου  και αρχές του +4^ου αιώνα. Βίωσε κι εκείνος, όπως και ο Πορφύριος και άλλοι σπουδαίοι Εθνικοί φιλόσοφοι το ψυχορράγημα του Ελληνορωμαϊκού κόσμου.

Γράφει, λοιπόν ο Ιάμβλιχος, στην αρχή κιόλας του συγγράμματός του για τον Πυθαγόρα κάτι συγκλονιστικό:
«…το μέντοι την Πυθαγόρου ψυχήν από της Απόλλωνος ηγεμονίας ούσαν είτε συνοπαδόν είτε και άλλως οικειότερον έτι προς τον θεόν τούτον συντεταγμένην καταπεπέμφθαι εις ανθρώπους, ουδείς αν αμφισβητήσειε τεκμαιρόμενος αυτή τη γενέσει ταύτη και τη σοφία της ψυχής αυτού τη παντοδαπή…» [De Vita Pyth. Β,8]
[απόδοση: «ότι όμως η ψυχή του Πυθαγόρα έχει σταλεί στους ανθρώπους από την ανωτάτη αρχή του Απόλλωνος και είναι συνακόλουθος ή κατ'άλλον τρόπον φιλική στο θεό αυτό, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει, όταν μάλιστα έχει σαν παράδειγμα την ίδια του την γέννηση και την σοφία της ψυχής του, την ποικίλη»]

Πρώτη παρατήρηση: Ο Πυθαγόρας είναι ένας από τους πολλούς διδασκάλους της ανθρωπότητας του οποίου η γέννηση και καταγωγή έχει στοιχεία υπερβατικά, υπερφυσικά και θρυλικά. Ο θρύλος λοιπόν λέει πως ο πατέρας του, Μνήσαρχος, βρέθηκε κάποτε στο Μαντείο των Δελφών για εμπόριο και ζήτησε ένα χρησμό για το επικείμενο ταξίδι του στη Συρία. Εκεί άκουσε έκπληκτος την Πυθία να του προφητεύει πως:
Πυθαγόραν θ’ον τίκτε Διί φίλω Απόλλωνι
Πυθαϊς, ή κάλλος πλείστον έxεν Σαμίων
[απόδοση: Τον Πυθαγόρα γέννησε με τον Απόλλωνα, τον αγαπητό στο Δία η Πυθαίς, η ωραιότερη όλων των Σαμίων]

Να λοιπόν πως πήρε το όνομά του ο Πυθαγόρας. Η γέννησή του προφητεύτηκε από τον Πύθιο Απόλλωνα. Και να γιατί ο μεγάλος δάσκαλος, από πολύ νέος έχαιρε του σεβασμού και της απεριόριστης εκτίμησης όλων των συμπολιτών του. Είχε την ομορφιά του θείου πατέρα του, ήταν βαθύς στη σκέψη, συνετός, γαλήνιος και μαζί ανήσυχος και υψιπέτης. Ξεχώριζε από όλους τους συνομηλίκους του, έφερε μέσα του μια ανώτερη, μια σπάνια αποστολή.
Δεύτερη παρατήρηση: Από καθαρά μυητική εξέταση, το κείμενο του Ιάμβλιχου περιέχει μια λέξη που θα μπορούσε να απασχολήσει ολόκληρη πραγματεία. Αυτό το “συντεταγμένη” είναι που θα μπορούσε να βάλει τον εμβριθή μελετητή σε βαθύ προβληματισμό.
Τρίτη παρατήρηση: Το “ότι η ψυχή του Πυθαγόρα έχει σταλεί στους ανθρώπους”, [καταπεπέμφθαι εις ανθρώπους], είναι που παραπέμπει σε εκπληκτικούς και παραγωγικούς συλλογισμούς.
Για τον Ιάμβλιχο, κάθε τι που ελέχθη ως άκουσμα από τον Πυθαγόρα, κάθε φράση, κάθε λέξη ακόμα, είναι ένα σύμβολο, μια παραβολή, που ενέχει σημασίες πολλαπλές. Μια εξωτερική, για τον αμύητο, μια εσωτερική, για τον εσωτερικό ή μαθηματικό, μια μυστική και μυητική που δεν είναι δυνατόν να αποκαλυφθεί. Κι ύστερα, υπάρχουν τα κατεξοχήν σύμβολα, οι αριθμοί με την κοσμογονική και συμπαντική τους αξία. Για τους Πυθαγόρειους, οι αριθμοί είναι ιεροί, αυτό το γνωρίζουν όλοι. Το σύμπαν είναι μουσική και αρμονία και η αρμονία είναι αριθμοί. Το σύμπαν είναι νόμοι, οι νόμοι είναι σχέσεις, οι σχέσεις έχουν αρμονία, η αρμονία είναι αριθμοί. Το σύμπαν είναι ισορροπία, η ισορροπία είναι μουσική, η μουσική είναι αριθμοί. Όλα ανάγονται στο Εν, η Τετρακτύς [2] είναι η Πηγή της αενάου γνώσεως, ο ιερότερος αριθμός, το δέκα αλλά όλοι οι αριθμοί είναι το ίδιο “μαγικοί” γιατί είναι κλειδιά που ανοίγουν πόρτες και κάθε πόρτα οδηγεί σε ένα ξεχωριστό σύμπαν. Οι αριθμοί είναι οντότητες και όχι απλά σύμβολα. Και αυτό, ο σημερινός άνθρωπος, είναι λογικό πως, είναι αδύνατο να το αντιληφθεί.
Το είχε αντιληφθεί περίφημα πάντως ο “θείος” Πλάτων και φαίνεται ξεκάθαρα σε ολόκληρη τη σκέψη του. Ιδιαίτερα στον Τίμαιο, το πλέον στρυφνό και πυκνό έργο του. Το πιο δύσκολο αλλά και το διασημότερο ανάμεσα στους Διαλόγους του -κυρίως επειδή σ’αυτό γίνεται παγκοσμίως η πρώτη αναφορά στην μυθική Ατλαντίδα. Ο Τίμαιος άλλωστε στον οποίο οφείλεται και ο τίτλος του Διαλόγου αυτού, είναι ένας Πυθαγόρειος φιλόσοφος από τους Λοκρούς της Κάτω Ιταλίας. Επιδιδόταν -σε τι άλλο;- στην αστρονομία, στη φυσική και στα μαθηματικά. Και είναι αυτός ο οποίος αναπτύσσει στον Σωκράτη, τον Κριτία και τον Ερμοκράτη, -στην ουσία-, ολόκληρη την Πυθαγόρεια κοσμολογία, για την γέννηση και δημιουργία του σύμπαντος, τη φύση των θεών και των ανθρώπων, τη φύση του νου και της ψυχής, την κίνηση των ουρανίων σωμάτων, τη διαίρεση των βασικών σχημάτων και των πολυέδρων αλλά και θέματα ανατομίας, ιατρικής, σωματικών και ψυχικών ασθενειών κ.α.! Ένα πλήρες, δηλαδή, ολοκληρωμένο και άρτιο σύμπαν που περιλαμβάνει τα πάντα, έλλογα και άλογα όντα, τις αρχέτυπες ιδέες και τα αντίγραφά τους, την καθημερινή ζωή και τις εκφάνσεις της. Και θα λέγαμε, πως εδώ, στον Πλάτωνα δηλαδή, κορυφώνεται και αποθεώνεται ένα σύστημα σκέψης, ένα πλήρες σύστημα βιοηθικής και πολιτικής αγωγής που έχει την αρχή του χιλιάδες χρόνια πριν, συνάντησε ενδιάμεσα τον Πυθαγόρα ο οποίος το εμπλούτισε και τελειοποίησε και στον Πλάτωνα βέβαια, έλαβε στοιχεία πολιτικής οικονομίας, εφαρμογής στην ιδανική Πολιτεία, δρώσας κοινωνικοποίησης δηλαδή, αφού στην εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα, η Πόλις είναι η ιερή μονάδα από την οποία παράγονται και εξάγονται όλα.
Τούτη η μικρή εργασία δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει δοκιμιογράφημα ή μελέτη γύρω από τον Ιάμβλιχο ή τον Πυθαγόρα. Στόχος μου είναι να δώσω νύξεις και να ακονίσω γωνίες στον στοχασμό εκείνου που θέλει να ερευνήσει περισσότερο.

Του Αντώνη Μυκονιάτη (Απόσπασμα)   http://www.metafysiko.gr/?p=2001

Ο ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ - ΙΣΩΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Ο ονειρικός κόσμος είναι ένα μαγικό σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.
Κάθε βράδυ, η συνείδησή μας αφήνει τον κόσμο της καθημερινότητας και ξυπνάει μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον χάνουν τα όρια τους. Κάποιες φορές, σε αυτόν τον κόσμο εμφανιζόμαστε όπως είμαστε τώρα, κάποιες άλλες όπως ήμασταν πολλά χρόνια πριν. Μπορεί ακόμα να ρίξουμε μια ματιά στο μέλλον και να δούμε πώς θα είμαστε μέρες, μήνες ή και χρόνια μετά.
Μαγικά, φανταστικά τοπία αναδύονται και διαλύονται μπροστά στα μάτια της εσωτερικής συνείδησης, σαν να είμαστε ένας πανίσχυρος μάγος πού με μια λέξη του κατασκευάζει και καταστρέφει κόσμους ολόκληρους.
Γνωστά πρόσωπα παρουσιάζονται με άγνωστους και παράξενους τρόπους. Βλέπουμε αγνώστους και τους αναγνωρίζουμε σαν πρόσωπα αγαπημένα και γνωστά από παλιά. Ζούμε παράξενες, εξωτικές περιπέτειες σαν ηθοποιοί ή σαν θεατές.

Στα όνειρά μας πετάμε, πολεμάμε, κάνουμε έρωτα και έχουμε απίστευτες δυνάμεις.

Φανταστείτε λοιπόν αυτό το παράλληλο, μαγικό σύμπαν σαν μια διάσταση πού υπάρχει πάντα εκεί, αλλά μπορούμε να περάσουμε μόνο όταν κοιμόμαστε.

 Όλα είναι αλληλοσυνδεδεμένα, η συνείδηση και ο φυσικός κόσμος συνδέονται. Συχνά αυτή η πανσυμπαντική σύνδεση παρομοιάζεται με την πραγματικότητα ενός ονείρου… Η συνείδηση του ονειρευόμενου δημιουργεί το χωροχρόνο του ονείρου. Ο εγκέφαλος, ως λειτουργικό σύστημα, μαθηματικώς δεν μπορεί να προσεγγιστεί, γιατί είναι χαοτικός… Ο ύπνος είναι η κατάσταση που ο εγκέφαλος αποκτά πραγματικά όλες τις ελευθερίες που διαθέτει. Ίσως η πραγματική πραγματικότητα να είναι ο κόσμος του υποσυνείδητου. Τα όνειρα είναι ο τρόπος αντίληψης που διαθέτει ο εγκέφαλος για να επικοινωνεί με την αδιάσπαστη ολότητα της Φύσης.

Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα, μέσω της ύπνωσης, τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), που περιγράφουν εμπειρίες από αυτούς τους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ, Νιλς Τζάκομπσον κ.α.).

Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί, συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» με αυτόν, οι οποίες τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ έναν αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες, όπως κι εδώ, αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά).

Μας πληροφορεί ο Ιάμβλιχος στο «Περί Αιγυπτίων μυστηρίων, 3.1 – 3.4», «Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η πρόβλεψη δεν ένα πράγμα που ανήκει στο γίγνεσθαι ούτε επιτυγχάνεται με τον τρόπο της φυσικής μεταβολής ούτε και ανακαλύπτεται και σχεδιάζεται ως κάτι χρήσιμο για τους σκοπούς της ζωής ούτε, εν συντομία, είναι ανθρώπινο έργο, αλλά θείο και υπερφυές και στέλνεται σε εμάς άνωθεν και από τον ουρανό. Επίσης είναι αγέννητο και αϊδιο, που καθώς αυθυπάρχει προηγείται».

Συνεχίζει ο Ιάμβλιχος: «οι Σοφοί λέγουν ότι η ψυχή έχει διπλή ζωή, μία μαζί με το σώμα και μία ξέχωρη από αυτό. Όταν είμαστε, λοιπόν,  ξύπνιοι (ἐγρηγορότες) χρησιμοποιούμε, ως επί το πλείστο, τη ζωή που είναι κοινή με το σώμα, εκτός όταν διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας εντελώς από αυτό δια της νόησης και της απόπειρας διανόησης των καθαρών Λόγων. Όταν όμως κοιμόμαστε, είμαστε εντελώς ελεύθεροι (ἀπολυόμεθα παντελῶς), ωσάν να ήμασταν πριν δεσμώτες και χρησιμοποιούμε μια ζωή απελευθερωμένη από την γνώση. Τότε η ζωή είναι είτε νοερή είτε θεία και είτε τα δυο αυτά είναι το ίδιο πράγμα είτε το καθένα από μόνο του καθ’ εαυτό και διεγείρει τη ζωή μέσα μας, ενεργοποιημένο σύμφωνα με τη φύση του». 

Ο άνθρωπος συμβιώνει με έναν ορατό και έναν αόρατο κόσμο, που χαρακτηρίζεται από την απειρία των μορφών του. Τους κόσμους αυτούς τους επισκεπτόμαστε και επικοινωνούμε μαζί τους δια ζώσης, με τη σκέψη μας, με τη φαντασία μας, ακόμη και στον ύπνο με τα όνειρα μας.
Ο ύπνος είναι μια κατάσταση όπου η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και επισκέπτεται τον κόσμο από τον οποίον προέρχεται και στον οποίον ζει περισσότερο χρόνο, από ότι ζει στη γήινη υλική κατάσταση.
Το αστρικό σώμα του ανθρώπου είναι ο ταξιδευτής του απείρου και του χάους. Αναχωρεί οικειοθελώς για το σύμπαν και επισκέπτεται τα υπερβατικά πεδία.
Διασχίζει τα αστρικά ρεύματα, δέχεται οράματα και πληροφορίες τις οποίες ακολούθως μετατρέπει σε νοητικές εικόνες που αποθηκεύει στο υποσυνείδητο του.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τον αόρατο κόσμο που επισκέπτεται ο άνθρωπος στον ύπνο του, ή και στον ξύπνιο του.

Η φαντασία μεταφέρει τον άνθρωπο πέρα από την πραγματικότητα σε γνώριμους κόσμους που ξέχασε με την ενσάρκωση του στη γη.
Τι είναι η φαντασία; Είναι η αναδρομή του ανθρώπου σε μέρη που έζησε σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του, στη γη ή σε άλλα αστρικά συστήματα και τις εκδηλώνει πότε με εικόνες και πότε με περιγραφές ή αφηγήσεις. Προβάλλει η ανάγκη να ερευνήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και να ενταχθούμε μέσα σε αυτόν με τον αρμονικότερο τρόπο, αν θέλουμε να συμβαδίζουμε με τη λογική του σύμπαντος.

Το αστρικό σώμα θεωρείται ότι είναι η έδρα των ανθρώπινων συγκινήσεων.
Κατά την διάρκεια του ύπνου η ανθρώπινη συνείδηση κινείται στο αστρικό σώμα κάθε νύχτα για τις εξορμήσεις και τις εμπειρίες εκμάθησης στο αστρικό συμπαντικό επίπεδο, καθώς και για τις επισκέψεις της στους τόπους της αστρικής καταγωγής της από τους οποίους προέρχεται.
Όλες οι δυσλειτουργίες στο αστρικό σώμα προκαλούνται από τις συναισθηματικές διαταραχές που εξασθενίζουν την ροή της ενέργειας προς τα ενεργειακά κέντρα, με συνέπεια την αδενική δυσαναλογία και την ασθένεια του φυσικού σώματος» (Ρίτσαρντ Γκέρμπερ «Δονιτική Ιατρική»).

Η σημερινή ανθρωπότητα έχει πολώσει όλες της τις προσπάθειες της γύρω από υλιστικά θέματα και απολαύσεις, έτσι αδράνησε το πνεύμα και έχασε ο άνθρωπος την ουράνια λάμψη της ψυχής και του σώματος του.

Πηγές:

ΑΠΛΑ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ…

«Η Υπέρτατη Μύηση» και «Φως από την Μεγάλη Πυραμίδα», του Γ. Καλογεράκη

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

Η ΔΙΠΛΗ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΜΑΝΤΙΚΗ! Συγγραφέας κειμένου : Κεφάλας Ευστάθιος 

(Απόσπασμα άρθρου του Άγγελου Βιαννίτη, ψυχολόγου, ολόκληρο ΕΔΩ)

Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΑΜΒΛΙΧΟΝ «ΑΡΡΗΤΟΣ ΑΡΧΗ»

«Ο Θείος Ιάμβλιχος αντιλαμβάνεται ως κυβερνήτη το “Ένα” της ψυχής και ως ηνίοχο τον νου της. Χρησιμοποιεί τον όρο «θεατή» για να δηλώσει όχι ότι αντιλαμβάνεται τούτο το Νοητό με βάση την ετερότητα, αλλά ότι ενώνεται με αυτό και έτσι απολαμβάνει το Νοητό. Διότι αυτό δηλώνει ότι ο κυβερνήτης είναι ανώτερος από τον ηνίοχο και τους ίππους. Αφού το “Ένα” της ψυχής ενώνεται εκ φύσεως με τους Θεούς.»

[Βλ. Ερμείας, «Σχόλια στον πλατωνικό Φαίδρο, 150.24 – 28»: In Platonis Phaedrum scholia 150.24 ` to In Platonis Phaedrum scholia 150.28 Ο θεῖος Ἰάμβλιχος κυβερνήτην τὸ ἓν τῆς ψυχῆς ἀκούει· ἡνίοχον δὲ τὸν νοῦν αὐτῆς· τὸ δὲ <θεατῇ> οὐχ ὅτι καθ᾽ ἑτερότητα ἐπιβάλλει τούτῳ τῷ νοητῷ ἀλλ᾽ ὅτι ἑνοῦται αὐτῷ καὶ οὕτως αὐτοῦ ἀπολαύει· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸν κυβερνήτην τελειότερόν τι τοῦ ἡνιόχου καὶ τῶν ἵππων· τὸ γὰρ ἓν τῆς ψυχῆς ἑνοῦσθαι τοῖς θεοῖς πέφυκεν.»]

Επίσης: «Τὸ γὰρ ἓν τῆς ψυχῆς τοῖς ἄκροις νοητοῖς ἑνοῦσθαι δύναται. Εἰ γὰρ καὶ ὁ ἐνεργείᾳ νοῦς ὁ ὑπεριδρυμένος αὐτῆς ἀεὶ θεᾶται τὰ ὄντα, ἀλλ᾽ οὐδὲν τοῦτο πρὸς τὴν ἡμῶν ψυχήν· ἡμῶν γάρ ἐστιν ὅταν πρὸς αὐτὸν στραφῶμεν· ἡ δὲ ὕπαρξις τῆς ψυχῆς, ὅ ἐστι τὸ ἓν αὐτῆς, κυρίως τότε ἐνθουσιᾷ, ὅταν τὸ <τῆς ἀληθείας> ἴδῃ <πεδίον>». (Βλ. Ερμείας, «Σχόλια στον πλατωνικό Φαίδρο, 152.8 – 152.25».)

Δηλαδή, «το άνθος» της ψυχής διακρίνεται σε δύο είδη: σε αυτό του νου της ψυχής και σε αυτό ολόκληρης της ψυχής. Με το πρώτο η ψυχή αφενός συνδέεται με τον νοητό Πατέρα – τον Ορφικό Αιθέρα – με το «Ένα-ΟΝ» που είναι το πρώτο μέλος της 1ης τριάδας των 3ων τριάδων των νοητών θεών ή αλλιώς με την πρώτη νοητή ενάδα/Θεό και τον νοεί, αφετέρου η ψύχη δύναται να νοεί τα πάντα με απλές και αμέριστες συλλήψεις. Με το δεύτερο άνθος η ψυχή ενώνεται με τον πρώτο Θεό, με το αμέθεκτο και υπερούσιο Πλατωνικό «Ένα» ή Αγαθό ή Ορφικό Χρόνο που βρίσκεται υπεράνω ολόκληρης της βαθμίδας του Νου, πάνω δηλ. και από τον πρώτο νοητό Πατέρα της 1ης νοητής τριάδας των 3ων νοητών τριάδων των Νοητών Θεών!!!

Συγγραφέας κειμένου : Κεφάλας Ευστάθιος [1/6/2012, ΕΛΛΑΣ]

--------------------

Ο Πλωτίνος ομιλεί περί του Ενός, ως πρώτης αρχής των όντων. 

Υπεράνω όμως αυτού ο Ιάμβλιχος, τοποθετεί την λεγομένην «Άρρητον Αρχήν».

Εξ αυτής προέρχεται το Έν, που είναι και το αγαθόν, το οποίον ακολουθεί ο νούς διηρημένος εις το νοερόν μέρος (ψυχαί) και το νοητόν (ιδέαι). Εν συνεχεία το νοερόν διαιρείται εις νουν, δύναμιν, δημιουργόν και το νοητόν εις ύπαρξιν, δύναμιν υπάρξεως, νόησιν δυνάμεως.

Μετά από αυτάς τα διακρίσεις, έχομεν νέας κατά τριάδας υποδιαιρέσεις, όπου ανήκουν οι Υπερκόσμιοι Θεοί και οι Εγκόσμιοι, με πολλάς κατά τριάδας διαιρέσεις. Και τελικώς καταλήγομεν εις τους αγγέλους, τους δαίμονες και τους ήρωας.

https://enneaetifotos.blogspot.com/2013/04/blog-post_7.html

Κατά συνέπεια ο Αιθέρας έχει πλήρη αντίληψη του εαυτού του, απ’ άκρη σ’ άκρη του. Επιπλέον έχει νοημοσύνη. Όλα τα δημιουργήματα που υπάρχουν μέσα στον Αιθέρα, βρίσκονται σε ένα κραταιό δεσμό με χρυσό σχοινί από τον Αιθέρα. (Ορφικά Αποσπάσματα 10)

Είναι η κοσμική πνοή που διαπερνάει τα πάντα και βρίσκεται παντού στο Σύμπαν. Είναι η ενέργεια που πληρεί τα πάντα, είναι το ίδιο το θείον. Είναι η ίδια η φύση του σύμπαντος κόσμου. Μας επισκέπτεται από τα ουράνια, τον συναντούμε καθημερινά, τον περιέχουμε μέσα μας και τον εκπέμπουμε παντού. Διαποτίζει τα πάντα και ανανεώνεται από τα πάντα. Είναι η μουσική του κόσμου και ο κόσμος αποτελεί το ακροατήριό της. Είναι αυτό που μας δονεί και μας τρέφει. Υπήρχε πάντα και θα συνεχίσει να υπάρχει. 

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ (#2)

 Peter Brown, Από το βιβλίο του Ο Κόσμος Της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ.

[ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΑ 1998, σελ. 76-86]

Ο Πορφύριος από την Τύρο (περ. 232-303) επέκρινε δριμύτατα και εμπεριστατωμένα τις χριστιανικές Γραφές: οι κριτικές του παρατηρήσεις δεν ξεπεράστηκαν παρά από την Κριτική του 19ου αιώνα. Ο νεότερος συνάδελφος του Πορφύριου, ο Ιάμβλιχος από την Απάμεια (πέθανε γύρω στο 330), δίδαξε μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων νέων. Όπως πολλοί καθηγητές, τότε και τώρα, εμφανιζόταν πρόθυμα ως μυσταγωγός χρησιμοποιούσε την εξοργιστική ευφράδεια του δημοφιλούς δασκάλου που σκορπάει φανταχτερούς αντιθρησκευτικούς αφορισμούς. Όμως, σε μια εποχή που ο Κωνσταντίνος συγκέντρωνε γύρω του μια χριστιανική αυλή, ο Ιάμβλιχος διαβεβαίωνε μία γενιά Ελλήνων αριστοκρατών πως οι παραδοσιακές τους πεποιθήσεις ήταν απολύτως συμβατές με τον πιο υψηλό πλατωνισμό. Κατάφερε να εκδικηθεί τον Κωνσταντίνο.

Ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας του Κωνσταντίνου, ο προικισμένος ανιψιός του Ιουλιανός, μετεστράφη από το χριστιανισμό στον «ελληνισμό» από τους μαθητές του Ιάμβλιχου. Ο Ιουλιανός ο «Αποστάτης» , έγινε αυτοκράτορας από το 361 έως το 363. Και ενάμιση αιώνα μετά την επικράτηση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας, ο φιλόσοφος Πρόκλος έγραφε με το ύφος της ηρεμίας που ακολουθεί την καταιγίδα προσωπικούς ύμνους προς τους αρχαίους θεούς και ένα έργο (Στοιχείωσις θεολογική) ολωσδιόλου παγανιστικό.

Οι «Έλληνες» δημιούργησαν την κλασική γλώσσα της φιλοσοφίας του πρώιμου Μεσαίωνα της οποίας η χριστιανική, η εβραϊκή και η ισλαμική σκέψη, ως τον 12ο αιώνα, δεν είναι παρά αποδόσεις στην καθομιλουμένη.

Όταν οι ουμανιστές της Αναγέννησης ανακάλυψαν και πάλι τον Πλάτωνα, εκείνο που προκάλεσε τον ενθουσιασμό τους δεν ήταν ο Πλάτων των σημερινών κλασικών φιλολόγων αλλά ο ζωντανός Πλάτων των θρησκευτικών στοχαστών της ύστερης αρχαιότητας.

Με δυο λόγια, πίστευαν πως μέσα από τον Πλάτωνα και την πνευματική πειθαρχία των ελληνικών πανεπιστημίων είχαν βρει έναν τρόπο να αποφεύγουν τις εντάσεις, να κρατούν σταθερά ένα τεντωμένο σχοινί, εκεί που πιο ριζοσπαστικοί στοχαστές και πιο επαναστατικά κινήματα γύρω τους το είχαν τραβήξει τόσο που είχε σπάσει. Υπογράμμιζαν πως ήταν δυνατόν, μέσω της λογικής σκέψης, να αντιληφθεί κανείς τον εσώτερο σύνδεσμο ανάμεσα στα επίπεδα του ορατού κόσμου και την πηγή τους στον Ένα Θεό. Μπορούσε, δηλαδή, να «αγγίξει» κανείς με τη σκέψη το περιεκτικό κέντρο το οποίο γινόταν αισθητό μέσα από την ομορφιά όλων των ορατών πραγμάτων.

Για να χρησιμοποιήσουμε μια απλή εικόνα, έβλεπαν τον κόσμο και τη σχέση του με τον Θεό σαν ένα γιο-γιο που ανεβοκατέβαινε γοργά πάνω σε μια κλωστή. Γι’ αυτούς, οι γνωστικοί είχαν κόψει αυτή την κλωστή: γιατί οι γνωστικοί υποστήριζαν πως δεν υπήρχε κανένας σύνδεσμος ανάμεσα στο σύμπαν και τον αγαθό Θεό, ανάμεσα στον εσώτερο άνθρωπο και τον εξωτερικό του κόσμο, ανάμεσα στο σώμα του και την ψυχή του.

Από την άλλη, οι χριστιανοί δεν είχαν αφήσει το γιο-γιο να ξετυλιχτεί: είχαν εστιάσει την προσοχή τους στον Ένα Θεό· η λάμψη του ακατέργαστου μονοθεϊσμού τους, έσβηνε τις πολύχρωμες εκφάνσεις των ορατών και των αόρατων θεοτήτων μέσα από τις οποίες η ομορφιά του Ενός έφτανε, κατ’ ανάγκην, στα μάτια των θνητών.

(Η Συνέχεια στο Τρίτο Μέρος)

Peter Brown - Από το βιβλίο του Ο Κόσμος Της Ύστερης Αρχαιότητας

Μετάφραση ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗ

Πηγή: https://ekivolosblog.wordpress.com

Πρώτο Μέρος

ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ - ΙΣΩΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Ο ονειρικός κόσμος είναι ένα μαγικό σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.
Κάθε βράδυ, η συνείδησή μας αφήνει τον κόσμο της καθημερινότητας και ξυπνάει μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον χάνουν τα όρια τους.  
 
Κάποιες φορές, σε αυτόν τον κόσμο εμφανιζόμαστε όπως είμαστε τώρα, κάποιες άλλες όπως ήμασταν πολλά χρόνια πριν. Μπορεί ακόμα να ρίξουμε μια ματιά στο μέλλον και να δούμε πώς θα είμαστε μέρες, μήνες ή και χρόνια μετά.
Μαγικά, φανταστικά τοπία αναδύονται και διαλύονται μπροστά στα μάτια της εσωτερικής συνείδησης, σαν να είμαστε ένας πανίσχυρος μάγος πού με μια λέξη του κατασκευάζει και καταστρέφει κόσμους ολόκληρους.
Γνωστά πρόσωπα παρουσιάζονται με άγνωστους και παράξενους τρόπους. Βλέπουμε αγνώστους και τους αναγνωρίζουμε σαν πρόσωπα αγαπημένα και γνωστά από παλιά. Ζούμε παράξενες, εξωτικές περιπέτειες σαν ηθοποιοί ή σαν θεατές.

Στα όνειρά μας πετάμε, πολεμάμε, κάνουμε έρωτα και έχουμε απίστευτες δυνάμεις.

Φανταστείτε λοιπόν αυτό το παράλληλο, μαγικό σύμπαν σαν μια διάσταση πού υπάρχει πάντα εκεί, αλλά μπορούμε να περάσουμε μόνο όταν κοιμόμαστε.

 Όλα είναι αλληλοσυνδεδεμένα, η συνείδηση και ο φυσικός κόσμος συνδέονται. Συχνά αυτή η πανσυμπαντική σύνδεση παρομοιάζεται με την πραγματικότητα ενός ονείρου… 
Η συνείδηση του ονειρευόμενου δημιουργεί το χωροχρόνο του ονείρου. Ο εγκέφαλος, ως λειτουργικό σύστημα, μαθηματικώς δεν μπορεί να προσεγγιστεί, γιατί είναι χαοτικός… Ο ύπνος είναι η κατάσταση που ο εγκέφαλος αποκτά πραγματικά όλες τις ελευθερίες που διαθέτει. Ίσως η πραγματική πραγματικότητα να είναι ο κόσμος του υποσυνείδητου. Τα όνειρα είναι ο τρόπος αντίληψης που διαθέτει ο εγκέφαλος για να επικοινωνεί με την αδιάσπαστη ολότητα της Φύσης.

Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα, μέσω της ύπνωσης, τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), που περιγράφουν εμπειρίες από αυτούς τους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ, Νιλς Τζάκομπσον κ.α.).

Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί, συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» με αυτόν, οι οποίες τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ έναν αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες, όπως κι εδώ, αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά).

Μας πληροφορεί ο Ιάμβλιχος στο «Περί Αιγυπτίων μυστηρίων, 3.1 – 3.4», «Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η πρόβλεψη δεν ένα πράγμα που ανήκει στο γίγνεσθαι ούτε επιτυγχάνεται με τον τρόπο της φυσικής μεταβολής ούτε και ανακαλύπτεται και σχεδιάζεται ως κάτι χρήσιμο για τους σκοπούς της ζωής ούτε, εν συντομία, είναι ανθρώπινο έργο, αλλά θείο και υπερφυές και στέλνεται σε εμάς άνωθεν και από τον ουρανό. Επίσης είναι αγέννητο και αϊδιο, που καθώς αυθυπάρχει προηγείται».

Συνεχίζει ο Ιάμβλιχος: «οι Σοφοί λέγουν ότι η ψυχή έχει διπλή ζωή, μία μαζί με το σώμα και μία ξέχωρη από αυτό. Όταν είμαστε, λοιπόν,  ξύπνιοι (ἐγρηγορότες) χρησιμοποιούμε, ως επί το πλείστο, τη ζωή που είναι κοινή με το σώμα, εκτός όταν διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας εντελώς από αυτό δια της νόησης και της απόπειρας διανόησης των καθαρών Λόγων. Όταν όμως κοιμόμαστε, είμαστε εντελώς ελεύθεροι (ἀπολυόμεθα παντελῶς), ωσάν να ήμασταν πριν δεσμώτες και χρησιμοποιούμε μια ζωή απελευθερωμένη από την γνώση. Τότε η ζωή είναι είτε νοερή είτε θεία και είτε τα δυο αυτά είναι το ίδιο πράγμα είτε το καθένα από μόνο του καθ’ εαυτό και διεγείρει τη ζωή μέσα μας, ενεργοποιημένο σύμφωνα με τη φύση του». 

Ο άνθρωπος συμβιώνει με έναν ορατό και έναν αόρατο κόσμο, που χαρακτηρίζεται από την απειρία των μορφών του. Τους κόσμους αυτούς τους επισκεπτόμαστε και επικοινωνούμε μαζί τους δια ζώσης, με τη σκέψη μας, με τη φαντασία μας, ακόμη και στον ύπνο με τα όνειρα μας.
Ο ύπνος είναι μια κατάσταση όπου η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και επισκέπτεται τον κόσμο από τον οποίον προέρχεται και στον οποίον ζει περισσότερο χρόνο, από ότι ζει στη γήινη υλική κατάσταση.
Το αστρικό σώμα του ανθρώπου είναι ο ταξιδευτής του απείρου και του χάους. Αναχωρεί οικειοθελώς για το σύμπαν και επισκέπτεται τα υπερβατικά πεδία.
Διασχίζει τα αστρικά ρεύματα, δέχεται οράματα και πληροφορίες τις οποίες ακολούθως μετατρέπει σε νοητικές εικόνες που αποθηκεύει στο υποσυνείδητο του.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τον αόρατο κόσμο που επισκέπτεται ο άνθρωπος στον ύπνο του, ή και στον ξύπνιο του.

Η φαντασία μεταφέρει τον άνθρωπο πέρα από την πραγματικότητα σε γνώριμους κόσμους που ξέχασε με την ενσάρκωση του στη γη.
Τι είναι η φαντασία; Είναι η αναδρομή του ανθρώπου σε μέρη που έζησε σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του, στη γη ή σε άλλα αστρικά συστήματα και τις εκδηλώνει πότε με εικόνες και πότε με περιγραφές ή αφηγήσεις. Προβάλλει η ανάγκη να ερευνήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και να ενταχθούμε μέσα σε αυτόν με τον αρμονικότερο τρόπο, αν θέλουμε να συμβαδίζουμε με τη λογική του σύμπαντος.

Το αστρικό σώμα θεωρείται ότι είναι η έδρα των ανθρώπινων συγκινήσεων.
Κατά την διάρκεια του ύπνου η ανθρώπινη συνείδηση κινείται στο αστρικό σώμα κάθε νύχτα για τις εξορμήσεις και τις εμπειρίες εκμάθησης στο αστρικό συμπαντικό επίπεδο, καθώς και για τις επισκέψεις της στους τόπους της αστρικής καταγωγής της από τους οποίους προέρχεται.
Όλες οι δυσλειτουργίες στο αστρικό σώμα προκαλούνται από τις συναισθηματικές διαταραχές που εξασθενίζουν την ροή της ενέργειας προς τα ενεργειακά κέντρα, με συνέπεια την αδενική δυσαναλογία και την ασθένεια του φυσικού σώματος» (Ρίτσαρντ Γκέρμπερ «Δονιτική Ιατρική»).

Η σημερινή ανθρωπότητα έχει πολώσει όλες της τις προσπάθειες της γύρω από υλιστικά θέματα και απολαύσεις, έτσι αδράνησε το πνεύμα και έχασε ο άνθρωπος την ουράνια λάμψη της ψυχής και του σώματος του.

Πηγές:

ΑΠΛΑ,ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ…

«Η Υπέρτατη Μύηση» και «Φως από την Μεγάλη Πυραμίδα», του Γ. Καλογεράκη

ΗΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ

Η ΔΙΠΛΗΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΜΑΝΤΙΚΗ! Συγγραφέας κειμένου : Κεφάλας Ευστάθιος 

(Απόσπασμα άρθρου του Άγγελου Βιαννίτη, ψυχολόγου, ολόκληρο ΕΔΩ)