ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν «συμπτώσεις» ή «τυχαία γεγονότα». Υπάρχουν μόνο συγχρονισμοί και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Η αλήθεια είναι ότι  όλα στη ζωή μας είναι συνδεδεμένα. 

Από το παρελθόν στο παρόν και το μέλλον, κάθε σύμπτωση, τυχαίο γεγονός ή ατύχημα που συναντάμε είναι συνδεδεμένο. Όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, όλα έχουν να κάνουν με τον συγχρονισμό.

Αν νιώθετε ότι έχετε μια τέλεια μέρα και όλα πάνε καλά ή βιώνετε μια δύσκολη περίοδο όπου «συμβαίνουν πολλές συμπτώσεις», το σύμπαν προσπαθεί να σας στείλει ένα μήνυμα. Το να συμβαίνουν γεγονότα ή συναντήσεις με ανθρώπους σε ακριβή στιγμή, είναι απλώς συγχρονισμός και ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να το αποδεχτείτε.

Κάθε φορά που ευθυγραμμίζεσαι με κάτι που πραγματικά θέλεις, είναι πιο πιθανό να το συναντήσεις. Γι' αυτό και παρόμοιοι άνθρωποι συναντιούνται «τυχαία». Αυτό που συμβαίνει είναι ότι είναι συντονισμένοι στην ίδια ακριβώς συχνότητα και ο συγχρονισμός κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να τους ταιριάξει.

Ο συγχρονισμός λειτουργεί καλύτερα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Αρχικά, λοιπόν, πρέπει να το πιστέψετε και να σταματήσετε να λέτε ότι κάθε γεγονός είναι τυχαίο ή σύμπτωση. Αν το λέτε αυτό, στέλνετε ένα σήμα πνευματικής αδυναμίας στο σύμπαν, σε αντίθεση με το ισχυρό σήμα που σας στέλνει αυτό, συγχρονίζοντας τα πάντα γύρω σας. Με λίγα λόγια, η κατανόηση του συγχρονισμού μεταφράζεται στην εδραίωση αρμονίας σε όλα όσα αναζητάτε και στην «επίγνωση» όλων όσων συμβαίνουν γύρω σας.

Σας έχει τύχει ποτέ να συναντήσετε κάποιον κάπου και να πιστεύετε ότι ήταν σύμπτωση ή τυχαίο γεγονός; Η συνηθισμένη απάντηση σε αυτό το «τυχαίο» είναι η θεωρία των πιθανοτήτων.

Από την άλλη πλευρά, είναι ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει κάτι. Υπάρχει πάντα ένας λόγος και μια σύνδεση με το να βλέπεις κάποιον ή να βιώνεις κάτι. Η σύμπτωση είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.

Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας είναι όλα συνδεδεμένα, παρόλο που μπορεί να μην καταλαβαίνουμε όλα όσα μας συμβαίνουν. Υπάρχει πάντα ένας λόγος και αυτός ο λόγος γίνεται σαφής κάποια στιγμή.

Μπορεί να αρχίσετε να παρατηρείτε  συγχρονισμούς με ανθρώπους, αριθμούς, γεγονότα κ.λπ. Θυμηθείτε να αποδεχτείτε τον συγχρονισμό στην πραγματική του μορφή, ως μια μορφή πνευματικής και συμπαντικής νοημοσύνης που προσπαθεί συνεχώς να μας διδάξει, να μας προσεγγίσει και να μας μοιράσει αγάπη, υποστήριξη και καθοδήγηση.

"Η συγχρονικότητα είναι μια πανταχού παρούσα πραγματικότητα για όσους έχουν μάτια να την δουν".

(Καρλ Γιουνγκ)

Από τον Ονειροπαγίδα 

από την ιστοσελίδα DreamCatcherReality μέσω bibliotecapleyades.net

----------------------------------

Συγχρονικότητα - Ο Νόμος της Έλξης και της Εκδήλωσης 

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑ ΑΡΙΘΜΩΝ

Η ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ, Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Μια Απορία απ’ τα Παλιά...

Όταν ήμουν μαθητής Δημοτικού, μέσω των βιβλίων Ιστορίας έπλασα με την φαντασία μου τον Αρχαίο κόσμο με μεγαλειώδη κτήρια, ναούς, αγάλματα, γνώση, τέχνες, φιλοσοφία. Ήταν η πρώτη σπίθα για μένα, που από τότε για κάποιον λόγο, με έκανε να αγαπήσω την Ελληνική Αρχαιότητα. 

Μοιραία όμως έκανα την σύγκριση αυτού που έπλασα για τον Αρχαίο κόσμο, με το περιβάλλον που ζούσα στην μικρή κοινωνία των παιδικών μου χρόνων. Πρόλαβα τους δρόμους όχι όπως είναι τώρα ασφαλτοστρωμένοι, αλλά χωματόδρομοι με πέτρες και λάσπες όταν έβρεχε, με πληνθόκτιστα σπίτια και αποθήκες, και οι περισσότεροι παππούδες και γιαγιάδες μας ήταν αναλφάβητοι.

Στην φαντασία μου αυτό που έβλεπα γύρω μου, με το παιδικό μου μυαλό, το θεωρούσα παρακμή σε σχέση με αυτό που έπλασα στην φαντασία μου για την Αρχαιότητα.

Και άρχισα να αναρωτιέμαι, τι μεσολάβησε και έγινε αυτή η αλλαγή.

Δεν ξέρω αν η απορία μου ήταν εύλογη ή αν την είχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και άλλοι άνθρωποι, που ήρθαν πρώτη φορά σε επαφή με την Αρχαιότητα μέσα από βιβλία και μετά κοίταξαν γύρω τους την πραγματικότητα.

Με την τότε απορία μου προσπάθησα να συνδέσω την ιστορία με τη ζωή γύρω μου.

Βέβαια η εικόνα της Αρχαιότητας που γνωρίσαμε στο σχολείο ίσως είναι κάπως εξιδανικευμένη. Και τότε οι άνθρωποι ζούσαν φτωχά και δούλευαν σκληρά. Δεν ήταν όλοι μορφωμένοι (αλλά κανείς δεν απαγόρευε σε κανέναν την πρόσβαση στην γνώση, όπως έγινε αργότερα και θα δούμε παρακάτω...).

Με την πάροδο των ετών όμως και με την προσωπική έρευνα και μελέτη της μη συμβατικής ιστορίας (αυτής δηλαδή της ιστορίας που “ξέχασαν” να μας διδάξουν), άρχισαν να μου λύνονται σιγά σιγά οι απορίες... και τις απαντήσεις της βρήκα συσσωρευμένες μέσα στους σκοτεινούς αιώνες του μεσαίωνα.

Η γνώση δεν «κληρονομείται» αυτόματα. Η φιλοσοφία, η τέχνη και η επιστήμη χρειάζονται σχολεία, βιβλία, δασκάλους, χρόνο και σταθερότητα. Αλλά από ένα χρονικό σημείο και μετά, γενιές ολόκληρες έζησαν χωρίς πρόσβαση στη μόρφωση, όχι από ανικανότητα αλλά από τις συνθήκες. Και ήταν τέτοιες οι συνθήκες που στις κοινωνίες των ανθρώπων, αντί για γνώση και επιστήμες, επικρατούσαν σε μεγάλο βαθμό οι δεισιδαιμονίες.

Μετά την Αρχαιότητα, ο Ελληνικός χώρος βρέθηκε διαδοχικά κάτω από εξουσίες που αντί να γεννούν μεγαλοπρεπείς ναούς, κατέστρεφαν αυτούς που υπήρχαν.

[Η ισοπέ­δωση και κατεδάφιση του Αρχαίου κό­σμου ήταν τόσο μανιασμένη και παραληρηματική ώστε εντελώς αλόγιστα απέρ­ρι­πταν και κατέστρεφαν ακόμα και οτι­δήποτε Αρχαίο μπορούσε να τους είναι χρήσιμο. Π. χ: η επιστήμη, τα μαθηματικά, τα βιβλία, τα λουτρά, κλπ. Ο Μέγας Λιβάνιος από ο τέλος του 4ου αιώνα τους είχε προ­τείνει, αντί να καταστρέφουν τα Αρχαία κτήρια να τα αναμορφώσουν κατά τις πα­ρού­σες ανάγκες και να τα χρησιμοποιούν. Αλλά ούτε και αυτή τη λογική πρόταση εισ­ά­κου­σαν!  

Αυ­τές οι πληγές και αγριότητες συνεχιζόταν ακό­μα και επί Κομνη­νών, τον 11ο και 12ο αιώνα, και σε διαφόρους βαθμούς μέχρι και την άλωση της Πόλεως από τους Οθω­μανούς. Τίποτα δεν μπορούσε να τους αλλάξει μυαλά. Παντού και πάντοτε η ίδια στενοκεφαλιά και μανία. Ιωάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Μ. Ρούσσος Δρ. Καθηγητής Μαθηματικών Ερευνητής βιβλικών και χριστιανικών ζητημάτων.]

Οι άνθρωποι αν και δεν είχαν πλέον πρόσβαση στην γνώση δεν ήταν «κατώτεροι» άνθρωποι. Συχνά είχαν πρακτική σοφία, αντοχή, ήθος και μνήμη. Αλλά ήταν άνθρωποι που έζησαν σε σκοτεινές εποχές, σε άλλες ιστορικές συνθήκες δύσκολες έως τραγικές. Όπως είπαμε πιο πάνω, η φιλοσοφία, η τέχνη και η επιστήμες χρειάζονται σχολεία, βιβλία, δασκάλους. Μήπως κάποιοι έβαλαν φραγμό σε όλα αυτά;

Η απάντηση είναι ΝΑΙ και οι φραγμοί μπήκαν από την εξουσία, για την ανάγκη ελέγχου μέσω της άγνοιας και του φόβου.

Η εξουσία απαγόρευε τη γνώση διότι η παιδεία παράγει ανθρώπους που ρωτούν «γιατί», αμφισβητούν και δεν υπακούν τυφλά.

Γι’ αυτό, πολλές εξουσίες στην ιστορία (πολιτικές, θρησκευτικές, φεουδαρχικές) προτίμησαν περιορισμένη μόρφωση, και γνώση μόνο για τους λίγους. Τον λαό τον κρατούσαν απασχολημένο με την επιβίωση, χωρίς να μπορεί να σκέφτεται.

Μαζί με την πολιτική εξουσία όμως, συνέβαλαν στην δίωξη της μόρφωσης και θρησκευτικοί φραγμοί.

Για την θρησκευτική εξουσία, η φιλοσοφία θεωρήθηκε επικίνδυνη, η επιστημονική έρευνα ύποπτη και η ελευθερία σκέψης απειλή για το δόγμα. Γι αυτό υπήρξαν απαγορεύσεις βιβλίων, διώξεις στοχαστών και έλεγχος της γνώσης.

Η ΕΡΕΥΝΑ ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΦΩΝ, ΕΧΕΙ ΑΦΟΡΙΣΤΕΙ από τις Ε’, ΣΤ’ και Ζ’ οικουμενικές συνόδους καθώς και τους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεο (385-412), Μηνά (536-552) και Επίσκοπο Αλεξανδρείας Δημήτριο (230) και πολύ αργότερα ο Γρηγόριος Ε’ αφόρισε την Άλγεβρα, Γεωμετρία και Λογάριθμους, γιατί η γνώση είναι κακή για την υγεία της ψυχής και η σοφία η καταστροφή της. (Η Ιστορία πρέπει να ξαναγραφεί, του κ. Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον)

Και ένας πιο αποτελεσματικός φραγμός ήταν η πείνα, η ανασφάλεια και η ανάγκη να δουλεύει ο άνθρωπος από μικρό παιδί.

Όταν ο άνθρωπος παλεύει να ζήσει, η φιλοσοφία μοιάζει πολυτέλεια. Έτσι χάθηκαν αιώνες μόρφωσης. Η γνώση έγινε προνόμιο για τους λίγους, σχολεία υπήρχαν μόνο για την ελίτ, τα βιβλία ήταν ακριβά και ελεγχόμενα και οι δάσκαλοι λίγοι.

Οι κοινωνικές δομές δεν ήθελαν να τους μορφώσουν όλους γιατί η γνώση απειλούσε την εξουσία, η σκέψη έφερνε ευθύνη και η ελευθερία τρόμαζε.

Και σήμερα;

Σήμερα ποιος βάζει φραγμούς και πώς τους αποδεχόμαστε μόνοι μας;

Σήμερα οι φραγμοί δεν είναι πια ωμοί, αλλά πιο λεπτοί. Έχουμε πληροφοριακό θόρυβο αντί για γνώση. Δεν καίγονται βιβλία, απλώς δεν διαβάζονται. Γιατί όπως είπε ο Κωνσταντίνος Γεωργανάς, "τα βιβλία έχουν ένα ελάττωμα. Δεν ανοίγουν μόνα τους".

Ίσως, τελικά, η ερώτηση δεν είναι: «Γιατί μας τα έκρυψαν;» αυτό πιά το ξέρουμε...

Η ερώτηση είναι «Εμείς τι κάνουμε τώρα που τα βλέπουμε;»

Σείριος (Χ.Γ.)

---------------------------------------

ΠΕΡΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣ (περιληπτικώς)

…ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΕ…

Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

Η Άνοιξη αποκαλύπτεται σαν μια αλήθεια που υπήρχε πάντα κάτω από τον πάγο της λήθης, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να θυμίσει στον κόσμο ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά και πως όλα μεταμορφώνονται.

Με το πρώτο φως που γέρνει πιο ζεστά πάνω στη Γη, οι σκιές μικραίνουν και οι καρδιές μεγαλώνουν. Τα δέντρα, γυμνά και σιωπηλά όλο τον Χειμώνα, αρχίζουν να ψιθυρίζουν ξανά το μυστικό της ζωής. Κάθε μπουμπούκι είναι μια υπόσχεση και κάθε άνθος, μια μικρή επανάσταση απέναντι στη φθορά.

Η Άνοιξη δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι η στιγμή που το σκοτάδι παύει να διεκδικεί την αιωνιότητα. Είναι η απόδειξη ότι ο χρόνος δεν είναι μόνο κύκλος, αλλά και ευκαιρία. Όπως η Γη εμπιστεύεται ξανά τον ήλιο, έτσι κι ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευτεί ξανά το φως μέσα του.

Στον αέρα πλανάται μια αδιόρατη υπόσχεση, ότι μπορούμε να ξαναρχίσουμε. Να πούμε, "πάμε πάλι από την αρχή" ανανεωμένοι. Τα λάθη δεν είναι ρίζες που μας κρατούν δεμένους και στάσιμους, αλλά μαθήματα που γίνονται σπόροι και αν τους κατανοήσουμε, ανθίζουν σε σοφία. Η Άνοιξη μάς διδάσκει την πιο απλή και πιο δύσκολη αλήθεια. Να αφήνουμε πίσω μας ό,τι μαράθηκε, χωρίς να πάψουμε να αγαπάμε ό,τι υπήρξε.

Κάθε τι που ανθίζει δεν φοβάται την πτώση των πετάλων του. Γιατί γνωρίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στη διάρκεια, αλλά στη στιγμή που τολμά να υπάρξει. Έτσι και η ψυχή, όταν τολμά να ανοίξει, γίνεται κήπος. Και τότε καταλαβαίνουμε ότι η Άνοιξη δεν είναι μόνο γύρω μας. Είναι η απόφαση να ανθίσουμε, ακόμη κι αν κάποτε παγώσαμε.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

View Studio

«Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει» Ιούλιος Καίσαρ

Η ακριβής λατινική φράση από το έργο του «Περί του Γαλατικού Πολέμου» (Commentarii de Bello GallicoΒιβλίο 3, 18) είναι: "Libenter homines id quod volunt credunt".

Στα Ελληνικά μεταφράζεται συχνά ως:

«Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει».

(ή ο άνθρωπος αυτό που νομίζει, αυτό πιστεύει.)

«Οι άνθρωποι πιστεύουν ευκόλως αυτό που επιθυμούν». 

Ο Καίσαρας αναφερόταν στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να εμπιστεύονται τις πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις επιθυμίες ή τις ελπίδες τους, αγνοώντας συχνά τα πραγματικά γεγονότα. 

Η φράση «Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει», του Ιουλίου Καίσαρα, συμπυκνώνει μια διαχρονική αλήθεια για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Ότι δηλαδή η πίστη δεν είναι πάντοτε καρπός λογικής διερεύνησης, αλλά συχνά τέκνο της επιθυμίας. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ον απολύτως ορθολογικό. Παρότι διαθέτει νου ικανό να αναλύει, να συγκρίνει και να κρίνει, η σκέψη του διαποτίζεται από τα πάθη, τις ελπίδες και τους φόβους του. 

Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η αυτογνωσία και η σωφροσύνη. Γι' αυτό πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/Κοσμικό/Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση. (Ηράκλειτος) 

Η επιθυμία λειτουργεί σαν αόρατος φακός. Διαθλά τα γεγονότα, ενισχύει όσα συμφωνούν με την εσωτερική μας κλίση και αποσιωπά όσα την απειλούν. Έτσι, η πίστη γίνεται συχνά μηχανισμός αυτοεπιβεβαίωσης. Δεν αναζητούμε την αλήθεια, αλλά την επιβεβαίωση αυτού που ήδη θέλουμε να είναι αληθινό.

Στο πεδίο της πολιτικής, της θρησκείας, ακόμη και των προσωπικών σχέσεων, παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο. Ο ερωτευμένος βλέπει αρετές εκεί όπου ένας τρίτος θα έβλεπε ελαττώματα. Ο φιλόδοξος πολιτικός πείθεται για το αναπόφευκτο της επιτυχίας του. Ο πιστός εντοπίζει σημεία θείας πρόνοιας μέσα σε τυχαία γεγονότα. Η επιθυμία προηγείται της πίστης και η πίστη ακολουθεί ως δικαιολογία.

Ωστόσο, αυτή η ιδιότητα δεν είναι πάντα αδυναμία. Είναι και δύναμη. Χάρη σε αυτήν ο άνθρωπος οραματίζεται, δημιουργεί, επιμένει. Αν πίστευε μόνο ό,τι αποδεικνύεται άμεσα, ίσως να μην τολμούσε να υπερβεί τα όριά του. Η επιθυμία γίνεται πηγή ελπίδας, και η ελπίδα κινητήριος δύναμη της ιστορίας. Οι μεγάλες αλλαγές γεννήθηκαν συχνά από ανθρώπους που πίστεψαν πρώτα αυτό που ήθελαν να δουν να πραγματώνεται.

Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η επιθυμία υποκαθιστά ολοκληρωτικά την κριτική σκέψη. Τότε η πίστη μετατρέπεται σε πλάνη και η βεβαιότητα σε δογματισμό. Η φιλοσοφική στάση δεν απαιτεί την εξάλειψη της επιθυμίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν αφύσικο. Αλλά την επίγνωση της επιρροής της. Να γνωρίζουμε ότι το «θέλω» μας μπορεί να ντύνεται με τον μανδύα του «πιστεύω».

Η αληθινή σοφία έγκειται στην εσωτερική ισορροπία. Να επιτρέπουμε στην επιθυμία να μας εμπνέει, αλλά να αφήνουμε τη λογική να μας ελέγχει. Να αναρωτιόμαστε διαρκώς αν, πιστεύω κάτι επειδή είναι αλήθεια ή επειδή έτσι το θέλω; Σε αυτή την ερώτηση κρύβεται ο πυρήνας της ανθρώπινης αυτογνωσίας και ίσως το πρώτο βήμα προς μια πιο αυθεντική σχέση με την αλήθεια.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-------------------------------

Υπάρχει, εκείνη η … ενοχλητική και επικίνδυνη μύγα, με την οποία παρομοίαζε το διαλεκτικό του δαιμόνιο ο Αρχαίος Σωκράτης. Ένα βαρύ και νωθρό άλογο, έλεγε, για να κουνηθεί, χρειάζεται να το τσιμπήσει αυτή η μύγα. Έτσι και ο ευτυχής στη δουλεία του δογματικός που αρνιέται πεισματικά να μετακινηθεί και κλείνει τ’ αυτιά του στον έλεγχο («ου με πείσης καν με πείσης»), θέλει γερό δάγκωμα από κανένα ακαταμάχητο φιλοσοφικό ζωύφιο, για να αναγκαστεί να κάνει χρήση της μουδιασμένης του διάνοιας. Και να ξαναβρεί την πνευματική ελευθερία. Αλλά δε φτάνει τούτο μόνο. Πρέπει και να μπορεί να σηκώσει την αλήθεια. Το βάρος της δεν είναι για όλους τους ώμους, ενώ το ψεύδος (οι αβασάνιστες, οι αυθαίρετες ιδέες) είναι ελαφρό και πάει σε πολλούς, πάρα πολλούς, όπως το έτοιμο φόρεμα. «Η αξία ενός ανθρώπου» έγραψε ο Nietzsche «μετριέται με το πόσην αλήθεια μπορεί να σηκώσει».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Ε. Π. ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΥ «Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ», ΕΚΔΟΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΕΚΔΟΣΗ 1994

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

--------------------------

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ - ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ...

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #2

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ακολουθούν ακριβή αποσπάσματα/παραδειγματικές φράσεις σε Αρχαία Ελληνικά από κλασικές Αρχαιοελληνικές πηγές που συνδέονται με την έννοια της μετενσάρκωσης και την αθανασία της ψυχής, μαζί με σύντομη εξήγηση για το πώς υποστηρίζουν την ιδέα ενός Συμπαντικού Νόμου της ψυχής:

Πλάτων – Φαίδων (Περί Ψυχῆς)

Ὅτι ψυχὴ ὑπάρχει πρὸ τοῦ σώματος καὶ μετέπειτα τῆς κορυφᾶς αὐτοῦ… οὐκ ἀφανίζεται, ἀλλὰ ἐκείνῳ διαφεύγει τοῦ σώματος, ἵνα ἐστὶν ἀθάνατος·

(Η ψυχή υπάρχει προ του σώματος και μετά τον θάνατο του σώματος… δεν εξαφανίζεται, αλλά διαφεύγει από αυτό και είναι αθάνατη.)

Περί της αθανασίας της ψυχής, όπως παρουσιάζεται στο έργο Φαίδων. Με τον τρόπο αυτό ο Πλάτων δείχνει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει με το σώμα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει. 

Αυτό το ίδιο πλατωνικό θέμα αποτελεί τον πυρήνα της ιδέας ότι η ψυχή κινείται πέρα από το φυσικό σώμα και επανέρχεται. Ενα βασικό προαπαιτούμενο για την έννοια της μετενσάρκωσης.

Πλάτων – Μύθος του Ηρός (Πολιτεία, Βιβλίο 10)

Ο Πλάτων αναφέρει έναν μύθο στο τέλος της Πολιτείας (βιβλίο 10), στον οποίο ο ήρωας Ἦρ επιστρέφει μετά θάνατον για να διηγηθεί τι είδε στον κόσμο των ψυχών:

…καὶ αἱ ψυχαὶ ἀνακύπτουσιν ἐκ τῶν τόπων ἐκεῖνων, καὶ κατὰ τὸ μέρος ὃ ἔχουσι πρὸς τὸ δίκαιον καὶ ἀδίκῳ ἀναλέγομεν αὐτὰς· καὶ ἐκλέγονται ζωὰς καινάς…

(…και οι ψυχές σηκώνονται από εκείνους τους τόπους, και ανάλογα με την δικαιοσύνη ή την αδικία που είχαν, επιλέγουν μια νέα ζωή…)

 Ο μύθος περιγράφει πώς οι ψυχές κρίνοται μετά θάνατον, πώς επιλέγουν νέα ζωή και ενσαρκώνονται ξανά· δηλαδή μετενσαρκώνονται, ανάλογα με την ηθική κατάσταση της προηγούμενης ζωής τους.

Ορφικό / Πυθαγορικό Πλαίσιο

Αν και οι «Ορφικοί Ύμνοι» δεν περιέχουν άμεσα λέξεις περί μετενσάρκωσης, η διδασκαλία των Ορφικών και οι σχετικοί χρυσοί πίνακες (τις οποίες μετέφεραν μυημένοι στο θάνατο και μετά τον τάφο) αναφέρουν ότι:

…ὡς διαβατήριον λέγοντες τὸ διὰ ληθέας καὶ μνημοσύνης πίνεσθαι μεταστάντας τὰς ψυχάς…

(…ότι οι ψυχές, μετά τον θάνατο, πίνουν το νερό της μνήμης ή της λησμονιάς και στη συνέχεια επιλέγουν νέα ενσάρκωση…) όπως αποδίδεται από ερμηνευτές Ορφικών επιγραφών (αναφορές σε Lethe / Mnemosyne). 

Στην ιδεολογία των Μυστηρίων, η ψυχή δεν μένει μια φορά ανθρώπινη, αλλά επανέρχεται σε νέο σώμα μέσω ενός κυκλικού ταξιδιού μετά θάνατον, χαρακτηριστικό συστήματος που μοιάζει με νόμο στο σύμπαν.

Πυθαγορική Παράδοση (συνεχιζόμενη ενσαρκώσεις)

Ο Πορφύριος αναφέρει πως σύμφωνα με την παράδοση των Πυθαγορείων:

…ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, καθάπερ ὁ Πυθαγόρας δίδασκε, ὅτι διαβαίνει διὰ σωμάτων ἕτερα καὶ ἐπιστρέφει πάλιν…

(…η ψυχή είναι αθάνατη, όπως δίδασκε ο Πυθαγόρας, και περνά από άλλα σώματα και επιστρέφει ξανά…) από διδασκαλία Πυθαγορείων. 

Από τα κείμενα αυτά προκύπτουν μερικά κρίσιμα στοιχεία:

Η ψυχή θεωρείται αθάνατη, διαχωρισμένη από το σώμα και συνεχιζόμενη μετά το θάνατο (Φαίδων). 

Υπάρχει διαδοχική πορεία που περιλαμβάνει κριτική του τρόπου ζωής και επιλογή νέας ζωής («Μύθος του Ηρός»). 

Στον Εμπεδοκλή η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι ακόμη πιο ρητή και «κυριολεκτική» απ’ ό,τι στον Πλάτωνα.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής (ή «δαίμονος») από σώμα σε σώμα. Σε σωζόμενα αποσπάσματά του λέει χαρακτηριστικά ότι υπήρξε:

«ήδη γαρ ποτ᾽ ἐγώ γενόμην κοῦρός τε κόρη τε

θάμνος τ᾽ οἰωνός τε καὶ ἔξαλος ἔνθα ἁλίης ἰχθύς»

Δηλαδή: «ήμουν κάποτε αγόρι και κορίτσι, θάμνος, πουλί και άλαλο ψάρι της θάλασσας».

Ο Πλάτων (στην Πολιτεία) δίνει ηθικοφιλοσοφική έμφαση στην επιλογή της ψυχής.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για αναγκαστική περιπλάνηση λόγω κοσμικού νόμου, μια διαδικασία κοσμολογική και μυητική.

Στην περίπτωση του Εμπεδοκλή μπορούμε να μιλήσουμε σχεδόν απερίφραστα για διδασκαλία μετενσάρκωσης στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, πολύ πριν τις συστηματικές αναφορές του Πλάτωνα.

Πυθαγόρας: Η Ορφική και Πυθαγορική παράδοση θεωρεί την ψυχή ως μέρος ενός κυκλικού νόμου ζωής, θανάτου, αναγέννησης. 

Η μετενσάρκωση θεωρείται βασική διδασκαλία της πυθαγόρειας παράδοσης.

Μάλιστα ο Φιλόστρατος γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν πολλές προηγούμενες ζωές του. 

Η μαρτυρία του Φιλοστράτου: Ο Φιλόστρατος πράγματι γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν προηγούμενες ζωές του. Αναφέρει ότι θυμόταν πως υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Εύφορβος, ένας ήρωας της Τροίας.

Η ιστορία αυτή συνδέεται με τον Εύφορβο της Ιλιάδα, τον οποίο ο Πυθαγόρας ότι αναγνώρισε μέσω της ασπίδας του σε ναό.

Ο Πλάτων βλέπει την ψυχή ως αθάνατη, που μαθαίνει και εξελίσσεται μέσω πολλών ζωών.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής μέσα στον φυσικό κόσμο, επηρεασμένη από τις κοσμικές δυνάμεις.

Ο Πυθαγόρας δίνει την εμπειρική διάσταση: η ψυχή θυμάται προηγούμενες ζωές και χρειάζεται καθαρμό για να απελευθερωθεί.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η ψυχή δεν εξαφανίζεται, αλλά συμμετέχει σε έναν κύκλο ζωής, μια διαδικασία που μπορεί να θεωρηθεί ως Συμπαντικός Νόμος από την Αρχαιοελληνική οπτική. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-----------------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #1

Η έννοια της μετενσάρκωσης («μεταφορά της ψυχής σε άλλο σώμα μετά το θάνατο») εμφανίζεται αρκετές φορές στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία, κυρίως σε πλατωνικά, πυθαγορικά και ορφικά κείμενα. Ας δούμε τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την ιδέα ότι η μετενσάρκωση λειτουργεί ως «Συμπαντικός Νόμος»:

Η ψυχή ως αθάνατη και διαχρονική

Στην πλατωνική σκέψη, ειδικά στο έργο “Φαίδων”, η ψυχή παρουσιάζεται αθάνατη και προϋπάρχουσα του σώματος. Ο Πλάτων υποστηρίζει ότι η ψυχή δεν καταστρέφεται με το θάνατο αλλά μεταβαίνει σε νέο σώμα, ανάλογα με τη «δικαιοσύνη» ή «κακία» της ζωής που έζησε.

Αν η ψυχή είναι αθάνατη, τότε η επαναγέννησή της είναι φυσική συνέπεια. Ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά μεταβολή της μορφής της ζωής.

Η δικαιοσύνη της τύχης και η ηθική συνέπεια

Στα ορφικά και πυθαγορικά κείμενα, η μετενσάρκωση παρουσιάζεται ως νόμος ηθικής ισορροπίας. Η ψυχή «εκπαιδεύεται» μέσω διαδοχικών ζωών:

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελική κάθαρση.

Οι ορφικοί μύθοι περιγράφουν τη μετενσάρκωση ως τρόπο επανόρθωσης αδικιών ή κάθαρσης από τα «παράπτωματα» προηγούμενων ζωών.

Αν υπάρχει κοσμική τάξη και ηθικός νόμος, η μετενσάρκωση εξασφαλίζει τη συνέπεια της δικαιοσύνης πέρα από τη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Κοσμική συμμετρία και ανακύκλωση ζωής

Η Αρχαιοελληνική κοσμολογία θεωρεί ότι όλα στον κόσμο είναι κυκλικά: μέρα και νύχτα, εποχές, γέννηση και θάνατος.

Ο Πλάτων στο έργο του “Τίμαιος” συνδέει την ψυχή με τον κοσμικό λόγο και τον κύκλο της ζωής, υποδηλώνοντας ότι η ψυχή κινείται μέσα σε έναν «κύκλο ζωής» για να διατηρείται η αρμονία του κόσμου.

Η μετενσάρκωση δεν είναι τυχαία, αλλά συμπληρώνει τη φυσική και κοσμική αρμονία. Η ψυχή κινείται κυκλικά, όπως και η ύλη και οι εποχές.

Η γνώση και η εμπειρία ως προϋπόθεση της ψυχικής εξέλιξης

Στην πλατωνική φιλοσοφία, η μάθηση είναι ανάμνηση («ανάμνηση της ψυχής», μνήμη προηγούμενων ζωών, όπως στο Μένων).

Η ψυχή, μέσω της επαναγέννησης, συγκεντρώνει εμπειρίες και γνώσεις που δεν περιορίζονται σε μία ζωή.

Ο «συμπαντικός νόμος» της μετενσάρκωσης εξηγεί πώς η ψυχή προοδεύει πνευματικά και ηθικά, μέσα από συνεχείς ενσαρκώσεις.

Σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική Γραμματεία λοιπόν, η μετενσάρκωση μπορεί να θεωρηθεί συμπαντικός νόμος γιατί:

Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν καταστρέφεται με τον θάνατο.

Η ηθική και κοσμική τάξη απαιτεί συνέπεια και κάθαρση.

Η ζωή και ο θάνατος λειτουργούν κυκλικά, όπως οι νόμοι της φύσης.

Η ψυχή εξελίσσεται και μαθαίνει διαδοχικά μέσα από διαφορετικές ενσαρκώσεις.

Σημαντικά αποσπάσματα από Αρχαιοελληνικές πηγές που υποστηρίζουν την ιδέα της μετενσάρκωσης ως συμπαντικού νόμου.

Πλάτων, Φαίδων: Η ψυχή είναι αθάνατη και μετά το θάνατο «μεταβαίνει σε άλλο σώμα» ανάλογα με την ηθική της κατάσταση. Δείχνει ότι η ψυχή δεν χάνεται, αλλά συνεχίζει την ύπαρξή της, υποστηρίζοντας έναν κυκλικό, «συμπαντικό» νόμο ζωής.

Πλάτων, Μένων: Η μάθηση είναι ανάμνηση (αναμνησία). H ψυχή θυμάται γνώσεις από προηγούμενες ζωές. Η μετενσάρκωση εξηγεί τη δυνατότητα της ψυχής να μαθαίνει και να εξελίσσεται πέρα από μία ζωή.

Πλάτων, Τίμαιος: Η ψυχή συνδέεται με τον κοσμικό λόγο και κινείται κυκλικά μέσα στον κόσμο. Η μετακίνηση της ψυχής ανάμεσα στα σώματα διατηρεί την κοσμική αρμονία.

Πυθαγόρας (Διάφορα αποσπάσματα, όπως από Ιαμβλίχο): Η ψυχή περνά σε διαφορετικά σώματα για να καθαριστεί και να φτάσει στην τελικό σκοπό, την τελειότητα. Η μετενσάρκωση λειτουργεί ως ηθικός και πνευματικός νόμος: κάθε ψυχή δοκιμάζεται και εξελίσσεται.

Ορφικοί ύμνοι: Η ψυχή υπόκειται σε κύκλους γέννησης και θανάτου, μέχρι να απελευθερωθεί. Δείχνει ότι η επαναγέννηση είναι φυσικός και θεϊκός νόμος. H ψυχή «επιστρέφει» για να ολοκληρώσει την κάθαρσή της.

Πυθαγόρας / Κληρονόμοι: «Η ψυχή φυλάσσεται αιώνια και κινείται ανάμεσα στα σώματα» Υπογραμμίζει την καθολικότητα της μετενσάρκωσης ως κοσμικού και ηθικού νόμου.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η Αρχαιοελληνική σκέψη δεν θεωρούσε τη μετενσάρκωση απλά ως μύθο ή προσωπική πεποίθηση, αλλά ως μέρος της κοσμικής τάξης και ηθικής συνέπειας. Σε όλες τις πηγές, υπάρχει ένας κοινός άξονας: η ψυχή είναι αθάνατη, κυκλική και υπόκειται σε «συμπαντικούς νόμους» που εξασφαλίζουν ισορροπία και εξέλιξη.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

----------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ

Οι Μύθοι τα σύμβολα της Αρχαιότητας και οι μαρτυρίες Αρχαίων θα βρουν πολλά επακόλουθα στην εργαστηριακή έρευνα και σε νέες προοπτικές στο διάστημα.

Σύνοψις

Σε αυτή την εργασία, (Οι Κεραυνοί των Θεών), συγκλίνουσες οδοί έρευνας απαιτούν μια επανεξέταση των δημοφιλών πεποιθήσεων στις κοινωνικές επιστήμες. Δεν μπορούμε πλέον να βλέπουμε την ιστορία της ανθρώπινης συνείδησης, ή την ιστορία του πλανήτη μας, μέσα από το πρίσμα της κοσμολογίας του εικοστού αιώνα.

Οι Μύθοι και τα σύμβολα της Αρχαιότητας έχουν κεντρική θέση σε αυτήν την επανεξέταση. Αν και παρουσιάζονται στη γλώσσα του μύθου και του συμβόλου, οι Αρχαίες αφηγήσεις για τον πολεμιστή, τον δράκο και την κοσμική μάχη είναι γεμάτες με εικόνες ηλεκτρισμού. Οι «κεραυνοί των θεών» αψηφούν κάθε προσπάθεια να κατανοηθούν ως αναφορές σε γνωστούς κεραυνούς. Σπειροειδώς, στροβιλίζονται και περιπλέκονται. Ανθίζουν σαν λουλούδι ή στέκονται σαν ένας μεγάλος πυλώνας που στηρίζει τον ουρανό. Οι μορφές τους δεν είναι οι μορφές περιφερειακών κεραυνών, αλλά εκκένωσης πλάσματος σε εργαστηριακά πειράματα πλάσματος.

Οι Αρχαίοι «θεοί-κεραυνοί», όπως ο Δίας ή ο Απόλλωνας, κινούνται ως άγριες και πανύψηλες μορφές στους ουρανούς. Στην εμφάνισή τους, αυτοί οι θεοί δεν υπακούουν σε καμία αναγνωρίσιμη οντότητα ή δύναμη της φύσης, και οι περιγραφές των χρονικογράφων θα μας δελεάσουν να θεωρήσουμε τους ίδιους τους μυθοποιούς ως αμείλικτους ψεύτες. Αλλά μια πολύ διαφορετική κατανόηση των Αρχαίων αφηγήσεων είναι δυνατή, αν παραχωρήσουμε στους αρχικούς μάρτυρες μια ορισμένη ακεραιότητα. Δεν χρειάζεται να θεωρήσουμε τις μαρτυρίες τους ως «επιστημονικά ακριβείς». Αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι τα βασικά θέματα της Μυθολογίας μπορεί να προέρχονται από εξαιρετικά φυσικά γεγονότα, για τα οποία οι Αρχαίες φυλές δεν είχαν πολιτιστική προετοιμασία.

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, οι ιστορίες αποτελούν μια μορφή ιστορικής μαρτυρίας στην γλώσσα των αυτοπτών μαρτύρων. Στη συνέχεια, γίνεται σαφές ότι σε όλο τον κόσμο πολλά διαφορετικά ιερογλυφικά και σύμβολα περιέγραφαν στην πραγματικότητα πανομοιότυπα ουράνια φαινόμενα. Αυτή η ανακάλυψη, με τη σειρά της, απαιτεί να ακολουθήσουμε τους λογικούς κανόνες για την αντιμετώπιση συγκλίνουσων μαρτυριών. Πώς αποκαλύπτουμε τα ξεχασμένα γεγονότα που τώρα κρύβονται πίσω από τα σύμβολα που ενέπνευσαν;

Εικόνες από το τηλεσκόπιο Hubble του Νεφελώματος Πεταλούδα, ενός από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα διπολικού σχηματισμού στο διάστημα, με ευθυγραμμισμένους πίδακες και ενσωματωμένους κυλίνδρους που εκτείνονται σε αποστάσεις μεγαλύτερες από τη διάμετρο του νεφελώματος μας.

Καθώς οι ανακαλύψεις στην επιστήμη του πλάσματος συνεχίζονται, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η συγκριτική μας ανάλυση των Αρχαίων πηγών δεν χρειάζεται να πραγματοποιηθεί απομονωμένη από άλλα πεδία αποδεικτικών στοιχείων. Οι μαρτυρίες Αρχαίων θα βρουν πολλά επακόλουθα στην εργαστηριακή έρευνα και σε νέες προοπτικές στο διάστημα.

Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών μέσω bibliotecapleyades.net

------------------------------------

Ο Μεγάλος Τυφώνας  

ΤΟ ΡΟΠΑΛΟ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Ο Δράκος, ο Ήρωας και ο Κεραυνός

Κοσμικός Κεραυνός και Εκκένωση Πλάσματος 

Κοσμικός Κεραυνός και Εκκένωση Πλάσματος #2

ΑΝΑΚΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΩΣ ΘΕΪΚΟ ΟΠΛΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΕΓΟΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

Κοσμικός Κεραυνός και Εκκένωση Πλάσματος #2

Αριστερά: Το Νεφέλωμα Κλεψύδρας προσφέρει μια χρήσιμη επίδειξη της υπό συζήτηση διαμόρφωσης εκκένωσης.

Δεξιά: Το «πλανητικό νεφέλωμα» NGC 2346, που αποκαλύπτει την αποκαλυπτική μορφή κλεψύδρας.

Ανάλογα στο Διάστημα

Δεν παρατηρούμε μόνο στο εργαστήριο τα μοναδικά χαρακτηριστικά της εκκένωσης πλάσματος που συζητούνται εδώ. Οι ίδιοι σχηματισμοί μπορούν τώρα να παρατηρηθούν στο διάστημα, αν και οι περισσότεροι αστρονόμοι δεν γνωρίζουν ότι το ηλεκτρισμένο πλάσμα παράγει αυτές τις παρατηρούμενες μορφές. Φυσικά, η ηλεκτρική ερμηνεία των νεφελωμάτων που σημειώνονται εδώ δεν είναι η κοινώς αποδεκτή άποψη μεταξύ των αστρονόμων. Έτσι, καθώς τα νέα τηλεσκόπια προάγουν την ικανότητά μας να βλέπουμε βαθιά στο διάστημα, μια συνεχής ροή εκπλήξεων φαίνεται βέβαιη.

Η διαμόρφωση εκκένωσης «κλεψύδρας» έχει ένα από τα πιο προφανή αντίστοιχά της στο Νεφέλωμα Κλεψύδρας στα αριστερά, και οι αστρονόμοι παραδέχονται ότι επιβάλλει μια επανεξέταση της φυσικής του σχηματισμού των νεφελωμάτων. 

Σύμφωνα με τον Raghvendra Sahai, αστρονόμο στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια: «Αυτό που νομίζαμε ότι καταλαβαίναμε για τα πλανητικά νεφελώματα, δεν το καταλαβαίνουμε πλέον. Κάτι διαφορετικό και δραματικό συμβαίνει.»

Αριστερά: Αυτή η εικόνα που παρήχθη από Μεγάλο Τηλεσκόπιο, επικεντρώθηκε στο σημείο αιχμής στον «λαιμό» κλεψύδρας του Νεφελώματος Πεταλούδα. Δείχνει μια τοροειδή ζώνη σκονισμένου πλάσματος που καλύπτει το αστέρι στο κέντρο μιας εκκένωσης υψηλής ενέργειας. Ένας τόρος αυτού του είδους, είτε ορατός είτε όχι, προβλέπεται από την επιστήμη της εκκένωσης πλάσματος.

Δεξιά: Εικόνα από το τηλεσκόπιο Hubble του Νεφελώματος Πεταλούδα, ενός από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα διπολικού σχηματισμού στο διάστημα, με ευθυγραμμισμένους πίδακες και ενσωματωμένους κυλίνδρους που εκτείνονται σε αποστάσεις μεγαλύτερες από τη διάμετρο του νεφελώματος μας. 

...

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Νεφέλωμα Μυρμηγκιού. ΔΕΞΙΑ: το «εκρηκτικό» αστέρι Ήτα Τρόπιδος. 

...

Αριστερά: Μια εικόνα του Νεφελώματος Bug από το τηλεσκόπιο Hubble υψηλότερης ανάλυσης.

Δεξιά: Το Νεφέλωμα Bug, που εκτείνεται περίπου στο ένα τρίτο ενός έτους φωτός, αλλά διατηρεί τη μορφή κλεψύδρας του πλάσματος. Το φως του αστεριού είναι πλούσιο σε υπεριώδη ακτινοβολία, ένα από τα χαρακτηριστικά της ηλεκτρικής εκκένωσης. 

Tα σχήματα μέσα στο νεφέλωμα μιμούνται τα στριμμένα νήματα, τις σπείρες και τους πυλώνες που είναι τυπικά της ηλεκτρικής εκκένωσης στο πλάσμα.

Στην τέχνη και τη λογοτεχνία, ο Ελληνικός κεραυνός απεικονίζει επανειλημμένα μια κεντρική στήλη «ανοιγόμενου τιρμπουσόν», που απαντά στα ρεύματα Birkeland περιτυλιγμένα γύρω από έναν κεντρικό άξονα. Στις Ελληνικές αναπαραστάσεις, αυτή η στήλη «ανοιγόμενου τιρμπουσόν» επιμένει σε πολλές παραλλαγές των κεραυνών, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε παρόμοιες διαμορφώσεις εργαστηριακής εκκένωσης.

Επαναλαμβανόμενες Ελληνικές εικόνες του κεραυνού του Δία. 

Η εκκένωση πλάσματος δημιουργεί μαγνητικά πεδία που, με τη σειρά τους, επηρεάζουν τη δομή και την εξέλιξη της εκκένωσης. Τα νήματα και τα φύλλα ρεύματος μπορούν να έλκονται μεταξύ τους σε μεγαλύτερες αποστάσεις αλλά να απωθούνται σε μικρότερες αποστάσεις, οδηγώντας σε διάφορες μορφές ισορροπίας, συμβάλλοντας έτσι στη μη τυχαία αλλά «οργανωμένη» εμφάνιση των διαμορφώσεων.

Οι μορφές που σημειώνονται εδώ εξιδανικεύουν γραφικά τους σχηματισμούς εκκένωσης πλάσματος που υπονοούνται από τις Ελληνικές εικόνες.

Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών μέσω bibliotecapleyades.net

----------------------------------

Κοσμικός Κεραυνός και Εκκένωση Πλάσματος 

ΑΝΑΚΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ