Η Ελληνική Σκέψη ΔΕΝ Είναι Δόγμα

Η Αρχαία Ελληνική σκέψη δεν επιβάλλει δόγματα. Αντίθετα, προσκαλεί σε αναζήτηση, έρευνα και ανοιχτό διάλογο. Σε αυτό το βίντεο, ανακαλύπτουμε πώς οι φιλόσοφοι της Αρχαιότητας προσέγγιζαν τη γνώση, τι δίδαξαν και γιατί η Ελληνική Φιλοσοφία παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα. Ένα ταξίδι στον κόσμο της σοφίας, πέρα από στερεότυπα και προκαταλήψεις!

HellenicVibesGr

Η Ήριννα της Άνοιξης, η ποιήτρια της Τήλου

ΕΙΚΟΝΑ: Erinna by Simeon Solomon (1840-1905) chiswickauctions.co.uk

Ήριννα [Ήρ = άνοιξη < Έαρ]

Σύμφωνα με στοιχεία που αντλούμε από τη Live-Pedia.gr, είναι μία από τις Αρχαίες Ελληνίδες ποιήτριες που αναφέρει η Ιστορία. Το όνομά της είναι υποκοριστικό του Έαρ (= Άνοιξη) και σημαίνει Ανοιξιάτικη. Πέθανε μόλις δεκαεννιά χρονών, αφήνοντας πίσω της το έργο "Ηλακάτη" (ηλακάτη = ρόκα), ένα έπος από τριακόσιους στίχους, που οι Αρχαίοι κριτικοί, τούς συνέκριναν σε αξία με τους στίχους του Ομήρου και τους θεωρούσαν ανώτερους από τους στίχους της Σαπφώς. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς έζησε, υπολογίζεται όμως γύρω στα -350. Τόπος καταγωγής της είναι η Τήλος.
Το μόνο που ξέρουμε για τη ζωή της είναι ότι πέθανε πολύ νέα από μαρασμό, επειδή η μητέρα της δεν την άφηνε να ασχολείται με την ποίηση, αλλά την ανάγκαζε να γνέθει και να υφαίνει. Η Ήριννα τα κατάφερνε και έγραφε κρυφά. Οι Αρχαίοι την είχαν σε μεγάλη υπόληψη και για τον πρόωρο θάνατό της έγραψαν σπουδαίοι ομότεχνοί της. Δυστυχώς από το έργο της ποιήτριας έχουν σωθεί μόνο δύο-τρία επιγράμματα.

Η Ήριννα, η λυρική ποιήτρια από τη νήσο Τήλο, λένε ότι αν το δικό της φευγιό δεν είχε συμβεί στα 19 της χρόνια ίσως να είχε ξεπεράσει την Σαπφώ. Σαν την αδικοχαμένη Φρασίκλεια που παράπονο είχε ότι δεν έγινε νύφη ή τις κόρες από τα νεκροταφεία της Πάτρας με τα λουλουδένια στέμματα. Δεν είχε ευκαιρία για βιώματα όχι μόνο γιατί ήταν 19 χρόνων αλλά γιατί η μοίρα της, όπως κάθε γυναίκας, ήταν να υφαίνει στον γυναικωνίτη, να γίνει γυναίκα και μητέρα. Σίγουρα όχι ποιήτρια, εκείνη όμως κάπου είδε μια χαραμάδα και ένα φως να την λούζει.

Ήριννα. Το όνομα της έχει σχέση με την Άνοιξη. Τραγική ειρωνεία μια μικρή θραυσματοθήκη επιβίωσε από το έργο της και αυτό ήταν ένας επιτάφιος στην αγαπημένη της φίλη Βαυκίδα που μαζί μεγάλωσαν και στην ίδια ηλικία αντάμωσαν την Περσεφόνη, όταν τις άρπαξε ο Άδης. Η "Ηλακάτη" μια τρυφερή ιστορία ανεπιτήδευτης αγάπης και αναμνήσεων με επίκεντρο μια "ρόκα" που συμβολίζει την κοινή τους ζωή που κατέληξε σε έναν "ολοπόρφυρο" πένθος που της έσκισε τα μάγουλα. Ένας επιτάφιος που μοιάζει να είναι και δικός της.

"Ο όμορφος είναι όμορφος όσο τον βλέπεις, ο καλός είναι καλός και τώρα και για πάντα"

Κλασικοί χρόνοι, εποχή της Ήριννας, της ποιήτριας που οι στίχοι της, από τον -4ο αιώνα και μετά, κρίθηκαν εφάμιλλοι του Ομήρου και της Σαπφούς. Η ηλιόλουστη γαλήνια φύση του νησιού της, η λατρεία της θεάς Αθηνάς, το γλωσσικό ιδίωμα κ.ά. μας δίνουν την εξήγηση της καλλιτεχνικής ανάπτυξης εκείνης της εποχής που έκανε μια γυναίκα και μάλιστα τόσο νέα να εκφράσει τις σκέψεις της με ποιητικό μέτρο.

Το έργο της δυστυχώς διασώζεται αποσπασματικά και  αποτελεί ένα ελάχιστο δείγμα της τεράστιας  προσφοράς που θα μπορούσε ν’ αφήσει ως κληρονομιά αν δεν είχε χαθεί στην τόσο μικρή ηλικία των 19 χρόνων.

Μαθαίνουμε από τα αφιερωμένα σ’ αυτήν επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, είναι ότι πέθανε στα δεκαεννιά της, άγαμη. Κάπως περισσότερα είναι αυτά που ξέρουμε για το έργο της.

Περίφημο κατά την Αρχαιότητα ήταν το έργο της Ηλακάτη, επύλλιο αποτελούμενο από 300 εξάμετρους σε δωρική διάλεκτο. Ελάχιστοι στίχοι σώθηκαν απ’ αυτό το μεγάλης ευαισθησίας έπος της παιδικής ηλικίας, που είχε ηρωίδα τη φίλη της Βαυκίδα, που πέθανε κι αυτή νεαρότατη και νιόπαντρη.

Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται τρία επιγράμματα της Ήριννας (VI 352, VII 710 και VII 712). Το πρώτο είναι εμπνευσμένο από την προσωπογραφία μιας φίλης της ενώ τα άλλα δύο είναι επιτύμβια της Βαυκίδας, της ηρωίδας της Ηλακάτης, έξοχα στο συναίσθημα, ειδικά το τελευταίο.

Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται επίσης επιγράμματα αφιερωμένα στην Ήριννα:

Ο ανώνυμος επιγραμματοποιός του ΙΧ 190 την ανακηρύσσει ισάξια του Ομήρου και υπέρτερη, από μιαν άποψη, της Σαπφούς. 

Ο Ασκληπιάδης (VΙΙ 11) αναρωτιέται πόση να ήταν η δόξα της αν δεν πέθαινε τόσο νέα, ο ανώνυμος του VΙΙ 12 τη χαρακτηρίζει αθάνατη και σύντροφο των Μουσών. Το -290 σε ένα ποίημά του, βεβαιώνει την ποιήτρια ότι το τραγούδι της θα μείνει αθάνατο και θα τραγουδιέται από τις μούσες της Πιερίας.

Ο Μελέαγρος (VΙΙ 13) μέμφεται τον Άδη γιατί άρπαξε την παρθενική μέλισσα. Το -90 τη συμπεριλαμβάνει στη συλλογή του ‘Στέφανος’ και την αποκαλεί ζαφορά, κρίνο της Ανύτης κ.α..

Ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος (VΙΙ 713) παρομοιάζει την ποίησή της με χαμηλόφωνο τραγούδι κύκνου. Το -120 αναφέρει την Ήριννα ανάμεσα στις εννέα γυναίκες που ασχολήθηκαν με την ποίηση [Πρήξιλα, Μοϊρώ, Ανύτη, Σαπφώ, Ήριννα. Τελέσσιλα, Κόριννα, Νόσσιδα, Μύρτιδα]. 

Ο Λεωνίδας ο Ταραντίνος το -274 τη μνημονεύει επίσης σε ποίημα του.

Από ένα  χωρίο του Χριστόδωρου μαθαίνουμε ότι το άγαλμα της ποιήτριας βρισκόταν στο Γυμνάσιο του Ζευξίππου στο Βυζάντιο, κατασκευασμένο από το Ναυκίδη.

Ο Τήλιος ιστοριοδίφης Παντελής Καμμάς μας πληροφορεί πως για την Ήριννα έγραψαν κι άλλοι επαναλαμβάνοντας τα ίδια με τον Ευστάθιο που σημειώνει ότι η Ήριννα ήταν ποιήτρια από την Τήλο, άφησε πίσω της την Ηλακάτη [= ρόκα], ένα μεγαλόπνοο  ποίημα αποτελούμενο από 300 στίχους εξάμετρους εφάμιλλοι αυτών του Ομήρου, γραμμένο σε αιολική και δωρική διάλεκτο.

Όλες οι νέες της εποχής της Ήριννας περνούσαν το χρόνο τους γνέθοντας και υφαίνοντας κάτι όμως που δεν ταίριαζε καθόλου στην ευαίσθητη ψυχή της μικρής ποιήτριας που έψαχνε κι έβρισκε τρόπους να εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά της με λυρισμό και έμμετρο λόγο.

Από την Ηλακάτη σώθηκαν ακέραιοι 4 στίχοι που ευτυχώς έγιναν περισσότεροι το 1929 όταν σ’ έναν πάπυρο του -2ου αιώνα βρέθηκαν 50 και πλέον ακόμα στίχοι του έργου, της τόσο πρόωρα χαμένης ποιήτριας, η μορφή της οποίας αναπαρίσταται στην τοιχογραφία του Πανεπιστημίου Αθηνών μαζί με τη Σαπφώ και την Κορίννα.

Απόσπασμα Ηλακάτης

ΗΛΑΚΑΤΗ

Τοὕνεκεν εἰς Ἄϊδαν κενεά διανήχεται ἀχώ

σιγᾶ, δ’ἐν νεκύεσσι‧ τὸ δὲ σκότος ὂσσε κατέρρει.

Άδικα πάει ο ολοφυρμός απ’εδωδά στον Άδη

Σιωπή σκεπάζει τους νεκρούς, τα μάτια τους σκοτάδι.

[Μτφ. Σίμος Μένανδρος ]

Προς τιμήν της μεγάλης αυτής λυρικής ποιήτριας:

1. Το 2007 ιδρύθηκε ομώνυμο επιστημονικό περιοδικό (Ήριννα) από τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Δωδεκανήσου (με έδρα τη Ρόδο) στα 4 τεύχη του οποίου (2007, 2008, 2010) φιλοξενούνται πρωτότυπα επιστημονικά άρθρα που σχετίζονται με τη Φιλολογία και την Εκπαίδευση.

2. Έχει ιδρυθεί ομώνυμος Σύνδεσμος Τηλίων.

Αθηνολόγιο , https://egeoexotico.blogspot.com , el.wikipedia.org , www.iskiosiskiou.com

9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΥΣΤΑΓΩΓΩΝ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ

Η Γλώσσα μας είναι η ψυχή μας. Είναι η ταυτότητά μας. 

Αν αλλοιωθεί ένα μέρος της γλώσσας μας, θα αλλοιωθεί μοιραία και η ταυτότητά μας.

ΠΑΛΑΤΙΝΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ - H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΦΩΤΙΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Παλατινή Ανθολογία ή «Ελληνική ή Παλατινή Ανθολογία» είναι συλλογή Αρχαίων και βυζαντινών ελληνικών επιγραμμάτων της περιόδου από τον 7ο αιώνα π.Χ. μέχρι το 950 μ.Χ., που βρέθηκε σε χειρόγραφο το 1606. 

Πρόκειται για πλουσιότατη ποιητική ανθολογία από 3.700 επιγράμματα 370 και πλέον ποιητών καταχωρισμένων σε δεκαπέντε κεφάλαια («βιβλία»). 

Η επιγραμματική ποίηση, που ξεκίνησε ως πρώτη διεκδίκηση της αιωνιότητας εκ μέρους του ανθρώπου, λαξευμένη πάνω στο μάρμαρο για να εξελιχθεί, στη συνέχεια, σε αυτόνομο είδος, είναι συνώνυμη με την ύπαρξη της Παλατινής Ανθολογίας. Πρόκειται για μια τεράστια συλλογή με ποιητικά επιγράμματα από την Αρχαιότητα έως τη βυζαντινή περίοδο, που περιλαμβάνει τους πιο σημαντικούς εκφραστές του είδους, δίνοντας μια εικόνα για το πώς αντιλαμβάνονταν οι στιχοπλόκοι σε διαφορετικές εποχές και αιώνες τον θάνατο, την ύπαρξη, τον έρωτα.

Όπως γράφει ο αείμνηστος Λεντάκης στην κατατοπιστικότατη εισαγωγή του: «Η Παλατινή ή Ελληνική Ανθολογία είναι μία από τις πολυτιμότερες πηγές για τη γνωριμία μας όχι μόνο με την Αρχαία Ελληνική ποίηση αλλά με την Ποίηση γενικότερα. Δεν μας γνωρίζει μονάχα με μια εποχή 17 αιώνων (τόσους καλύπτει, αφού αρχίζει από τον 7ο αιώνα π.Χ και φτάνει στο 950 μ.Χ) αλλά μας διδάσκει. Τα 3.700 ποιήματά της (σχεδόν όλα επιγράμματα, συνολικά γύρω στους 23.000 στίχους) δεν είναι μόνο ποίηση. Είναι και ποιητική. Και νομίζω πως το ποιητικό είδος που 'ναι πιο κοντά στην Ποίηση απ' οποιοδήποτε άλλο είναι το επίγραμμα». 

ΕΙΚΟΝΑ: Επιγραφή με επίγραμμα που περιέχεται στην Παλατινή Ανθολογία (Βιβλίο Ι,10, 31). Κόγχη από τον ναό του Αγ. Πολυεύκτου στην Κωνσταντινούπολη, 524-527 μ.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης (Palatine Anthology I, 10, 31: ..οὐδ' αὐτὴ δεδάηκας· ἀμετρήτους γάρ...), wikimedia.org

Οι ποιητές που συμπεριλαμβάνονται στην Παλατινή Ανθολογία

Η Παλατινή Ανθολογία είναι ένας χώρος στον οποίο, όπως έχει λεχθεί, «αριστουργήματα συντρίβουν αριστουργήματα» και στην οποία πρωταγωνιστούν ελάσσονες και άγνωστοι, στους πολλούς, ποιητές της ελληνιστικής και της πρωτοβυζαντινής εποχής, όπως οι Καλλίμαχος, Ήριννα, Ανύτη, Ασκληπιάδης, Λεωνίδας ο Ταραντίνος, Διοσκορίδης, Αντίπατρος ο Σιδώνιος, Μελέαγρος, Κριναγόρας, Φίλιπποςο Θεσσαλονικεύς, Μάρκος Αργεντάριος, Παλλαδάς, Ρουφίνος, Φιλόδημος, Αγαθίας, Παύλος ο Σιλεντιάριος.

Περιέχει βέβαια και λαμπρά ονόματα, όπως οι Όμηρος, Αίσωπος, Πυθαγόρας, Πιττακός, Αλκαίος, Αρχίλοχος, Μίμνερμος, Σαπφώ, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Ανακρέων. Το ίδιο ισχύει και για άλλους σημαντικούς ποιητές και συγγραφείς όπως οι Σιμωνίδης ο Κείος (αν και είναι ο πατέρας του επιτύμβιου επιγράμματος), Αισχύλος, Βακχυλίδης, Εμπεδοκλής, Ευριπίδης, Θουκυδίδης, Πλάτων, Μένανδρος, Θεόκριτος και Λουκιανός.

Κύριο λήμμα: Κατάλογος ποιητών της Παλατινής Ανθολογίας

https://www.lifo.gr , https://el.wikipedia.org

------------------

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ - ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΟΣ  ( -572 έως -485) Αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής, ένας από τους εννέα λυρικούς ποιητές της Αρχαιότητας. Έμμετρη απόδοση: Ι.Ν.Κυριαζή

Μουσική επένδυση: Ευανθία Ρεμπούτσικα, Μέσα από σένα Το αστέρι & η ευχή - Βίντεο επεξεργασία ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

Ανάμνηση ή Λήθη; Η Κρυμμένη Αλήθεια για την Ψυχή και την Αθανασία

Η μνήμη δεν είναι απλώς μια λειτουργία του νου, αλλά μια θεϊκή δύναμη που συνδέει την ψυχή με την αθανασία. Από τα Ελευσίνια και Ορφικά Μυστήρια μέχρι τη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Πρόκλου, ανακαλύπτουμε πώς η μνήμη γίνεται το κλειδί για την αλήθεια και τη σωτηρία της ψυχής. 

Επιλέγεις τη λήθη ή τη μνημοσύνη; Ανακάλυψε το χαμένο μυστικό της ύπαρξής σου!

HellenicVibesGr

-------------------------------------

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. (ΠΛΩΤΙΝΟΣ)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ

Ο όρος αρχέτυπο σημαίνει αρχικός τύπος, ό,τι δηλαδή θα χρησιμεύσει ως υπόδειγμα, πρότυπο, μοντέλο. Τα αρχέτυπα είναι αρχέγονες εικόνες του συλλογικού. «Μας καθοδηγούν σε ορισμένες βασικές συμπεριφορές όντας αντιπρόσωποι, ως προς τα πιο χαρακτηριστικά τους στοιχεία, εικόνων, ιδεών, εμπειριών και συναισθημάτων. Στα αρχέτυπα μελετητές διαφόρων σχολών βρίσκουν τα θεμέλια πολλών εκδηλώσεων του ανθρώπου, όπως των μύθων, της λογοτεχνίας, της τέχνης, των συμβολισμών και όλων των βασικών συλλήψεων της επιστήμης».

«Η ύπαρξη των αρχετύπων έχει γίνει ήδη δεκτή, άμεσα ή έμμεσα, σε πολλές επιστήμες: στην Εθνολογία ως συλλογικές αναπαραστάσεις, στη Βιολογία ως πρότυπα συμπεριφοράς και μορφογενετικά πρότυπα, στην Ιστορία ως μοντέλα επανάληψης των βασικών γεγονότων, στη Συγκριτική Μυθολογία και Εθιμογραφία ως θέματα με παρόμοια χαρακτηριστικά, στην Κυβερνητική ως κατασκευή βασικών δυναμικών σχημάτων για την εξομοίωση διαδικασιών».

Για τον Jung τα αρχέτυπα είναι ανεξάρτητες οντότητες, που δομούν το συλλογικό ασυνείδητο. Αυτές οι οντότητες είναι άφθαρτες στην ουσία τους και «συνιστούν τον ακλόνητο άξονα γύρω από τον οποίο η ανθρώπινη ψυχή περιστρέφεται πραγματοποιώντας τις αναρίθμητες παραλλαγές της». (www.tovima.gr)

Τα αρχέτυπα  προϋπάρχουν και ενυπάρχουν μέσα στην ψυχή, είτε συλλογική είτε ατομική. Το αρχέτυπο μπορεί να εκδηλωθεί όχι μόνο σε στατική μορφή σαν εικόνα, αλλά και με μία δυναμική διαδικασία για να διαφοροποιήσει κάποια λειτουργία της συνείδησης. Στην πραγματικότητα όλες οι τυπικές ανθρώπινες εκδηλώσεις της ζωής, βιοψυχολογικές ή πνευματικές στηρίζονται σε μία αρχετυπική βάση.

Τα συναντάμε μέσα  σε σύμβολα, μέσα σε συμβολικές εικόνες που βλέπουμε στα όνειρα, μέσα σε φαντασιώσεις και οράματα αλλά και μέσα σε συμπτώματα-συμπλέγματα. Τα συναντάμε επίσης στην Αρχαία Μυθολογία, στις λαϊκές παραδόσεις και στα τελετουργικά των Αρχαίων λαών. 

«Για τον Jung λοιπόν τα αρχέτυπα αντιπροσωπεύουν ένα αχανές απόθεμα προγονικής γνώσης για τις βαθιές σχέσεις μεταξύ θεού, ανθρώπου και σύμπαντος. Τα αρχέτυπα ήταν πάντα και είναι ζωντανές ψυχικές δυνάμεις που απαιτούν να εκληφθούν σοβαρά, διότι από πάντα ήταν φορείς προστασίας και σωτηρίας και η παράβασή τους έχει σαν συνέπεια τους «κινδύνους της ψυχής». (www.tovima.gr)

Η πορεία των αρχετύπων στην ιστορία της σκέψης
Την έννοια του αρχετύπου εισήγαγε τόσο ο Ηράκλειτος, που αντιμετώπιζε την ψυχή ως την αρχετυπική πρώτη αρχή, όσο και ο Πυθαγόρας, που θεωρούσε τον αριθμό αρχετυπικό στοιχείο του κόσμου. Η έννοια αυτή δομήθηκε από τον Πλάτωνα στη θεωρία των μορφών, όπου υποστηρίζει ότι η ουσία ενός πράγματος ή μιας έννοιας είναι η υποκείμενη μορφή ή ιδέα του και ότι αληθινή γνώση αποκτάται όταν η ψυχή φτάσει στην ανάμνηση των αρχέτυπων ιδεών.

Ο όρος αρχέτυπο συναντάται στα Ερμητικά κείμενα. 

Ο Πλωτίνος αναφέρει την έκφραση «πολύ αρχετυπώτερον και αληθέστερον», ενώ ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς λέει: «αρχέτυπον της αληθείας».

Πηγή: https://www.nea-acropoli-athens.gr

----------------------------

Σε έναν αρχαιοελληνικό ναό έχουν αποτυπωθεί όλα τα αρχέτυπα σύμβολα που σχετίζονται με τη φύση της ανθρώπινης ψυχής και των όντων. 

ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΕΣ-ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΑΟΥ

Στα Ορφικά Μυστήρια ο Υπερουράνιος Έρωτας  είναι αυτός ο Έρωτας που εμφυσά την Ψυχή στην μορφή. Είναι το αρχέτυπο Ζην, ο Ζευς. Είναι το πρωταρχικό στοιχείο της δημιουργίας.

Ο ΕΡΩΤΑΣ, Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ

ΤΑ ΑΡΧEΤΥΠΑ ΤΗΣ ΨΥΧHΣ ΜΑΣ

ΑΛΤΑΝΗ - Οδυσσεύς - Σωκράτης, Ελλήνων αρχέτυπα 

ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΧΕΙΡΩΝ - ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ

ΠΩΣ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 Με την Συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα

Στην συζήτηση συμμετέχουν η Δήμητρα Λιάτσα, ο Αλκαίος, ο Μιλτιάδης, ο Σταύρος. 

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Έκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την Παιδεία. Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας. Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος.

Η Δήμητρα Λιάτσα είναι συγγραφεύς των βιβλίων: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.

Ο Αλκαίος είναι συγγραφεύς δύο βιβλίων. Του βιβλίου "Ο Δρόμος του ηγέτη" (Εξαντληθέν) και του βιβλίου "Το μυστικό πεπρωμένο της Ελλάδος". Εκδόσεις Δήλιος.

Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ

Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ

Ομήρου Οδύσσεια: ΕΔΩ

Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ

Ομηρικός Κύκλος

Ο ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Ο Αρχαιότερος δρόμος της Ευρώπης βρίσκεται στο νησί της Κρήτης και αποτελεί ένα αξιόλογο μηχανικό αριστούργημα πάνω από 3.500 χρόνια πριν. Αυτός ο Μινωικός δρόμος εκτείνεται για περίπου 50 χιλιόμετρα, συνδέοντας την Αρχαία πόλη Κνωσσό με τη Γόρτυνα και τη Λεβήνα.

Αυτό που κάνει αυτόν τον δρόμο εξαιρετικό είναι η προηγμένη κατασκευή του. Διαθέτει πλευρικά κανάλια για τη διαχείριση της ροής του νερού, που έχει βοηθήσει στη διατήρησή του για χιλιετίες. Το στρώμα του δρόμου αποτελείται από δάπεδο πάχους 20 εκατοστών από ψαμμίτη, στενά τοποθετημένο και δεμένο με ανθεκτικό πηλό και γύψο.

Πάνω από αυτό το θεμέλιο, τοποθετήθηκε ένα στρώμα από πλάκες βασάλτη για να προσφέρει μια λεία και ανθεκτική επιφάνεια. Η συμπερίληψη ξεχωριστών ώμων, σπάνιο χαρακτηριστικό για την εποχή, δείχνει μια εξελιγμένη κατανόηση του σχεδιασμού δρόμων, εξασφαλίζοντας ασφαλή και αποτελεσματικά ταξίδια.

Πηγή: Stato Magna Grecia – Due Sicilie μέσω https://e-mesara.gr

-------------------------------------

ΛΥΚΟΣΟΥΡΑ - Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΗΛΙΟΣ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ Δισπηλιό Καστοριάς - Γιούρα Αλλοννήσου

Η ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΚΕΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΠΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Ως Έλληνες πρέπει να είμαστε επαναστάτες στη σκέψη, δύσπιστοι, σκεπτόμενοι άνθρωποι και ελεύθερα πνεύματα.

Υπάρχει τρόπος να αποφεύγουμε τα αδιέξοδα. Ας επικεντρωθούμε στην μελέτη της Ιστορίας η οποία είναι διδάσκαλος για το μέλλον. Να εξασκηθούμε να μελετήσουμε  και να κάνουμε τρόπο ζωής την Ελληνική Φιλοσοφία μελετώντας τους Αρχαίους Έλληνες  κλασικούς. 

Εκεί υπάρχουν οι απαντήσεις για κάθε απορία και οι λύσεις για κάθε πρόβλημα. ΚΑΙ σε ατομικό ΚΑΙ σε συλλογικό επίπεδο.

Ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και οι άλλοι σοφοί πρόγονοι μας, μας έδειξαν ποιος είναι ο ελληνότροπος βίος, επισημαίνοντας τα σωστά που πρέπει να εφαρμόζουμε και τα άσχημα που πρέπει να αποφεύγουμε. Ας μην κάνουμε εμείς εντελώς τα αντίθετα από τα πρέποντα, λόγω αγνοίας και απαιδείας.

Το πλήθος "άγεται και φέρεται" από τους δημαγωγούς και κανένας δεν είναι ελεύθερος αν δεν είναι κυρίαρχος του εαυτού του, μας είπε ο Πυθαγόρας!

Σείριος

ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΥΚΟ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ...ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΑΪ́ΖΟΥΜΕ

Η πραγματικότητά μας είναι η άποψή μας και με την πάροδο του χρόνου η οπτική μας για τον εαυτό μας θα αλλάξει με βάση τις αναμνήσεις μας για τις προηγούμενες ενέργειες και προθέσεις μας. Αυτό προβάλλει μια ταυτότητα του ποιος νομίζουμε ότι είμαστε, η οποία είτε θα αυξήσει είτε θα μειώσει την αίσθηση της αυτοεκτίμησής μας.

Ένα πράγμα που είναι σίγουρο είναι ότι αυτό που είμαστε αυτή τη στιγμή δεν είναι αυτό που θα είμαστε στο μέλλον. Καθώς ζούμε τη ζωή και συλλέγουμε σοφία στη βιβλιοθήκη εμπειριών μας, γινόμαστε πιο συνειδητοποιημένοι.

Το αν θα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την αυξανόμενη συνειδητοποίηση για να καθοδηγήσουμε τις ενέργειές μας εξαρτάται από εμάς.

Εάν δεν έχουμε επίγνωση των πράξεων, των προθέσεων και των συναισθημάτων μας, θα συνεχίσουμε να παίρνουμε ελεύθερες αποφάσεις που επηρεάζονται έντονα από αυτές τις ίδιες, συναισθήματα-> προθέσεις-> πράξεις. 

Οι άνθρωποι που είναι αναίσθητοι δεν εξελίσσονται. 

Αναγκάζονται να μάθουν πράγματα με τον δύσκολο τρόπο στη ζωή, και όσο πιο πεισματάρηδες είναι, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για αυτούς να απελευθερωθούν από το κάρμα τους. Το να ζει κάποιος μια ασυνείδητη ζωή, μπαίνει σε καταστάσεις που δεν του επιτρέπουν να είναι ελεύθερος.

Για παράδειγμα, η απληστία θα προσελκύσει τις πιο ευμετάβλητες και υπό όρους φιλίες και σχέσεις στη ζωή.

Το εγώ, χτίζει μια ψεύτικη ταυτότητα φευγαλέων υπαρχόντων που μπορεί να οδηγήσουν σε άγχος. Προσελκύει καταστάσεις στη ζωή όπου οι άνθρωποι παίρνουν ασυνείδητες άπληστες αποφάσεις ενάντια στα συμφέροντά τους. Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα από δυσάρεστα σενάρια που μπορεί και πιθανότατα θα προκύψουν ως αποτέλεσμα μιας ασυνείδητης ζωής.

Όσο πιο εγωιστής είναι κάποιος, τόσο πιο αναρμονικός γίνεται με την ανθρωπότητα.  Αυτοί οι τύποι ανθρώπων έχουν παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης για τις καταστάσεις που προκαλούν και με την πάροδο του χρόνου θα είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν καταστάσεις που αντικατοπτρίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις.

Όποιος βλάπτει κάποιον, προσθέτει χάος και προκαλεί περισσότερη δυσαρμονία στη ζωή του και στη συλλογικότητα. 

Όποιος είναι συμπονετικός και συνεισφέρει ανιδιοτελώς στην κοινότητα, είναι περισσότερο σε αρμονία μαζί της.

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία βρίσκονται σε πολύ καλύτερη θέση από το αναίσθητο άτομο. 

Το άτομο μπορεί να συνεχίσει να παίρνει εγωιστικές αποφάσεις που βασίζονται στο εγώ, αλλά είναι πολύ πιο πιθανό να χτυπηθεί από ενοχές.

Η ενοχή που βιώνει κάποιος δεν πρέπει να γίνει η ταυτότητά του, αλλά μάλλον ένα ξύπνημα για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων για να γίνει πιο εξελιγμένος άνθρωπος.

Από εδώ και πέρα ​​ξέρουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τον λύκο που κερδίζει, που είναι αυτός που ταΐζουμε.

Στη ζωή, υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση... ΜΠΡΟΣΤΑ.

bibliotecapleyades.net

Αρχαία Ελλάδα: Η Κληρονομιά που Ζει για Πάντα

Οι Αρχαίοι Έλληνες: Οι θεμελιωτές του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας! Από τον Παρθενώνα και τη Γεωμετρία του Ευκλείδη, έως τη σοφία του Σωκράτη και την τεχνολογία του μηχανισμού των Αντικυθήρων, η κληρονομιά τους επηρεάζει κάθε πτυχή της σύγχρονης ζωής. Ανακαλύψτε πώς η τέχνη, η γλώσσα, η ιατρική και οι μύθοι τους διαμόρφωσαν την ανθρωπότητα. Ένα ταξίδι στον χρόνο που αποκαλύπτει γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες παραμένουν επίκαιροι και μοναδικοί.

HellenicVibesGr

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η μετενσάρκωση εξηγεί με λογικό τρόπο τις τεράστιες διαφορές πού παρουσιάζουν οι άνθρωποι στην ηθική και πνευματική ανάπτυξη τους, ενώ βιολογικώς λειτουργούν ομοιότυπα. Ποια άβυσσος χωρίζει έναν πρωτόγονο άνθρωπο, με ζωώδη αισθήματα και ασθενική διάνοια ή έναν συνειδητό κακούργο, από έναν εξελιγμένο άνθρωπο με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση και αγνό χαρακτήρα, που έμφυτα αποστρέφεται το κακό; Η κολοσσιαία αυτή διαφορά μπορεί να εξηγηθεί μόνον με την διαφορετική ηλικία των ψυχών και το πλήθος των ενσαρκώσεων.

Όλες οι ανθρώπινες ψυχές βαδίζουν προς την τελειότητα ακολουθώντας μια ανοδική εξέλιξη. Αλλά δεν βρίσκονται όλες μαζί στο ίδιο επίπεδο της ατέλειωτης κλίμακας της εξελίξεως.

Οι ψυχές πού βρίσκονται στην αρχή της εξελίξεως τους, ενσαρκώνονται με υποτυπώδεις νοητικές λειτουργίες και οι επιθυμίες τους είναι βίαιες και πρωτόγονες. Χρειάζονται πολλές ενσαρκώσεις για να πραγματοποιήσει η ψυχή μια μικρή πρόοδο στην εξέλιξή της.

Οι κάπως περισσότερο εξελιγμένες ψυχές είναι και αυτές με μικρή ηθική ανάπτυξη, με κατώτερη νοητική ικανότητα, δεν έχουν φαντασία και πρωτοβουλία. Χρειάζονται πολλές ακόμη ενσαρκώσεις για να σημειωθεί μία αισθητή εξέλιξή τους. Σε αυτήν την βαθμίδα εξελίξεως βρίσκονται τα εννέα δέκατα των ανθρώπων. Το γεγονός αυτό εξηγεί τους πολέμους και την κατάσταση αγριότητας και βαρβαρότητας που επικρατεί, καθώς οι άνθρωποι αυτής της βαθμίδας είναι σκληροί και ανάλγητοι για τον πόνο των συνανθρώπων τους, συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στη συσσώρευση αγαθών (τα οποία όμως δεν μπορούν να διαρκέσουν περισσότερο από μια ενσάρκωση) και αδιαφορούν για τα πνευματικά αγαθά πού διαρκούν για πολλές ενσαρκώσεις και είναι εκείνα πού χρησιμεύουν στην ψυχή και όχι στην πρόσκαιρη προσωπικότητα.

Οι περισσότερο εξελιγμένες ψυχές αποτελούν τη μικρή μειονότητα των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εκδηλώσει πολλές ιδέες και πλούτο συναισθημάτων. Σ’ αυτούς η ηθική συνείδηση είναι ανεπτυγμένη και ο διανοητικός ορίζοντας απλώνεται μακριά. Δεν ασχολούνται αποκλειστικά με τον εαυτό τους και το ενδιαφέρον τους στρέφεται σε ζητήματα που απασχολούν μεγάλες ομάδες ανθρώπων και το φυσικό περιβάλλον. Είναι φυσιολάτρες και σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκληροί με τους άλλους. Συμμετέχουν αυθόρμητα στον πόνο των συνανθρώπων τους και αποβλέπουν σε μια ιδανική τελειότητα που προσπαθούν να την πραγματοποιήσουν. Τους ανθρώπους αυτούς τους βλέπουμε είτε ως μεγάλους επιστήμονες είτε ως ανθρωπιστές είτε ως φιλοσόφους είτε ως μεγάλους καλλιτέχνες είτε τέλος ως απλούς ανθρώπους με αλτρουιστικές τάσεις που διάγουν μια ήρεμη και καθαρή ζωή. Χρησιμοποιούν επωφελώς κάθε ενσάρκωση, αποκομίζοντας απ’ αυτήν πολύτιμη πείρα, που τους επιτρέπει να πραγματοποιήσουν αισθητή πρόοδο στην εξέλιξη τους.

Τέλος, οι ψυχές που πλησιάζουν στο τέρμα της εξελίξεως στο ανθρώπινο επίπεδο είναι εκείνες πού αντελήφθησαν βαθιά ότι σκοπός της επίγειας ζωής δεν είναι η μάταιη συσσώρευση πρόσκαιρων αγαθών, αλλά ο αγώνας και η αυτοθυσία για τους άλλους, η απρόσωπη και ανιδιοτελής αγάπη προς όλους και η αφιέρωση στην αναζήτηση της Αλήθειας και στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Ενσαρκώνονται σε εξαιρετικά άτομα πού ξεχωρίζουν όχι από τη φανταχτερή προσωπικότητα τους, αλλά από την εσωτερική ευγένεια τους, από τα μεγάλα τους έργα, από την απέραντη αγάπη τους, από τις αυθόρμητες πράξεις αυτοθυσίας πού πρόθυμα εκτελούν. Αυτοί έχουν φθάσει πλέον στο τέρμα της εξελίξεως τους στο ανθρώπινο επίπεδο όπου εκλείπει  η αναγκαιότητα των περαιτέρω ενσαρκώσεων

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

(απόσπασμα) https://lykomidis.wordpress.com

---------------------------

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

Ως μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου θεωρούμε την, μετά τον θάνατο, επαναφορά του στην ζωή με έναν νέο οργανισμό.

Η μετενσάρκωση της ψυχής του ανθρώπου έχει άμεση σύνδεση με τον νόμο της εξελίξεως, γιατί μέσω της διαδικασίας των πολλών ενσαρκώσεων η ψυχή εξελίσσεται από την κατωτέρα ζωική μορφή στον άνθρωπο (για το περιβάλλον της Γης), αλλά και πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου χωρίς πέρας.

Ο θάνατος αποτέλεσε το αίτιο εμφανίσεως όλων σχεδόν των θρησκειών και των σωτηριολογικών τους δογμάτων. Οι βιβλικές θρησκείες διδάσκουν τους οπαδούς τους ότι η πίστη καθώς και η τήρηση των κανόνων που αυτές διδάσκουν εγγυώνται την συνέχεια της προσωπικότητάς τους στον «παράδεισο», δηλαδή σε έναν χώρο μη δυνάμενο να εντοπιστεί από τους εν ζωή ευρισκομένους, για την ύπαρξη του οποίου η μόνη αψευδής απόδειξη είναι η «πίστη» και το κύρος αυτών που «αποκαλύπτουν» την ύπαρξή του.

Στις μυστηριακές παραδόσεις της Ινδίας, της Αιγύπτου και της Αρχαίας Ελλάδας, η μετενσάρκωση αποτελούσε τον πυρήνα κάθε διδασκαλίας. Με την μετενσάρκωση ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Πλάτων αλλά οι βάσεις της προέρχονται από τους Πυθαγορείους και τους Ορφικούς. Η ιδέα αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σήμερα στον Ινδουισμό και τον Βουδισμό και αποτελεί το βασικό πιστεύω των θεοσοφιστών, ενώ ο χριστιανισμός την αποκρούει.

Το θέμα της αποδοχής ή μη της εννοίας της μετενσαρκώσεως μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο με άμεσες αποδείξεις όσο και με έμμεσες. Στην Καινή Διαθήκη γίνεται μνεία στην μετενσάρκωση, η οποία θεωρείται ως αυτονόητη από μαθητές του Ιησού (βλέπε κατά Ματθαίο κεφ. ΙΑ παρ. 9-15, κεφ. ΙΣΤ παρ. 13-17, κεφ. ΙΖ παρ. 10-13  κατά Μάρκο κεφ. Η παρ. 27-30, κεφ. Θ παρ. 11-13,  Κατά Λουκά κεφ. Θ παρ. 18-20, κατά Ιωάννη κεφ. Θ παρ. 2) .Όμως ο Χριστιανισμός, όπως τον διαμόρφωσε το ιερατείο, την απορρίπτει.

Η μετενσάρκωση εξηγεί με λογικό τρόπο τις τεράστιες διαφορές πού παρουσιάζουν οι άνθρωποι στην ηθική και πνευματική ανάπτυξη τους, ενώ βιολογικώς λειτουργούν ομοιότυπα. Ποια άβυσσος χωρίζει έναν πρωτόγονο άνθρωπο, με ζωώδη αισθήματα και ασθενική διάνοια ή έναν συνειδητό κακούργο, από έναν εξελιγμένο άνθρωπο με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση και αγνό χαρακτήρα, που έμφυτα αποστρέφεται το κακό; Η κολοσσιαία αυτή διαφορά μπορεί να εξηγηθεί μόνον με την διαφορετική ηλικία των ψυχών και το πλήθος των ενσαρκώσεων.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής

(απόσπασμα) https://lykomidis.wordpress.com

------------------------------------------

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα: ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΨΥΧΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

Η περιφέρεια της ψυχής

Ασχολούμαστε με τον έλεγχο του νου αλλά πολλοί δεν γνωρίζουν τι είναι νους, τι είναι διά­νοια κλπ και ποια σχέση έχουν με την ψυχή. Γι' αυτό δεν θα ήταν άσκοπο να δούμε μερικές από αυτές τις ψυχικές λειτουργίες, και πως σχετίζονται με την ψυχή. Η ψυχή, γενικά, έχει δυο διακριτά μέρη, το ένα είναι η περιφέρειά της που γίνονται όλες αυτές οι ψυχικές λειτουργίες και το άλλο είναι το κέντρο της στο οποίο βρίσκεται αποθηκευμένη όλη η εμπειρία των προηγουμένων ενσαρ­κώσεών της. 

Η περιφέρεια της ψυχής είναι αυτό το οποίο στον άνθρωπο χαρακτηρίζεται ως Διάνοια της ψυ­χής μέσω της οποίας η ψυχή αποκτά αντίληψη του εξωτερικού κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι η διά­νοια ενεργοποιείται όταν η ψυχή είναι ενσαρκωμένη δηλαδή όταν διαθέτει οργανισμό (και συνε­πώς εγκέφαλο) και τότε η ψυχή χαρακτηρίζεται ως πνεύμα. Πνεύμα είναι το αποτέλεσμα της διάνοιας και της ψυχής (κατά τον Νάγο). Αυτό σημαίνει ότι πνεύμα είναι ψυχή διανοούμενη δη­λαδή ψυχή έχουσα οργανικό μέσο και συνεπώς εγκέφαλο (με τον οποίο η ψυχή συνδέεται άμεσα και συλλειτουργεί με αυτόν). Στην διάνοια η ψυχή συγκεντρώνει πληροφορίες από το περιβάλλον της, τις επεξεργάζεται, εξάγει δικά της συμπεράσματα (ανεξάρτητα αν αυτά είναι αληθή ή ψευδή), κατανοεί τα συμβαίνοντα στο περιβάλλον της και επικοινωνεί με το περιβάλλον της.

Κατά την γέννηση του ανθρώπου η διάνοιά του δεν περιλαμβάνει καμιά πληροφορία είναι δη­λαδή ένας άγραφος χάρτης. Με την πάροδο των ετών και την ανάπτυξη του σώματος, η διάνοια εμπλου­τίζεται με διάφορες πληροφορίες που διαβιβάζουν σ’ αυτήν οι πέντε αισθήσεις αλλά και με εντυ­πώσεις και συμπεράσματα που έχουν προκύψει από την επεξεργασία αυτών των πληροφο­ριών. Αποτέλεσμα αυτού είναι να δημιουργείται ένας «εσωτερικός» κόσμος με πληροφορίες και γνώσεις που έχει αποκτήσει και οι οποίες προέρχονται  από το εξωτερικό κοινωνικό και οικογε­νειακό περι­βάλλον που ζει, την εκπαίδευσή του αλλά και τα γεγονότα της ζωής του. Του εσωτερι­κού αυτού κόσμου λαμβάνει άμεση γνώση το ψυχικό κέντρο και έτσι αποκτά συνείδηση του υλι­κού κόσμου που το περιβάλλει. Στην διάνοια συνεπώς συγκεντρώνονται όλες οι εικόνες και γνώ­σεις που αποκτά ο άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής και οι οποίες αποτελούν το περιεχόμενο αυτής το οποίο αποθηκεύεται στην μνήμη του.

Το ψυχικό κέντρο

Το ψυχικό κέντρο του ανθρώπου αποτελεί το κέντρο του συναισθηματικού και ιδεολογικού του κόσμου, από το οποίο  εκδηλώνονται σταδιακά οι Φυσικοί Νόμοι οι οποίοι συνιστούν και την εξε­λικτική του βαθμίδα. Από το ψυχικό κέντρο εκδηλώνονται όλες οι τάσεις που συνιστούν όλες τις ιδιαίτερες εκδηλώσεις της προσωπικότητάς του. Επίσης στο ψυχικό κέντρο έρχονται όλα τα αι­σθήματα προκειμένου να αξιολογηθούν.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής.

(απόσπασμα) Περισσότερα: https://lykomidis.wordpress.com

----------------------------------

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. (ΠΛΩΤΙΝΟΣ)

Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ (ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΜΕΝΩΝ)

ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ, ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Υπεστήριξαν μερικοί ιστορικοί ότι το Βυζάντιο αποτελεί την συνέχεια της αρχαίας Ελλάδος και ότι διέσωσε τον πολιτισμό της. Η άποψη αυτή καθιερώθη και κατεχωρήθη στα σχολικά βιβλία, ώστε όλοι μας σήμερα να θεωρούμε την ιστορία του Βυζαντίου ως ιστορία ελληνική. Οι Έλληνες οπωσδήποτε έζησαν στο Βυζάντιο και κατά συνέπειαν η περίοδος αυτή, όπως εκείνη της Ρωμαιοκρατίας και η άλλη της Τουρκοκρατίας, αποτελούν μέρος της ιστορίας των. Το ζήτημα όμως είναι πώς έζησαν οι Έλληνες στο Βυζάντιο, που και αυτό ήταν Ρωμαϊκό κράτος. Στην Ρωμαϊκή περίοδο οι Έλληνες έχασαν μεν την πολιτική τους ελευθερία, όχι όμως την πνευματική και τον πολιτισμό τους. Κατά την Βυζαντινή περίοδο όμως έχασαν επί πλέον και την πνευματική τους ελευθερία, τον πολιτισμό, την περιουσία ακόμη δε και την ζωή τους, αν επέμεναν να σκέπτονται ελεύθερα, να ζουν ως Έλληνες και να ονομάζονται Έλληνες. Η καταστροφή αυτή του πολιτισμού ενός έθνους είναι βάρβαρη γενοκτονία.΄Οτι συντελέσθη η καταστροφή αυτή δεν μπορεί να απορριφθή ούτε από τους ιστορικούς - φίλους του Βυζαντίου. Δεν τονίζεται όμως και δεν διδάσκεται, με αποτέλεσμα να παραμένει άγνωστη στους περισσοτέρους σημερινούς Έλληνες. Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να ρίψη άπλετο φως στην τραγική αυτή περίοδο του Ελληνισμού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

https://ermioni3.blogspot.com/2025/01/blog-post_19.html