«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ  22, c-d 

Όταν η Δήμητρα, περίλυπη για το χαμό της Περσεφόνης έφθασε στην Ελευσίνα, έγινε παραμάνα του μικρού Δημοφώντα, ιού του βασιλιά Κελεού και της βασίλισσας Μετάνειρας. «Η Δήμητρα περιποιόταν το παιδί στο παλάτι. Αυτό μεγάλωνε σαν θεός, χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Η θεά το μύρωσε με αμβροσία (;) και το φύσηξε με τη γλυκιά αναπνοή της. Κάθε βράδυ έβαζε το παιδί πάνω στη δυνατή φωτιά, σαν πελεκούδι από το οποίο φτιαχνότανε ένα δαδί». Οι γονείς του δεν ήξεραν τίποτα. «Γι’ αυτούς ήταν ένα θαύμα πως ο γιός τους μεγάλωνε. Είχε γίνει σχεδόν σαν τους θεούς (!).

Η Δήμητρα θα τον έκανε αθάνατο που δε γερνάει ποτέ, αν η Μετάνειρα, αλόγιστη, δεν κατασκόπευε και δεν είχε δει, τι συνέβαινε με το παιδί». Η βασίλισσα έβαλε τις φωνές πως θα καεί το παιδί της. Η Δήμητρα θύμωσε. Τράβηξε τον Δημοφώντα από τη φωτιά και τον ακούμπησε στο πάτωμα, ύστερα γύρισε και κατσάδιασε τη Μετάνειρα (Κερένυι, Μυθ. Ελλ. Σ. 223).

Ο Απολλόδωρος είναι λακωνικός, αλλά η εκδοχή του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: «Το επήρε η Δήμητρα και το έτρεφε, κι επειδή ήθελε να το κάνει αθάνατο, τις νύχτες παράχωνε το βρέφος στη φωτιά για να του αφαιρέσει τις θνητές σάρκες(!)» («βουλομένη δε αυτό αθάνατον ποιήσαι, τας νύκτας εις πυρ κατετίθει το βρέφος και περιήρει τας θνητάς σάρκας αυτού»). Επειδή δε ο Δημοφών μεγάλωνε παραδόξως κάθε μέρα, την παραφύλαξε η Μετάνειρα, κι όταν την είδε να το ‘χει χωμένο στη φωτιά («εις πυρ εγκεκρυμμένον»), έβαλε τις φωνές και το βρέφος κάηκε (Απολλόδωρος β.31 σ.22).

«Άσοφοι είστε ‘σεις οι άνθρωποι. Δεν προβλέπετε ούτε το μελλοντικό καλό ούτε το κακό. Κι εσύ από την αλογισιά σου, έπαθες αθεράπευτο κακό. Ορκίζομαι το μεγάλο όρκο των θεών στα νερά της Στυγός, αθάνατο που θα ‘μενε αιώνια νέος θα ‘κανα τον γιο σου και θα του εξασφάλιζα παντοτινή λατρεία. Τώρα δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγει το θάνατο. Θα δέχεται όμως αιώνια τιμές, γιατί κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου!», είπε έξω φρενών η θεά Δήμητρα στη Μετάνειρα, βασίλισσα της Ελευσίνας. Κι ύστερα της ζήτησε να της χτίσει ένα ναό για να την δοξάζουν, κι εκείνη σ’ αντάλλαγμα θα τους μάθαινε τις ιερές τελετές και τα Μυστήρια.
Μυθολογία Ελλήνων, Καρλ Κερένυι, σ.223

Η Δήμητρα, παρά τα νεύρα που είχε με τη Μετάνειρα, έφτιαξε στον μεγάλο γιο, τον Τριπτόλεμο, ένα άρμα που το “σερναν ιπτάμενοι δράκοντες”, «δίφρον κατασκευάσασα πτηνών δρακόντων». Κι εκείνος, έσπειρε από ψηλά όλη τη γη με στάρι. Ενώ το άρμα του Ίδα ήταν απλώς «άρμα υπόπτερον» που πετούσε χωρίς “δράκους” ( σ.σ.: O Ίδας απήγαγε τη Μάρπησσα, εγγονή του θεού Άρη. Η απαγωγή αυτή έγινε με ένα φτερωτό άρμα, δώρο του θεού Ποσειδώνα).

Οι Αργοναύτες αφού ταλαιπωρήθηκαν επί δώδεκα ημέρες σε άγνωστες θάλασσες, βρέθηκαν από τον Εύξεινο Πόντο στον Ατλαντικό (ή πέταξε η Αργώ ή λείπει κείμενο), και συνεχίζει ο Ορφέας: «Ούτε κανένας θα ήξερε που βρισκόμαστε, αν ο Λυγκεύς, που βλέπει πάρα πολύ μακριά, ακόμη και κάτω από την γη (!), δεν παρατηρούσε εις τα έσχατα μέρη του ησύχως ρέοντος Ωκεανού μίαν πευκόφυτον νήσον. Και τα μεγάλα ανάκτορα της βασιλίσσης Δήμητρος. Γύρω δε από αυτά, εν μέγα νέφος είχε σχηματίσει κύκλον» (Ορφ. Αργ. 1189-1117).

Στα πανάρχαια λοιπόν χρόνια, σε εποχές που αναφέρονται μόνο στα αρχεία των Αιγυπτίων ιερέων, τότε που τα «αιώνια παιδιά» κατατρόπωναν τον στόλο των θρυλικών Ατλάντων ή και πολύ βαθύτερα στον χρόνο σε εποχές θολές σκεπασμένες με ιστορική ομίχλη, φαίνεται πως οι πρόγονοί μας είχαν ανακαλύψει το Μυστικό των Μυστικών. Σαν τον χάρτη του κρυμμένου θησαυρού υφασμένου αλληγορικά στον καμβά των μύθων, ταξιδεύει μέσα στο μπουκάλι του Χρόνου που λικνίζεται στα ήσυχα κύματα του αιώνιου, και ερωτοτροπεί με τη νοημοσύνη των εποχών. 

«Κι εδώ συμβαίνει κάτι το περίεργο: όσο απομακρυνόμαστε από τα κέντρα των λεγομένων μεγάλων πολιτισμών, όσο ξεφεύγουμε από τις ιδέες των γνωστών μεγάλων θρησκειών, όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο και φτάνουμε σε εποχές που κάποιοι ονομάζουν “πρωτόγονες”, τόσο περισσότερο οι απαντήσεις που δίνονται είναι τολμηρές.
Αυτή η τολμηρή θέση, αλλάζει κάθε θεώρηση, κάθε αντίληψη για το πιθανό βάθος του χρόνου που συμβαίνουν τα μυθικά γεγονότα. Ξέρουμε ήδη πως οι μύθοι είναι πολύ πιο αρχαίοι από τους «αρχαίους». Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης δεν έφτιαξαν μύθους, αντίθετα μάλιστα, διερωτώνται για το νόημά τους και την αξία τους. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος, διηγούνταν μύθους εξυφασμένους σε πολύ παλαιότερο καμβά. Ο Ορφέας, ο αρχαιότερος απ’ όλους (-1600), φαίνεται να είναι αυτόπτης μάρτυς των μυθικών γεγονότων ή να «εκμυθεύει» τα γεγονότα. Αλλά, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια είναι μια χρονική προοπτική με απίστευτους ορίζοντες.

Εικόνα 1: Ο Τριπτόλεμος, η θεά Δήμητρα και το ιπτάμενο άρμα της.

Εικόνα 2: Η φυγάδευση της Μήδειας με τους φτερωτούς δράκους. 

https://strangehellas.blogspot.com/

-----------------------------------------

ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

ΠΕΡΙ ΜΥΘΩΝ, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΙΪΚΟΙ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ.

ΠΛΑΤΩΝ:ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΡΤΕΜΙΣ και ΑΠΟΛΛΩΝ – ΓΕΝΝΗΣΙΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ - ΕΧΟΥΝΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!

ΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΟΧΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΙΣΧΥΛΟ

Η ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ#2

Ο ΜΥΘΟΣ

Ο Μύθος σε αντίθεση με το παρά-μυθι, κρύβει μέσα του μία δομημένη συγκαλυμμένη ιστορική αλήθεια.

Οι Αρχαίοι Έλληνες για παράδειγμα, θεωρούσαν τον κόκκινο πλανήτη Άρη σαν θεό του πολέμου, και υπογράμμιζαν ότι δύο άτια έσερναν το άρμα του στους Ουρανούς, δίνοντας τους τα ονόματα "Φόβος" και "Δείμος", μέχρι που το 1877 ανακαλύφθηκαν οι δύο δορυφόροι του Άρη.

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»

=ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ 

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ 22, c-d

Αποτελέσματα αναζήτησης για ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΔΕΙΜΟΣ

Το Ιερό «Παλλάδιον» της Τροίας και η προέλευσή του

Το μοναδικό αυτό προστατευτικό άγαλμα, που ήρθε από τον Ουρανό!!!

ΕΙΚΟΝΑ: Η Νίκη προσφέρει ένα αυγό σε φίδι τυλιγμένο γύρω από στήλη που στηρίζει το Παλλάδιο. Μαρμάρινο ανάγλυφο, Ρωμαϊκό αντίγραφο στα τέλη του 1ου αιώνα από νεοαττικό πρωτότυπο της Ελληνιστικής εποχής. Μουσείο Λούβρου Louvre Museum / Public domain 

[Σείριος: Δεν θα κουραστώ να λέω οτι οι μύθοι πρέπει να εκλαμβάνονται συμβολικά και όχι κυριολεκτικά. Διότι όπως λέει ο Πλάτων «ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» δηλαδή ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ  22, c-d. Οι μύθοι είναι τροφή για σκέψη και άσκηση φιλοσοφίας, όπως μας λέει ο Σαλούστιος.]

Πρώτη εκδοχή:

Η Αθηνά ανατράφηκε από τον Τρίτωνα (γιο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης) μαζί με την κόρη του Παλλάδα.Τα δύο κορίτσια ήσαν αχώριστα και συναγωνίζονταν στα παιχνίδια. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια πολεμικών παιγνίων, η Παλλάδα επρόκειτο να καταφέρει χτύπημα στην Αθηνά. Εκείνη την στιγμή ο Δίας βλέποντας την σκηνή και φοβούμενος για την ασφάλεια της κόρης του, παρεμβάλλει μεταξύ τους την αιγίδα (δερμάτινη ασπίδα). Η Παλλάδα αιφνιδιάζεται και έτσι βρίσκει την ευκαιρία η Αθηνά να την χτυπήσει. Το χτύπημα όμως ήταν σοβαρό με αποτέλεσμα να τραυματισθεί και να πεθάνει.

Η Αθηνά προκειμένου να τιμήσει την μνήμη της κατασκευάζει ξύλινο άγαλμα με ύψος τρείς πήχεις το οποίο αναπαριστούσε την Παλλάδα, έχοντας τα πόδια ενωμένα και κρατώντας στο δεξί χέρι ακόντιο και στο αριστερό  αδράχτι και αφού έδεσε στο στήθος του την αιγίδα, η οποία αιφνιδίασε την φίλη της, ανέβασε το άγαλμα στον ουρανό τοποθετώντας το δίπλα στον Δία.

Αργότερα ο Δίας αποπλάνησε την Ηλέκτρα, μία από τις Πλειάδες και όταν αυτή κατέφυγε στο άγαλμα για να γλυτώσει, ο θεός οργισμένος έριξε το Παλλάδιο στην Τροία. 

Δεύτερη εκδοχή:

Ο Ίλος, γιος του Τρώα, γιού του Εριχθόνιου, γιού του Δαρδάνου, γιού του Δία και της Ηλέκτρας, προσευχήθηκε στον Δία. Τότε είδε το Παλλάδιο, να πέφτει από τον ουρανό και να προσγειώνεται μπροστά στην σκηνή του, με αποτέλεσμα να τυφλωθεί, καθότι το Παλλάδιο δεν μπορούσε να το αντικρίσει θνητός. Αλλά αργότερα, αφού έκανε προσφορές, ανέκτησε την όρασή του και στο ίδιο σημείο έχτισε την πόλη την οποία ονόμασε Ίλιον (Τροία) και έναν ναό στον οποίο τοποθέτησε το Παλλάδιο.

Τρίτη εκδοχή: 

Όταν η Χρύση (κόρη του Πάλλα) παντρεύτηκε τον Δάρδανο στην Σαμοθράκη, έφερε για την προίκα της το Παλλάδιο και άλλα δώρα της Αθηνάς συμπεριλαμβανομένων των μυστικών συμβόλων της θεών, στα Μυστήρια των οποίων είχε μυηθεί. Ο Δάρδανος στη συνέχεια έχτισε ένα ναό στη Σαμοθράκη, όπου τελούσε Μυστήρια προς τιμήν των θεών, τηρώντας παράλληλα τα ονόματά τους μυστικά.

Αργότερα ο Δάρδανος, θρηνώντας το θάνατο του αδελφού του Ιάσιου, άφησε τη Σαμοθράκη, και παίρνοντας μαζί του το Παλλάδιο, ήρθε στην χώρα στους πρόποδες του όρους Ίδα (στην αρχαία Τρωάδα) όπου κατοικούσαν οι Τεύκρονες (εκείνοι που κυβερνώνται από τον Τεύκρο, γιο του Σκαμάνδρου ο οποίος ήταν ποτάμιος θεός) και ίδρυσε μια πόλη την οποία ονόμασε Δαρδανία. Όσον αφορά στα ιερά αντικείμενα που είχε φέρει, ο Δάρδανος έλαβε τις ακόλουθες οδηγίες:

«Στην πόλη θα χτίσεις αιώνιους λατρευτικούς χώρους προς τιμήν των προγονικών θεών στους οποίους θα τελούνται θυσίες, λατρευτικές χορωδίες και θα φυλάσσονται. Για όσο καιρό παραμένουν αυτά τα ιερά αντικείμενα στη γη σας, τα δώρα της κόρης του Δία θα είναι η προστασία της πόλης από κάθε κακό»

(Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Ρωμαϊκές Αρχαιότητες 1.68ff.).

Εξ αιτίας αυτού του χρησμού, το Παλλάδιο θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας για την προστασία της πόλης.

Όταν ο Ίλος (απόγονος του Δαρδάνου) ίδρυσε την πόλη του, το Παλλάδιο μεταφέρθηκε από την Δαρδανία στην Τροία, όπου χτίστηκε ναός στην Ακρόπολη για την στέγασή του.

Είτε βρέθηκε από τον Δάρδανο, είτε από τον Ίλο, σε κάθε περίπτωση, η φήμη του Παλλαδίου ήταν τέτοια που κατά την Αρχαιότητα κτίσθηκαν πολλά αγάλματα σε πόλεις και προσανατολίζονταν προς τα άνω, καθότι είχε σταλεί από τον ουρανό (σ.σ.: κοινό χαρακτηριστικό και των τριών εκδοχών, η ουράνια προέλευση...).

https://chilonas.com/

------------------------------------------------

Η Τροία θα καταστραφεί εάν το Παλλάδιο μεταφερθεί έξω από τα τείχη της πόλης

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ Η ΔΟΜΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΣΟΦΙΑ

Οι αρχαίοι μύθοι αποτελούν έναν αληθινό θησαυρό σοφίας, που κληρονομεί η ανθρωπότητα από την παράδοση του παρελθόντος. Μερικές φορές ορισμένα στοιχεία έχουν πλέον ξεχαστεί, τουλάχιστον στο πλαίσιο του συνειδητού, ομαδικού Εγώ της ανθρωπότητας, όπως θα έλεγε ο Γιούνγκ. Και όμως μένουν δυνατά ριζωμένα όλα στο ασυνείδητο. Για μας, τους ανθρώπους των κοινωνιών του 21ου αιώνα, το θέμα είναι βασικά η αφύπνιση της συνείδησης, της ατομικής και της ομαδικής.

Ο μύθος είναι μια αληθινή, ιερή ιστορία, μια πραγματικότητα που συνέβη στην αρχή των χρόνων, στη διάσταση των πρωταρχικών προελεύσεων ενός κόσμου, μιας φυλής, μιας κατάστασης, ενός όντος, είτε είναι άνθρωπος, είτε ζώο ή φυτό. Όλοι οι εθνολόγοι, λαογράφοι και διάφοροι μελετητές των αρχαίων μύθων, συμφωνούν σε αυτά τα στοιχεία. 

ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

Η δομή των μύθων μπορεί να διαιρεθεί γενικά σε πέντε κατηγορίες, όσον αφορά στην παράδοση των αρχαίων παραδοσιακών κοινωνιών: Έτσι οι Μύθοι εν γένει:

1) Αποτελούν την ιστορία των πράξεων των υπερφυσικών οντοτήτων ή των θεών.

2) Θεωρούνται από άποψη περιεχομένου απόλυτα αληθινοί, εφόσον αναφέρονται σε πραγματικότητες και ουσίες και απόλυτα ιεροί, εφόσον περιγράφουν το έργο των θεών.

3) Εξιστορούν μια «δημιουργία». Πώς άρχισε η ύπαρξη του κόσμου, κάποιο ον ή κάποιος θεσμός ή κάποια συμπεριφορά ή πως δημιουργήθηκε ένας τρόπος εργασίας. Και γι’ αυτό ο μύθος θεμελιώνεται ως παράδειγμα κάθε σημαντικής μελλοντικής ανθρώπινης πράξης.

4) Από τη γνώση του μύθου επιτυγχάνεται η γνώση της «αρχής» των πραγμάτων και επομένως η δυνατότητα να τα ελέγχει και να τα χειρίζεται ο άνθρωπος με τη θέλησή του. Αυτό μπορεί να το κάνει βέβαια μόνο ένας μύστης.

5) Ο μύθος πρέπει να «βιωθεί» και τότε ο άνθρωπος κατέχεται από τη θεία, ιερή δύναμη και τα ιερά πρωταρχικά γεγονότα ενσαρκώνονται, υπενθυμίζονται και ενεργοποιούνται ξανά.

Ο μύθος λοιπόν πρέπει να βιωθεί μέσα από μια ιεροτελεστία, για να μπορέσει ο υποψήφιος να συνδεθεί με τη θεία δύναμη της Αρχής, του Μυθικού θείου Χρόνου. Και αυτή η πράξη συνείδησης, αυτό το «πέρασμα» της ανθρώπινης συνείδησης από τον ανθρώπινο χρόνο της καθημερινής ζωής στον Αιώνιο και θείο Χρόνο των Προελεύσεων, αποτελεί μια μύηση. Η μύηση είναι λοιπόν ένα πέρασμα, ένα ανέβασμα του επιπέδου της συνείδησης, από το ανθρώπινο στο θείο σκαλοπάτι. 

Άλλο ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της δομής του μύθου είναι η έλλειψη της χρονικής διάστασης. Ο μυθικός χρόνος είναι ένας χρόνος χωρίς χρόνο, ένας χρόνος χωρίς διαστάσεις, ένα κομμάτι αιωνιότητας. Ο Μυθικός Χρόνος των Προελεύσεων είναι χρόνος αιωνιότητας. Εξετάζοντας καλά τους αρχαίους μύθους, βλέπουμε ότι διαδραματίζονται έξω από το πλαίσιο των συντεταγμένων του χρόνου και του χώρου. Δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε θετικά ούτε το πότε ούτε και το που συνέβησαν ακριβώς. Έχουν φύγει πλέον από το δικό μας ανθρώπινο χωροχρόνο. Έτσι π.χ., για το μύθο του Ηρακλή και των 12 άθλων του δεν υπάρχει κανένα θετικό στοιχείο, καμιά ιστορική απόδειξη, για το που και πότε ακριβώς συνέβησαν τα γεγονότα στα οποία πρωταγωνίστησε ο μυθικός αυτός ήρωας. 

Αν και υποθέτουμε ότι γενικά οι περισσότεροι άθλοι έγιναν στην Ελλάδα, η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει που ακριβώς συνέβησαν, ούτε καν υπάρχουν αποδείξεις για τη γεωγραφική κατάσταση των εδαφών της εποχής εκείνης.  Το ίδιο συνέβαινε και με το μύθο της Τροίας του Ομήρου, μέχρι που αποδείχτηκε η ύπαρξη και η ακριβής τοποθεσία της στα χρόνια του Σλήμαν.

Ο μύθος μπήκε στην ιστορία. Ο μύθος μπήκε στις συγκεκριμένες συντεταγμένες του ιστορικού χωροχρόνου.

Ο μύθος βρίσκεται σε μια διάσταση πιο πέρα από τον ανθρώπινο και γήινο χρόνο. Αυτός ρυθμίζει τον κόσμο του «Υπάρχω». Ο μύθος βρίσκεται στον κόσμο του «Είμαι», πέρα από κάθε συγκεκριμένη ύπαρξη και υλοποίηση στις ορατές και ιστορικές διαστάσεις της καθημερινής ανθρώπινης ζωής.

Γι’ αυτό και ο μύθος διαιωνίζεται, τείνει δηλαδή στην αιωνιότητα. Όλα φθείρονται. Ο άνθρωπος πεθαίνει. Αντίθετα ο μύθος ζει πάντα στη διάσταση του Είναι. Δεν εξελίσσεται, παραμένει σταθερός. Το πολύ πολύ λησμονείται για ένα χρονικό διάστημα και ύστερα ξαναξυπνάει με την ίδια ή μεγαλύτερη δύναμη στην ανθρώπινη μνήμη και ύπαρξη.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα τρία κέντρα του Μυστηρίου»

Συγγραφέας: Πλάνας Γιώργος

filosofikilithos.gr

-------------------------------------

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ  22, c-d 

Η Λογική και η Φύση ως Κριτήρια της Αλήθειας

Η λογική ελέγχει αν μια σκέψη είναι δομημένη σωστά, αλλά χρειάζεται την παρατήρηση και την εμπειρία για να επιβεβαιώσει το περιεχόμενό της. Στις φυσικές επιστήμες, το κριτήριο της αλήθειας απαιτεί παρατήρηση, πειράματα, επαλήθευση. Η λογική εξασφαλίζει ότι τα συμπεράσματά μας είναι έγκυρα από τις υποθέσεις χωρίς αντιφάσεις. Αν οι κανόνες της λογικής παραβιαστούν, η πρόταση είναι ψευδής ή ασυνάρτητη.

Η φύση; Είναι κριτήριο της αλήθειας; Ενώ η λογική εξασφαλίζει την εσωτερική συνέπεια των σκέψεών μας, η φύση, δηλαδή η αντικειμενική πραγματικότητα, είναι ο τελικός «κριτής» για το αν οι θεωρίες μας ισχύουν στον πραγματικό κόσμο. Πώς λειτουργεί η Φύση ως Κριτήριο. Στις φυσικές επιστήμες, μια θεωρία θεωρείται αληθής μόνο αν επιβεβαιώνεται από παρατηρήσεις και πειράματα στη φύση. Αν η φύση συμπεριφέρεται διαφορετικά από αυτό που προβλέπει η θεωρία, η θεωρία είναι ψευδής. 

«Δεν έχει σημασία πόσο όμορφη είναι η θεωρία σου, ούτε πόσο έξυπνος είσαι. 

Αν δεν συμφωνεί με το πείραμα, δηλαδή τη φύση, είναι λάθος.» 

Richard Feynman

Η φύση υπάρχει και παρέχει δεδομένα, αλλά η ερμηνεία τους απαιτεί ανθρώπινη νόηση και λογική, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις, επιθυμίες ή ιδεολογίες. Η αλήθεια για τον φυσικό κόσμο απαιτεί τη συνεργασία και των δύο. Η λογική διαμορφώνει την υπόθεση και η φύση τη δοκιμάζει.

Όπως διατύπωσε ο φιλόσοφος Karl Popper, μια επιστημονική θεωρία δεν μπορεί ποτέ να «αποδειχθεί» οριστικά αληθής για πάντα. Μπορεί μόνο να υποστηρίζεται ισχυρά, μέχρι να βρεθεί ένα δεδομένο που θα τη διευρύνει, ή θα την διαψεύσει.

Αλλά αν η αλήθεια είναι προσωρινή, σημαίνει ότι στο μέλλον μπορεί να αλλάξει, άρα η προσωρινή αλήθεια, δεν ήταν αλήθεια. Το μπέρδεμα προκύπτει επειδή συγχέουμε την Αντικειμενική Αλήθεια με την Ανθρώπινη Γνώση. Η Αντικειμενική Αλήθεια είναι Αμετάβλητη. Η πραγματικότητα, οι νόμοι της φύσης και τα γεγονότα δεν αλλάζουν επειδή αλλάζει η γνώμη μας. Η Γη περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο ακόμα κι όταν όλοι πίστευαν το αντίθετο. Η ίδια η Αλήθεια δεν είναι ποτέ προσωρινή. Η Ανθρώπινη Γνώση είναι Προσωρινή. Αυτό που αποκαλούμε «επιστημονική αλήθεια» μιας εποχής είναι στην πραγματικότητα το καλύτερο μοντέλο που διαθέτουμε για να περιγράψουμε την αλήθεια με βάση τα δεδομένα που έχουμε εκείνη τη στιγμή.

Η απόλυτη Αλήθεια υπάρχει. Εμείς βρισκόμαστε στο σκοτάδι και κρατάμε έναν φακό, τις θεωρίες μας. Καθώς δυναμώνει ο φακός, νέα εργαλεία, καλύτερη λογική, βλέπουμε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες του δωματίου. Το δωμάτιο, “Αλήθεια”, δεν αλλάζει. Η εικόνα που σχηματίζουμε εμείς γίνεται όλο και πιο καθαρή.

Αν αναζητάμε την Αντικειμενική Αλήθεια, τότε οτιδήποτε μεταβάλλεται, καταρρέει ή εξαρτάται από τα όρια της εκάστοτε εποχής, δεν είναι η ίδια η Αλήθεια, αλλά οι ανθρώπινες υποθέσεις γι' αυτήν. Αυτό το συμπέρασμα οδηγεί τη φιλοσοφία σε μια πολύ καθαρή διάκριση ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα και στον τρόπο που την προσλαμβάνουμε. Η Αντικειμενική Αλήθεια δεν εξελίσσεται, δεν βελτιώνεται και δεν αλλάζει γνώμη. Είναι ανεξάρτητη από τον άνθρωπο. Η βαρύτητα λειτουργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και πριν την περιγράψει ο Νεύτωνας.

Η κατάρρευση των θεωριών του παρελθόντος δεν αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι σχετική. Αποδεικνύει ότι οι ανθρώπινες κατασκευές ήταν ατελείς. Το Συμπέρασμα είναι ότι η αντικειμενική αλήθεια υπάρχει και είναι μία. Ο άνθρωπος, λόγω της εξελικτικής και τεχνολογικής του φύσης, δεν κατέχει την αλήθεια ως «κτήμα», αλλά τη μεταχειρίζεται ως όριο στο οποίο πλησιάζει, απορρίπτοντας κάθε φορά τις αυταπάτες του παρελθόντος. 

Σήμερα πιστεύεις ότι υπάρχουν αλήθειες που χρειάζονται αναθεώρηση;

Σείριος (Χ.Γ.)

------------------------------------------------

ΕΦΑΡΜΟΣΤΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ 

Ο ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» 

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Η ΦΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΤΟ ΨΕΜΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟ ΝΤΥΜΕΝΟ ΣΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΛΑΤΩΝ: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»

Πίσω από κάθε μύθο κρύβεται η αλήθεια, μας λέει ο Πλάτων.  Πρέπει επιτέλους να σκύψουμε με προσοχή, ανοιχτό μυαλό και ευλάβεια, στον ανεκτίμητο θησαυρό πληροφοριών και γνώσεων που μας δίνει  η Ιερή Ελληνική Παράδοση δηλαδή η Ελληνική Μυθολογία, αλλά και γενικά όλη η Αρχαιοελληνική Γραμματεία. 

Η Μυθολογία είναι το ληξιαρχείο μας. Πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε ότι περιέχει ευχάριστα παραμυθάκια, όπως μας την δίδαξαν.  

Στα κείμενα της Μυθολογίας μας,  βρίσκεται η απώτατη ιστορία μας. Περιγράφονται  γεγονότα που έλαβαν χώρα εντός και εκτός πλανήτη (βλέπε Περσέας Ανδρομέδα) σε εποχές που είναι «απαγορευτικές» για την συμβατική ιστορία. Υπάρχουν πολύτιμες επιστημονικές πληροφορίες  για την δημιουργία και τον κόσμο,  από έναν πολιτισμό που ούτε καν φανταζόμαστε, όπως αυτό το θέμα:  Η ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΥ.

Εδώ βλέπουμε την εξήγηση του μύθου του Φαέθωνα από τον ίδιο τον Πλάτωνα, μέσα από το έργο του Τίμαιος, στο 22, c-d.
Ακολουθεί  η νεοελληνική απόδοση και στην εικόνα το πρωτότυπο αρχαίο  κείμενο.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ  22, c-d 

(Απόδοση)
Συνέβησαν και θα συμβούν πολλές και διάφορες καταστροφές στο ανθρώπινο γένος. Οι σημαντικότερες προήλθαν από φωτιές και πλημμύρες, ενώ οι μικρότερες από αμέτρητες άλλες αιτίες.
Η παράδοση  ότι κάποτε ο Φαέθων, ο γιος του Ήλιου, αφού έζεψε το άρμα του πατέρα του, επειδή δεν κατάφερε να το οδηγήσει στη διαδρομή του πατέρα του, κατέκαψε οτιδήποτε βρισκόταν πάνω στη γη  και τελικά σκοτώθηκε από κεραυνό, αναφέρεται σαν απλός μύθος. 
Η πραγματικότητα όμως είναι η μεταβολή της κίνησης των ουράνιων σωμάτων γύρω από τη γη και η καταστροφή όλων όσων βρίσκονται στην επιφάνεια της από τεράστιες φωτιές ανάμεσα σε μεγάλα χρονικά διαστήματα….

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΦΑΕΘΩΝΑ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ – ΛΗΤΩ, ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΠΟΛΛΩΝ, Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ!

«Η Άρτεμις εγεννήθη πριν απ΄ τον Απόλλωνα και βοήθησε την μητέρα της Λητώ, να ξεγεννήσει τον Απόλλωνα. Εδώ, δεν είναι παιδαριώδες. Εδώ κρύβεται ότι κατά τη δημιουργία του Σύμπαντος Κόσμου, προηγήθηκαν οι κοσμικές ακτινοβολίες της Αρτέμιδος και μετά από εκατομμύρια, δισεκατομμύρια χρόνια δημιουργήθηκε το ηλιακό μας σύστημα, που εκπροσωπείται από τον Απόλλωνα.

Και το “Λητώ”, δεν είναι τυχαίο το όνομα. Είναι φως. Ηλιοφώς κατερχόμενον ενισχυμένον κάτω εδώ στον χώρο. Τον μεγάλο χώρο. Ωμέγα. Ωμέγα! Δεν βάζουμε Λητώ, όμικρον, ο, μικρό...

Στην Κρήτη την Λητώ την λένε Λατώ. Που σημαίνει (από το Λας) η πέτρινη μεγάλη περιοχή. Είναι δωρικό.

Αυτή είναι η προσέγγιση κατά Ησίοδο, του ονόματος Λητώ και του Μύθου του συμβολικού, πως γεννήθηκε η Άρτεμις πρώτη και μετά βοήθησε τη μητέρα να ξεγεννήσει τον Απόλλωνα.
Βεβαίως η πρώτη κοσμική ακτινοβολία η συμπαντική και μετά η ηλιακή του δικού μας συστήματος με αρχηγέτη τον Απόλλωνα.
Και δεν λέει εδώ του Δία. Ο Δίας είναι ο ήλιος, είναι η μάζα, είναι η δύναμη. Είναι οι υδρογονικές εκρήξεις που γίνονται επάνω. Ο Απόλλων είναι η ακτινοβολία. Αυτή που φέρει την ζωή εδώ και την ζέση και την ζεύξη».

Ελευθέριος Διαμαντάρας

(απομαγνητοφωνμένο απόσπασμα από ραδιοφωνική εκπομπή: https://www.youtube.com/watch?v=DiG25Ax6Lws

Ο κ. Ελευθέριος Διαμαντάρας είναι ακαδημαϊκός, συγγραφέας και ερευνητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. 

Εικόνα: Δίας, Λητώ, Απόλλων, Άρτεμις. Αναθηματικό ανάγλυφο -420 wikimedia.org

---------------------------------------

«....αν θέλεις να διδάξεις σε όλους την αλήθεια για τους Θεούς, ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. ΕΝΩ ΑΝ ΚΡΥΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ, ΑΠΟΤΡΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.»
ΣΑΛΟΥΣΤΙΟΣ – ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ και ΚΟΣΜΟΥ

----------------------------------

μύθος : «σκοτεινός λόγος, παρά το μύω» (Ε.Μ). (μύω = κλείω∙ - κατάληξη –θος από το θέω = τρέχω. Κατά τον Γ. Μιστριώτη (Μεγάλη Ελληνική Γραμματολογία) «ο μύθος  δεν δύναται να γίνει καταληπτός εάν υπερβαίνει τας δυνάμεις της μνήμης. Διά τούτο πρέπει να είναι ευμνημόνευτος». 
Ενώ ο Πλάτων στον «Κριτία» σημειώνει: «ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» (22, c-d). Δηλαδή: 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΠΡΟΚΛΟΣ - ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

«Οι άνθρωποι της εποχής μας κατεξοχήν συνηθίζουν να επικρίνουν τους Παλαιούς Μύθους ότι ευθύνονται, υποτίθεται, για τη μεγάλη, αφ’ ενός, θρασύτητα στις περί Θεών δοξασίες και, αφ’ ετέρου, για τις πολλές, άτοπες και πλημμελείς φανταστικές εικόνες, και ότι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να οδηγούν τους πολλούς ανθρώπους στη τωρινή φοβερή και ανώμαλη καταπάτηση των ιερών θεσμών. 

Από πλευρά μας δεν θα χρειαστούμε πολλά λόγια για να απαντήσουμε σε αυτούς που ενοχοποιούν την παραδοχή των Μύθων για την αδιαφορία προς το Θείο∙ πρώτον, ότι εκείνοι που παραμέλησαν τη θεραπεία (=λατρεία) των κρειττόνων (=ανωτέρων) από εμάς λόγω των φαινομενικών πλασμάτων των Μύθων, αγνοώντας και το σκοπό της μυθοποιίας και τη δύναμή της, συνέβη να σωριαστούν στην αλόγιστη και  Γιγαντική [1] ανοσιότητα. 

Διότι, αν οι μύθοι προέταξαν το φανερό τους περιεχόμενο στο σύνολό του αντί για την αλήθεια που είναι εγκαθιδρυμένη στην απόρρητη περιοχή και χρησιμοποιούν για τα αφανή και άγνωστα στους πολλούς διανοήματα [και το κατεξοχήν ιδιαίτερο αγαθό τους είναι το ότι δεν αποκαλύπτουν κανένα στοιχείο της Αλήθειας στου βέβηλους, αλλά φανερώνουν μόνο κάποια ίχνη της όλης Μυσταγωγίας τους σε εκείνους που από της φύση τους έχουν την ικανότητα να περιδιαβούν την απροσπέλαστη για πολλούς θεωρία (=θέαση)], και αν οι άλλοι, αντί να αναζητούν την Αλήθεια που βρίσκεται κρυμμένη μέσα στους Μύθους, ασχολούνται μόνο με την εξωτερική προσχηματική μορφή των μυθικών πλασμάτων και, αντί για την κάθαρση του νου, ακολουθούν τις φανταστικές και μορφοποιητικές εικόνες, τότε ποιό τέχνασμα μπορεί να βρεθεί ώστε να κατηγορηθούν οι Μύθοι για κάποια δική τους παρανομία και όχι εκείνοι που κάνουν κακή χρήση των Μύθων για τη δική τους αδιαφορία; 

Έπειτα, μπορούμε να απαντήσουμε ότι βλέπουμε πως οι πολλοί βλάπτονται και από όλα τα άλλα, όσα φαίνονται εξαιρετικά σεμνά και τίμια, εγκαθιδρυμένα στους Θεούς και δημιουργημένα από Εκείνους, χωρίς όμως για το λόγο αυτό να μεμφόμαστε τη γένεση εκείνων αλλά τη ανόητη έξη της ψυχής που έχουν τούτοι. Πράγματι, ποιός δεν θα συμφωνούσε ότι τα Μυστήρια και οι Τελετές ανυψώνουν τις ψυχές από την ένυλη και θνητή ζωή και τις συνάπτουν με τους Θεούς, ότι αφανίζουν όλη την ταραχή της αλογίας με τις νοερές ελλάμψεις τους, και ότι με το Φως των Θεών απομακρύνουν τον αόριστο και σκοτεινό χαρακτήρα των τελούμενων;»

(Βλ., Πρόκλος «Υπόμνημα εις τας Πολιτείας Πλάτωνος» 1.74.4 – 1.75.10)

[1] Οι Γίγαντες της Ελληνικής Μυθολογίας συμβολίζουν τα άλογα και ένυλα στοιχεία στις ζωές των ψυχών και στο σύμπαν.
(Βλ., Πρόκλος «Υπόμνημα εις Πλάτωνος Παρμενίδην 643.11, 643.14, 643.22, 687.27, 698.27, 849.14 », «Υπόμνημα εις Πλάτωνος Τίμαιον 1.168.25, 3.346.30»)

https://adventitiousness60.com/

Εικόνα: Βορέας και Ωρείθυια. Πηγή: I.Θ. Κακριδής (κείμενα, επιμέλεια), Ελληνική Μυθολογία. Εκδοτική Αθηνών 1986, τ. 2, σ. 327 https://www.greek-language.gr/

-----------------------

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» 

ΠΛΑΤΩΝ: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΡΤΕΜΙΣ και ΑΠΟΛΛΩΝ – ΓΕΝΝΗΣΙΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ 

ΑΡΤΕΜΙΣ και ΑΠΟΛΛΩΝ – ΓΕΝΝΗΣΙΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δίας, Λητώ, Απόλλων, Άρτεμις.

Αναθηματικό ανάγλυφο -420
wikimedia.org

«Η Άρτεμις εγεννήθη πριν απ΄ τον Απόλλωνα και βοήθησε την μητέρα της Λητώ, να ξεγεννήσει τον Απόλλωνα. Εδώ, δεν είναι παιδαριώδες. Εδώ κρύβεται ότι κατά τη δημιουργία του Σύμπαντος Κόσμου, προηγήθηκαν οι κοσμικές ακτινοβολίες της Αρτέμιδος και μετά από εκατομμύρια, δισεκατομμύρια χρόνια δημιουργήθηκε το ηλιακό μας σύστημα, που εκπροσωπείται από τον Απόλλωνα.
Και το “Λητώ”, δεν είναι τυχαίο το όνομα. Είναι φως. Ηλιοφώς κατερχόμενον ενισχυμένον κάτω εδώ στον χώρο. Τον μεγάλο χώρο. Ωμέγα. Ωμέγα! Δεν βάζουμε Λητώ, όμικρον, ο, μικρό...
(Στην Κρήτη την Λητώ την λένε Λατώ. Που σημαίνει (από το Λας) η πέτρινη μεγάλη περιοχή. Είναι δωρικό.)

Αυτή είναι η προσέγγιση κατά Ησίοδο, του ονόματος Λητώ και του Μύθου του συμβολικού, πως γεννήθηκε η Άρτεμις πρώτη και μετά βοήθησε τη μητέρα να ξεγεννήσει τον Απόλλωνα.
Βεβαίως η πρώτη κοσμική ακτινοβολία η συμπαντική και μετά η ηλιακή του δικού μας συστήματος με αρχηγέτη τον Απόλλωνα.
Και δεν λέει εδώ του Δία. Ο Δίας είναι ο ήλιος, είναι η μάζα, είναι η δύναμη. Είναι οι υδρογονικές εκρήξεις που γίνονται επάνω. Ο Απόλλων είναι η ακτινοβολία. Αυτή που φέρει την ζωή εδώ και την ζέση και την ζεύξη».

Ελευθέριος Διαμαντάρας

(απομαγνητοφωνμένο απόσπασμα από ραδιοφων. εκπομπή: https://www.youtube.com/watch?v=DiG25Ax6Lws

Ο κ. Ελευθέριος Διαμαντάρας είναι ακαδημαϊκός, συγγραφέας και ερευνητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Περισσότερα για το βιογραφικό του εδώ: http://www.knossopolis.com

-------------------------------------------------

«....αν θέλεις να διδάξεις σε όλους την αλήθεια για τους Θεούς, ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. ΕΝΩ ΑΝ ΚΡΥΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ, ΑΠΟΤΡΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.»
ΣΑΛΟΥΣΤΙΟΣ – ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ και ΚΟΣΜΟΥ

------------------------------------------------

μύθος : «σκοτεινός λόγος, παρά το μύω» (Ε.Μ). (μύω = κλείω∙ - κατάληξη –θος από το θέω = τρέχω. Κατά τον Γ. Μιστριώτη (Μεγάλη Ελληνική Γραμματολογία) «ο μύθος  δεν δύναται να γίνει καταληπτός εάν υπερβαίνει τας δυνάμεις της μνήμης. Διά τούτο πρέπει να είναι ευμνημόνευτος». 
Ενώ ο Πλάτων στον «Κριτία» σημειώνει: «ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» (22, c-d). Δηλαδή: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Δημιουργία του Ανθρώπου μετά την Τιτανομαχία και την Επικράτηση των Ολυμπίων, Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία

Στην Ελληνική Μυθολογία, οι Τιτάνες ήταν υπερφυσικές θεότητες, απόγονοι της Γαίας και του Ουρανού, που κυβέρνησαν κατά τη Χρυσή Εποχή πριν από τους Ολύμπιους. Αποτελούνταν από έξι άρρενες Τιτάνες (Ωκεανός, Υπερίων, Κοίος, Κρόνος, Κριός, Ιαπετός) και έξι θήλειες Τιτανίδες (Μνημοσύνη, Τηθύς, Θεία, Φοίβη, Ρέα, Θέμις).

Ο Δίας με τους Ολύμπιους οι οποίοι συνήθως είναι οι Σείριοι, ανέτρεψαν τους Τιτάνες μετά από έναν δεκαετή πόλεμο, γνωστό ως Τιτανομαχία. Ένα καταστροφικό γεγονός που οδήγησε στον εγκλεισμό των περισσότερων Τιτάνων στα Τάρταρα.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Τιτάνες Προμηθέας ο αδελφός του Επιμηθέας και ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες, Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς, παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία.

Αυτοί οι μύθοι για τον Πόλεμο στον Ουρανό είναι συνηθισμένοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και αλλού στην Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή. Για τους παλιούς Θεούς αναφέρει επίσης η Σκανδιναβική Μυθολογία και ο βαβυλωνιακός μύθος δημιουργίας Enūma Eliš. 

Ο θρύλος λέει ότι ο Τιτανομαχία διήρκεσε 10 χρόνια και, σύμφωνα με τη Μυθολογία, ενώ δέχτηκαν επίθεση από τους Ολύμπιους, οι Τιτάνες υποχώρησαν στο όρος Όθρυς, ένα βουνό που βρίσκεται στην κεντρική Ελλάδα.

Η Μυθολογία μας, αφηγείται την ιστορία για το πώς πραγματικά ήταν τα γεγονότα, μερικές φορές με πολύ άμεσο τρόπο, αλλά πιο συχνά με μεταφορές. 

Διότι όπως λέει ο ΣΑΛΟΥΣΤΙΟΣ στο ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ και ΚΟΣΜΟΥ, «...,αν θέλεις να διδάξεις σε όλους την αλήθεια για τους Θεούς, ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΘΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ, από την άλλη οι καλοί θα την βαρεθούν. ΕΝΩ ΑΝ ΚΡΥΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ, ΑΠΟΤΡΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.»

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ  22, c-d 

Οι Τιτάνες Προμηθέας και ο αδελφός του, Επιμηθέας, όπως αναφέρθηκε, δεν φυλακίστηκαν στον Τάρταρο, καθώς δεν είχαν πολεμήσει εναντίον του Διός, και τους ανατέθηκε η δημιουργία των θνητών όντων.

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, ο σημερινός άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Τιτάνα Προμηθέα με εντολή του Διός, μετά την Τιτανομαχία και την επικράτηση των Ολυμπίων. 

Ο Προμηθέας ήταν ο "τεχνίτης" που έπλασε τους πρώτους ανθρώπους από πηλό και νερό, δίνοντάς τους όρθια στάση, ώστε να κοιτάζουν τον ουρανό και τους θεούς, σε αντίθεση με τα ζώα που κοιτάζουν τη γη. Αλλά η θεά Αθηνά έδωσε πνοή και ζωή στα πήλινα ομοιώματα, προσφέροντάς τους ψυχή και νοημοσύνη και η δημιουργία έγινε υπό την κυριαρχία του Διός.

Στο έργο "Έργα και Ημέραι" του Ησιόδου, η δημιουργία του ανθρώπου παρουσιάζεται σε στάδια. Ο Δίας δημιούργησε τις επόμενες γενιές, με τον σημερινό άνθρωπο να αντιστοιχεί στο «Σιδηρούν Γένος». 

Μια εκδοχή αυτής της ιστορίας, αυτή του νεοπλατωνικού φιλοσόφου της ύστερης Αρχαιότητας Ολυμπιόδωρου, που αφηγείται στο σχόλιό του για τον Φαίδρο του Πλάτωνα, επιβεβαιώνει ότι η ανθρωπότητα ξεπήδησε από τον λιπαρό καπνό των καιόμενων Τιτάνων.

Ο Πίνδαρος, ο Πλάτωνας και ο Οππιανός αναφέρονται αυθόρμητα στην σχέση Ολυμπίων και ανθρώπων.

Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων και μια φυλή θεών. Έχουν και οι δυο πνοή ζωής από την ίδια μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους, και η μια είναι τίποτα, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη Ακρόπολη. Κι όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυΐα και δύναμη με τους Αθανάτους κι ας μη ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα.» (ΠΙΝΔΑΡΟΣ (ΣΤ’ Ωδή Νεμεονίκου)

«Απόγονοι των θεών και παιδιά των θεών ονομάζονται οι Έλληνες». (Πλάτωνας Τίμαιος 40β)

«Γεννήματα και θρέμματα θεών γεμάτοι αρετές χαρακτηρίζονται οι Έλληνες». (Πλάτωνας Τίμαιος 24d).

Φυτά της Γής και του Ουρανού: Ας δούμε όμως τι μας αναφέρει ο ίδιος ο Πλάτων για τον οποίο  έκανε αναφορά ο Πλούταρχος: «Γιατί η αλήθεια είναι ότι είμαστε φυτά της Γής και του Ουρανού. Στον ουρανό συνέβη η πρώτη γέννηση της ψυχής μας και εκεί βρίσκονται οι ρίζες μας, εκεί η θεϊκή ψυχή προσαρτά και ριζώνει το κεφάλι μας και από εκεί ορθώνει προς τα κάτω όλο το σώμα» (Πλάτων, Τίμαιος,90 a-b)

Εμείς οι άνθρωποι, ως homo sapiens, έχουμε θεϊκές ψυχές με έναν πολύ μοναδικό τρόπο, και έχουμε τη γενετική των Ολυμπίων. Οι πραγματικές ιστορίες υπάρχουν για όσους είναι πρόθυμοι να τις αναζητήσουν. Πιστεύω ακράδαντα ότι αν θέλουμε πραγματικά να μάθουμε τι συνέβη στο μακρινό παρελθόν, μερικοί από τους καλύτερους τρόπους για να το κάνουμε είναι να μελετήσουμε Αρχαίες γραφές, να ερμηνεύσουμε τη Μυθολογία και να ακούσουμε τον Εσωτερικό μας Εαυτό, επειδή όλοι είμαστε θεϊκοί και έχουμε όλες τις απαντήσεις μέσα μας.

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

(σ.σ.: Με δικά μου εμβόλιμα στοιχεία από την Αρχαιοελληνική Γραμματεία)

---------------------------------

ΘΕΟΙ - ΤΙΤΑΝΕΣ - ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ , ΓΙΓΑΝΤΕΣ - ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ (#1)

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ , Ο Μεγάλος Τυφώνας  

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΜΑΣ!

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΑ ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΝΟΗΤΙΚΟΝ ΦΥΤΟΝ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ Η ΜΕΡΑ (ΠΙΝΔΑΡΟΣ)

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ...

Κι αν καμιά μέρα ο άνθρωπος υψώσει το κεφάλι
ως τα ουράνια ύψη
και κάθε δύναμη αρνηθεί, κάθε θεό προσβάλει,
κάθε βωμό συντρίψει,
και γκρεμισμένοι από ψηλά οι θεοί στα καταχθόνια
λησμονηθούν κι εκείνοι,
πάντα θεοί θα είναι της γης η Ομορφιά η αιώνια
κι η αιώνια Καλοσύνη!

Κωστής Παλαμάς - Οι θεοί

Οι θεοί δεν έφυγαν ποτέ. Εμείς τους απαρνηθήκαμε και φύγαμε από κοντά τους τα τελευταία 1700 χρόνια. Στην αρχή αιτία ήταν η βία, αργότερα η λήθη, μετά η άγνοια και τώρα η αδιαφορία. Σήμερα δεν απαγορεύεται η γνώση. Δεν υπάρχει ιερά εξέταση. Πρόσβαση σε ότι δεν κατέστρεψαν από την Ελληνική Γραμματεία, έχει ο οποιοσδήποτε. Οι περισσότεροι όμως αδιαφορούν. Περί άλλων τυρβάζουν. Οι περισσότεροι νεοέλληνες δεν έχουν μελετήσει τους Αρχαίους Έλληνες κλασικούς. Φαίνεται δεν βρίσκουν κάτι ενδιαφέρον σ’ αυτούς.

Οι ξένοι τους μελετούν από την εποχή της Αναγέννησης μέχρι και σήμερα, και έτσι προόδευσαν όλες οι επιστήμες στον πλανήτη αυτόν, ενώ εμείς, οι κύριοι δικαιούχοι αυτής της κληρονομιάς αγνοούμε τι κληρονομήσαμε από τους δικούς μας παππούδες. Γιατί;
Διότι πέσαμε στην παγίδα της τόσης λάσπης που έριξε αιώνες τώρα, το ισχίον δόγμα. Έτσι, πιστέψαμε ότι οι πρόγονοί μας ήταν πρώτα πρώτα ειδωλολάτρες, μετά έκφυλοι, μέχρι και σατανιστές... Μας είπαν, ναι, οι αρχαίοι έκαναν ανακαλύψεις, αλλά δεν είχαν βρεί τον θεό και την αληθινή θρησκεία κι εμείς το πιστέψαμε.

Και εδώ είναι η λέξη κλειδί: Πιστέψαμε!
Ότι μας έλεγαν για 17 αιώνες το πιστεύαμε. Δεν το γνωρίζαμε, το πιστεύαμε. Δεν ξέρουμε όμως ότι ο Αρχαίος Έλληνας δεν αρκείται στο να πιστεύει. Ο Έλληνας δεν θέλει να πιστεύει, θέλει να γνωρίζει. Θέλει να ξέρει την αιτία των πραγμάτων, των φαινομένων.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι ο ουρανός είναι ένας σιδερένιος θόλος και τα άστρα, είναι οι ψυχές των νεκρών. Έτσι πίστευαν, έτσι έλεγαν.
Αλλά ακόμη και σήμερα και πάντα, η επιστημονική κοινότητα της αστροφυσικής, της βιολογίας, της γεωλογίας κ.α. στηρίζει τς έρευνες και τις μελέτες της στην Αρχαία Ελληνική γνώση για το σύμπαν, τον άνθρωπο, το διάστημα και τον φυσικό κόσμο γύρω μας.

Η πίστη και η γνώση είναι δύο έννοιες από διαφορετικούς κόσμους. “Το ρήμα "πιστεύω" απουσιάζει παντελώς από την ορολογία των Αρχαίων Ελληνικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ο όρoς "πίστη" παραπέμπει στην τυφλή αποδοχή ενός αυταρχικού και ανεξέλεγχτου δόγματος ενώ το επίθετο "πιστός" χαρακτηρίζει μόνον τον δούλο”. (Μάριος Βερέτας).

Πίστη είναι το να αποδέχεσαι άνευ αποδείξεων, τα λεγόμενα κάποιου, που μιλά άνευ γνώσεων, για πράγματα άνευ προηγουμένου, μας είπε ο Αμερικανός συγγραφέας Ambrose Bierce.

Και έτσι έγινε. Εδραιώθηκε κάθε πίστη που επέβαλε το θρησκευτικό κατεστημένο του μεσαίωνα με αυτοκρατορικούς νόμους, σε έναν λαό αμαθή, αφού η ΕΡΕΥΝΑ ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΦΩΝ, ΕΧΕΙ ΑΦΟΡΙΣΤΕΙ από τις Ε’, ΣΤ’ και Ζ’ οικουμενικές συνόδους καθώς και τους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεο (385-412), Μηνά (536-552) και Επίσκοπο Αλεξανδρείας Δημήτριο (230) και πολύ αργότερα ο Γρηγόριος Ε’ αφόρισε την Άλγεβρα, Γεωμετρία και Λογάριθμους, ΓΙΑΤΙ Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ.

Και έτσι, από φωτοδότες, καταντήσαμε δέσμιοι των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμονιών. Οι θεοί των Ελλήνων, χαρακτηρίστηκαν την μια ανύπαρκτοι και την άλλη δαίμονες, και κατοικίες δαιμόνων τα αγάλματά τους.

Επειδή όμως οι Θεοί και οι Θεές είναι οντότητες των οποίων η ύπαρξη δεν εξαρτάται από τις πεποιθήσεις ή τις πράξεις κατωτέρων όντων, και επειδή με διατάγματα θνητών δεν καταργούνται οι θεοί, γι αυτό ακριβώς, το τι είναι οι θεοί, δεν περιμένουμε να μας το πουν οι εχθροί αυτών.

Την γνώση περί θεών μας την δίνει απλόχερα η Ελληνική Γραμματεία. Μέσα από εκεί όμως οι σοφοί πρόγονοί μας, δεν μας λένε να πιστέψουμε αυτά που λένε. Δεν μας τα επιβάλουν. Δεν μας βάζουν διλήμματα, ή είστε μαζί μας ή εναντίων μας. Ούτε μας απειλούν με αιώνια κόλαση αν δεν τους πιστέψουμε. Μας δίνουν γνώση.

Όπως γνωρίζουμε, όλες οι διάνοιες της Αρχαιότητος είχαν μυηθεί στα Ιερά Μυστήρια. Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε τι ήταν τα Μυστήρια. Όποιος θέλει μπορεί να ψάξει σε σοβαρές έρευνες, υπάρχει βιβλιογραφία, και να πάρει μια ιδέα περί Μυστηρίων. Γιατί και τα Μυστήρια κατηγορήθηκαν και λασπολογήθηκαν αρκετά, από και προς τους αγνώμονες, ή από άγνοια ή εκ του πονηρού. Αλλά ΝΟΥΣ ΟΡΑ ΚΑΙ ΝΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ μας λέει ο Επίχαρμος. Με δυο λόγια, οι μυημένοι ήξεραν πια τα περί ψυχής, ερχόταν σε επαφή με τον υπερβατικό χώρο γι αυτό και δεν φοβόταν πλέον τον θάνατο λόγω της γνώσεως που αποκτούσαν, την οποία χρησιμοποιούσαν για το κοινό καλό μόνο.

Τα κείμενα των Ελλήνων γράφτηκαν από ψυχές και αφορούν ψυχές. Τα συγγράμματα τους, δεν είναι απλά κάποια λογοτεχνικά κείμενα. Είναι, όπως λέει ο Ιεροκλής, ο δρόμος της ζωής που πορεύθηκαν, εκείνοι οι Παλαιοί Έλληνες, για να φτάσουν στην ομοίωση με το Θείο, κατά την ρήση του Πλατωνικού Θεαίτητου (176.b). Είναι δηλαδή συγκεκριμένες νίκες που πέτυχαν συγκεκριμένα όντα/ψυχές, να προσεγγίσουν συγκεκριμένες βαθμίδες και «καταστάσεις» του Θείου Σύμπαντος Κόσμου.

Έτσι λοιπόν πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας ότι οι μύστες, δεν πιστεύουν, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά τι γράφουν και δεν μας μεταφέρουν υποθέσεις ούτε γνώμες, μέσω των έργων τους, αλλά γνώση.

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περί θεών, ο Πρόκλος, αναφέρει επιγραμματικά τον σκοπό κάποιων Πλατωνικών Διαλόγων, οι οποίοι είναι πολύ χρήσιμοι για όσους προτίθενται να ασχοληθούν.

Φαίδρος: Για τους νοερούς θεούς – Ανεξάρτητοι κυβερνήτες σύμπαντος – Θεοί που έχουν μοιράσει τον κόσμο σε κλήρους – Νοητά-Νοερά Γένη –Τάξη Απολύτων Θεών – Με ποιό τρόπο από τη μία αρχή των πάντων έχει γίνει η πρόοδος των θεϊκών κόσμων προς το πλήθος των εγκοσμίων θεών

Σοφιστής: Περί Όντος – Υποσελήνια Δημιουργία και ιδιότητα των θεών που έλαβαν αυτόν με κλήρο

Πρωταγόρας: Διευθέτηση θνητών ζωών από τους θεούς

Νόμοι: Ύπαρξη θεών –Πρόνοια θεών για τα πάντα

Παρμενίδης: Τάξεις των θεών και πως συνδέονται μεταξύ τους

Τίμαιος: Θεώρηση Νοητών - Ολοκληρωμένη Αλήθεια για τους εγκόσμιους θεούς –Ολόκληρη η θεωρία για την Φύση

Στον Τίμαιο, ο Πλάτων εκτός των άλλων, αφού μιλά για το σώμα του κόσμου ως τέλεια σφαίρα η οποία περιστρέφεται ομαλά, για την ψυχή του κόσμου, την σύσταση της ψυχής, την κίνηση της ψυχής, για την ψυχή ως έδρα της γνώσης, για την δημιουργία των πλανητών, για τους θεούς, φτάνει στην αποστολή των ουράνιων θεών.

Τιμαιος Πλάτωνος, (41, b) Διαβάζουμε:

Όταν πια γεννήθηκαν όλοι οι θεοί, όσοι εμφανίζονται να περιπολούν στον ουρανό και όσοι παρουσιάζονται όποτε αυτοί θέλουν, ο Δημιουργός του σύμπαντος τους απηύθυνε αυτά τα λόγια: «Ύψιστοι θεοί , ό,τι εγώ έχω πλάσει — οι θεοί που δημιούργησα και τα έργα που έφερα στη ζωή— παραμένει αδιάλυτο όσον καιρό δεν θέλω να το διαλύσω. Είναι βέβαια αλήθεια ότι κάθε πράγμα που έχει δεθεί μπορεί και να λυθεί· όμως μόνο μια κακή βούληση θα μπορούσε να διανοηθεί για τη διάλυση ενός δημιουργήματος με σωστή συναρμογή και λειτουργία. Έτσι κι εσείς, αν και έχετε γεννηθεί —άρα δεν είστε ούτε αθάνατοι ούτε απρόσβλητοι στη διάλυση —, δεν πρόκειται ούτε να διαλυθείτε ούτε να κινδυνεύσετε από θάνατο, αφού, εκτός από τους δεσμούς που σας συγκρατούν από τη γέννηση σας, έχετε και τη δική μου βούληση που είναι ο ισχυρότερος και ο κυριότερος δεσμός. Ήρθε λοιπόν η ώρα να μάθετε αυτό που θα σας αποκαλύψω. Έχουν μείνει ακόμη τρία θνητά είδη αγέννητα· η απουσία τους καθιστά τον ουρανό ατελή, γιατί δεν έχει συμπεριλάβει όλα τα γένη των εμβίων όντων — όπως θα έπρεπε να έχει κάνει αφού επιδιώκει την πληρότητα. Αν τώρα αποφάσιζα να δημιουργήσω εγώ ο ίδιος όλα τα έμβια όντα και να τους προσδώσω ζωή, θα τα εξίσωνα με τους θεούς. Για να γίνουν λοιπόν αυτά θνητά και το σύμπαν πραγματικά πλήρες, ζητώ από σας να ακολουθήσετε τη φύση σας και να αφιερωθείτε στη δημιουργία τους. Μιμηθείτε τη δική μου δράση κατά τη γέννηση σας. Και αν υπάρχει στα έμβια όντα ένα μέρος άξιο να φέρει το ίδιο όνομα με τους αθανάτους — ένα μέρος που να ονομάζεται "θεϊκό" και μπορεί να καθοδηγεί όσα από αυτά είναι πάντοτε πρόθυμα να ακολουθούν την ορθή οδό και εσάς—, αυτό θα σας το παραδώσω εγώ, αφού πρώτα το σπείρω και το φέρω στο φως. Για τα υπόλοιπα υπεύθυνοι είστε εσείς. Διαπλάστε τα έμβια όντα και δώστε τους ζωή συνυφαίνοντας το θνητό με το αθάνατο, αναθρέψτε τα για να μεγαλώσουν και δεχθείτε τα πάλι κοντά σας όταν κάποτε θα πεθάνουν».

Οι θεοί πλάθουν το ανθρώπινο σώμα και το ενώνουν με την ψυχή

Τιμαιος Πλάτωνος (42, e) Διαβάζουμε:

Αφού επέβαλε αυτόν τον διακανονισμό, ο θεός επανήλθε στην οικεία γαλήνη του. Με την αποχώρηση του πατέρα, τα παιδιά κατανόησαν τις πατρικές εντολές και τις ακολούθησαν. Έχοντας παραλάβει την αθάνατη αρχή των θνητών όντων από τον Δημιουργό και χρησιμοποιώντας ως υπόδειγμα τη δική του δράση, δανείστηκαν από το σύμπαν κομμάτια φωτιάς, γης, νερού και αέρα, με τη δέσμευση ότι θα τα επιστρέψουν, και άρχισαν να τα συγκολλούν για τη συγκόλληση τους όμως δεν χρησιμοποίησαν άλυτους δεσμούς σαν αυτούς που διατηρούσαν τη δική τους συνοχή, αλλά τα στερέωσαν με πυκνές σειρές απειροελάχιστων και αόρατων καρφιών, έτσι ώστε το κάθε σώμα να εμπεριέχει όλα τα υλικά. Τέλος, εμφύτευσαν στο σώμα, έδρα διαρκούς εισροής και εκροής τις κυκλικές τροχιές της αθάνατης ψυχής.

Στην συνέχεια αναφέρεται η δημιουργία των μερών του ανθρωπίνου σώματος και η γέννηση των αισθήσεων, οι λειτουργίες του σώματος, οι ανάγκες κλπ.

Τι μας λέει εδώ. Με πολύ απλά λόγια, ο θεός δημιουργός, δεν έφτιαξε τον θνητό άνθρωπο και εξηγεί το κείμενο γιατί: “Αν τώρα αποφάσιζα να δημιουργήσω εγώ ο ίδιος όλα τα έμβια όντα και να τους προσδώσω ζωή, θα τα εξίσωνα με τους θεούς”. Διότι ο θεός δημιουργεί θεούς. Δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει κάτι κατώτερο από το μεγαλείο του. Επομένως δίνει εντολή και αναθέτει την αποστολή αυτή, δηλαδή την δημιουργία του ανθρώπου, στα δημιουργήματα του τους κατώτερους του, αλλά Αθανάτους θεούς.

Γι αυτό μας λέει ο Πίνδαρος (ΣΤ’ Ωδή Νεμεονίκου): Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων και μια φυλή θεών.  Έχουν και οι δυο πνοή ζωής από την ίδια μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους, και η μια είναι τίποτα, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη Ακρόπολη. Κι όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυΐα και δύναμη με τους Αθανάτους κι ας μη ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα.» 

Και ο Ησίοδος στο Έργα και Ημέρες μας λέει: «Θεοί και άνθρωποι έχουν την ίδια καταγωγή»

Και «ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» Δηλαδή: Πίσω από κάθε μύθο κρύβεται η αλήθεια, μας λέει ο Πλάτων, και σας παραπέμπω στον μύθο της γέννησης του Εριχθόνιου και στην αποκωδικοποίηση του.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπ’ όψιν, ότι τα ιερά κείμενα της πνευματικής μας κληρονομιάς (που τόσο διώχθηκαν κατά το παρελθόν για να επικρατήσει το σκότος) δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση παγκοσμίως, κλείνω ολοκληρώνοντας τον τίτλο της ανάρτησης.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ...
Αν δεν υπήρχαν οι θεοί, δεν θα υπήρχα ούτε εγώ, ούτε κι εσύ, ούτε στον πλανήτη κανενός είδους ζωή.

Σείριος
ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ