Η νύχτα μυρίζει γιασεμί

Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος - Μουσική: Μάριος Τόκας - Θέμης Αδαμαντίδης, 1982

 Θέμης Αδαμαντίδης

Τις δε βίος, τι δε τερπνόν άτερ Χρυσής Αφροδίτης;

Απόδοση : Τι είναι η ζωή, τι ωραίο υπάρχει εκτός από τη χρυσή Αφροδίτη [τον Έρωτα];

Μίμνερμος, Αρχαίος ποιητής

«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ» από την Αγία Ελένη

«…απέστειλε ο βασιλεύς την εαυτού μητέρα Ελένη εις Ιερουσαλήμ, μετά χρημάτων αφθονίας, προς τον επίσκοπον Μακάριον, επί αναζητήσει του ζωοποιού ξύλου και οικοδομής των αγίων τόπων».
Γεώργιος Μοναχός «Περί της ευρέσεως του σταυρού».110.620.12.

Φορτωμένη χρήματα, από τον παιδοκτόνο και ηλιολάτρη γιο της, η υπέργηρη Ελένη, κατέβηκε στην Ιερουσαλήμ, όπου την υποδέχθηκαν οι ιερείς, αποφασισμένοι να μην χάσουν την ανεπανάληπτη αυτή οικονομική ευκαιρία!

Η αφήγηση του Χρονογράφου Γεώργιου μοναχού είναι μοναδική:  «Μαθών δε ο επίσκοπος, τα της βασιλικής ελεύσεως, τους επισκόπους των επαρχιών συγκέντρωσε για τις πρέπουσες τιμές της υποδοχής. Ευθέως δε τους επισκόπους παρακάλεσε, την αναζήτηση του ποθούμενου ξύλου να αναλάβουν. Απορούντων δε πάντων περί τούτου, υπόνοιες και υποψίες μόνο διηγούμενοι, ο της πόλεως επίσκοπος πάντας παρακάλεσε ησυχία να κάμουσι (!) και σπουδαιοτέραν ευχήν υπέρ τούτου, στον θεό προσέφερε»! «Τούτου δε γενομένου, (της ευχής δηλαδή γενομένης) ευθύς, θεόθεν (!!!;;;) εδείχθη στον επίσκοπο ο τόπος, όπου ο ακαθάρτου δαίμονος, ο Ναός και το άγαλμά της Αφροδίτης υπήρχε. Τότε η βασίλισσα, πλήθος πολύ τεχνιτών και εργατών συγκέντρωσε και εκ βάθρων το αισχρό (θέλει να πει περικαλλέστατο) οικοδόμημα κατέστρεψε. Τούτου δε γενομένου, ανεφάνη το θείον μνήμα και ο τόπος του κρανίου και τρεις καταχωμένοι σταυροί».

Βλέπουμε λοιπόν, ότι τα περί ευρέσεως του σταυρού και η ανοικοδόμηση του ταφικού ναού, στο συγκεκριμένο τόπο, συνέβησαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα παραμυθιού, που μόνο ο παλιμπαιδισμός της θρησκευτικής ευπιστίας, θα μπορούσε να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα!  Αλλά και η άγνοια ενός σημαντικού ζητήματος όπως θα δούμε αμέσως τώρα.

Για τον ίδιο τον τόπο της εύρεσης του σταυρού και της ανέγερσης του ταφικού ναού, γεννιούνται οι εξής δικαιολογημένες αμφιβολίες:  Αν όπως βεβαιούν οι βυζαντινοί χρονογράφοι, στην συγκεκριμένη θέση του τωρινού τάφου, προϋπήρχε ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ, ναός της Αφροδίτης, ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ, ΟΤΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΤΟΠΟΣ ΜΝΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ!
ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΝΑΟΙ ΔΕΝ ΕΚΤΙΖΟΝΤΟ ΠΟΤΕ, ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΑΦΟΥΣ, ΠΟΛΥ ΔΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ. 

Ακόμη και πολύ μικρότερες αιτίες, από τις παραπάνω, θα ήταν ικανές να αποτρέψουν την ανέγερση (Ελληνικού) ναού στον συγκεκριμένο τόπο: Η περίπτωση της σκόπιμης ταφής-βεβήλωσης Ελληνικού ναού φαίνεται καθαρά στην περίπτωση Βαβύλα. Το 351 ο Διοικητής της Αντιόχειας Γάλος, διέταξε την ταφή των λειψάνων του αγίου Βαβύλα, μέσα στον Ναό του Δαφναίου Απόλλωνα. Μετά την βεβήλωση αυτή σταμάτησε η λειτουργία του ναού και δεν επαναλειτούργησε ούτε όταν ο Ιουλιανός διέταξε την απομάκρυνση των λειψάνων. Βλ. Θεοδώρητου Εκκλ. Ιστ. 3.6. Και Ι. Χρυσόστομος «εις Βαβύλαν λόγοι δυο» Migne 50.527-572.

Αφού λοιπόν, όπως βεβαιούν οι βυζαντινοί χρονογράφοι, ο ναός της Αφροδίτης προϋπήρχε εκεί (όταν πήγε η αγία Ελένη), τότε ο θρυλούμενος τόπος εκτέλεσης και ο τάφος του Χριστού, ήταν οπωσδήποτε κάπου αλλού. 

[σ.σ.: Η δήθεν εύρεση του Σταυρού αποτελεί επικοινωνιακό εφεύρημα του τότε χριστιανικού κλήρου αφού ήταν αποδεδειγμένο πως στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι σταυροί καίγοντο ως μολυσμένοι λίγες ημέρες μετά την σταύρωση των θανατοποινιτών.]

Το 335 γίνονται τα Εγκαίνια  της  Εκκλησίας  του… «Αγίου Τάφου», ο οποίος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε το 326 – 327, και για τον διάκοσμό του λεηλατούνται όλα σχεδόν τα Εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας.

Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.

Έρευνα του κ. Μ. Καλόπουλου.  (Απόσπασμα) Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.greatlie.com

Διαβάστε επίσης:

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΚΤΙΖΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑΟΥΣ, ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΑΦΟΥΣ, ΠΟΛΥ ΔΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ!!! ΟΥΤΕ ΕΠΙΤΡΕΠΟΤΑΝ Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΩΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ  ΙΕΡΩΝ ΧΩΡΩΝ

Εννέα ειδεχθή εγκλήματα του Μεγάλου Αγίου Ισαποστόλου Κωνσταντίνου

ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΙΛΟΤΟΣ ΣΕ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ: «ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΡΟΣ ΚΙ ΕΡΧΟΜΑΙ»

Οι Τούρκοι με κλήσεις τους από επίγεια ραντάρ τους, καλούσαν χθες χειριστές ελληνικών F-4 Phantom που συμμετείχαν σε άσκηση στη Σάμο, να απομακρυνθούν, γιατί όπως τους έλεγαν “πετάτε σε τουρκικό εναέριο χώρο”.

Η πρακτική αυτή έχει αρχίσει να γίνεται ….ρουτίνα σ΄ ότι αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο Αιγαίο. Παλιότερα περιορίζονταν στην περιοχή του Καστελόριζου ή σε περιοχές όπου βρίσκονται μικρά νησιά τα οποία οι Τούρκοι έχουν συμπεριλάβει στις λίστες των περιοχών που κατά τις παράλογες διεκδικήσεις τους είναι “γκρίζες”.

Πριν μερικές ημέρες υπήρξε περιστατικό κατά το οποίο τουρκική φρεγάτα που έπλεε στο Αιγαίο ζήτησε από χειριστές ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών “αναγνώριση ταυτότητας”!
Αν και οι Έλληνες χειριστές αγνοούν εντελώς αυτές τις κλήσεις, στη συγκεκριμένη περίπτωση Έλληνας χειριστής απάντησε στον Τούρκο δίνοντας την ταυτότητά του: «Είμαι ο χάρος κι έρχομαι...».

 Μολών λαβέ , http://www.tilestwra.com , https://www.militaire.gr

ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

«Οι πρόγονοί μας είχαν μια ολοκληρωμένη, υπέροχη, υπερήφανη και προπάντων Ελληνική θρησκεία, που δεν τους άφηνε ανικανοποίητους, ώστε για να καλύψουν τα κενά τους, να αναζητήσουν αλλότριους θεούς. Κανείς Έλληνας συγγραφέας δεν πιστοποιεί κάποια τάση των Ελλήνων προς τον Μονοθεϊσμό.

Το ΕΝ των Ελλήνων φιλοσόφων, δηλώνει το ενιαίο της ύλης και την δυνατότητα της μεταβολής των σωμάτων σε άλλα σώματα διαφορετικά. Το Εν, η μονάδα, καθορίζεται ως η πρώτη αρχή των πάντων αλλά δεν έχει καμία σχέση με τον δημιουργό θεό όπως τον αντιλαμβάνονται άλλοι λαοί. Πρώτον διότι οι Έλληνες φιλόσοφοι υπήρξαν επιστήμονες θεολόγοι και δεύτερον διότι στην Ελληνική Θεογονία δεν υπάρχει η έννοια του θεού δημιουργού των πάντων. Ούτε στον Όμηρο, ούτε στον Ησίοδο. Το Σύμπαν διατηρεί μια ενότητα, εντός της οποίας διοικεί μια ιεραρχία Θεών που ύψιστη έκφρασή της, είναι το Δωδεκάθεον». 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΤΣΑ

Η Δήμητρα Λιάτσα είναι συγγραφεύς δύο βιβλίων. 

Του βιβλίου "Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα" 

και του βιβλίου "Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου". 

Εκδόσεις Δήλιος.

Ellenos Ellen

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ...

Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη...

Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. 

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένας...

Σμίγουν οι δύο και γίνοναι ένα.

Δεν ξεχωρίζουν...

Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει χάνομαι…

Νίκος Καζαντζάκης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr  

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΖΑΣ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - Ο «ΑΓΙΟΣ» ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΜΝΗΜΕΙΩΝ

Ο γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ποιμενάρχης της Γάζας, Πορφύριος (347–420), ζούσε για μια δεκαετία μια ζωή γεμάτη στερήσεις, πρώτα στη σκητική έρημο της Αιγύπτου, ύστερα στην Παλαιστίνη, έως ότου οι χριστιανοί της Γάζας παρακάλεσαν να τους δοθεί ένας ποιμένας «που να είναι ικανός να αντιμετωπίσει τους υπηρέτες των ειδώλων με έργα και με λόγια», όπως γράφει ο Μάρκος ο Διάκονος, ο βιογράφος του Πορφύριου. Έτσι, το 395 ο Πορφύριος έγινε επίσκοπος της Γάζας.

Η πόλη εξακολουθούσε να είναι εκείνη την εποχή -με την ανοχή του καθολικού αυτοκράτορα- ένα οχυρό της «ειδωλολατρίας», διότι οι «ειδωλολάτρες» πολίτες της πλούσιας Γάζας πλήρωναν υψηλούς φόρους. Έτσι, ο Πορφύριος, αναλαμβάνοντας καθήκοντα, βρήκε εκεί οχτώ ναούς, ανάμεσά τους και το περίφημο Μαρνείο (ναός του Κρηταγενούς Διός), τον οποίο είχε ίσως ανεγείρει ο Αδριανός, με ένα πολυσύχναστο μαντείο.

Υπήρχαν συχνά συμπλοκές ανάμεσα σε «ειδωλολάτρες» και οπαδούς του επισκόπου -παρ' ότι όλοι κι όλοι οι χριστιανοί ήταν 80. Αλλά το έτος 395, ο ιεράρχης πρόλαβε ακριβώς προτού βρέξει, να παρακαλέσει τον Θεό για βροχή, και 78 άντρες, 35 γυναίκες, 9 αγοράκια και 5 κοριτσάκια προσηλυτίστηκαν. Αλλά, παρ' ότι στη διάρκεια του έτους προστέθηκαν και 35 αργοπορημένοι, η Γάζα δεν είχε και τώρα περισσότερους από πεντακόσιους χριστιανούς και έως το 398, καθώς φαίνεται, ούτε άλλον προσηλυτισμό, ούτε θαυματουργική βροχή ή κάτι παρόμοιο. Αλλά, εκείνη τη χρονιά ο Άγιος Πορφύριος κατάφερε μέσω του αυτοκράτορα Αρκάδιου να διατάξει κάποιον Ιλάριο, έναν υποβοηθό του μαγίστρου των οφικίων, να κλείσει επτά από τους οχτώ ειδωλολατρικούς ναούς, και πέρα από αυτό να σώσει μια διάσημη κυρία στο κρεβάτι της λεχώνας -η μητέρα μαζί με το βρέφος και άλλες 64 ψυχές προσηλυτίστηκαν στη μοναδική ψυχοσωτήρια θρησκεία. Αλλά κι αυτό δεν ήταν αρκετό, παρ' όλον τον κόπο. Και το κλείσιμο του Μαρνείου, του κύριου ιερού του Μάρνα («του Κυρίου μας»), το εμπόδισε ο χρηματισμός του Ιλάριου. Ακόμη κι όταν ο άγιος έκανε ενέργειες στην αυτοκρατορική αυλή υπέρ της βασιλείας του Θεού στη Γάζα, ακόμη κι όταν κατά την επιστροφή του έπεσε και διαλύθηκε ένα άγαλμα της Αφροδίτης και δέχτηκαν την ορθή πίστη άλλοι 32 άντρες και 7 γυναίκες (ωστόσο και οι πλούσιοι ειδωλολάτρες, προαισθανόμενοι κακά, άρχισαν να εγκαταλείπουν τη Γάζα), οι δείκτες προσηλυτισμού ήταν θλιβεροί.

Έτσι, ο Άγιος Πορφύριος ταξιδεύει την άνοιξη του 401 στην Κωνσταντινούπολη, συνοδευόμενος από τον μητροπολίτη του, τον αρχιεπίσκοπο της Καισάρειας. Εκεί, οι πνευματικοί κύριοι της Εκκλησίας απευθύνονται στον ίδιο τον Άγιο Χρυσόστομο και τον ενημερώνουν για την καταστροφή των «ειδωλολατρικών ναών» της Γάζας. Φυσικά αυτά τα ακούει ο πατριάρχης με «χαρά και εγκαρδιότητα». Στα κηρύγματά του δίδασκε μεν αγάπη και πραότητα: «Μπορείς να κάνεις θαύματα, μπορείς να ανασταίνεις νεκρούς, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις· ποτέ δεν θα σε θαυμάσουν οι ειδωλολάτρες περισσότερο, παρά μόνο όταν σε δουν να είσαι πράος και ευγενικός στις συναναστροφές σου... Διότι, τίποτα δεν κερδίζει τις καρδιές όσο η αγάπη». (Τους ίδιους τόνους γνωρίζουμε βέβαια μέχρι αηδίας από αμέτρητους άλλους άγιους ανθρώπους, π.χ. από τον Αυγουστίνο, ο οποίος ωστόσο διδάσκει και την εκδίκηση, τη δίωξη, τους βασανισμούς, ανάλογα με τις ανάγκες του). Στην πράξη όμως, ο Άγιος Χρυσόστομος μαζί με τον Άγιο Πορφύριο -μέσω του ευσεβούς αρχιθαλαμηπόλου Αμύντα- κερδίζει υπέρ του καταστροφικού έργου και την αυστηρά καθολική αυτοκράτειρα Ευδοξία, μια γυναίκα η οποία επηρεάζει την εσωτερική και θρησκευτική πολιτική, παίρνοντας και το χρυσάφι της. Αλλά, παρ' ότι το μοιράζουν επί τόπου στο παλάτι, ταμειακοί ενδοιασμοί, οι υψηλοί φόροι της Γάζας και οι συχνές δωρεές προς το δημόσιο ταμείο, κάνουν τον αυτοκράτορα να καθυστερεί την απόφασή του. Ύστερα όμως βάζουν τη γραπτή παράκληση για την καταστροφή των ναών στην αθώα ποδιά του νεογέννητου πρίγκιπα κατά τη βάπτισή του και τώρα ο Άγιος Πορφύριος κατάφερε να ισοπεδώσει οχτώ ολόκληρα χτίσματα ειδωλολατρικών θεών μέσα και έξω από τη πόλη.

Αυτό συνέβη με τη βοήθεια του στρατού και των ντόπιων χριστιανών. Σε δέκα ημέρες κατεδαφίστηκαν επτά ναοί, καταστράφηκαν είδωλα, οι θησαυροί των ναών κατασχέθηκαν. Μόνο το Μαρνείο πείσμωνε, προστατευόμενο ιδιαίτερα από τους ιερείς. Αλλά το νίκησαν με τη φωτιά και στη θέση του ανέγειραν μια εκκλησία, την Ευδοξιανή -κι αυτή με το χρυσάφι της αυτοκράτειρας, η οποία χάρισε και στον επίσκοπο της Καισάρειας χίλια χρυσά νομίσματα και άλλα δώρα, όπως επίσης έδωσε στο κάθε μέλος της επισκοπικής αποστολής εκατό χρυσά νομίσματα για τα ταξιδιωτικά έξοδά τους. Ο ευσεβής Πορφύριος, μετά την καταστροφή του Μαρνείου, έβαλε να πλακοστρώσουν τον χώρο μπροστά από τον ναό με τα μάρμαρα του αδύτου τα οποία θεωρούνταν ιερά, για να διαδηλώσει ιδιαίτερα τον θρίαμβο επί της «ειδωλολατρίας», «ώστε εκείνα να μην ποδοπατιούνται μόνο από άνδρες, αλλά κι από γυναίκες, σκύλους, γουρούνια και άλλα ζώα», πράγμα που παρεμπιπτόντως μας υπενθυμίζει σε τι επίπεδο είχαν τοποθετήσει οι καθολικοί άγιοι τη γυναίκα, ανεξαιρέτως!

Αλλά, ο Άγιος Πορφύριος διέταξε να συντρίψουν και πολλά είδωλα σε σπίτια ιδιωτών και ταυτόχρονα να διοργανώσουν μια αστυνομική έφοδο για «βιβλία μαγείας» τα οποία έριξαν στη φωτιά. Ο ευσεβής επίσκοπος δεν δίστασε μάλιστα να κανονίσει και τους ναούς στα περίχωρα, όπως εικάζεται, χωρίς καν αυτοκρατορικό πληρεξούσιο.

Το «Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό» εξυμνεί ακόμη και τον 20o αιώνα το «φλογερό ζήλο» του Αγίου Πορφύριου για την «εξάπλωση του Χριστιανισμού... Εκφράζοντας παράπονα στην Κωνσταντινούπολη δύο φορές (το 401 μάλιστα ο ίδιος αυτοπροσώπως) πέτυχε την αποστολή αυτοκρατορικών στρατευμάτων στη Γάζα, τα οποία κατέστρεψαν εκεί όλους τους ναούς των «ειδωλολατρών». Και τον αγώνα του Πορφύριου εναντίον των μανιχαϊστών χαρακτηρίζει το λεξικό «αποτελεσματικό». Και κάπου-κάπου ο ευσεβής επίσκοπος όλο έκανε και κανένα θαυματάκι, αλλιώς δεν θα ήταν άγιος, όπως σε εκείνη την οπαδό του Μανιχαϊσμού την οποία σκότωσε με το σημάδι του σταυρού...

Πηγή: «Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού», τόμος Δ' (Κάρλχαϊντς Ντέσνερ)

https://www.pare-dose.net

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥΣ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Από την εποχή ακόμα του Επίκουρου, η φιλοσοφία του, συνάντησε λυσσαλέες αντιδράσεις, συκοφαντήθηκε, κάποιες φορές πλαστογραφήθηκε και διαστρεβλώθηκε άγρια από τους αντιπάλους της, αρχικά από τους Ακαδημικούς αργότερα από τους Στωικούς και τέλος από τους Χριστιανούς που όλοι περιέργως είχαν διαχρονικά άριστες σχέσεις με τις εκάστοτε εξουσίες.

Ο Επικουρισμός με τον υλισμό του και την αθεοφοβία του έγινε το κόκκινο πανί για την Χριστιανική Θρησκεία που αισθάνθηκε ότι απειλείται η πνευματική κυριαρχία της και τον πολέμησε με λύσσα. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έλεγε: «Εάν ο Απόστολος Παύλος χτύπησε τους φιλοσόφους είχε υπ’ όψιν του μονάχα τους Επικούρειους».

Γιατί όμως όλη αυτή η αντίδραση στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό ρεύμα που κάνει τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τουλάχιστον με αμηχανία κάποιον όταν δηλώνει Επικούρειος;

Ποιος είναι τελικά ο Επικούρειος Άνθρωπος;

Η φιλοσοφία του Επίκουρου αποβλέπει στην επίτευξη της καταστηματικής ηδονής δηλαδή της κατάστασης εκείνης που συνδυάζει έλλειψη σωματικού πόνου και ψυχική αταραξία και αποτελεί προϋπόθεση για την Ευδαιμονία που είναι και το ζητούμενο.
Οι αρετές όπως η φρόνηση – η μέγιστη αρετή κατά τον Επίκουρο – η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η εγκράτεια, η φιλία δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά μέσο για την επίτευξη του ηδονικού βίου και επομένως έχουν ωφελιμιστική βάση και δεν επιβάλλονται έξωθεν από κάποια θεότητα.

Για να επιτευχθεί η ψυχική αταραξία ο άνθρωπος πρέπει:

α) να απαλλαγεί από τον αρχέγονο φόβο για τα φυσικά φαινόμενα τους θεούς και τον θάνατο με την νηφάλια μελέτη της Φύσης με βάση τις αισθήσεις και τα συναισθήματά του και σύμφωνα πάντα με τα επιστημονικά δεδομένα και όχι με αστήριχτους μύθους και αυθαίρετες δοξασίες που οδηγούν σε άχρηστες μεταφυσικές αγωνίες, δεισιδαιμονίες και παραλογισμούς που μιζερεύουν και ταλαιπωρούν την σύντομη ζωή του.

β) να ιεραρχήσει με φρόνηση τις επιθυμίες του και να επιδιώξει να ικανοποιήσει τις πιο φυσικές από αυτές, που του εξασφαλίζουν την επιβίωση, και έπειτα εκείνες που αφενός είναι μέσα στις δυνατότητές του και αφετέρου θα του προσφέρουν περισσότερο ευχαρίστηση παρά πόνο.

γ) Να αποφύγει να επιδιώξει την ικανοποίηση πλασματικών μη φυσικών επιθυμιών όπως Δόξα, Πλούτο, Επιρροή, Εξουσία, που είναι ακόρεστες, δύσκολα ικανοποιούνται και ακόμα πιο δύσκολα διατηρούνται και βυθίζουν τον άνθρωπο σε ανασφάλεια, καχυποψία, αγωνία, πόνο και δυστυχία χωρίς τέλος. «Τίποτα δεν είναι αρκετό γι εκείνον που θεωρεί λίγο το αρκετό» σημειώνει ο Δάσκαλος.

δ) Να επιδιώξει την ειλικρινή φιλία και να αναζητήσει την προσωπική του ευδαιμονία και ασφάλεια, μέσω της ευδαιμονίας και ασφάλειας της κοινότητας των φίλων.

Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι έρμαιο καμιάς μοίρας. Είναι αυτός που αποφασίζει ελεύθερα για την πορεία της ζωής του λαμβάνοντας κάθε φορά υπ’ όψιν του τα δεδομένα της συγκυρίας, όπου εκεί βέβαια παίζουν ρόλο και οι αναγκαιότητες και το τυχαίο.
Η ιδέα όμως της ελεύθερης βούλησης και της ανάληψης της ευθύνης των αποφάσεων για την ζωή τους δεν κάνει όλους τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Οι περισσότεροι έχουν την τάση να αποποιούνται το δικαίωμα αλλά και την ευθύνη να αποφασίζουν οι ίδιοι για την ζωή τους και αρέσκονται να τα αναθέτουν σε άλλους, στον αρχηγό της οικογένειας, τον ηγεμόνα, τον πολιτικό, στην μοίρα, στον θρησκευτικό ηγέτη, στον ίδιο τον θεό. Έτσι έχουν την ψευδαίσθηση ότι απαλλάσσονται από την ευθύνη των επιπτώσεων από μία πιθανή αποτυχία, που κάλλιστα μπορούν να φορτώσουν στις πλάτες αυτών που εμπιστεύθηκαν.

Ο Επίκουρος λοιπόν φαίνεται ότι στην προσπάθειά του να απαλλάξει τους ανθρώπους από τον φόβο των θεών και του θανάτου και να πολεμήσει τις δεισιδαιμονίες και τον παραλογισμό, τους φόρτωσε τον φόβο της προσωπικής ευθύνης για την ζωή τους. Φόβο που ανά τους αιώνες βρέθηκαν πολλοί καλοθελητές να εκμεταλλευτούν.

Σε άλλους όμως ανθρώπους η συνειδητοποίηση της ελεύθερης βούλησης και της ευθύνης των επιλογών, τους γεμίζει μ’ ένα αίσθημα αυτάρκειας ανεξαρτησίας και δημιουργικότητας. Τους κάνει ηγέτες του εαυτού τους. Τους ωθεί να ζήσουν την «αυθεντική Ζωή» όπως παρατηρεί ο υπαρξιστής φιλόσοφος Jean – Paul Sartre ο οποίος συμπληρώνει: «Χωρίς δυσκολίες δεν υπάρχει ελευθερία. Τόσο αυθεντικότερη είναι η ελευθερία όσο μεγαλύτερες είναι οι δυσκολίες». Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και οι Επικούρειοι.

Ο Επικούρειος λοιπόν είναι ο δυνατός άνθρωπος.
Γιατί χρειάζεται εσωτερική δύναμη, νηφαλιότητα και φρόνηση για να ελέγξει κανείς τους αρχέγονους φόβους του, να υποτάξει την απληστία και τις άλογες παρορμήσεις του και να ιεραρχήσει τις επιθυμίες του επιλέγοντας να ικανοποιήσει εκείνες που θα του εξασφαλίσουν πρώτιστα την επιβίωση έπειτα την ασφάλεια, την σωματική υγεία και την ψυχική ισορροπία.

Ο Επικούρειος δεν είναι μετριόφρων.
Η μετριοφροσύνη αφορά τους μέτριους και ο Επικούρειος δεν είναι μέτριος αλλά ξεχωριστός άνθρωπος. Δεν είναι επίσης ταπεινόφρων γιατί η ταπεινοφροσύνη αφορά τους ταπεινούς και καταφρονεμένους και ο Επικούρειος δεν είναι ούτε ταπεινός ούτε καταφρονεμένος, αλλά άνθρωπος σοβαρός, με προσωπικότητα αξίες και αυτοπεποίθηση, που παίρνει στα χέρια του το τιμόνι της ζωής του για να την οδηγήσει εκεί που αυτός έχει αποφασίσει.

Ο Επικούρειος δεν βασίζεται ποτέ στην τύχη.
Η τύχη λέει ο Δάσκαλος δεν είναι θεά όπως πολλοί πιστεύουν γιατί είναι άστατη και αλλοπρόσαλλη και από ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να προκύψουν τα μεγαλύτερα καλά όπως και τα χειρότερα κακά, αλλά αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θα το διαχειριστεί ο άνθρωπος με φρόνηση ή όχι. Στο τέλος της γραφής προσθέτει είναι καλύτερα να πάρουμε με φρόνηση μια απόφαση που θα αποδειχτεί λάθος παρά στην τύχη μία απόφαση που θα αποδειχτεί σωστή.

Ο Επικούρειος είναι άνθρωπος αυτάρκης.
Γνωρίζει ότι όσες λιγότερες εξωτερικές εξαρτήσεις έχει τόσο πιο ελεύθερος είναι. «Μέγιστος καρπός της αυτάρκειας η Ελευθερία» λέει ο Δάσκαλος « Αυτός που ζει ελεύθερα και ανεξάρτητα δεν μπορεί να αποχτήσει μεγάλα πλούτη, γιατί αυτό απαιτεί δουλοπρέπεια είτε προς τον όχλο είτε προς την εξουσία, μπορεί όμως να έχει όσα χρειάζεται σε συνεχή επάρκεια». Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο Επικούρειος είναι ολιγαρκής από πεποίθηση όπως π.χ. ο Κυνικός. Θα απολαύσει λοιπόν την πολυτέλεια όποτε του τύχει, γιατί την πολυτέλεια την απολαμβάνουν ηδονικότερα όσοι την έχουν λιγότερο ανάγκη. Άλλωστε και η λιτότητα έχει τα όριά της, όπως παρατηρεί ο σοφός μας Παππούς και όποιος το παραβλέπει αυτό παθαίνει κάτι αντίστοιχο με εκείνον που δεν βάζει όρια στις επιθυμίες του. Η αυτάρκεια λοιπόν των επικούρειων ουδέποτε φτάνει στα όρια του ασκητισμού όπως έχει υποστηριχτεί από κάποιους.

Οι πράξεις του Επικούρειου καθορίζονται από την ελεύθερη βούλησή του και όχι από κάποιο ακαθόριστο ομιχλώδες αίσθημα καθήκοντος προς κάποιον θεό η κάποια ηγεσία. Αυτό σημαίνει ότι είναι δύσκολα διαχειρίσιμος από την Εξουσία.

Ο Επικούρειος θα επιλέξει να ακολουθήσει το μονοπάτι του πόνου αν αυτό τον οδηγεί στην λεωφόρο της ηδονής. Έτσι θα υποστεί τον πόνο και τον κίνδυνο του πολέμου επιδιώκοντας την κατά πολύ σημαντικότερη ηδονή της απόλαυσης της Ελευθερίας και της Ασφάλειας της προσωπικής του, της οικογενείας του και των φίλων του, αλλά αυτό θα είναι συνειδητή δική του απόφαση, όπως ακριβώς έκαναν οι Έλληνες στις Θερμοπύλες, τον Μαραθώνα και την Σαλαμίνα, αλλά και στο Μέτωπο της Αλβανίας στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο.

Η στωική έννοια του καθήκοντος που πέρασε στον Χριστιανισμό και τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Το δήθεν καθήκον στον θεό οδήγησε στην φρίκη της Ιερής Εξέτασης τον Μεσαίωνα αλλά και αποτέλεσε το πρόσχημα για τις τυχοδιωκτικές Σταυροφορίες της Δύσης με τα τραγικά τους αποτελέσματα την ίδια ιστορική Εποχή.

Ο Επικούρειος είναι ένας αισιόδοξος και χαρούμενος άνθρωπος.
Να γελάς και να φιλοσοφείς την ώρα που ασχολείσαι με τις καθημερινές σου υποθέσεις συμβουλεύει ο Δάσκαλος. Να μην αναβάλλεις την χαρά αλλά να γεύεσαι την κάθε πολύτιμη στιγμή της θνητής ζωής σου. Να απολαμβάνεις αυτά που έχεις και να μην σκοτίζεσαι γι αυτά που δεν έχεις. Να απολαμβάνεις να φιλοσοφείς γιατί η φιλοσοφία είναι η μόνη ενασχόληση που μπορείς να γευθείς τους ηδονικούς καρπούς της άμεσα. Ποτέ μην πεις ότι είναι νωρίς ή ότι είναι πλέον αργά για φιλοσοφία. Είναι σαν να λες ότι είναι νωρίς η αργά για ευδαιμονία.

Ο Επικούρειος είναι άνθρωπος χαμηλών τόνων.
Δεν κάνει θόρυβο γύρω από το όνομά του, δεν επαίρεται για τον εαυτό του, τις γνώσεις του τις ικανότητές του, τα υλικά του αγαθά, δεν ζητά επιβεβαίωση από τους άλλους γιατί δεν την χρειάζεται. Είναι υπερήφανος γι αυτό που είναι, γι αυτό που αξίζει ο ίδιος. Αυτή είναι και η σημασία του περίφημου λάθε βιώσας και όχι ο αναχωρητισμός όπως κακώς πολλές φορές υποστηρίζεται από ορισμένους.

Ο Επικούρειος είναι κοινωνικό ον.
Πιστεύει στην ανάγκη της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων η οποία βασίζεται στο κοινωνικό συμβόλαιο, του να μην βλάπτει δηλαδή ο ένας τον άλλο και να επιδιώκουν μαζί την επίτευξη κοινών στόχων που θα διευκολύνουν την ζωή όλων. «Το της Φύσεως δίκαιον εστί σύμβολον του συμφέροντος εις το μη βλάπτειν αλλήλους μηδέ βλάπτεσθαι». (Επίκουρος – Κύριες Δόξες)

Είναι δίκαιος και νομοταγής.
Στην δικαιοσύνη και τον νόμο εδράζεται το κοινωνικό συμβόλαιο. «Η αταραξία είναι ο μέγιστος καρπός της δικαιοσύνης». Ο δίκαιος απολαμβάνει την ψυχική γαλήνη, ενώ ο άδικος είναι πάντοτε γεμάτος ταραχή, αφού ζει με τον φόβο της τιμωρίας και της εκδίκησης. Ο Επίκουρος θεωρούσε πως δεν ταιριάζει στον φιλόσοφο ακόμα και όταν αδικηθεί, να συγκρουσθεί ή να εκδικηθεί. ( Φιλόδημος Γαδαρινός : περί Επίκουρου)

Ο Επικούρειος στέκεται πάντα απέναντι στην Τυραννία. Είναι ξεκάθαρη θέση του Κήπου πως ο Επικούρειος δεν θα γίνει ποτέ Τύραννος. «Νόμος που δεν εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον δεν είναι δίκαιος νόμος» (Επίκουρος-Κύριες Δόξες).

Οι Επικούρειοι τιμούν τους θεούς – θεσμούς της Πόλης.
Συμμετέχουν και χαίρονται περισσότερο απ’ όλους τις γιορτές και τις εκδηλώσεις της, γιατί αυτές δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και ανεξάρτητα από την περιουσία τους και την κοινωνική τους θέση, τους κάνουν να αισθάνονται μέλη του ίδιου κοινωνικού συνόλου. Η κοινωνικότητα είναι λοιπόν για τους Επικούρειους φυσική ανάγκη. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον κοινωνικό του περίγυρο όχι μόνο στον Επικουρισμό αλλά στο σύνολο της Ελληνικής φιλοσοφίας αντίθετα με τις ανατολικές φιλοσοφίες.

Η Επικούρεια φιλία και παρρησία.
Η εξωστρέφεια των Επικούρειων επιβεβαιώνεται από τον κεντρική θέση που κατέχει στην φιλοσοφία τους η φιλία. Δεν αρνούνται ότι η επιδίωξη της φιλίας όπως άλλωστε και της δικαιοσύνης, ξεκινά από ωφελιμιστικούς λόγους, καταλήγει όμως από μόνη της αρετή. Γιατί ο Επικούρειος θα επιδιώξει την προσωπική του ασφάλεια και ευδαιμονία μέσω της προαγωγής της ασφάλειας και ευδαιμονίας του συνόλου. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια γίνεται κατανοητό, γιατί το αίσθημα της προσφοράς στους άλλους αποτελεί για τους επικούρειους ηδονή και όχι καθήκον. «το εύ ποιείν ήδιόν εστι του εύ πάσχειν» (Το να ευεργετείς είναι ηδονικότερο από το να ευεργετείσαι).

Με την προώθηση της φιλίας δημιουργούν οι Επικούρειοι ένα στενότερο κοινωνικό κύκλο από ειλικρινείς φίλους, πάντα πρόθυμους να στηρίζουν και να συμπαρίστανται ο ένας στον άλλο, μεταξύ των οποίων η δικαιοσύνη είναι αυτονόητη και δεν χρειάζεται νόμους για να επιβληθεί και σχηματίζουν έτσι ένα πλέγμα προστασίας και ασφάλειας για τον καθένα που συμμετέχει σε αυτόν, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης της κοινωνίας και των θεσμών. Η Φιλία είναι η Ακρόπολη της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας που παραμένει ελεύθερη ακόμα και όταν το Κάστρο της κοινωνίας και των θεσμών έχει αλωθεί όπως δυστυχώς κινδυνεύει να συμβεί στην σημερινή Ελλάδα.

Οι Επικούρειοι δεν φοβούνται τον θάνατο.
Γιατί όσο εμείς είμαστε ζωντανοί αυτός δεν υπάρχει και όταν αυτός είναι παρών δεν υπάρχουμε εμείς για να τον αντιληφθούμε. Πέρα από τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε ή να ελπίζουμε. Και ούτε την ανυπαρξία πρέπει να φοβάται κανείς γιατί ανύπαρκτος ήταν και πριν γεννηθεί. Ο θάνατος είναι αυτός που δίνει νόημα στην ζωή και κάνει κάθε στιγμή της πολύτιμη και ανεπανάληπτη. Γι αυτό πρέπει ο άνθρωπος να ζει την κάθε μέρα του σαν να ήταν η τελευταία της ζωής του. Καρπώσου την μέρα όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος. Αυτός που αναβάλλει την χαρά λέει ο Επίκουρος πεθαίνει πνιγμένος στις ασχολίες χωρίς να έχει ζήσει. Και όπως παρατηρεί ο Σενέκας το πολυτιμότερο αγαθό που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στους συνανθρώπους του είναι ο χρόνος του.

Οι Επικούρειοι δεν φοβούνται τους θεούς.
Οι θεοί των Επικούρειων είναι πρότυπα ευδαιμονίας και μακαριότητας για τους ανθρώπους. Δεν είναι φορείς παράλογων ηθικών κανόνων που επιβάλλουν με την αυθεντία τους στους ανθρώπους. Ούτε εξευμενίζονται από κανένα ούτε οργίζονται, ούτε μνησικακούν εναντίον κανενός, ούτε τιμωρούν και εκδικούνται, γιατί όπως λέει ο Δάσκαλος αυτό αντίκειται στην μακαριότητά τους και χαρακτηρίζει κατώτερα όντα. Επομένως οι θεοί δεν παρεμβαίνουν στην πορεία της ζωής των ανθρώπων, αλλά ούτε και αποτελούν αιτία των φυσικών φαινομένων τα οποία υπακούν σε φυσικούς νόμους είτε τους γνωρίζουμε είτε όχι. Οι θεοί είναι φίλοι των ανθρώπων και όχι δυνάστες. Και οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα λόγο να τους φοβούνται, αλλά ούτε και να ελπίζουν τίποτα από αυτούς. Στις δυσκολίες της ζωής ο άνθρωπος πρέπει να στηρίζεται στους συνανθρώπους του και όχι στους αμέτοχους θεούς. Γι αυτό το λόγο ο Διογένης ο Οινοανδέας προτείνει να αποδίδονται γελαστά τα πρόσωπα των θεών στα αγάλματα. Για τους Επικούρειους οι θεοί αντιπροσωπεύουν το πρότυπο της ψυχικής γαλήνης που πρέπει να επιδιώκει ο άνθρωπος. Γι αυτό και έχουν όλο το δικαίωμα όπως διακηρύσσει ο Δάσκαλος στον επίλογο της προς Μενοικέα επιστολής του, να ισχυρίζονται ότι ζουν σαν θεοί ανάμεσα σε ανθρώπους.

Δημήτρης Άλτας 

Ο Δημήτρης Άλτας είναι ιατρός καρδιολόγος. Το κείμενο έχει αναρτηθεί στον ιστότοπο Επικούρεια Φιλοσοφία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΖΗΝ-ΘΕΜΑΤΙΚΗ
ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΗΓΩΝ. (Hutchinson-Αβραμίδης)
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ-Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Χαράλαμπος Θεοδωρίδης)
Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΣΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ (ERIC ANDERSON)
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΙ (ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ)
Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ)
Ο ΚΗΠΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΛΑΝΗΣ)
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ (ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΕΥΡΑΣ)

https://ekivolosblog.wordpress.com/

ΠΗΛΙΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΜΠΟΤΕΣ & ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ ΓΛΥΠΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

Χρονολογείται στην Πρώιμη Γεωμετρική Περίοδο, περίπου στα -900.

Συνόδευε ως κτέρισμα γυναικεία ταφή και βρέθηκε σε τάφο στην Αττική.

Μουσείο Αρχαίας Αγοράς στην Αθήνα.

Ancient Greek pair of terracotta boots. 

Early geometric period.Cremation burial of a woman, -900. 

Ancient Agora Museum in Athens.

Γυμνός οπλίτης/Nude warrior

Από κορινθιακό εργαστήριο του -490.

From a corinthian workshop, ca -490.

Εκτός από την άψογη πλαστικότητα του, 

το γλυπτό διατηρεί αναλλοίωτα τα χρώματα 

του ανάγλυφου ιματίου, 

δίνοντάς μας πολύ χρήσιμες πληροφορίες 

για τα χρώματα των γλυπτών στην αρχαιότητα, 

καθιστώντας το μοναδικό στο είδος του.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.

The back view of a nude warrior. 

His imation preserved its colour, 

and its amazing plasticity.

Museum of ancient Olympia

https://commons.wikimedia.org ,  ΑΡΧΑΙΟλόγιον

----------------------

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΛΙΑΤΣΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ».

Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ", ΕΡΜΟΥ 61, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

ΛΙΑΤΣΑ ΔΗΜ.: Η χρησιμότητα της γνώσεως της Ιστορίας 1/3 - YouTube

ΛΙΑΤΣΑ ΔΗΜ.: Η χρησιμότητα της γνώσεως της Ιστορίας 3/3 - YouTube

Ellenos Ellen

Η ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑ

«Το Σύμπαν είναι ο ΝΟΥΣ και όλα τα όντα τα κατέχει ο ΝΟΥΣ, αλλά μόνο ολίγα όντα κατέχουν τον ΝΟΥ»
(Αναξαγόρας) 

Διανύουμε μια εποχή που σκοτώνει την πανανθρώπινη μνήμη. Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει ουσία και χωρίς ουσία απουσιάζει παντελώς η κριτική σκέψη που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο ωραίο και το αληθινό. Ήδη ελλείψει ιστορικής μνήμης και ηθικών προτύπων, οι νέοι μας έχουν μεθοδικώς λοβοτομηθεί από την μνημοκτόνο παιδεία των τελευταίων δεκαετιών.

Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι το μέρος του εγκεφάλου υπεύθυνο για την κριτική και αναλυτική σκέψη, συρρικνώνεται όταν κάποιος προσκολλείται σε μια πολιτική ιδεολογία ή σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα. Και όταν λέμε δόγμα εννοούμαι ότι κάποιος δέχεται αδιαμφισβήτητα αυτό στο οποίο πιστεύει και δεν ερευνά περαιτέρω. Γίνεται δογματικός, αρνούμενος ακόμη και να συνδιαλεχθεί με επιχειρήματα με τους κατ’ αυτόν αντιφρονούντες. Το νέο αυτό είδος ανθρώπου που διαμορφώνει η σημερινή κατάσταση είναι ένας αποσαθρωμένος άνθρωπος τύπου «ότι να ναι»,  καταφερόμενος εναντίων οποιασδήποτε προσπάθειας κοινωνικής ή εθνικης ανασυγκροτησης ανα τον πλανήτη, βλεποντας την ως ρατσιστικη ξενοφοβικη ή φασιστική. Η κατάσταση θυμίζει τους πρωτοχριστιανικους διωγμούς κατά των εθνικών Ελλήνων και το γκρέμισμα των ναών κι όλων των έργων τέχνης, απομεινάρια των οποίων ακόμη μαγεύουν την ανθρωπότητα ως προς το κάλος και τον μέγα πολιτισμό που έλαμψε υπό την κυριαρχία της Ελληνικής διανόησης.

Φαίνεται ότι η ομορφιά πληγώνει τόσο την ασχήμια, που ενίοτε δέχεται όλο το μένος αυτών που αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι της.

Σε αντίθεση με τις δογματικές δοξασίες της θρησκείας που περιορίζουν το θείον σε κάποια μεταφυσική οντότητα, ασκούσα εξουσία ως κριτής και τιμωρός, ο Έλλην τολμά να κοιτάξει κατάματα το Χάος. Το άγνωστον. Ορώντας θεούς σε  ότι κινείται. Ιστάμενος επί αυτών ως Επι-στήμων.
Ιστάμενος επί της ροής των πραγμάτων ο άνθρωπος γίνεται ίστωρ.

Εάν είμαστε Έλληνες εμείς, πρέπει να διαφυλάξουμε την ομορφιά, μέσα απ’ την γλώσσα μας επι-σκεπτόμενοι τις ρίζες μας, που οδηγούν στην αδογμάτιστη σοφία. Αλλιώς θα είμαστε ελληνόφωνες βάρβαροι, εκδηλώνοντας την πνευματική μας πενία, με τάσεις μόδας και συμπεριφοράς που συμπληρώνουν το κενό της αμνησίας, προσβάλλοντας τις δυνατότητες του ανθρωπίνου είδους και τον πολιτισμό που θα μπορούσε να ξανά λάμψει στον χώρο μας.

Απόσπασμα από το παρακάτω οπτικοακουστικό του Παναγιώτη Τέρπανδρου Ζαχαρίου

Παναγιώτης Τέρπανδρου Ζαχαρίου

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΑΚΜΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΑΚΜΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Ο σημερινός άνθρωπος ζει σε μια εντελώς περίεργη εποχή. Μη μου πείτε ότι δεν είναι παράξενο να βιώνουμε μια κατάσταση ταυτόχρονης ακμής και παρακμής. Γιατί, τι άλλο μπορεί να είναι αυτό που συμβαίνει, από τη μια, οι περισσότεροι άνθρωποι να συνεχίζουν να διακατέχονται από έναν παράλογο θρησκευτικό φανατισμό, η τρομοκρατία να έχει γίνει τρόπος ζωής κάποιων ανεγκέφαλων, μισαλλόδοξων νεαρών, το περιβάλλον διαρκώς να υποβαθμίζεται και η φτώχεια και η ανέχεια να πλήττουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ από την άλλη, η επιστήμη να έχει κάνει αλματώδη πρόοδο σε όλους τους τομείς, το προσδόκιμο όριο ζωής να έχει αυξηθεί για τους κατοίκους του δυτικού κόσμου και η διαστημική τεχνολογία να μας έχει φέρει ένα μόλις βήμα πριν από την κατάκτηση του διαστήματος;

Όλα αυτά, έχουν δημιουργήσει το παράδοξο της συνύπαρξης ακμής και παρακμής. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι η παρακμή ήταν κάτι σαν φυσιολογική συνέχεια της ακμής. Και για αποφυγή παρανόησης, διευκρινίζω ότι αναφέρομαι στην ακμή και παρακμή του ανθρώπινου γένους και όχι κάποιων προσώπων ή αυτοκρατοριών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ακμή άρχισε περίπου τρεις χιλιετίες πριν, όταν κάποιοι άνθρωποι που ζούσαν στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ευρώπης, άρχισαν να σκέφτονται και να πράττουν διαφορετικά. Άρχισαν να φιλοσοφούν, να διαλογίζονται, να αμφισβητούν, να ερευνούν, να αθλούνται, να εφαρμόζουν τρόπους σωστής και δίκαιης διακυβέρνησης, να αποκτούν ιδανικά, να κατασκευάζουν αριστουργηματικά οικοδομήματα και έργα τέχνης και, γενικά, να παράγουν πολιτισμό.

Η ακμή αυτή διήρκησε μέχρι την επικράτηση της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κατοχής, υπήρξε μια μεταβατική περίοδος, όπου ο κλασσικός ελληνισμός συνέχισε να παράγει πολιτισμό, επηρεάζοντας μάλιστα σημαντικά και τον όποιο πολιτισμό του κατακτητή, αλλά σιγά-σιγά άρχισε να φθίνει, με αποτέλεσμα, λίγους αιώνες αργότερα, να επέλθει η παρακμή.

Η περίοδος της ολοκληρωτικής παρακμής αρχίζει με την ίδρυση του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους (Βυζάντιο) και με την καθιέρωση του χριστιανισμού. Από τότε, και για πάνω από χίλια χρόνια, οι άνθρωποι της Ευρώπης και των λαών που ζούσαν κοντά στη γηραιά ήπειρο, έζησαν υπό καθεστώς τρόμου, οπισθοδρόμησης, προκαταλήψεων, σκοταδισμού και μισαλλοδοξίας. Οι λέξεις «πρόοδος» «ανθρωπιά» και «πολιτισμός» είχαν ξεχαστεί εντελώς και δικαιολογημένα η μακρόχρονη εκείνη περίοδος ονομάστηκε «μαύρος μεσαίωνας».

Τελικά, ύστερα από την αφύπνιση κάποιων φωτισμένων και φανερά επηρεασμένων από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία ανθρώπων, άρχισε να διαφαίνεται μια νέα περίοδος ακμής. Η πολιτισμική έκρηξη που επακολούθησε και η νέα άνθηση των τεχνών και των επιστημών, καθώς και οι ανακαλύψεις και οι εφευρέσεις, έδωσαν την ώθηση για αναγέννηση του ανθρώπου. Ο διαφωτισμός που επακολούθησε πολλά χρόνια αργότερα και οι απελευθερωτικοί αγώνες των λαών της Βαλκανικής, γιγάντωσαν αυτήν την καινούρια ακμή, με αποκορύφωμα τη βιομηχανική επανάσταση.

Και φτάσαμε στο σήμερα, μια εντελώς τραγελαφική εποχή, κατά την οποία συνυπάρχουν και οι δύο καταστάσεις, όπως προείπα. Η ακμή μάχεται λυσσαλέα την παρακμή, και ο ανελέητος μεταξύ τους αγώνας μοιάζει αμφίρροπος. Το ερώτημα που κρέμεται από τα χείλη όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων είναι, τελικά ποια από τις δύο θα επικρατήσει; Θα νικήσει άραγε για μια ακόμα φορά η παρακμή, επιβεβαιώνοντας την επικρατούσα άποψη ότι ισχύει το απόφθεγμα «ακμή και παρακμή»;

http://stylscifi.blogspot.gr /

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ... ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ!

"Ἐτεός" είναι ο αληθής, ο γνήσιος.
Οι πρόγονοί μας όταν ήθελαν να πουν "αλήθεια (είναι);" έλεγαν "ἐτεόν (ἐστί);"

"Ετεόκρητες" ονομαζόντουσαν οι αληθινοί, οι γνήσιοι, οι ιθαγενείς και αυτόχθονες Αρχαίοι Κρήτες.

"Ἐτάζω" σημαίνει "δοκιμάζω, ερευνώ, εξετάζω" (οδεύω, δηλαδή, προς την αλήθεια). Άλλωστε, "εξετάζω" = ἐξ + ἐτάζω.

"Ἔτυμος" είναι ο αληθής, ο γνήσιος και "ἔτυμον" το αληθές.

"Ετυμολογία", λοιπόν, είναι ο λόγος περί του ετύμου. Η ετυμολογία μας αποκαλύπτει τα αληθή γνωρίσματα και χαρακτηριστικά των πραγμάτων, των ιδεών και των ονομάτων.

Το ζήτημα της ετυμολογίας και της ορθότητος των ονομάτων εξ-ετάζουν ο Σωκράτης, ο Κρατύλος και ο Ερμογένης στο έργο του Πλάτωνος "Κρατύλος".

Σήμερα χρησιμοποιούμε και την λέξη "ετυμηγορία" = ἔτυμος + ἀγορεύω: ομιλώ δημοσίως -> λέω δημοσίως τι είναι αλήθεια.

Ελένη Ωρείθυια Κουλιζάκη

Ἐτυμολόγιον https://etymologion.blogspot.gr/

ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΛΥΚΕΙΟΥ: ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ

balanthsberoia duo

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ ΑΝΤΙ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ Β’;

Απεικόνιση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
σε ένα χειρόγραφο του 15ου αι.
του Χρονικού του Ζωναρά,
που βρίσκεται στην στην Μόντενα.

wikipedia.org

Πριν από μερικά χρόνια είχα την σπάνια εμπειρία να βρεθώ στην επικεφαλής των μοναστηριών του Αγίου Όρους μονή της Μεγίστης Λαύρας, όταν είχαν μαζευτεί εκεί όλοι οι άγιοι ηγούμενοι του Άθω για το μνημόσυνο του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και των μαχητών – υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης.

Το να μνημονεύει ωστόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο αποτελεί ιστορική παραδοξότητα, αφού την κρίσιμη ώρα που εκείνος υπερασπιζόταν την Πόλη από τους Τούρκους, η Εκκλησία τον αφόρισε. Μάλιστα το έγγραφο του αφορισμού του, τοιχοκολλούσε στους τοίχους της βασιλεύουσας ο ίδιος ο Γεώργιος Σχολάριος, που έγινε λίγο αργότερα πρώτος πατριάρχης μετά την Άλωση.

Όταν οι αυτοκράτορες της οικογένειας των Παλαιολόγων επισκέπτονταν τα βασίλεια της Δύσης σαν επαίτες, για να ζητήσουν βοήθεια με αντάλλαγμα την Ένωση της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας, πίσω στην Κωνσταντινούπολη ο φανατισμένος όχλος, υποκινούμενος από καλόγερους, παπάδες και διάφορους άλλους ακραίους αντιευρωπαϊστές, διαδήλωνε εναντίον τους, φωνάζοντας ότι προτιμούσε το τουρκικό φέσι παρά την παπική τιάρα.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος λοιπόν δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους Τούρκους, αλλά και όλους εκείνους τους άφρονες, που τον υπέσκαπταν κι οδηγούσαν την Πόλη στα χέρια του Μωάμεθ του Πορθητή, έχοντας πείσει τον όχλο με δεισιδαιμονίες και προφητείες (ναι, από τότε οι αφελείς πίστευαν τις προφητείες) ότι έφτασε το τέλος του κόσμου (ναι από τότε τα ίδια μυαλά περίμεναν το τέλος του κόσμου) κι ότι ήταν θέλημα Θεού οι Τούρκοι να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη.

Η αλήθεια να λέγεται, ο κατακτητής σουλτάνος Μωάμεθ Β’ δεν άφησε πάνω του την υποχρέωση. Φρόντισε ώστε ο Γεώργιος Σχολάριος (που είχε στο μεταξύ γίνει μοναχός με το όνομα Γεννάδιος) να γίνει πατριάρχης και να ονομαστεί αρχηγός των υπόδουλων χριστιανών. Από τότε μέχρι σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία απολαμβάνει τα προνόμια που της παραχώρησε τότε ο Τούρκος κατακτητής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος παραχώρησε στα μοναστήρια του Αγίου Όρους προνόμια που διατηρούν μέχρι σήμερα και τους επέστρεψε την περιουσία που είχε δημεύσει ο πατέρας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, αυτοκράτορας Μανουήλ Β’.

Στην εξέλιξη της ιστορίας, οι επίγονοι κι ομοϊδεάτες εκείνων που διευκόλυναν τότε τους Τούρκους να καταλάβουν την Πόλη και να καταλύσουν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες των υπόδουλων Ελλήνων εναντίον των Τούρκων κατακτητών, αφού πλαστογράφησαν τα γεγονότα όπως εκείνοι ήθελαν, πάλι μέσα από παραμύθια, θρύλους, δεισιδαιμονίες και προφητείες που οι ίδιοι επινόησαν. Ένα παράδειγμα είναι οι πλαστές προφητείες του (ανύπαρκτου) «αγίου» Αγαθάγγελου, οι οποίες υποτίθεται ότι γράφτηκαν δύο αιώνες πριν από την άλωση της Πόλης, ενώ στην πραγματικότητα γράφτηκαν τρεις αιώνες μετά… Είναι οι γνωστές «προφητείες» για το «Ξανθόν Γένος» που θα ελευθερώσει τους Έλληνες. Μόνο που ο παπάς που τις έγραψε σαν «Αγιος Αγαθάγγελος» δεν εννοούσε τους Ρώσους, όταν αναφερόταν στο «Ξανθόν Γένος» αλλά στους Γερμανούς (διότι ο ίδιος ζούσε στη Λειψία).

Η πραγματική ιστορία τεκμηριώνει ότι οι Τούρκοι ευεργέτησαν την Εκκλησία, διότι υπήρξε ο μεγαλύτερος σύμμαχος και φοροεισπράκτοράς τους.  Συνεπώς αν κάποιον έπρεπε σήμερα η Εκκλησία να μνημονεύει αυτός δεν έπρεπε να ήταν ο αναθεματισμένος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αλλά ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής.

Κωνσταντίνος Οδυσσέως

http://constantinosodysseos.com