ΕΛΕΥΣΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΘΗΝΑΔΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ

Γεννήθηκα Έλληνας. Είμαι από τη φύση και την παιδεία μου ελεύθερος. Δεν θέλω να είμαι δούλος κανενός. Ούτε του Θεού. Δεν είναι Θεός όποιος με θέλει δούλο του.
Εγώ σαν Έλληνας μπορώ, εάν θέλω, να μην πιστεύω σε κανέναν Θεό. Τόσο η Φύση όσο και η Παιδεία μου το επιτρέπουν.
Μπορώ ακόμη, με τον καλλιεργημένο νου και το ευαίσθητο συναίσθημά μου να αποδεχθώ την ύπαρξη των θεών. Των Αθάνατων Ελλήνων Θεών.
Αλλά δεν είμαι δούλος τους. Ούτε αυτοί είναι αφέντες μου. Οι Έλληνες Θεοί είναι φίλοι και συμπαραστάτες μου.
Διότι η Αρχαία παράδοση μας διδάσκει ότι τούτη είναι η κολακευτικότερη προσφώνηση προς έναν Έλληνα Θεό: «Φίλε!»
«Φίλε Ζευ», «Φίλη Αθηνά», «Φίλε Απόλλων», «Φίλη Αφροδίτη!..»
Για μένα, λοιπόν, τον Έλληνα άνθρωπο, οι Θεοί και οι Θεές είναι οι φίλοι και οι φίλες μου.
Είναι Θεοί στην πλειοψηφία τους ορατοί και άμεσα αντιληπτοί.
Είναι οι φυσικές δυνάμεις του Σύμπαντος Κόσμου. Του Έξω κόσμου και του Έσω κόσμου. Του ορατού και του αόρατου.
Είναι ακόμη η τάξη του Σύμπαντος Κόσμου γεννημένη μέσα από τους ίδιους τους νόμους της Φύσης και του πρωταρχικού Χάους. Διότι εκεί κατατείνουν σήμερα όλες οι μαθηματικές θεωρίες περί Χάους. Από την ίδια του τη Φύση το Χάος, και ενώ τείνει διαρκώς προς την αταξία, παράγει τελικά την τάξη του Σύμπαντος Κόσμου.
Θεματοφύλακες της τάξης του Σύμπαντος Κόσμου είναι οι Θεοί των Ελλήνων. Τη δράση τους την ιστορεί η Ελληνική Μυθολογία. Η υπέρτατη συνάθροιση αιώνιων αληθειών.
Βρείτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς νόημα.
Δείξτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς αλήθεια.
Αναφέρτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς ουσία.
Ο Μύθος λέει την Αλήθεια.
Και μάλιστα την λέει τρυφερά, απαλά, χαριτωμένα, ηδονικά, διότι ο μυθοπλάστης αγαπάει τον συνάνθρωπό του και του μιλάει για τους φίλους του, τους Θεούς και τις Θεές και τις ιδιότητές τους.
Φυσικές δυνάμεις, λοιπόν, είναι οι Έλληνες Θεοί; Όχι μόνον. Είναι και επιστημονικές αλήθειες. Κι επάνω απ’ όλα είναι φυσικές συνθήκες, χάρη στις οποίες υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντοτε ο Κόσμος.
Ο Κόσμος τον οποίο κανένας δεν τον έφτιαξε ποτέ, αλλά πάντοτε υπήρχε, πάντοτε υπάρχει και πάντοτε θα υπάρχει, όπως μα δίδαξε ο σοφότατος πρόγονός μας, ο Ηράκλειτος:
ΚΟΣΜΟΝ ΤΟΝΔΕ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΑΠΑΝΤΩΝ
ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΘΕΩΝ ΟΥΤΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΠΟΙΗΣΕΝ
ΑΛΛ ΗΝ ΑΕΙ ΚΑΙ ΕΣΤΙΝ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ
ΑΠΤΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΒΕΝΝΥΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ
Τούτο τον κόσμο, τον ίδιο για όλους,
ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος έπλασε
αλλά ήταν, είναι και θα είναι πυρ ζωντανό αιώνιο
που με μέτρο ανάβει και με μέτρο σβήνει.
Ωραία όλα αυτά. Αλλά η ζωή; Η καθημερινή ζωή; Η κοινή μικρή και ασήμαντη – όπως νομίζουν αρκετοί – ζωούλα μας; Τι γίνεται μ’ αυτήν; Ποιος τελικά είναι ο ρόλος των Ελλήνων Θεών στην καθημερινή μας ζωή;
Αρκεί λιγάκι να ξεπλύνουμε τη θολούρα από το βλέμμα και…
Ιδού η Θεά Εστία που φροντίζει το σπιτικό μας.
Ιδού η Θεά Ήρα που φροντίζει την οικογένειά μας.
Ιδού η Θεά Αφροδίτη που ομορφαίνει και αναπαράγει τη ζωή μας.
Ιδού ο Θεός Ερμής, που αποκαλύπτει τις αλήθειες, που συμβάλλει ως Κερδώος στην επιβίωση, που διδάσκει ως Μέγιστος Αγγελιαφόρος ότι μια είναι η ουσία του πλούτου: η πληροφορία.
Και ιδού ο ικανός τεχνίτης, ο Θεός Ήφαιστος, που κάνει πιο άνετη τη ζωή μας.
Και ιδού ο μεγάλος πολεμιστής, ο Θεός Άρης, που υπερασπίζεται τα κεκτημένα μας.
Και ιδού ο Θεός Ζευς που γονιμοποιεί ως Όμβριος τους κόλπους της Μητέρας Γης.
Και ιδού η Θεά Δήμητρα, που τίκτει άφθονους τους βρώσιμους καρπούς, συνθήκη αναγκαία και καθημερινή για την δική μας επιβίωση.
Και ιδού η πάνσοφη νικηφόρα στρατηγός, η Θεά Αθηνά, που καλύπτει υπό την αιγίδα Της, την καλλιέργεια της γνώσης.
Και ιδού οι Μούσες που αναπτύσσουν τις τέχνες και τις επιστήμες.
Και ιδού ο Διόνυσος, ο Διγενής, που μας διδάσκει την ευφορία του οίνου, την μέθεξη του θεάτρου και το μυστικό της μακροβιότητας με την διπλή του γέννηση.
Και ιδού ο Μέγας Παν…
Και ιδού και ιδού και ιδού…
Αρκεί και μόνον να στοχαστούμε του Αθάνατους φίλους μας κι αμέσως ομορφαίνει η ζωή μας. Αποκτά και πάλι ό,τι της ανήκει. Νόημα και ουσία. Αρκεί και μόνο να αφηγηθούμε ένα μύθο Ελληνικό και ιδού αναπαύεται η ψυχή μας.
Και τι είναι η ψυχή μας;
Αναμφίβολα η απόγονος της Θεάς Ψυχής η οποία πέρασε τα μύρια βάσανα για χάρη της λατρείας του Έρωτα, ώσπου τον ξαναβρήκε, σμίξανε και ως αθάνατο ζευγάρι πλέον επάνω στον Όλυμπο γέννησαν μια θυγατέρα: την Ηδονή.
Η ψυχή λοιπόν είναι η μητέρα της Ηδονής.
Της ηδονής της συνεύρεσης, της ηδονής της βρώσης και της πόσης, της ηδονής της γνώσης, της ηδονής της παιδείας και της παιδειάς, της ηδονής της καλής παρέας, της ηδονής της ύπαρξης, της ηδονής του ανοιξιάτικου πρωινού, του παιδικού χαμόγελου, του γλυκού ψωμιού, του οίνου του ευωδιαστού, του ανθισμένου δέντρου...
Κατάπληκτος το παρατηρώ το μέγα θαύμα του σπόρου. Χώνεται στα σπλάχνα της Μάνας Γης, υγραίνεται, θερμαίνεται στην αγκαλιά της, κι έπειτα ιδού βλασταίνει!..
Μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα, υψώνεται προς τον Ήλιο. Απλώνει φύλλα και κλαδιά, δένει καρπούς, γιγαντώνεται, όμοιο με τα άλλα, διαφορετικό από κάθε άλλο.
Διότι ο σπόρος ο μικρούλης «ξέρει» κάθε φορά τι δέντρο να βλαστήσει και τι καρπούς να αποδώσει. Για χάρη του Έρωτα και της Ψυχής βγάζει άνθη και καρπούς. Και η Θεά Ηδονή τρυφερά τον οδηγεί να γίνει δέντρο, να θρέψει ζουμερούς καρπούς, να καλέσει ηδονικά το ζώο, το έντομο, το πτηνό, να τρυγήσουν τους καρπούς, να μεταφέρουν τη γύρη, να γίνει η συνεύρεση με το άλλο δέντρο, να γεννηθούν κι άλλα φυτά, κι άλλα δέντρα, δάση ολόκληρα...
Αυτό είναι θαύμα και αυτό είναι ο Θεός. Το δέντρο είναι ο φίλος μας ο Θεός. Και κάθε δέντρο το φρουρεί μια πεντάμορφη Θεά Δρυάδα!..
Αυτό είναι με λίγα λόγια το απόσταγμα της Ελληνικής Σοφίας. Κι από δω εκπορεύεται ο απροσμέτρητος πλούτος της Αρχαίας Ελληνικής Κληρονομιάς.
Απέναντί του στέκομαι εγώ ο ταλαίπωρος άνθρωπος του τέλους της εποχής του Σκότους.
Τι να κάνω;
Να σβήσω ένα ακόμη λυχνάρι εξανθρωπισμού και να συμβάλλω στη διαιώνιση του σκοτεινού θριάμβου;
Ή σαν το δέντρο να στραφώ προς τον Ζωοδότη Ήλιο, να βγάλω ρίζες, να απλώσω φύλλα, να δέσω κλαριά, να αποδώσω καρπούς και ηδονικά να σμίξω με τα άλλα δέντρα για να υφάνουμε όλα μαζί το νέο καταπράσινο ευωδιαστό μανδύα της Μάνας Γης:
Γεννήθηκα Έλληνας.
Η κληρονομιά των προγόνων μου δεν χάθηκε.
Υπάρχει.
Η επιλογή είναι δική μου.
Ή αποκηρύσσω την κληρονομιά μου και παραμένω τουρκοραγιάς/φραγγοραγιάς Ρωμιός ή την αποδέχομαι και ξαναγίνομαι Έλληνας με όλη τη σημασία της λέξης.
Η πράξη αποδοχής της Αρχαίας Ελληνικής Κληρονομιάς με περιμένει!..

Του Μάριου Βερέττα (Απόσπασμα) http://www.hellenicpantheon.gr/Verettas.htm

ΣΠΑΡΤΗ

Δημήτρης Λιαντίνης

ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Όλος ο χρυσός που βρίσκεται κάτω ή πάνω από τη γη δεν είναι αρκετός για να δοθεί σε αντάλλαγμα για την αρετή.
Το να υπερνικήσει ένας άνθρωπος τον (κατώτερο) εαυτό του είναι η πρώτη και η πιο ευγενής απ’ όλες τις νίκες· το να ηττηθεί από τον (κατώτερο) εαυτό του είναι το πιο αποτροπιαστικό και επονείδιστο πράγμα.
Οι καλές πράξεις παρέχουν δύναμη στον εαυτό μας και εμπνέουν καλές πράξεις και στους άλλους.
Οι καλοί άνθρωποι δεν χρειάζονται νόμους για να ενεργούν υπεύθυνα, ενώ οι κακοί άνθρωποι θα βρουν τρόπους να τους παρακάμψουν.
Η δικαιοσύνη στη ζωή και στη συμπεριφορά της Πολιτείας είναι δυνατή μόνο εάν πρώτα κατοικεί στις καρδιές και στις ψυχές των πολιτών.
Εκείνος που κάνει την αδικία γίνεται πάντα πιο ελεεινός από εκείνον που την υφίσταται.
Ο κάθε άνθρωπος μπορεί εύκολα να βλάψει, αλλά το καλό σ’ έναν άλλο δε μπορεί να το κάνει ο κάθε άνθρωπος.
Η ανθρώπινη συμπεριφορά πηγάζει από τρεις κύριες πηγές: Επιθυμία, συναίσθημα, και γνώση.
Εάν ένας άνθρωπος παραμελεί τη μόρφωση, περπατάει κουτσός μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η άγνοια είναι η ρίζα και ο βλαστός όλων των κακών.
Με το άγγιγμα της αγάπης, ο καθένας γίνεται ένας ποιητής.
Να είσαι καλοσυνάτος, διότι ο κάθε άνθρωπος που συναντάς αγωνίζεται μια σκληρή μάχη.
Καλύτερο είναι το λίγο που έχει γίνει σωστά, παρά το πολύ που έγινε χωρίς τελειότητα.
Κανείς δεν γνωρίζει εάν ο θάνατος, τον οποίο οι άνθρωποι φοβούνται ως το μεγαλύτερο κακό, ίσως είναι το ύψιστο καλό.
Η παντελής άγνοια δεν είναι τόσο τρομερό ή ακραίο κακό, και πολύ απέχει από του να είναι το χειρότερο κακό απ’ όλα· όμως η μεγάλη ευφυΐα και η πολλή γνώση, όταν συνοδεύονται από κακή ανατροφή, είναι πολύ πιο καταστροφικές.
Ανάμεσα σε εκατό γεννιέται ένας ήρωας, ανάμεσα σε χίλιους βρίσκεται ένας σοφός άνδρας, αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα μπορεί να μη βρεθεί ούτε ανάμεσα σε εκατό χιλιάδες άνδρες.
Μια από τις τιμωρίες που υφίστανται οι σοφοί που αρνούνται να λάβουν μέρος στην κυβέρνηση είναι να ζουν κάτω από την κυβέρνηση χειρότερων ανθρώπων.
Η γνώμη είναι το ενδιάμεσο μεταξύ γνώσης και άγνοιας.
Η φιλοσοφία είναι η ύψιστη μουσική.
Τα μάτια της ψυχής του πλήθους είναι ανίκανα ν’ αντέξουν τη θεία οπτασία.
Ο μέγιστος πλούτος είναι να ζεις ικανοποιημένος με λίγα.
Οι πιο ενάρετοι άνθρωποι είναι εκείνοι που είναι ευχαριστημένοι με το να είναι ενάρετοι χωρίς να επιζητούν να φαίνονται ως τέτοιοι.
Η Πολιτεία είναι αυτή που είναι επειδή οι πολίτες είναι αυτοί που είναι.
Εύκολα συγχωρούμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι· η αληθινή τραγωδία στη ζωή είναι όταν ενήλικες φοβούνται το φως.
Πρέπει να θεωρούμε μέγιστης σπουδαιότητας το να φροντίζουμε ώστε τα πρώτα παραμύθια που τα παιδιά ακούν να έχουν προσαρμοστεί με τον πιο τέλειο τρόπο στο να προάγουν την αρετή.
Η σοφία είναι η επιστήμη των επιστημών.
Δεν θα υπάρξει τέλος στα προβλήματα των κρατών, ή της ίδιας της ανθρωπότητας, μέχρι τότε που οι φιλόσοφοι θα γίνουν βασιλείς του κόσμου, και έως ότου εκείνοι που τώρα αποκαλούμε βασιλείς και άρχοντες γίνουν πραγματικοί και αληθινοί φιλόσοφοι, οπότε η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία θα έλθουν στα ίδια χέρια.

http://www.ellinikoarxeio.com/

ΟΜΗΡΟΣ

Πηγή.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ…

Ένας στενόμυαλος άνθρωπος δεν έχει άλλο τρόπο να δείξει ότι είναι άξιος, από το να προσπαθεί να περνάει πάντα το δικό του.
Στα δέκα άτομα που μιλούν για σένα, τα εννιά θα πουν κάτι κακό και το ένα θα πει κάτι καλό, με κακό τρόπο.
Η σκληρότητα είναι ο τρόπος που ο αδύναμος άνθρωπος μιμείται τη δύναμη.
Ο ανώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τον εαυτό του. Ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους. Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΜΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΨΥΧΩΝ. 
Η ηθική ενός ανθρώπου πρέπει να βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις. Καμιά θρησκευτική βάση δεν χρειάζεται. Είναι πολύ μικροπρεπές να πρέπει να παρακινείται ο άνθρωπος από το φόβο της τιμωρίας του ή από την ελπίδα για ανταμοιβή μετά θάνατον.
Οι πονηριές και οι προδοσίες οφείλονται αποκλειστικά σε έλλειψη ικανότητας.
Απόφευγε ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν τις φιλοδοξίες σου. Οι μικροπρεπείς άνθρωποι πάντα το κάνουν αυτό. Αλλά οι πραγματικά μεγάλοι, σε κάνουν να αισθανθείς ότι κι εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλος.
Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα παπούτσια: όσο πιο φτηνοί είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν.
Ο ΕΥΦΥΗΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ, Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΒΛΑΞ ΕΠΙΜΕΝΕΙ.  Πηγή.

Ὁ ἀντιλογεόμενος καὶ πολλὰ λεσχηνευόμενος ἀφυὴς ἐς μάθησιν ὧν χρή.
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΕΓΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΦΛΥΑΡΕΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΕΦΟΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ. (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ) .

ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ

Στη φωτογραφία εικονίζεται η σελίδα 7
του συμβολαίου 2816 (9 Μαΐου 2007,
 τόμος 205/6), σύμφωνα με το οποίο
αναγνωρίζονται δικαιώματα κυριότητας
 εκτάσεως χιλιάδων στρεμμάτων
σε μοναστήρι,
βάσει φιρμανίων των Σουλτάνων
Μεχμέτ Α΄ (1413-1421),
Μπαγιαζίτ Α΄ (1389-1402), Μουράτ Β΄
 (με φιρμάνι της 9ης Απριλίου 1430,
το οποίο σώζεται πρωτότυπο,
επικυρώνει προνόμια
και ιδιοκτησίες μοναστηριών
στο Άγιο Όρος)
 και του Αχτιναμέ του Μωάμεθ του Πορθητή
(1453). 

[ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΒΙΒΛΙΟ ]

«Όταν ήταν Σουλτάνος των Τούρκων ο Ορχάν (1326-1362) οι καλόγεροι της Κωνσταντινουπόλεως και του Αγίου Όρους βλέποντας να γίνεται κύριος της κατάστασης έστειλαν σε αυτόν το αστρονομικό ποσό των 14.000 τσετινίων στην πρωτεύουσα του τουρκικού κράτους την Προύσα για την εξαγορά των θρησκευτικών ελευθεριών σε περίπτωση άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Και ο Σουλτάνος αποδέχθηκε την προσφορά». (Ρ. Βάπουλτ: «Ταξίδια σε διάφορες χώρες», Γ. Σμυρνάκης: «Άγιον Όρος»)

Το 1423 οι καλόγεροι του Αγίου Όρους παραδόθηκαν στον Μουράτ Β’ Της Θεσσαλονίκης και τους έδωσε τα προνόμια που τους είχαν δώσει και οι αυτοκράτορες. Και όχι μόνο δεν τους πείραξαν αλλά με τον καιρό έγιναν ασύδοτοι και καταπίεζαν τους κατοίκους της περιοχής.

Το 1453 οι καλόγεροι των μονών έστειλαν πλούσια δώρα στο Σουλτάνο για την εξαγορά προνομίων όπως και τους δόθηκαν. Επί τουρκοκρατίας χτίστηκαν και καινούργια μοναστήρια γιατί πήγαιναν καλά οι δουλειές τους, αφού οι καλόγεροι σε συνεργασία με τους Τούρκους κατέκλεψαν τον κοσμάκη.

Στις αρχές του 1821 οι καλόγεροι του Αγίου Όρους εγκατέλειψαν τις μονές και από 6000 που ήταν έμειναν μόνο 1000, οι οποίοι και αποδέχθηκαν τους Τούρκους με δεήσεις. Τους παρέδωσαν τα μοναστήρια και τους τάιζαν. Δεν αντιστάθηκε κανένας.
Οι καλόγεροι του Αγίου Όρους ΟΥΔΕΜΙΑ συμμετοχή είχαν στον ξεσηκωμό του 1821, παρά μόνο κατάρες και προδοσία.

Ο οπλαρχηγός Ρήγας Μάνθος σε επιστολή του προς τον Σερραίο Ήρωα του 1821 Εμμανουήλ Παπά γράφει για τους καλόγερους: «Τί να πει κανένας για τη μικρολογία των αγίων πατέρων. Την στυγερή ανελευθεριότητα και μικροπρέπεια αυτών… Δεν βρήκα κανένα γενναίο από αυτούς εκτός από μια επίπλαστη πολιτική».

Όταν ο Σερραίος Εμμανουήλ Παπάς, ζάμπλουτος τραπεζίτης, μέλος της φιλικής εταιρείας, διέθεσε την τεράστια περιουσία του στον Αγώνα, είχε ορμητήριο το Άγιο Όρος. Όσο οι επιχειρήσεις των Ελλήνων είχαν σημαντικά αποτελέσματα κατά των Τούρκων οι καλόγεροι τον ανακήρυξαν αρχηγό τους.
Όταν οι επαναστατικές δυνάμεις συνετρίβησαν στην Κασσάνδρα από τον Τούρκο Αβδούλ Αμπούδ πασά και ο Σερραίος ήρωας είχε δαπανήσει όλη του την περιουσία στον αγώνα, ζήτησε από τους καλόγερους δάνειο 2.200 γρόσια για να πληρωθούν τα πληρώματα των πλοίων που έφεραν πολεμοφόδια. Όχι μόνο δεν έδωσαν το ευτελές αυτό ποσό, αλλά, ΟΛΑ τα μοναστήρια σε ολονύκτιες λειτουργίες καταριόταν τον Εμ. Παπά και ομόφωνα όλοι οι καλόγεροι των μονών αποφάσισαν όχι μόνο να τον παραδώσουν, αλλά αξίωναν τη μονή Εσφιγμένου, στην οποία είχε καταφύγει, να τον παραδώσει αμέσως. Για να εξευμενίσουν τον Τούρκο πασά του έδωσαν το αμύθητο ποσό των 2.500.000 γροσίων  όπως φαίνεται από τις επιστολές του Τούρκου διοικητή του Αγίου Όρους (την  9 Νοεμβρίου 1821). (Κ. Βακαλόπουλος: «Νεότερη Ιστορία της Μακεδονίας»- Γ. Λαυριώτης: «Μεγ. Ελληνική επανάσταση»).
Οι άνανδροι και απόλεμοι αυτοί κηφήνες, οι αιώνιοι προδότες δεν έριξαν ούτε ένα βόλι κατά των Τούρκων. Με επιστολή τους την 14^η Μαϊου 1854 οι ίδιοι αυτοί αρνησιπάτριδες, έστειλαν επιστολή στον Τούρκο σερασκέρη Ταϊπ Μπέη, με την οποία αποκήρυξαν την επανάσταση και τους επαναστάτες και ζητούσαν να τους στείλει στρατό για την προστασία τους από τους «καταραμένους Έλληνες». (Δρανδάκης). Αυτοί ουδέποτε αισθάνθηκαν Έλληνες.

Επί τουρκοκρατίας οι καλόγεροι των μονών θέσπισαν τη μόδα των ιερών λειψάνων και των θαυματουργών εικόνων και θησαύρισαν από την αγωνία του κοσμάκη, ακριβώς το ίδιο και χειρότερα γίνεται σήμερα. Τη δεκαετία του 1980 έφεραν στη Θεσσαλονίκη την εικόνα «Άξιον Εστί» του Αγίου Όρους. Της έγινε επίσημη υποδοχή, αρχηγού κράτους και μέσα σε μία εβδομάδα είχε εισπράξει 53.000.000 δρχ. και όταν έκανε το Υπουργείο Οικονομικών λόγο για φορολόγηση του ποσού δέχθηκε σφοδρότατη επίθεση.
Όλοι οι κατακτητές του Αγίου Όρους σεβάστηκαν την ιερότητά του, εκτός από τους ίδιους τους ίδιους τους καλόγερους, οι οποίοι είχαν κατοχυρώσει νομικά και το δικαίωμα της ζητιανιάς για να φυλάει ο Θεός τους ελεήμονες.
«Με το πρόσχημα ότι βοηθούνε τους φτωχούς  οι καλόγεροι έκαναν όλους τους Έλληνες φτωχότερους» παρατηρεί ο ιστορικός Ζώσιμος. «Όποιος μάζευε πιο πολλά χρήματα από ζητιανιές γινόταν ηγούμενος της μονής». (Πόποκε 1739-1740).

Το 1749 ιδρύθηκε από τη μονή Βατοπεδίου, η «Αθωνιάς Ακαδημία» ή «Αθωνιάς Σχολή» που ήταν αντίθετη σε κάθε σκέψη εξέγερσης και επανάστασης, γιατί είχαν τα προνόμια και ήταν ευτυχισμένοι. Όμως η σχολή αυτή έκλεισε μετά από μηχανορραφίες των καλόγερων.
Η ζωή των μεμονωμένων μοναχών στο Άγιο Όρος αρχίζει κανονικά τον 7^ο αιώνα που παρουσιάστηκαν οι πρώτοι ασκητές στο Όρος μέσα σε ξύλινες καλύβες (λάβρες), σκυλεύοντας τα ερείπια των Ελληνικών Ιερών βρίζοντας και αναθεματίζοντας την Ελλάδα, για να ανοίξουν τις πύλες του εβραϊκού παραδείσου.

Το 1393 ο Εμμανουήλ Β’ Παλαιολόγος υπέγραψε το καταστατικό του Αγίου Όρους που ισχύει και σήμερα.
Τον 14^ο αιώνα υπήρχαν 300 μοναστήρια που αφάνισαν οι Ισπανοί με τον Ρογήρο.
Τα μοναστήρια που υπάρχουν σήμερα στο Άγιο Όρος είναι τα εξής: Μεγίστης Λαύρας (963), Βατοπεδίου (972), Ιβήρων (980), Ξηροποτάμου (10^ος αι.), Δοχειαρίου (10^ος αι.) Φιλοθέου (10^ος αι.), Ξενοφώντος (10^ος αι), Εσφιγμένου (10^ος αι.), Καρακάλου (11^ος αι.), Κουτλουμουσίου (13^οςαι.), Διονυσίου (14^ος αι.), Παντοκράτορος (14^ος αι.), Σίμωνος Πέτρας (14^ος αι), Κασταμονίτου (14^ος αι.), Γρηγορίου (14^ος αι.), Σταυρονικήτα (1533), και Αγίου Παύλου (18^ος αι.) (Συν. 17).
Σερβική Μονή Χιλανδαρίου, Βουλγαρική Μονή Ζωγράφου και Ρώσικη Μονή Παντελεήμονα. Δηλαδή είκοσι κοινοβιακά μοναστήρια στα οποία μονάζουν περίπου 2.500 καλόγεροι εκτός των τριών ξένων μονών.
Εκτός των κοινοβίων υπάρχουν και σκήτες προς το άκρον του Ιερού Όρους, όπου ασκητεύουν πραγματικά άνθρωποι που νίκησαν τις απαιτήσεις της ύλης και τις αδυναμίες της σάρκας και με την ευσέβειά τους έχουν αγγίξει το θείο. Ξέρουν τί ζητούν και γιατί μονάζουν, ξέρουν γιατί ήρθαν και τί ψάχνουν να βρουν. Μπορεί να μη συμφωνώ μαζί τους αλλά ειλικρινά τους θαυμάζω.

Βέβαια κάνω και στην περίπτωση αυτή τον διαχωρισμό μεταξύ του κατώτερου κλήρου από τη μία και του ανώτερου με τους μοναχούς από την άλλη. Πολλοί κατώτεροι ιερωμένοι, ένας μικρός αριθμός μοναχών και ελάχιστοι ανώτεροι κληρικοί, αγωνίστηκαν για τη σωτηρία της Ελλάδας, σφαγιάστηκαν, παλουκώθηκαν, κρεμάστηκαν και γδάρθηκαν ζωντανοί. Η Ελλάδα γη που αγκάλιασε τα βασανισμένα παιδιά της, τους τιμά, τους θυμάται και τους προσφέρει τον αμάραντο στέφανο της δόξας.

ΠΗΓΗ: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ» Του Στρατηγού και συγγραφέως κ. Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον. Πηγή εικόνας: http://www.freeinquiry.gr

Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

...ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΙΕΡΑ

Σε τόπους χριστιανικής λατρείας μετατράπηκαν και τα σπήλαια της Ακρόπολης, το σπήλαιο του Πάνος (Άγιος Αθανάσιος), η Κλεψύδρα (Άγιοι Απόστολοι στα Μάρμαρα) και το σπήλαιο στο χορηγικό μνημείο του Θρασύλλου (Παναγιά η Σπηλιώτισσα).
Ιδρύθηκε η βασιλική του Διονυσιακού θεάτρου και η βασιλική στη θέση του Ασκληπιείου προς τιμή των Αγίων Αναργύρων, ενώ η Αρχαία ιερή κρήνη μετατράπηκε σε άγιασμα.
Επάνω από το Ωδείο του Ηρώδη του Αττικού ανεγέρθηκε η βασιλική του Αγίου Ανδρέα.
Μέσα στην κεντρική περιοχή της Αθήνας, που περιέκλειε το υστερορρωμαϊκό τείχος, μετατράπηκε σε βασιλική το λεγόμενο Αγορανομείο και σε Βαπτιστήριο το Ωρολόγιο του Κυρρήστου.
Μέσα στο χώρο της Βιβλιοθήκης του Αδριανού κτίστηκε ό ναός της Μεγάλης Παναγιάς, που υπήρξε ό καθεδρικός ναός της Αθήνας, ο οποίος μετατράπηκε σε μικρότερη τρίκλιτη βασιλική στις αρχές του στ΄ αιώνα.
Στο λόφο του Αγοραίου Κολωνού ο ναός του Ηφαίστου μετατράπηκε σε Άγιο Γεώργιο Ακαμάτη (!) κι έμεινε μάλιστα ως τέτοιος μέχρι τα μέσα του ιθ΄ αιώνα.
Κάτω από τον Άρειο Πάγο ιδρύθηκε ό ναός του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, ενώ στο λόφο των Νυμφών κατεδαφίστηκε το αρχαιότερο Ιερό του Διός στην Αττική και κτίστηκε ό ναός της Αγίας Μαρίνας.
Ανατολικά της Ακρόπολης κτίστηκαν πέντε ναοί: στη θέση του μεταγενέστερου ναού της Αγίας Αικατερίνης, στη θέση του ναού της Σωτείρας του Λυκοδήμου, η βασιλική του Εθνικου Κήπου, η τρίκλιτη βασιλική στην βόρεια πλευρά του Ολυμπιείου (αφιερωμένη στον άγιο Νικόλαο) και ο ναός που υπήρχε νότια του Όλυμπιείου.
Στον Ιλισσό, ο ιωνικού ρυθμού ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος μετατράπηκε σε τρίκλιτη βασιλική κι ο ναός της Δήμητρας και της Κόρης κοντά στη νότια όχθη του σε ναό της Παναγίας με την επωνυμία Παναγιά στην Πέτρα, όπου έγινε και νεκροταφείο. Νεκροταφεία δημιουργήθηκαν και γύρω από την Ακρόπολη στο χώρο του ναού του Αγίου Ανδρέα και στη βασιλική του θεάτρου του Διονύσου.
Λίγο πρίν, από το μέσα του η΄ αι, η Αθήνα προήχθη εκκλησιαστικά από επισκοπή σε μητρόπολη, οπότε από τότε μέχρι τον ιβ΄αι. παρατηρήθηκε νέα δραστηριότητα στον τομέα της ναοδομίας. Νέοι ναοί κτίστηκαν με την ίδια νοοτροπία και τεχνική, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος του Μαγκούτη στις βόρειες υπώρειες της Ακρόπολης, οι Άγιοι Απόστολοι του Σολάκη στην Αρχαία Αγορά, οι Άγιοι Ασώματοι του Κεραμεικού, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Καπνικαρέα, η Αγία Αικατερίνη στην Πλάκα και άλλοι, όπως η Παναγία η Γοργοεπήκοος (γνωστή ως «Μικρή Μητρόπολη» ή Άγιος Ελευθέριος).
Πολλές μονές κτίσθηκαν επίσης στο περίχωρα της πόλης σε θέσεις κατεδαφισθέντων Ελληνικών ιερών, όπως της Καισαριανής (στη θέση ιερών της Δήμητρας και της Ειλειθυίας), του Δαφνίου (στη θέση ιερού του Δαφναίου Απόλλωνα) κ.ά.
Στην κορυφή του Λυκαβηττού κατεδαφίστηκε ο ναός του Αγχεσμίου Διός και στη θέση του κτίστηκε ό Προφήτης Ηλίας, που αργότερα μετατράπηκε σε Άγιο Γεώργιο.
Παρά την εφαρμογή του νέου πολεοδομικού σχεδίου της πόλης τον ιθ΄ αι. οι Βαυαροί με τους Ρωμιούς σεβάστηκαν το αλλότρια βυζαντινά κτίσματα, κι αντί να τα απομακρύνουν προτίμησαν να τα σώσουν προβαίνοντας σε αλλαγές και παρεμβάσεις του σχεδίου. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Εισοδίων της Θεοτόκου (Καπνικαρέας), η οποία παρέμεινε στη μέση και χώρισε τον δρόμο στα δύο, τη σημερινή οδό Ερμού. (Στη σύγχρονη Ελλάδα ξεναγός εξηγούσε σε ξένους, ότι ο ναός της Καπνικαρέας είναι πολύ καλά κτισμένος με χρήση άριστου υλικού, μεταφερμένου ειδικά, ακόμα κι από την Ακρόπολη!)
Σε ελάχιστες μόνον πολύ προκλητικές περιπτώσεις κι υστέρα από τις έντονες πιέσεις των ξένων αρχαιολογικών σχολών απομακρύνθηκαν ορισμένοι μόνο χριστιανικοί ναοί, για τη διενέργεια αρχαιολογικών ανασκαφών και την ανάδειξη των προγενέστερων αρχαίων κτισμάτων.
Στα «κατηγορώ» των Νεοελλήνων, ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα αφαιρέθηκαν παράνομα από το μνημείο, οι Βρεταννοί αντιτάσσουν το επιχείρημα, ότι για όλες τις ενέργειες του Έλγιν ήταν ενήμεροι οι τοπικοί (Οθωμανοί) ηγεμόνες της περιοχής και μάλιστα είχαν εγκρίνει την αφαίρεση και την μεταφορά των τμημάτων της ζωοφόρου με έκδοση σχετικών διαταγμάτων – φιρμανιών.
Οι Έλληνες, την ίδια στιγμή, που αντιλέγουν, πως «τα φιρμάνια είναι παράνομα, διότι δεν μπορεί να έχουν καμμία νομική ισχύ οι πράξεις των κατακτητών σήμερα», όχι μόνον ανέχονται την Ορθόδοξη Εκκλησία να κατέχει την τεράστια περιουσία της βάσει φιρμανιών των τότε Οθωμανών ηγεμόνων, αλλά δέχονται φιρμάνια και αχτιναμέδες σουλτάνων σε συμβολαιογραφικές πράξεις της σύγχρονης Ελλάδας.
Οι επιχειρήσεις αρπαγής του Ελληνικού πολιτισμικού πλούτου (όχι μόνο των γλυπτών του Παρθενώνα) διεξάγονταν με την ανοχή / αδιαφορία των Τούρκων και την σιωπηρή συγκατάθεση / συνενοχή της Χριστιανορθόδοξης Εκκλησίας. Μάλιστα πολλές φορές η Εκκλησία είχε σημαντικό ρόλο στο κύκλωμα της αρπαγής: π.χ. ανάμεσα στους πληροφοριοδότες και προμηθευτές του Άγγλου πρέσβυ στην Κων/πολη, Thomas Roe(1621-1628), βρίσκουμε τον ίδιο τον πατριάρχη και τον επίσκοπο Άνδρου.
Στο αρχαιοεμπόριο διέπρεψαν και οι μονές του Άθωνα: με έγγραφό τους του 1694 ομολογούν, ότι πούλησαν στον βασιλιά της Ρωσίας «παλαιά βιβλία» γιατί, όπως ισχυρίζονταν, λιμοκτονούσαν (αυτό δηλαδή, που ισχυρίζονταν ανέκαθεν….).
Επίσης το 1801 ο ηγούμενος της μονής Πάτμου, αφού δωροδοκήθηκε από τους Άγγλους, τους παρέδωσε πανάρχαια χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων και έναν πλατωνικό διάλογο. Τις μονές Πάτμου και Άθωνα στιγματίζει και ο Αδαμάντιος Κοραής ότι «εγύμνωσαν όλην την Ελλάδα από τα πολύτιμά της αντίγραφα» (Προλεγόμενα στην έκδοση του Ισοκράτη, 1807).
Επίσης στη δεκαετία του 1720, ο Γάλλος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, Εσπαρνέ, οργάνωσε δίκτυο πρακτόρων σε όλη την Ελλάδα από φίλους του μοναχούς, με σκοπό την κλοπή πολυτίμων χειρογράφων.

Πηγή: http://www.freeinquiry.gr/

ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑ

mgialen

ΕΓΡΗΓΟΡΟΤΑ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ

Στο πεδίο του εσωτερισμού, υπάρχει μία πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία «οντοτήτων» που ενώ η υπόστασή τους συνήθως θεωρείται ανύπαρκτη, κατά περιπτώσεις, αυτές μπορούν να αλληλεπιδράσουν με ένα σύνολο ανθρώπων. Οι ιδιαίτερες αυτές «οντότητες» ονομάζονται εγρηγορότα και ομαδικές ψυχές.
Η έννοια της «ομαδικής ψυχής» αφορά σε νοητικές κατασκευές που προκύπτουν όταν ένα σύνολο ανθρώπων σχηματοποιεί στο μυαλό του μία ιδέα, σκέψη, μορφή, ή ένα ιδεώδες και βασική κινητήριος δύναμη για τη δημιουργία μίας ομαδικής ψυχής είναι το συναίσθημα.
Ο συναισθηματικός δεσμός είναι αυτός που δημιουργεί και συντηρεί την ομαδική ψυχή ως νοητικό παράγωγο μεταξύ κάποιων ανθρώπων, ένας εκ των οποίων αποτελεί και τον «γονέα» της.
Ομαδική ψυχή δύναται να έχουν τα πολιτικά κόμματα, οι αθλητικές ομάδες, ένα στρατιωτικό σύνολο που μάχεται, ένα σύμβολο ή σχήμα, μία θρησκεία, το προϊόν μίας εταιρείας, ένα φανταστικό ον μίας κινηματογραφικής ταινίας, μία σχολική τάξη και γενικά οτιδήποτε δύναται να προκύψει ως κοινό νοητικό παράγωγο μέσω ανθρώπων με όμοια νοητική ενασχόληση.
Η ομαδική ψυχή δημιουργείται κατόπιν συστηματικής προβολής ενός κοινού νοητικού παραγώγου στο αστρικό πεδίο, το οποίο τροφοδοτούμενο με συναισθηματική ενέργεια, σταδιακά αποκτά υπόσταση και αλληλεπιδρά με τα άτομα που το δημιούργησαν κι εν συνεχεία το συντηρούν. Επίσης, η ομαδική ψυχή σαφώς επιδρά σε νέα άτομα τα οποία με τη σειρά τους θα τροφοδοτήσουν τη βιωσιμότητα αυτής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η γνωστή «ψυχή» μίας αθλητικής ομάδας, η οποία ενεργοποιείται από το συναίσθημα των παρόντων οπαδών της και δρα θετικά στη νίκη της ομάδας. Επίσης παρόμοιες ομαδικές ψυχές συναντάμε σε διαποτισμένα με πάθος ιμπεριαλιστικά καθεστώτα ή σε μικρά στρατιωτικά σύνολα που είναι τόσο αφιερωμένα στην επιθυμία τους να επικρατήσουν ώστε τελικά νικούν σαφώς μεγαλύτερα στρατεύματα (μερικές φορές, η νίκη δεν έχει σχέση με το μέγεθος του στρατιώτη στη μάχη αλλά με το μέγεθος της «μάχης» μέσα στο στρατιώτη…).
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν τα εγρηγορότα, τα οποία αν και συνήθως θεωρούνται όμοια με τις ομαδικές ψυχές, εντούτοις παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές. Ένα εγρηγορός (αυτό που δρα και βρίσκεται σε εγρήγορση), σε αντίθεση με την ομαδική ψυχή, εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη κι όταν τα άτομα που το δημιούργησαν πάψουν να το τροφοδοτούν συναισθηματικά ή με τη σκέψη τους. Αποτελεί δε οντότητα που αν και άϋλη/ασώματη ούσα, διατηρεί πλήρη στοιχεία αυτονομίας. Αυτό σημαίνει πως δύναται να δράσει ακόμη και εξουσιαστικά επί της ομάδας, να αποκτήσει ορατή μορφή, βούληση κλπ.
Επίσης, τα εγρηγορότα αποκτούν πολλαπλά «σώματα» (αστρικό, αιθερικό κλπ), ενώ η ομαδική ψυχή διαθέτει μόνον αστρικό σώμα. Παράλληλα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ένα εγρηγορός φτάνει να αποκτά ανεξάρτητη και διαφορετική υπόσταση από την αρχική, κάτι που δε συμβαίνει στις ομαδικές ψυχές. Τέτοια παραδείγματα απαντώνται στις απαρχές κάποιων θρησκειών, ενώ σε μερικούς εσωτερικούς κύκλους, συγκεκριμένα εγρηγορότα αποτελούν τα «δομικά υλικά» κατασκευής οντοτήτων που συμμετέχουν σε τελετουργικά επικλήσεων και υφίστανται εδώ και χιλιάδες χρόνια.

http://strangehellas.blogspot.com/

ΟΥΔΕΙΣ ΔΙΑΝΟΗΘΗΚΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ…

H αρχαία πόλη της Αθήνας είχε άναπτυχθεί γύρω από την Ακρόπολη, κυρίως στην περιοχή, που εκτείνεται βόρεια του λόφου. Η αίγλη τής πόλης διατηρήθηκε μέχρι τους Ρωμαϊκούς αιώνες, οπότε γνώρισε την τελευταία περίοδο της ακμής της. Κατά τον +2^ο αί. η Αθήνα όχι μόνο είχε ανακτήσει την αρχαία της λαμπρότητα, αλλά οδηγήθηκε σε νέα άνθηση με τις παρεμβάσεις του Ηρώδη του Αττικού και του Αδριανού, ενώ τον +4^ο αι. είχε καταστεί πάλι σπουδαίο εκπαιδευτικό κέντρο και φιλομαθείς νέοι από όλη την αυτοκρατορία συνέρρεαν, για να ακούσουν τις διδασκαλίες φημισμένων φιλοσόφων.
Στο νότιο κεντρικό χώρο της Αρχαίας αγοράς, όπου υπήρχε το Ωδείο του Άγρίππα, οικοδομήθηκε το Γυμνάσιον, πανεπιστημιακό συγκρότημα, που περιλάμβανε αίθουσες διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, παλαίστρα και λουτρά. Πολλά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια οικοδομήθηκαν νοτιότερα, κάτω από τον Άρειο Πάγο, όπως κι ένα ακόμα Γυμνάσιο νότια του Ωδείου του Ηρώδη του Αττικού. Επίσης επισκευάστηκαν η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, η σκηνή του θεάτρου του Διονύσου, η Θόλος και το Μητρώο. Σε όλη αυτή την περίοδο κυριαρχούσε ο Ελληνικός χαρακτήρας κι επιβίωναν οι θεσμοί της Κλασικής Εποχής.

Ο Παρθενώνας - Παναγιά Αθηνιώτισσα κατά τον ιβ΄ αι.
Σχέδιο Μανόλη Κορρέ, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Μετά από διατάγματα του Θεοδοσίου άρχισαν οι καταστροφές κι οι κατεδαφίσεις των Ελληνικών αγαλμάτων, καλλιτεχνημάτων και ιερών, οι όποιες διήρκεσαν πολλούς αιώνες. Στη θέση των αρχαίων ναών ξεφύτρωσαν χριστιανικοί, ενώ παράλληλα ανεγέρθηκαν και νέοι χριστιανικοί ναοί σε άλλες θέσεις, αλλά με αρχαίο -κατά κανόνα- υλικό. Η Αθήνα από πόλη - σύμβολο της Κλασικής Αρχαιότητας μεταβλήθηκε σε περιφερειακή πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
 Στην Ακρόπολη -που μετονομάστηκε Κάστρο- μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς ο Παρθενώνας (ως ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας αρχικά και Παναγιάς της Αθηνιώτισσας αργότερα) και το Ερεχθείο (ως ναός του Σωτηρος Χριστού). Ανάμεσά τους κτίστηκε ναός της Αγίας Τριάδας, ενώ τα Προπύλαια διαμορφώθηκαν σε ναό των Αρχαγγέλων. Κατά τη μετατροπή του σε χριστιανικό ναό ο Παρθενώνας υπέστη τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του, πολύ μεγαλύτερες κι από του Μοροζίνι, που χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι από την ορθόδοξη προπαγάνδα στην επιχείρηση απόκρυψης των προγενέστερων εκτεταμένων χριστιανικών καταστροφών.
Ο αρχαίος κυρίως ναός αποτέλεσε το ναό της χριστιανικής βασιλικής, ενώ το δυτικό μέρος αποτέλεσε το νάρθηκα. Η ανατολική θύρα καταργήθηκε κι εκεί έγινε το ιερό. Προκειμένου να μετατραπεί σε χριστιανικό ναό ανοίχτηκαν πλευρικές είσοδοι, κατασκευάστηκε κλιμακοστάσιο στη ΝΔ γωνία του σηκού, αψίδα στην ανατολική πλευρά, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος των μετοπών των δύο προσόψεων και της βόρειας πλευράς υπέστη εκτεταμένη απολάξευση. Το ίδιο συνέβη και στα μεγαλύτερα αγάλματα του ανατολικού αετώματος, τα οποία καθαιρέθηκαν. Στη ζωοφόρο ανοίχτηκαν παράθυρα, που κατέστρεψαν αρκετά από τα γλυπτά της.
Τον +6^ο  αι. ο Ιουστινιανός διέταξε την αφαίρεση των καλυτέρων μαρμάρων του Παρθενώνα, αλλά και άλλων σπουδαίων Αρχαίων ναών, όπως των Δελφών, της Μιλήτου, της Εφέσου κ.α. και τη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση της Αγίας Σοφίας, των οποίων την επιστροφή ουδείς Ρωμηός μέχρι σήμερα διανοήθηκε να ζητήσει.  http://www.freeinquiry.gr/

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑΤΑ ΦΩΤΟΣ

ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Του Δημήτρη Λιαντίνη
Οι χριστιανοί στη ζωή και στα δώρα της αντίταξαν το θάνατο και τη θυσία. Στον κόσμο των αισθήσεων και των χειροπιαστών πραγμάτων αντιπρότειναν το χάος της φαντασίας και τους υποθετικούς λόγους.
Στην υγεία  επρόβαλλαν την αδυναμία και την αρρώστια.
Στα δρώμενα των Ευαγγελίων πρωταγωνιστές είναι οι χωλοί και οι τυφλοί, οι σεληνιακοί και οι παράλυτοι, οι μουγγοί οι λεπροί, οι δαιμονόβλαβοι και οι πεθαμένοι.
Τυφλοί αναβλέπουσι και χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται, κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται, πτωχοί ευαγγελίζονται, λέει ο Λουκάς.
Στον πλούτο αντίταξαν τη φτώχεια. Την αδερφή και τη νύμφη του άγιου Φραγκίσκου. Η καμήλα της ερήμου δεν περνάει την τρύπα της βελόνας, είπανε.
Στην τιμή και τη δόξα απάντησαν με την ασημότητα και την ταπεινοφροσύνη. Οι έσχατοι θα γίνουνε πρώτοι, είπανε. Και οι λιβρέες των υπηρετών πορφύρες και στέμματα. Χαίρε ο βασιλεύς των Ιουδαίων.
Στην περηφάνεια και στο φιλότιμο προβάλλανε τον εξευτελισμό και το ντρόπιασμα. Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς, είπανε.
Στη χάρη του στόματος και στη νοστιμιά της τροφής απάντησαν με τη νηστεία και τις σαρακοστές.
Στη μέριμνα και στην πρόνοια του φρόνιμου, στην ευθύνη της πολιτείας για το αύριο που απαιτεί, στη σοφή δηλαδή προμήθεια του Προμηθέα, αποκρίθηκαν με τις φωνές των πουλιών και τα σινιάλα των δέντρων. Για ιδέστε τα πετεινό του ουρανού, είπανε. Ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν. Και νύχτα μέρα κελαηδούν.
Στην εμορφιά των αισθημάτων και στην ηδονή της ζωής απάντησαν με την τύψη της σάρκας, και τη σπίλωση της σωματικής έκφρασης. Κατασυκοφάντησαν το άνθος της νεότητας. Εγέννησαν από την παρθενία και την αγνότητα τη νεύρωση. Και τα τρυφερά αισθήματα των σωμάτων τα πέταξαν βορά στα συμπόσια των διαβόλων και στον ανεμορούφουλα του δεύτερου κύκλου της Κόλασης.
Στη δύναμη αποκρίθηκαν με την παραίτηση. Το «ευχαριστώ» των αδύνατων το κάμανε θήκη στο σπαθί του ραπίσματος των δυνατών. Ωσάν σε κολαφίσουν στο μάγουλο, είπανε, να τους φιλήσεις το χέρι. Μακάριοι οι πραείς.
Στη χαρά και στη λάμψη του κόσμου, στο μεθύσι της άνοιξης και την ηρωική λευκότη του χιονιού απάντησαν με την κατήφεια και τα μαύρα της χηρείας. Μακάριοι οι πενθούντες, είπανε.
Στην αρετή και την καταλύτρα δύναμη της γνώσης απάντησαν με την αμάθεια και τα σκοτάδια. Εκήρυξαν γενική απεργία του νου δια παντός. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, είπανε. Και φέρανε το Μεσαίωνα που για πολλούς ξαναγύρισε τον κόσμο στο σπηλαιάνθρωπο της Τανζανίας και της Ιάβας. Και το χειρότερο ήρθε η Ιερή Εξέταση και στήθηκε φράγμα πύρας και ύψωμα σκότους απέναντι στην ανθρωπιά και το φως των Τζορντάνο Μπρούνο και των Γαλιλαίων.
Τέλος  την πείνα και τη δίψα τη βαφτίσανε λαχτάρα μιας δικαιοσύνης άφαντης, και χορτασμό των πεινασμένων με ομίχλη και όνειρο. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, είπανε.
Δακάνια δηλαδή και στρατηγήματα. Γιατί πείνα και δίψα πρώτα σημαίνει στομάχι και στόμα. Και ύστερα όλα τα άλλα. Κανείς δεν είδε να ρητορεύουν στην Αγορά και να δικάζουν στο Πραιτώριο άνθρωποι με κεφάλια κομμένα.

Μαρτυρία εποχής
Σύμφωνα με μια μαρτυρία της εποχής ο ανθύπατος της επαρχίας Ασίας Άριος Αντωνίνος έμεινε σύξυλος, σαν είδε με πόσο πείσμα οι διωκόμενοι χριστιανοί σπεύδανε εθελοντικά στο θάνατο για την ιδέα τους.
- Φύγετε από μπροστά μου, άθλια όντα, εκραύγαζε αφρίζοντας. Αν θέλετε σώνει και καλά να πεθάνετε, έχετε γκρεμούς, έχετε σκοινιά!
Βέβαια το θεμέλιο όλου ετούτου του λυσσόδηκτου ενθουσιασμού ήταν το άγριο μίσος των χριστιανών απέναντι στους ρωμαίους, και ο πόθος για εκδίκηση. Πάθη που η κόλαση δεν έφτανε να χωρέσει την ένταση τους.
- Κοιτάτε μας καλά όλους έναν έναν στο πρόσωπο, για να μας αναγνωρίσετε τη μέρα της έσχατης Κρίσης, έλεγε ένας μάρτυρας από την Καρθαγένη στους εθνικούς σε μια σκηνή σφαγής των χριστιανών.
Το επεισόδιο καταδηλώνει έκτυπα ότι κανένας απόστολος του μίσους μέσα στο ανθρώπινο γένος δεν θα μπορούσε να δείξει μεγαλύτερο μίσος για τον άνθρωπο. Οι μεταγενέστερες εποχές και μέχρι σήμερα μιλούν για ένα μίσος που το λένε μίσος θεολογικό. Odium theologicum
Άλλωστε δεν είναι να λησμονούμε ότι τη φριχτότερη κόλαση σε μαρτύρια και σε τιμωρίες του ανθρώπου την έπλασαν οι χριστιανοί. Οι διδάσκαλοι της αγάπης.
Απόσπασμα από το έργο του Δημήτρη Λιαντίνη: Πολυχρόνιο - Στοά και Ρώμη Β' ΜΕΡΟΣ. http://www.greatlie.com/