Τα «Φτερωτά Άρματα» στον Πλάτωνα, Αλληγορία ή Ανάμνηση Προηγμένης Τεχνολογίας;

Εικόνα: Πλάτωνος Φαίδρος - Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»

«Φαίδρος» του Πλάτωνος (246e - 247a). Απόδοση: Ο Δίας λοιπόν, ο μεγάλος ηγεμόνας του ουρανού, οδηγώντας ένα φτερωτό άρμα, προχωρεί πρώτος και βάζει σε τάξη και φροντίζει όλα τα πράγματα. Τον ακολουθεί μια στρατιά θεών και δαιμόνων, διαταγμένη σε έντεκα μέρη. Στον οίκο των θεών μένει μόνη η Εστία. Από τους άλλους θεούς, όσοι, μέσα στους δώδεκα, έχουν ταχθεί να διευθύνουν, προηγούνται, ορίζοντας ο καθένας τον τομέα που του τάχθηκε. Μέσα στον ουρανό υπάρχουν πολλά μακάρια θεάματα και περάσματα, όπου περιφέρεται το γένος των ευδαιμόνων θεών, ασκώντας ο καθένας τους το δικό του έργο και ακολουθεί όποιος πάντα θέλει και μπορεί, μια και ο φθόνος παραμένει έξω από τον θεϊκό χώρο.

Σύμφωνα με την ακαδημαϊκή ερμηνεία, το χωρίο αυτό αποτελεί μέρος του «μύθου της ψυχής» όπου η ψυχή παρομοιάζεται με φτερωτό άρμα. Περιγράφεται η φύση των φτερών της ψυχής και ξεκινά τη διάσημη αλληγορία της ουράνιας πομπής των θεών.

Το απόσπασμα αυτό από τον «Φαίδρο» του Πλάτωνος (246e - 247a) είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και αποκαλυπτικά κείμενα της Αρχαιότητας, το οποίο δένει απόλυτα με τη συλλογιστική που αναπτύξαμε στη ανάρτηση “Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ”. Εδώ ο Πλάτων, δια στόματος Σωκράτη, περιγράφει τη συμπαντική κίνηση του Δία και των άλλων Ολυμπίων Θεών. 

Αν το δούμε όχι αλληγορικά αλλά κυριολεκτικά, όπως ακριβώς το περιγράφει μέσα από το πρίσμα μιας τεχνολογικής παρουσίας, οι εικόνες που μεταφέρει είναι σχεδόν αποκαλυπτικές. 

Ο ηγεμόνας δεν κινείται αφηρημένα ως πνεύμα, αλλά ως επικεφαλής «φτερωτού άρματος». Οδηγεί ένα μέσο μεταφοράς («πτηνόν άρμα»). Πρόκειται για την περιγραφή ενός ηγετικού σκάφους, οχήματος, που ηγείται των υπολοίπων. Ο Δίας μετακινείται και συντονίζει.

Δεν βλέπουμε μια χαοτική θεϊκή παρουσία, αλλά μια στρατιωτική και διοικητική οργάνωση. Υπάρχει επιχειρησιακή διάταξη και τομείς ευθύνης διαταγμένη σε έντεκα μέρη ορίζοντας ο καθένας τον τομέα που του τάχθηκε.

Ο στόλος ή η ομάδα είναι χωρισμένη σε 11 τομείς, με συγκεκριμένους διοικητές, πρωτόκολλα και αρμοδιότητες ενώ η Εστία παραμένει στον «οίκο των θεών» (στη βάση), λειτουργώντας ίσως ως ο κεντρικός πυρήνας ή ο σταθμός ελέγχου.

«Μέσα στον ουρανό υπάρχουν πολλά μακάρια θεάματα και περάσματα» (“διέξοδοι εντός ουρανού” λέει το πρωτότυπο κείμενο). Η λέξη διέξοδοι ή περάσματα στον ουρανό παραπέμπει σε διαδρομές πτήσης, τροχιές ή πύλες, διαύλους μετακίνησης μέσα στο διάστημα ή την ατμόσφαιρα, τις οποίες ακολουθούν τα σκάφη για να εκτελέσουν τις αποστολές τους «ασκώντας ο καθένας τους το δικό του έργο».

Ο Πλάτων σημειώνει ότι όποιος θέλει και μπορεί, ακολουθεί τη ροή («έπεται γάρ ο βουλόμενός τε καί δυνάμενος»), δείχνοντας ότι ο σχηματισμός επιτρέπει τη συμμετοχή και άλλων μονάδων (ψυχών), εφόσον έχουν την επιχειρησιακή ικανότητα.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το πώς τα δύο κείμενα, αυτό και “Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ” συμπληρώνουν το ένα το άλλο.

Στον Όμηρο στο ζ' της Οδύσσειας είδαμε την περιγραφή της Βάσης, του Ολύμπου. Ένα στεγανό, προστατευμένο περιβάλλον με αυτόνομο φωτισμό, χωρίς καιρικά φαινόμενα.

Στον Φαίδρο του Πλάτωνος βλέπουμε την επιχειρησιακή δράση. Τη μετακίνηση των θεών από τη βάση προς τον ουρανό με σκάφη, «άρματα», σε σχηματισμούς, με προκαθορισμένες τροχιές και «περάσματα» και συγκεκριμένους τομείς ευθύνης.

Αυτό το απόσπασμα του Πλάτωνος ενισχύει ακόμα περισσότερο την υπόθεση ότι η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία δεν κατέγραψε απλώς φανταστικούς μύθους, αλλά ίσως και την ανάμνηση μιας ιεραρχημένης, οργανωμένης και τεχνολογικά ανώτερης ομάδας οντοτήτων που κινούνταν στον ουρανό.

Η εντυπωσιακή αυτή εικόνα μιας προηγμένης τεχνολογικά θεϊκής παρουσίας δεν αποτελεί Ελληνικό προνόμιο. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το ιερό βιβλίο των Μάγια της Γουατεμάλας, το Πόπολ Βουχ, περιγράφει τους θεούς με σχεδόν ταυτόσημο τρόπο.

«Οι θεοί ήταν ευφυέστατοι. Μπορούσαν αμέσως να ιδούν πολύ μακρυά και ήξεραν τι γινόταν στον κόσμο. Όταν κοίταζαν, έβλεπαν ακαριαία τα πάντα γύρω τους, τόσο στον ουράνιο θόλο όσο και στην επιφάνεια της γήινης σφαίρας. Έβλεπαν σε πολύ μεγάλες αποστάσεις χωρίς να χρειάζεται να κινηθούν. Έβλεπαν όλον τον κόσμο αμέσως από τη θέση που βρισκόταν. Είχαν πολύ μεγάλη σοφία».

ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΠΟΛ ΒΟΥΧ - Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ ΤΗΣ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑΣ

Το παρόν άρθρο αποτελεί μια ελεύθερη φιλοσοφική και ερμηνευτική προσέγγιση από μια άλλη οπτική. Δεν διεκδικεί δογματικές αυθεντίες, αλλά προτείνει μια εναλλακτική ανάγνωση ως τροφή για σκέψη. Μια διαφορετική προσέγγιση πάνω στα Αρχαία κείμενα, γραμμένη με σεβασμό στην αρχική πηγή αλλά και με ανοιχτό πνεύμα απέναντι στο άγνωστο. Κάθε καλόπιστος προβληματισμός και γόνιμος διάλογος στα σχόλια είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτος. 

Σείριος (Χ.Γ.)