ΔΕΝ ΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ - Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ανθίζουν και ζούνε στο σπίτι του καθενός, ο ποιητής τούς χτίζει παλάτια. Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ξεπέφτουν, και ο καθένας τα διώχνει από το σπίτι του, ο ποιητής τα παίρνει στο καλύβι του και άσυλο τους δίνει.
«Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου» (Πρόλογος, 1907)

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ακούστε με κι εμένα:

Μας ήβραν χρόνια δίσεχτα,

στενά, καταραμένα.

Έργα δεν έχω, τίποτε

που αξίζει να σας φέρω·

κρύος, άπραγος δεν ξέρω

παρά να τραγουδώ.

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

κι εσείς, οι φυτρωμένοι

στη γη που αρήμαχτη έμεινε,

κι εσείς, ξεριζωμένοι,

χώματα, οϊμέ! αιματόπνιχτα

της Θράκης, της Ιωνίας!

ρημάδια της μανίας

και της καταστροφής.

Άντρες κι εσείς της Ρούμελης

και του Μοριά βλαστάρια,

χοροί του Αιγαίου, της Ήπειρος

βουνά και παλικάρια,

κι εσείς, παρθένες Ιόνιες,

πάντα και ηρώισσα Κρήτη,

και ω Ρήγισσα Αφροδίτη,

που είσαι της Κύπρος πνοή.

Κι εσύ, Μακεδονίτισσα,

θεία ματιασμένη χώρα,

και η Ρόδος, Δωδεκάνησα

χρυσά και μες στη μπόρα,

και όπου ναοί, κάμποι, μάρμαρα,

δάφνες ξερές, νέα κρίνα,

το Μισολόγγι! Αθήνα,

που πάντα ζουν οι θεοί!

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

και μέσα την κοιλάδα

του δάκρυου εδώ, κι αντρειεύοντας

από μια πίστη, Ελλάδα!

κράχτε, στο νου ριζώστε τη

με το Σταυρό, με δόρυ,

Σοφία, Μητέρα, Κόρη,

Παντάνασσα, Αθηνά.

Πως είναι μια η πατρίδα μας

κι είναι παντού όπου πάμε,

και όπου σταθούμε, μέσα μας

πατρίδα μία γρικάμε,

μία με λογής ονόματα,

πρόσωπα, προσωπίδες.

Δε ζει χωρίς πατρίδες

η ανθρώπινη ψυχή.

Απόσπασμα. Ολόκληρο το ποίημα: https://www.greek-language.gr/