ΣΟΛΩΝ (640-559 - )

Ένας από τους επτά σοφούς. Το -594 τον κάλεσαν ως νομοθέτη και άρχοντα της Αθήνας, να εκσυγχρονίσει την πολιτική ζωή της. Τόλμησε και επέβαλε την εισαγωγή ριζοσπαστικών νόμων που στήριξαν τα δίκαια του λάου, την εδραίωση της δημοκρατίας και έδωσε ίσες ευκαιρίες σε κάθε Αθηναίο, καταργώντας την δουλοποίηση, ελαχιστοποιώντας τα χρέη και τους φόρους.

Έφτασε στην Αθήνα η είδηση, πως Αιγύπτιοι σοφοί, έφταναν για να αντιπαρατεθούν με τους Αθηναίους σοφούς και με τον πολιτισμό τους. Ο Σόλων καθησύχασε τους πολίτες και κατέβηκε στο Φάληρο, ντυμένος βοσκός. Όταν αποβιβάστηκαν οι σοφοί, τους πλησίασε. Αυτοί για επίδειξη «πνεύματος» ρώτησαν τον βοσκό: -Από πού, έως που, πως και πόσα; Εννοώντας, από πού είσαι, που πας, πως σε λένε και πόσα πρόβατα έχεις; Ο Σόλων «ατάκα» τους απάντησε στο ίδιο ύφος: -Από Αθήνα, στο λιβάδι, Θεόδωρος και τετρακόσια. Βλέποντας οι σοφοί Αιγύπτιοι το υψηλό πνεύμα ενός «απλού βοσκού» έκαναν μεταβολή και επέστρεψαν στην πατρίδα τους, χωρίς να τολμήσουν να πλησιάσουν την Αθήνα.

Έλεγε: «Πολλάκις δ΄ εξ ολίγης, μέγα γίνεται άλγος» δηλ. πολλές φορές από μικρή αίτια, ξεκινά μεγάλος πόνος ή βάσανα.

Πηγή: Περιοδικό Ελλάνιον Ήμαρ, τεύχος 9^ον σελ. 20 του Άγγελου Τσαγκαρόπουλου

ΤΕΛΙΚΑ ΓΝΩΡΙΖΑΝ Η ΟΧΙ, ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ, ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ…

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι, οι αιγύπτιοι είχαν ως μυστική γνώση το ύψος της πυραμίδος και δεν το απεκάλυπταν, αλλά για κακή τους τύχη, το αποκάλυψε ο Θαλής. Αυτό ακούστηκε πρόσφατα από κάποιον «ειδικό» μέσω της τηλεόρασης. Άλλοι πάλι είπαν ότι, οι αιγύπτιοι ρώτησαν τον Θαλή, για το ύψος της πυραμίδος, για να δοκιμάσουν τις γνώσεις και τις ικανότητες του. Κι εδώ αφήνεται να εννοηθεί ότι οι αιγύπτιοι ήδη γνώριζαν. Αυτό το βρήκα σε σύγχρονο βιβλίο του κατεστημένου. Η άλλη εκδοχή είναι ότι ο ίδιος ο Θαλής, ρώτησε τους αιγυπτίους ποιό είναι το ύψος των πυραμίδων, αλλά δυστυχώς οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι δεν γνώριζαν. Έτσι του απάντησαν ότι θα ζητήσουν χρησμό από τους θεούς για να μάθουν. Βεβαίως δε χρειάστηκε, κανένας χρησμός αφού ο Θαλής μέτρησε το ύψος της κάθε πυραμίδας και απέσπασε το θαυμασμό του βασιλιά της Αιγύπτου Άμασι, χρησιμοποιώντας τον γνωστό πλέων χιλιογραμμένο και χιλιοειπωμένο τρόπο. Σύμφωνα με τον Ιερώνυμο (Μαθητής του Αριστοτέλους) όπως μας λέει ο Διογένης Λαέρτιος:«Κατόρθωσε να μετρήσει τις πυραμίδες παρατηρώντας το μήκος της σκιάς τους, κατά τη στιγμή που οι σκιές μας έχουν μήκος ίσο με το ύψος μας». Οι σύγχρονη συμβατική επιστήμη τοποθετεί την κατασκευή των μεγάλων πυραμίδων γύρω στο 2600 π.Χ. και οι διάφοροι τρόποι κτισίματος που έχουν αναφερθεί, δεν τεκμηριώνονται. Οι αδέσμευτοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι τρείς μεγάλες πυραμίδες τις Αιγύπτου είναι προκατακλυσμιαία δημιουργήματα, άρα όλοι οι άνθρωποι που έζησαν εκεί μετά τον τελευταίο κατακλυσμό, του Δευκαλίωνος, (9650 π.Χ) και οι αιγύπτιοι, τις βρήκαν εκεί. Άλλωστε ο πρώτος και ο μόνος που γνωρίζει τις διαστάσεις ενός κτηρίου, είναι ο αρχιτέκτων και δημιουργός του. Κάτι που δεν γνώριζαν οι αιγύπτιοι, αφού δεν ήταν. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός, ότι κρατούσαν παμπάλαια αρχεία, ακόμη και για τα πιο ασήμαντα πράγματα, όπως ασήμαντες μικροκλοπές, ακόμη και πότε πέρασαν αποδημητικά πουλιά, όπως αφηγήθηκε ο αρχιερέας τους στον Σόλωνα. Η μη απώλεια των συνόρων των αγρών μετά τις πλημμύρες του Νείλου, έγινε εφικτή με την χρήση σχοινιών τα οποία στα κατάλληλα σημεία είχαν κόμπους. Ιδέα που αποδίδεται στον Θαλή. Μετά από αυτό γεννήθηκε η λέξη κομβάω – κομβώ που σημαίνει υπολογίζω με ακρίβεια με κόμπους. Μέσω λατινικών έγινε Computare για τους ιταλούς και computing για τους αγγλόφωνους. Και έτσι, λέμε σήμερα τον υπολογιστή και computer από το κομβάω, λέξη που γεννήθηκε χάρις τον Θαλή. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι λέξεις όπως δίσκος (disc), οθόνη (monitor), προβολέας (projector), συμπαγής (compact), είναι όλες παράγωγες των Ελληνικών. Όσο για το αν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες (οι άλλες είναι πολύ νεώτερες) κτιστήκαν για να γίνουν τάφοι, ακλουθούμε τον γνώμονα «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Πυραμίς = πυρ + αμίς. Πυρ=ενέργεια και αμίς=δοχείο. Επομένως, πυραμίς = δοχείο ενέργειας. Η ελληνίδα γλώσσα, δεν εννοεί άλλα από αυτά που λέει και υπάρχει πλήρης ταύτιση σημαίνοντος και σημαινομένου, ως γνωστόν.

ΕΥΔΟΞΟΣ Ο ΚΥΖΙΚΗΝΟΣ

Ο Εύδοξος ήταν από την πόλη Κύζικο της Προποντίδας και ήταν γόνος επιφανούς οικογενείας της πόλεως αυτής. Γεννήθηκε το 160 π.Χ. αλλά είναι άγνωστο ποτέ και που πέθανε. 

Εθεωρείτο μετά τον Πυθέα, ο μεγαλύτερος θαλασσοπόρος της αρχαιότητος. 

Την εποχή που ο Εύδοξος βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, το πιο πολυσυζητημένο θέμα ήταν η θέση των πηγών του Νείλου. 

Ο Εύδοξος έκανε μερικά ταξίδια στον ποταμό καταγράφοντας διάφορα στοιχεία και πληροφορίες. 

Την εποχή εκείνη συνέβη ένα περίεργο γεγονός. Αυτό ήταν, η ανακάλυψη στις ακτές της Ερυθράς θαλάσσης, ενός μισοπεθαμένου Ινδού ναυαγού. Ο οποίος, όταν του έμαθαν τα ελληνικά, τους αφηγήθηκε την περιπέτεια του, ότι καταγόταν από την Ινδία, και ότι μπορούσε να τους οδηγήσει εκεί. Το περιστατικό αυτό έγινε αφορμή να ανατεθεί στον Εύδοξο το ταξίδι στις Ινδίες. Πράγματι πήγε και ήρθε δυο φορές, επιστρέφοντας με πολύτιμα εμπορεύματα. 

Την δεύτερη φορά που επέστρεψε, του κατασχέθηκε το φορτίο, όπως και την πρώτη και μάλιστα κατηγορήθηκε ότι καταχράστηκε μέρος αυτού. Τότε μάλλον θα πρέπει να αποφάσισε να κάνει το ίδιο ταξίδι από άλλον δρόμο και συγκεκριμένα περιπλέοντας την Αφρική από τα Δυτικά. 

Ένας λόγος ήταν για να αποφύγει την ληστρική συμπεριφορά, και ο άλλος ήταν διότι ήταν επιστήμονας και όχι τυχοδιώκτης. Έτσι αποφάσισε να κάνει των γύρω της Αφρικής. 

Αν γνώριζε η όχι το μέγεθος της Αφρικανικής Ηπείρου, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Πλέοντας στην δυτική πλευρά της Αφρικής αποτύπωσε την θέση ενός κατάφυτου νησιού με άφθονα νερά. Το νησί αυτό που ασφαλώς θα το προόριζε για ορμητήριο του στην επόμενη προσπάθεια του, πιστεύεται ότι είναι το σημερινό νησί Μπιόκο πρώην Φερνάντο Πο. Το μόνο με αυτά τα χαρακτηριστικά σε αυτά τα μέρη, και βρίσκεται απέναντι του δέλτα του Νίγηρα ποταμού, στο βαθύτερο σημείο του κόλπου της Γουινέας.

Πηγή: περιοδικό Ελλάνιον Ήμαρ, τεύχος 20, σελ.51 του Κίμωνος Αθηναίου

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος πρώτον)

Απόλλων < απόλλυμι = απολλύω, καταστρέφω, φονεύω Ο θεός της ουρανίας μουσικής και της νεότητος ο απολλύων τις μορφές Υιός του Διός και της Λητούς, η οποία είναι κόρη των τιτάνων Κοίου και Φοίβης (εξ ου και Φοίβος, ως έκγονος αυτής).
Η αδελφή της Λητούς, Αστερία (υπαινιγμός και περί των αστρολογικών επιδράσεων, οι οποίες κατά την πρωτογενή κατάσταση παραμένουν ενδόμυχες και εκδηλώνονται ενστικτωδώς, αργότερα δε ο Ποσειδώνας, δια της τριαίνης, αναφαίνει αυτές στην συνείδηση), αποφεύγουσα τον ερωτικό Δία κατέπεσε στην θάλασσα και παρέμεινε ως βράχος, λίγο κάτω από την επιφάνεια. Αργότερα, ο Ποσειδών με την τρίαινά του, την ανέβασε και την εξεδήλωσε – φανέρωσε, γι’ αυτό και της εδόθη το όνομα Δήλος. Την νησίδα αυτή, ο Ζεύς την εστερέωσε με αδαμαντίνους αλύσους. Εκεί κατέφυγε η Λητώ, διωκομένη από τον Πύθωνα, και εγέννησε τα δίδυμα αδέλφια, Απόλλωνα κα Αρτεμι.
Κάποτε ρώτησαν τον Πυθαγόρα, τι είναι ο Απόλλων κι εκείνος, δίχως να μιλήσει, γύρισε κι εκοίταξε προς τον Ηλιο.
Ο,τι είναι ο ήλιος, λοιπόν, για την ζωή, είναι ο Απόλλων για τον πολιτισμό μας, ό,τι δύναται να συμβολίζει το φως (πνευματικότης, αίγλη, ακτινοβολία, τελειότης, αρμονία, δόξα κ.α.), έχει ως κυβερνήτη τον υπέρλαμπρο θεό.
Είναι ο κυρίαρχος θεός της εξελίξεως του εκδηλωμένου κόσμου της ζωής.
Το είδωλο του θεού συμβολίζει κάθε τι στην ωραιότερη εκδήλωσή του. Τις τέχνες στην ακμή τους, την ίδια την ζωή στο μεγαλείο της, (νεότης, ομορφιά, αρτιότης), καθ’ ότι έργο του είναι η ολοκλήρωσις των διαδικασιών. Είναι, επίσης, σύμβολο – αρχέτυπο του ιδανικού, είναι το όραμα εκείνο που κατευθύνει τις σκέψεις των ανθρώπων, ώστε να τελεσφορούν στα έργα τους. Ο,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει ο πολιτισμός μας, έχει δημιουργηθεί με πρότυπο αρμονίας τον θεό του φωτός.
Ως προς τις ανθρώπινες πνευματικές ιδιότητες, ο Απόλλων συνδέεται με την εξελικτική πορεία προς την σοφία, που αποκτούν οι άνθρωποι μέχρι το ηλιοβασίλεμα της ζωής τους, όταν η ώριμη σκέψις, πλήρης εμπειριών, έχει απαλλαγεί από τυχόν υβριστικές υπερβολές της νεότητας.

(Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)

Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας, των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας Ελληνίδος κόρης οποία φέρει επάξια το όνομα Ελληνις. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος δεύτερον)

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος δεύτερον)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ  Πρώτο Μέρος 

Ο Φοίβος είναι ο μοναδικός θεός ο οποίος έχει την ικανότητα της πραγματικής μαντικής τέχνης, ενώ μερικώς (κυρίως για προβλέψεις) την κατέχει και ο Ερμής. Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών διαφορετικών μεθόδων, είναι, ότι, ο Απόλλων διαχειρίζεται την ολοκλήρωση των μορφών, άρα δύναται εκ των προτέρων να γνωρίζει ποία θα είναι η κατάληξις ενός ήδη διανοιγέντος κύκλου. Ως θεός της ωριμάνσεως των καρπών ( δηλαδή της καταγραφής του γενετικού κώδικος), είναι ο μόνος που γνωρίζει τις προδιαγεγραμμένες ιδιότητες και ικανότητες των φυσικών υποστάσεων, τις οποίες άλλως τε εφορεύει, άρα και τις εξελίξεις αυτών. Ενώ ο Ερμής, ως θεός της επικοινωνίας και των λελογισμένων πράξεων, ερμηνεύει και προβλέπει μέσω υπολογισμών, εξάγει αληθή συμπεράσματα, αλλά τα προσδιορίζει με μαθηματική αναγωγή επί της εξελικτικής διαδικασίας, ως κοινωνός του κόσμου.

Η μυστηριακή όψη της μαντικής τέχνης αποτελεί αντικείμενο επικοινωνίας με άλλους κόσμους, μη προσιτούς σε αμυήτους. Σχετίζεται με την εντελέχεια των εμβίων/εμψύχων όντων, με το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα μιας καταστάσεως, η οποία θα προκύψει στο μέλλον, βάσει της ειμαρμένης των υποστάσεων που μετέχουν στις διαδικασίες. Δεν προσδιορίζονται εξωτερικά εκφραστικά γνωρίσματα, παρά μόνον οι βασικές αρχές του επερχομένου γεγονότος και για τον λόγον αυτόν, ο χρησμός εμφαίνεται πάντοτε αινιγματικός και όχι εκ προθέσεως πολιτικού ελιγμού ή υπεκφυγής.
Ένα σημαντικώτατο έργο του θεού Απόλλωνος είναι η απώλεια της μορφής, η οποία επέρχεται μετά την ωρίμανση, καθ’ ότι «κατακαίγεται» το υλικό σώμα από τις διάπυρες ακτίνες του Ηλίου και μετουσιώνεται. Κάθε έμβιο ον, όταν φθάσει στο ανώτατο εξελικτικό στάδιο «αυτοκαταστρέφεται», γιατί ενέχει την βακχική εντελεχή λειτουργία. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

(Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)

Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας, των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας ελληνιδας κορης, η οποία φέρει επάξια το όνομα Ελληνις. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος τρίτον)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ 
Η κατάπαυση του προμηθείου –τιτανίου πυρός είναι το μυστηριακό έργο εκ του οποίου έλαβε την προσωνυμία Πυθοκτόνος. Είναι δε ο μόνος κυρίαρχος την ηλιακών δυνάμεων, οι οποίες «πυρακτώνουν» τα σώματα και εκφύονται οι μορφές από το χάος.
Η μυστηριακή πτυχή της ωρίμανσης, σχετίζεται με την ολοκλήρωση της διαδικασίας καταγραφής της ταυτότητας των ειδών, σε έναν κώδικα άτρωτο στο πέρασμα του σχετικού χρόνου (συσπείρωσις της μορφής και προσωρινή έξοδος εκ της κινήσεως του τροχού της ζωής). Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την διαδικασία αυτή ως μια φυσική αυτόματη προστατευτική αντίδραση της ζωής, ενώπιον του επερχομένου χειμώνα (προκειμένου να διέλθει τις επόμενες μοίρες του κύκλου της ζωής), τελουμένη υπό την εποπτεία του Απόλλωνα. Κατά την διαδικασία του σχετικού χρονικού κύκλου της ωριμάνσεως καθορίζεται ο χαρακτήρας (βάσει του γεωφυσικού δυναμικού), όπως και τα φυλετικά χαρακτηριστικά (βάσει της διατάξεως των τιτάνων).
Η κατά είδος αποτύπωσις του γενετικού κώδικος επί του υλικού κόσμου, όλων των εμβίων όντων, είναι έργον μυστηρίου του Απόλλωνος. Επιτυγχάνεται δε με την σταδιακή ωρίμανση των σπόρων, λίγο πριν ο ήλιος της ζωής επιτρέψει στον κυρίαρχο του σκότους, να τελέσει το έργο του.
Ο Φοίβος αποτυπώνει αρμονικές συνθέσεις υπεροχών (συγχορδιών των κοσμικών δονήσεων), των διαφορετικών νόμων επί των υλικών φορέων-υποστάσεων. Η πολυσύνθετη αυτή αρμονία στην οποία συμμετέχει η Ηρα, δημιουργεί ένα είδος αγρηνού (μάλλινο δίκτυ του Βάκχου). Ο τελευταίος δε έχει καταγραφεί επί του Δελφικού Ομφαλού.
Αναλόγως του υλικού φορέα (π.χ. σπόρου), σχηματίζονται διαφορετικές κρυσταλλικές συνθέσεις και καταγράφεται ένας συγκεκριμένος γενετικός κώδικας για κάθε μορφή ζωής. Διαφορετικά, κατά την αναπαραγωγή, θα ήταν δυνατόν να συγχέεται ή να αλλοιώνεται η ταυτότητα των ειδών. Υπερισχύουν όμως διαφορετικοί συνδυασμοί των κοσμικών δονήσεων, οι οποίοι καταγράφουν ιδίους μεν κώδικες ανά είδος, διαφορετικές δε εκφραστικές συντεταγμένες (υπό των Μοιρών κ.α.).
Η αποτύπωση της ταυτότητας του είδους είναι μια επιτακτική (λόγω περιοδικότητας) καταγραφή, συσπείρωση επί κώδικος (συμβόλου), μνήμες απαραίτητες, παραμένουσες σε κατάσταση λήθης, από τις οποίες εκπτύσσεται αυθόρμητα και πάλι η μορφή. Μίμησις της ίδιας αυτής φυσικής λειτουργίας είναι και η χρήσις των ιερών συμβόλων της παραδόσεώς μας.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

(Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)

Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας ελληνιδος κορης, η οποία φέρει επάξια το όνομα Ελληνις. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος τέταρτον)

Η γέννησις του Απόλλωνος ετελέσθη στην Δήλο, η οποία τον εξεδήλωσε-εφανέρωσε, στο κέντρο μάλιστα του ελληνικού πολιτισμού, καταμεσίς στο ηλιόλουστο Αιγαίον Πέλαγος, ορίζουσα έτσι την Ελλάδα, ως τον χώρο ενάρξεως της ζωής και το αιώνιο επίκεντρο της φιλοσοφίας όλου του κόσμου.
Ο σημαντικότερος ναός του θεού Απόλλωνος, ταυτόσημος με το περίφημο πνευματικό κέντρο της Ελλάδος, ευρίσκεται εις την μεσημβρινώς εστραμμένη δίκορφη πλάκα, εις τους λοξούς βράχους των Δελφών.
Ο θεός αναπαριστάται με το χρώμα του χρυσού, επειδή συμβολίζει και τις χρυσές ακτίνες του ηλίου, προς τούτο δε κρατεί στα χέρια του τόξο, δηλώνων ούτως ότι βάλλει μακρόθεν. Επίσης, αναπαριστάται και με την επτάχορδη λύρα, η οποία συμβολίζει τους επτά κοντινούς πλανήτες (οι οποίοι φέρουν ονόματα θεών). Περιστρεφόμενοι γύρω από τον Ηλιο, διαγράφουν τα αιθέρια σώματα της Γης (τα οποία είναι αντίστοιχα με αυτά του σώματός μας) και δημιουργούν έτσι αρμονικές κοσμικές δονήσεις.
Παίζων την λύρα του, δημιουργεί – κατά τον Πυθαγόρα – την ουρανία μουσική, ρυθμίζων έτσι τις εποχές του έτους και τις ώρες. Επομένως, ο Απόλλων κατέχει τις συνθέσεις των ιερών ειδώλων και την σφραγίδα της γονιδιακής ταυτότητας. Η κωδική καταγραφή ιδεών και συμβόλων, μιμείται το έργο του, καθ’ ότι – χάρις στις Μούσες – αναβιώνουν στις ψυχές των επερχομένων γενεών. Εκ της ιδιότητας αυτής έλαβε την προσωνυμία Μουσαγέτης (ηγέτης των Μουσών). Οπότε, ο Χρυσολύρης θεωρείται προστάτης του πολιτισμού εν γένει, ιδιαιτέρως πρέπει να τιμάται και ως προστάτης του γραπτού λόγου, καθώς και του σχεδιασμού των συμβόλων.
Ο Φοίβος εποπτεύει τα μεγαλύτερα πεδία, αλλά και τους μικρούς κύκλους της ζωής, μέσα στο ηλιακό μας σύστημα, με χαρακτηριστικότερο κύκλο, αυτόν του έτους, όπου οι μορφές έρχονται κα παρέρχονται. Παρομοίως λειτουργεί ο ισόβιος κύκλος του ανθρώπου, επιφέρων το «λιπαρόν γήρας» κατά το τέλος του βίου. Ο Απόλλων, ως θεός της ωριμάνσεως, επιφέρει το τελικό πνευματικό έργο ως Πυθοκτόνος, δηλαδή απολλύει την οφιογενή δαιμονική μορφή του γηίνου γένους, η οποία ακολουθεί κάθε άτομο έως ότου μυηθεί

(Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)

Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας ελληνιδος κορης, η οποία φέρει επάξια το όνομα Ελληνις. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ Ο ΚΡΗΣ

Ο Διογένης ο Λαέρτιος στους βίους των φιλόσοφων, αναφέρει ότι σύμφωνα με όσα γράφει ο ιστορικός Θεόπομπος και άλλοι συγγραφείς, ο Επιμενίδης ήταν ονομαστός θεολόγος και μάντης. Γεννήθηκε στην πανάρχαια πόλη της Κνωσού της Κρήτης, μάλλον τον 6^ο π.Χ. αιώνα. Η ζωή και το έργο του δίνουν σε αυτόν μια απόκοσμη όψη και τον τοποθετούν στον χώρο του θρύλου. Πράγματι τα όσα διασώζονται γι αυτόν, μας δίνουν την εικόνα ενός ανθρώπου, ο οποίος άγγιζε τα όρια της θεότητας. Καίτοι Κρητικός, τα μακριά μαλλιά του, του έδιναν εντελώς άλλη εντύπωση. Από τα γεγονότα με τα οποία τον συνδέει η παράδοση, εμφανίζεται να έζησε από 150 – 300 έτη. Λέγουν επίσης, ότι όταν ήταν νέος, ο πατέρας του τον έστειλε να βρει κάποιο πρόβατο που είχε χαθεί. Αυτός περιπλανήθηκε και μπήκε σε μια σπηλιά όπου ξάπλωσε και κοιμήθηκε για 57 ολόκληρα χρόνια. Όταν ξύπνησε, άρχισε να ψάχνει πάλι για το πρόβατο, διότι νόμισε ότι κοιμήθηκε έναν ύπνο ελαφρύ. (Προφανώς δεν κοιμήθηκε όπως νόμιζε, αλλά μάλλον πέρασε σε άλλη διάσταση και επανήλθε. Εν τω μεταξύ για τα γήινα δεδομένα, πέρασαν 57 έτη. Είναι ένα άκρως ενδιαφέρων ζήτημα για το οποίο ίσως δώσει απάντηση η επιστήμη του μέλλοντος σε αυτό που σήμερα υποψιάζεται.) Καθώς δεν το έβρισκε και έβλεπε τα πάντα γύρω αλλαγμένα και το χωράφι που είχε πάει να βρει το πρόβατο, να το έχει άλλος, επέστρεψε στην πόλη απορημένος. Έφτασε και στην οικία του και ρωτούσε ποιος ήταν. Τέλος βρήκε τον μικρότερο αδελφό του γέροντα ήδη, από τον οποίο έμαθε όλη την αλήθεια. Το πράγμα μαθεύτηκε από όλους τους έλληνες, που τον θεώρησαν ως πολύ αγαπητό στους θεούς. Πέθανε στην πατρίδα του Κρήτη σε ηλικία εκατόν πενήντα επτά ετών, όπως λέγει ο Φλέγων, εις το «Περί μακροβίων» βιβλίο του. Κατά τους Κρήτες, έζησε 299 έτη, ο δε Ξενοφάνης ο Κολοφώνος λέγει ότι άκουσε πως πέθανε σε ηλικία 154 ετών. Στον Επιμενίδη αποδίδονταν υπερφυσικές ιδιότητες, όπως η παραπάνω που αναφέρθη κατα την εγκοίμηση του στο σπήλαιο και ακόμη η αποχή του από κάθε τροφή, η περιπλάνηση της ψυχής του έξω από το σώμα κ.λπ. (Αυτόν κάλεσαν οι Αθηναίοι να τους απαλλάξει από το Κυλώνειον άγος, κατόπιν εντολής του μαντείου των Δελφών http://enneaetifotos.blogspot.com/2010/05/blog-post_6368.html) Όλα τα παραπάνω αναφερόμενα για τον Επιμενίδη, τον κατατάσσουν στο θρησκευτικό πρακτικό πνευματικό ρεύμα που επικράτησε στις ελληνικές πόλεις μετά την ακμή του έπους, όπου η λαϊκή προγονική σοφία, συνδυάστηκε με μια ενθουσιαστική θρησκευτικότητα της οποίας εκπρόσωποι , όπως ο Αριστεύς*, ο Άβαρις*, ο Επιμενίδης και άλλοι με υπερφυσικές ικανότητες τέθηκαν κάτω από την προστασία του θεού Απόλλωνα Πυθίου και πατρώου, του θεού που ίδρυσε με καθοδήγηση του τις αποικίες, επόμενος τις πόλεις και τα γένη τους. (Αριστεύς: Γιος του Απόλλωνα με ανεξήγητες υπερφυσικές ιδιότητες. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, έζησε 240 χρόνια, εγκατέλειψε πολλές φορές το σώμα του και εμφανιζόταν σαν ενεργειακό ολόγραμμα. (Ηροδ.4,13,14,15) Άβαρις: Ιερέας του Απόλλωνα, με υπερφυσικές ικανότητες, ζούσε χωρίς τροφή δεν είχε βάρος (α-βαρις) και έκανε θαύματα. (Ηροδ. 36).)

Πηγή: Περιοδικό Ελλάνιον Ήμαρ, τεύχος 6^ον, σελ.48-49 του Κίμωνος Αθηναίου

ΑΥΤΑΝΟΙΚΤΕΣ ΒΡΟΝΤΟΥΝ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ...

Διογένης ο Λαέρτιος βιβλίο («Βίοι Φιλόσοφων» 8,67) …ΟΥΡΑΝΙΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΦΕΓΓΟΣ ΛΑΜΠΑΔΩΝ (μεγάλη λάμψη). «…των οικετών τις έφη μέσων νυκτών φωνής υπερμεγέθους ακούσαι προσκαλουμένης Εμπεδοκλέα, είτα εξαναστάς εωρακέναι ΦΩΣ ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΑΔΩΝ ΦΕΓΓΟΣ, άλλο δε μηδέν…» Για κάποιους πάλι… ένα πύρινο άρμα ήρθε από τον ουρανό και τον πήρε. Έτσι εξαφανίστηκε ο Εμπεδοκλής.
-------------------
Ιλιάδος ραψωδία Ε’στιχ. 750 Νεοελληνική απόδοση: ..Κι η Ήρα με την μάστιγα σφοδρά κινεί τους ίππους. ΒΡΟΝΤΟΥΝ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΥΤΑΝΟΙΚΤΕΣ μπροστά τους,οπού του απέραντ’ ουρανού φυλάκτρες και του Ολύμπου την φράζουν με το σύγνεφον ή τ’ αφαιρούν οι Ώρες. Και ως τα κεντούσαν, τ’ άλογα περάσαν απ’ την ΠΥΛΗΝ. Και τον Κρονίδην εύρηκαν ανάμερ’ απ’ τους άλλους θεούς στην άκρην κορυφήν του πολυλόφου Ολύμπου. Τους ίππους εκεί εκράτησεν η Ήρα η λευκοχέρα και ομίλησε κι εξέτασε τον ύψιστον Κρονίδην.
-------------------
Ιλιάδος ραψ.Δ΄ στιχ. 75 Νεοελληνική απόδοση: ….Και αυτοπροαίρετα η θεά στον λόγον του ετινάχθη από του Ολύμπου τες κορφές κι εχύθη ΩΣΑΝ Τ' ΑΣΤΕΡΙ, οπού ο Κρονίδης έριξε ΣΗΜΑΔΙ στους ανθρώπους,ή ναύτες ή στρατόπεδο λαών εκτεταμένο. ΛΑΜΠΡΟ ΑΣΤΕΡΙ ΚΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΟΙ ΣΠΙΘΕΣ ΤΟΥ ΠΕΤΙΟΥΝΤΑΙ. Ομοίως τοτ’ η Αθηνά στην γην εροβολούσε και μες στην μέσην πήδησε των ιπποδάμων Τρώων, των χαλκοφόρων Αχαιών και ΑΠΟΡΗΣΑΝ ΤΑ ΠΛΗΘΗ...

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Έργο του Λυσίππου με συμβολικό χαρακτήρα. Αποτελλεί έκφραση μιας άποψης του καλλιτέχνη για την παροδικότητα της στιγμής και το στιγμιαίο της δράσης. Ο καιρός ήταν χάλκινο άγαλμα νέου, που πατούσε στα ακροδάχτυλα των ποδιών του. Το γλυπτό παρίστανε τον νέο να τρέχει με λυγισμένα τα γόνατα, με φτερά στην πλάτη και τα σφυρά, κρατώντας στα χέρια του ζυγαριά στηριγμένη σε ακμή ξυραφιού, που υποδήλωνε πόσο εύκολο είναι να μεταβληθούν οι καταστάσεις και να διαταραχθεί η ισορροπία τους. Τα μακριά μαλλιά του Καιρού έπεφταν στα πλάγια και μπροστά, αφήνοντας γυμνή την πίσω πλευρά της κεφαλής. Η αλληγορική εικόνα ερμηνεύεται με την ακόλουθη φράση: «Αν δεν αδράξει κανείς την ευκαιρία από τα μαλλιά την στιγμή που αυτή περνά τρέχοντας δίπλα του, την χάνει οριστικά». Ο Καιρός δημιουργήθηκε πιθανότατα στην Πέλλα για τον βασιλιά Αλέξανδρο, μεταξύ 336 και 334 και ήταν τοποθετημένος μπροστά από κάποιο οικοδόμημα. Το έργο συνόδευε και ένα σχετικό επίγραμμα – διδαχή για τους περαστικούς διαβάτες και τόνιζε τα ακόλουθα: Aπό πού είναι ο γλύπτης; Από την Σικυώνα. Πως ονομάζετε; Λύσιππος. Και εσύ ποιός είσαι; Ο Καιρός που κυριαρχεί σε όλα. Και γιατί πηγαίνεις στην άκρη των ποδιών; Πάντα τρέχω. Και γιατί έχεις δύο ζεύγη φτερούγες στη άκρη των ποδιών; Πετάω όπως ο άνεμος. Και γιατί στο δεξί χέρι κουβαλάς ένα ξυράφι; Δηλώνω στους ανθρώπους ότι είμαι πιο κοφτερός από κάθε ελπίδα. Και γιατί έχεις τα μαλλιά μπροστά στο πρόσωπο; Για να μπορεί να με πιάσει όποιος έρχεται να με συναντήσει. Μα τον Δία, γιατί το πίσω μέρος της κεφαλης είναι γυμνό; Ώστε κανείς να μην μπορεί να με αρπάξει από τα μαλλιά από πίσω, αν θα το ήθελε, αφού θα τον έχω προσπεράσει τρέχοντας με τα φτερωτά μου πόδια. Για ποιο λόγο σε έφτιαξε ο καλλιτέχνης; Για σένα ξένε, και με τοποθέτησε στην είσοδο για να μαθαίνεις. (Πηγή: Περιοδικό Ελλάνιον Ήμαρ τεύχος #23 Σελίς 43-45 Συγγραφεύς Ιωάννα Μπάμπη)

ΛΥΣΙΠΠΟΣ ο ανδριαντοποιός του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ο Λύσιππος (390-310 π.Χ.) καταγόταν από την Σικυώνα της Κορινθίας. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες της αρχαιότητος και ο προσωπικός ανδριαντοποιός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έζησε σχεδόν όλον τον τέταρτο αιώνα π.Χ., σε μια περίοδο κατά την οποία σημειώθηκαν σημαντικές ιστορικές μεταβολές. Ο θεσμός της πόλης κράτος καταλύθηκε και επιβλήθηκε το βασίλειο της Μακεδονικής κυριαρχίας. Ο ίδιος δέχτηκε επιδράσεις από το «ιστορικό γίγνεσθαι» της εποχής του. Στο καλλιτεχνικό του έργο διακρίνονται στοιχειά από την διαχρονική κλασική τέχνη και την μεταγενέστερη ελληνική. Ο Λύσιππος επηρεάστηκε αρχικά από τον «Κανόνα», του Αργείου γλύπτη Πολυκλείτου. Ο συγκεκριμένος «κανόνας» πρέσβευε την τήρηση των αυστηρών αναλογιών στην απόδοση του ανθρωπίνου σώματος. Μια δεύτερη πηγή έμπνευσης του υπήρξε η ίδια η φύση, γεγονός που τον οδήγησε στην δημιουργία προσωπικής τεχνοτροπίας. Τα δημιουργήματα του, φιλοτεχνημένα από το υλικό του χαλκού, ήταν αγάλματα θεών, ηρώων και αθλητών. Επίσης φιλοτέχνησε και συντάγματα (ομάδες) αγαλμάτων, όπως το σύνταγμα εικοσιπέντε ανδριάντων, συναγωνιστών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που είχαν πέσει στην περίφημη μάχη του Γρανικού το 334. Ο ίδιος ο Μακεδόνας στρατηλάτης είχε παραγγείλει στον Λύσιππο να στηθούν ανδριάντες μαζί με τον δικό του στο Δίον, την ιερή πόλη της Μακεδονίας. Ο Σικυώνιος καλλιτέχνης ήταν ο δημιουργός του επίσημου αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο «κοσμοκατακτητής» τον είχε επιλέξει, γιατί του απέδιδε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την όψη του. Στον Λύσιππο αποδίδεται η πιστότερη απόδοση της τρυφερότητας του βλέμματος αλλά και του ψυχικού κόσμου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι γραπτές πηγές αναφέρουν, ότι ο πατέρας του Αλεξάνδρου, Φίλιππος, είχε καλέσει στην αυλή του, τον Λύσιππο, ο οποίος έφτιαξε πορτραίτο του γιου του, όταν εκείνος ήταν ακόμη παιδί. (Πηγή:Περιοδικό Ελλάνιον Ήμαρ τεύχος #23 Σελ. 43 Συγγραφεύς Ιωάννα Μπάμπη)

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ 500-428 π.Χ.

Στην παρούσα ανάρτηση δεν θα γίνει αναφορά στο επιστημονικό έργο και την προσφορά του Εμπεδοκλέους, (τα οποία επηρέασαν την νεώτερη σκέψη και επιστήμη) αλλά στις διάφορες εκδοχές για τον τρόπο που πέθανε. Υπάρχουν αντικρουόμενες εκδοχές αλλά και μυστηριώδεις. Ο Ιππόβοτος αναφέρει πως, προχώρησε προς την Αίτνα και μόλις έφτασε πλησίασε στους κρατήρες της φωτιάς και εξαφανίστηκε, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσει τη φήμη του ότι είχε γίνει θεός (κατ'άλλους για να συναντήσει την πραγματική φύση και να γίνει και ο ίδιος φωτιά). Άλλοι είπαν ότι, ναι μεν έπεσε στον κρατήρα του ηφαιστείου της Αίτνας, αλλά επειδή μελετώντας το ηφαίστειο, και πλησιάζοντας επικίνδυνα κοντά, έπεσε μέσα. Επομένως ατύχημα. Αυτή η εκδοχή του θανάτου του ασχέτως αν ήταν ατύχημα η εσκεμμένη ενέργεια, στηρίχτηκε σε αυτό που και σήμερα λένε οι ξεναγοί στους τουρίστες που επισκέπτονται την Αίτνα. Ότι δηλαδή αφού ο Εμπεδοκλής έπεσε στον κρατήρα του ηφαιστείου, αργότερα η λαβα πέταξε έξω τα χάλκινα σανδάλια του. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό να γίνει, αν υπολογίσει κανείς την θερμοκρασία της λάβας, είναι δύσκολο να ειπωθεί. (Μάλλον μοιάζει ανέφικτο να έμεινε κάτι από τα σανδάλια του έστω και χάλκινα και να πετάχτηκαν έξω.)

Η επόμενη εκδοχή του θανάτου του Εμπεδοκλέους είναι μυστηριώδης. Ο Διογένης ο Λαέρτιος στο βιβλίο του («Βίοι Φιλόσοφων» 8,67) μας διηγείται: Αφού ανέστησε την Πανθείαν, η οποία δεν ανέπνεε και ήταν νεκρή για 30 ημέρες, πρόσφερε θυσία στους θεούς μαζί με φίλους του και τον μαθητή του Παυσανία. Μετά την θυσία, οι υπόλοιποι αποτραβήχτηκαν να αναπαυτούν, ενώ ο Εμπεδοκλής παρέμεινε δίπλα στον βωμό για να διανυκτερεύσει. Όταν σηκώθηκαν το πρωί, ήταν ο μόνος που έλειπε. Άρχισαν να τον αναζητούν και οι δούλοι που ρωτήθηκαν έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτε. Ένας τότε είπε ότι τα μεσάνυχτα ακούστηκε βροντώδης φωνή που καλούσε τον Εμπεδοκλή. Τότε σηκώθηκε και είδε ουράνιο φως και φεγγος λαμπάδων (μεγάλη λάμψη). «…των οικετών τις έφη μέσων νυκτών φωνής υπερμεγέθους ακούσαι προσκαλουμένης Εμπεδοκλέα, είτα εξαναστάς εωρακέναι φως ουράνιον και λαμπάδων φέγγος, άλλο δε μηδέν…» Για κάποιους πάλι… ένα πύρινο άρμα ήρθε από τον ουρανό και τον πήρε. Έτσι εξαφανίστηκε ο Εμπεδοκλής. Η ανάληψη του Εμπεδοκλή στους ουρανούς πραγματοποιήθηκε κάπου στην Πελοπόννησο.

Δεν είμαστε σε θέση να πούμε με βεβαιότητα τι από τα δυο συνέβη. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι συμπολίτες του τον είχαν εξορίσει και αν και ζήτησε την άδεια να επανέλθει δεν του το επέτρεψαν. Γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση την εκδοχή να έπεσε στην Αίτνα.

Για την πτώση της αθάνατης ψυχής στην ύλη αναφέρει:
"Από ποιές άραγε τιμές και ποιά κορφή ευτυχίας … Ήλθαμε εδώ στο άντρο αυτό το υπόστεγο … άχαρο τόπο, όπου είναι ο Φόνος, η Έχθρα και πλήθος άλλων Συμφορών…"(Καθαρμοί 119-121)
"Ω! αλλοί, δύστυχη θνητών γενιά πανάθλια, από ποιες έριδες, ποιους στεναγμούς έχετε γίνει! Από τους ζώντες νεκρούς έκανε εναλλάσσοντας τα είδη… Καλύπτοντας τα με ασυνήθιστο χιτώνα σάρκας…" (Καθαρμοί 124-126) (Πηγή: ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ Κ. Πλεύρη Εκδόσεις: Νέα Θέσις)

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΡΡΙΑΝΟ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι ο επίλογος του έργου του Αρριανού, «Αλεξάνδρου Ανάβασις» Βιβλίο Ζ Νεοελληνική απόδοση: 

Και τώρα, οποίος κατακρίνει τον Αλέξανδρο λόγω των πράξεων του εκείνου για τις οποίες θα μπορούσαν να τον κατηγορήσουν, ας το κάνει ελευθέρα. Αλλά ας υπολογίσει και όλες τις άλλες πράξεις του και ας αναλογιστεί ποιός είναι εκείνος και ποια είναι η δική του τύχη, ώστε να μπορεί να λέει κατηγορίες για αυτό που κατάφερε ο Αλέξανδρος, το απόγειο της ευτυχίας που μπορεί να απολαμβάνει ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς δυο ηπείρων, που το όνομα του ακούστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης` ας αναλογιστεί λοιπόν εκείνος που κατηγορεί, πόσο κατώτερος είναι και πόσο πιο ασήμαντα είναι τα πράγματα για τα οποία μόχθησε και που και αυτά ακόμη δεν τα υπολόγισε σωστά. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένα έθνος, καμία πόλη, κανείς άνθρωπος που να μην έμαθε τότε το όνομα του Αλεξάνδρου. Και ακόμη, πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να γεννήθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους κάποιος τόσο ξεχωριστός και για αυτό να μην ευθύνονται οι θεοί. Αυτό φανερώνουν οι χρησμοί που δόθηκαν για το θάνατο του Αλεξάνδρου, τα οράματα και τα όνειρα που είδαν πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι και το γεγονός ότι είναι πολλοί εκείνοι που τον κρατούν στη μνήμη τους και του αποδίδουν τιμές σαν να είναι θεός. Μέχρι τώρα, που έχει περάσει τόσος καιρός, οι Μακεδόνες παίρνουν χρησμούς τιμώντας τον. Αλλά κι εγώ ακόμα, στο σύγγραμμα μου, κατέκρινα κάποιες από τις ενέργειες του. Ωστόσο δεν αισθάνομαι ντροπή να εκφράσω τον θαυμασμό μου για τον ίδιο. Τον κατέκρινα, άλλωστε, γιατί τρέφω σεβασμό για την αλήθεια και θέλω να προσφέρω στους ανθρώπους. Αυτός είναι και ο λόγος που έγραψα όλα αυτά με την βοήθεια των θεών, όπως τα έκανε και ο Αλέξανδρος. 

ΑΡΡΙΑΝΟΣ- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ

Ο ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

«Σας εύχομαι, τώρα που τελειώνουν οι πόλεμοι, να ευτυχήσετε με την ειρήνη. Όλοι οι θνητοί από δω και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένοι, για την κοινή προκοπή. Θεωρήστε την οικουμένη πατρίδα σας, με κοινούς τους νόμους, όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής. Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους, όπως κάνουν οι στενοκέφαλοι, σε Έλληνες και βαρβάρους. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών, ούτε η φυλή που γεννήθηκαν. Τους καταμερίζω με ένα μόνο κριτήριο, την αρετή. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο. Αν ποτέ σας παρουσιαστούν διαφορές, δε θα καταφύγετε ποτέ στα όπλα, παρά θα τις λύνετε ειρηνικά. Στην ανάγκη θα σταθώ εγώ διαιτητής σας. Το Θεό δεν πρέπει να τον νομίζετε σαν αυταρχικό Κυβερνήτη, αλλά σαν κοινό Πατέρα όλων, ώστε η διαγωγή σας να μοιάζει με τη ζωή που κάνουν τα αδέλφια στην οικογένεια. Από μέρους μου θα θεωρώ όλους ίσους, λευκούς η μελαψούς και θα ήθελα να μην είστε μόνον υπήκοοι της Κοινοπολιτείας μου, αλλά μέτοχοι, όλοι συνέταιροι. Όσο περνάει από το χέρι μου, θα προσπαθήσω να συντελεστούν αυτά που υπόσχομαι. Τον όρκο που δώσαμε με την σπονδή απόψε κρατείστε τον σαν συμβόλαιο αγάπης».

Ο λεγόμενος «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (ενώ έχει «κορνιζωθεί» και σε διάφορα κτήρια, δημόσια και μη) σε μία και μοναδική μετάφραση (με μικρές παραλλαγές), χωρίς να υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο. 

Ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς που αναφέρει γεγονότα από την ζωή και το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι ο Αρριανός, που από τα ιστορικά του βιβλία, το σπουδαιότερο και το καλύτερο, που διασώθηκε ολόκληρο, είναι η «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Αποτελείται από επτά βιβλία γραμμένα στην αττική διάλεκτο. Μέσα σε αυτά δεν αναφέρει καθόλου τη λέξη «όρκος».

Όσοι τον επικαλούνται, παραπέμπουν σε απόσπασμα από το βιβλίο «Αλεξάνδρου Ανάβασις» (Ζ, 7, 9-10) που θα βρείτε εδω: http://www.pare-dose.net/?p=3178 και όπως γίνεται αντιληπτό καμία σχέση δεν έχουν οι στίχοι με τον «όρκο». 
Άλλος που θα μπορούσε να έχει τον «όρκο» η την αναφορά του, σε κάποιο κείμενο, είναι ο Πλούταρχος. Ούτε και εδώ αναφέρεται πουθενά ο «όρκος» από τον Πλούταρχο, γιατί στα έργα του αναφέρει σημαντικότερα πράγματα από ανύπαρκτους όρκους. 

Κάτι που προκαλεί εντύπωση στον «όρκο», είναι η «φράση» του Αλέξανδρου «…δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουνε οι στενόμυαλοι σε Έλληνες και βάρβαρους…». Αυτή η φράση είναι σε πλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του δασκάλου και μύστη του, Αριστοτέλη, και είναι αρκετά δύσκολο έως απίθανο να είπε κάτι τέτοιο ο Αλέξανδρος. Μην ξεχνάμε ότι ο Μ. Αλέξανδρος έλεγε ότι στον Φίλιππο χρωστάει το «ζην» αλλά στον Αριστοτέλη το «ευ ζην». Ο Πλούταρχος στο «Περί της Αλεξάνδρου τύχης και αρετής» (329, β, 7) μας λέει ξεκάθαρα τις διδασκαλίες του Σταγειρίτη Φιλόσοφου προς τον Αλέξανδρο για το θέμα των βαρβάρων: «…ως Αριστοτέλης συνεβούλεβεν αυτώ (τω Αλέξανδρο) τολις μεν Ελλήνιση ηγεμονικώς, τοις δε βαρβάροις δεσποτικώς χρώμενος και των μεν ως φίλων και οικείων επιμελούμενος, τοις δε ως ζώις η φυτοίς προσφερόμενος, πολεμοποιών φυγών ενέπλησε και στάσεων υπούλων την ηγεγεμονίαν, αλλά κοινός…». 

Σε πολλούς λόγους του ο ίδιος ο Αλέξανδρος διαχώριζε του Έλληνες από τους βαρβάρους, και ακριβώς αυτό έκανε και η μητέρα του Ολυμπιάδα στις επιστολές τις προς τον γιο της. Εξάλλου σε κάθε πόλη που καταλάμβανε, και πριν αναχωρήσει για την επόμενη, διόριζε κάποιους στρατηγούς του, η αλλιώς σατράπες από την εκεί ορολογία, σαν βασιλιάδες και αρχηγούς της κατακτημένης πόλης, που φυσικά ήταν μόνο Μακεδόνες και κανένας τους βάρβαρος. 

Τέλος, αποτελεί αναχρονισμό ένα άλλο σημείο του «όρκου» στο οποίο μιλά ο Αλέξανδρος για «λευκούς» και «μελαμψούς». «Χρωματικός» φυλετισμός ουσιαστικά δεν υπήρξε στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο. Είναι προϊόν της ευρω-αμερικάνικης αποικιοκρατίας και φυσικά νεώτερο. 
(Η φράση, "δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουν οι στενόμυαλοι σε Έλληνες και βαρβάρους..." "βγάζει μάτι" ότι είναι φράση του διεθνιστικού συρμού της σημερινής πραγματικότητος. Όποιος ισχυρίζεται ότι ο «όρκος» όπως κυκλοφορεί, ειπώθηκε πράγματι από τον Μέγιστο της οικούμενης, ας μας πληροφορήσει και σε ποια αρχαία πηγή είναι γραμμένος…) 

Μελετήστε όλο το άρθρο εδώ:http://www.pare-dose.net/?p=3178