Ποιοι ή τι ήταν οι Θεοί, ή Δαίμονες, των Ελλήνων;

Το ανάγλυφο απεικονίζει τον Απόλλωνα να κρατάει κιθάρα και ένα κύπελλο σπονδής, ενώ η Νίκη η φτερωτή θεά του χύνει προσφορά, σπονδή, με τον ομφαλό της Δελφικής γης να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ρωμαϊκό αντίγραφο του -1ου αιώνα βασισμένο σε παλαιότερο Ελληνικό πρότυπο. Βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. 

Ο άνθρωπος είναι αλαζόνας σε αναλογία με την άγνοιά του. Για αρκετούς αιώνες έβλεπε στους αμέτρητους κόσμους που αστράφτουν στο διάστημα σαν τις φυσαλίδες ενός απέραντου ωκεανού, μόνο σαν μικρά κεριά... που η Θεία Πρόνοια τα άναψε, για κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνο για να κάνει τη νύχτα πιο ευχάριστη για τον άνθρωπο...

Η αστρονομία έχει διορθώσει αυτή την αυταπάτη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, και ο άνθρωπος τώρα ομολογεί απρόθυμα ότι τα αστέρια είναι κόσμοι, μεγαλύτεροι και πιο ένδοξοι από τον δικό του...

Το μικροσκόπιο, σου δείχνει τα πλάσματα πάνω στο φύλλο. Κανένας μηχανικός σωλήνας δεν έχει εφευρεθεί ακόμη για να ανακαλύψει τα ευγενέστερα και πιο χαρισματικά πράγματα που αιωρούνται στον απεριόριστο αέρα. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτά τα τελευταία και τον άνθρωπο υπάρχει μια μυστηριώδης και τρομερή συγγένεια... Αλλά πρώτα, για να διαπεράσεις αυτό το φράγμα, η ψυχή με την οποία ακούς πρέπει να ακονιστεί από έντονο ενθουσιασμό και να καθαριστεί από όλες τις γήινες επιθυμίες...

Όταν προετοιμαστεί έτσι, η επιστήμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει. Η ίδια η όραση μπορεί να γίνει πιο λεπτή, τα νεύρα πιο οξεία, το πνεύμα πιο ζωντανό και εξωστρεφές, και το ίδιο το στοιχείο - ο αέρας, ο χώρος - μπορεί να γίνει, μέσω ορισμένων μυστικών της ανώτερης χημείας, πιο χειροπιαστό και καθαρό. Και αυτό, επίσης, δεν είναι Μαγεία όπως την αποκαλούν οι εύπιστοι. Όπως έχω πει τόσο συχνά στο παρελθόν, η Μαγεία (μια επιστήμη που παραβιάζει τη Φύση) δεν υπάρχει. Είναι απλώς η επιστήμη με την οποία η Φύση μπορεί να ελεγχθεί. 

Τώρα, στο διάστημα υπάρχουν εκατομμύρια όντα, όχι κυριολεκτικά πνευματικά, γιατί όλα έχουν, όπως τα ζωικά όντα που δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι, ορισμένες μορφές ύλης, αν και η ύλη είναι τόσο λεπτή, αέρινη και ανεπαίσθητη, που είναι, σαν να είναι, παρά μια μεμβράνη, μια αραχνοΰφαντη ουσία, που ντύνει το πνεύμα...

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτές οι φυλές διαφέρουν πολύ. Μερικές από αυτές έχουν απαράμιλλη σοφία, μερικές φρικτή κακία. Μερικές είναι εχθρικές σαν δαίμονες προς τους ανθρώπους, άλλες είναι ευγενικές σαν αγγελιοφόροι μεταξύ γης και ουρανού.

Μπορούμε τώρα να περάσουμε στους «Θεούς» ή Δαίμονες των Αρχαίων Αιγυπτίων και Ελλήνων, και από αυτούς στους Ντέβας και τους Πίτρις των αρχαιότερων Ινδουιστών Αρρίων.
Ποιοι ή τι ήταν οι Θεοί, ή Δαίμονες, των Ελλήνων;

Το όνομα έχει παραμορφωθεί και μονοπωληθεί από τους Χριστιανούς Πατέρες για δική τους χρήση.

Ακολουθώντας πάντα τα βήματα των παλιών Εθνικών Φιλοσόφων στον πεπατημένο δρόμο των εικασιών τους, ενώ, όπως πάντα, προσπαθούσαν να τους παρουσιάσουν ως νέα μονοπάτια σε παρθένο έδαφος, και οι ίδιοι ως πρωτοπόροι σε ένα μέχρι τότε αδιάβατο δάσος αιώνιων αληθειών - επανέλαβαν το Ζωροαστρικό τέχνασμα: Για να εξαλείψει όλους τους Ινδουιστικούς Θεούς και Θεότητες, ο Ζωροάστρης τους είχε αποκαλέσει όλους Ντεβ και υιοθέτησε το όνομα ως χαρακτηριστικό μόνο των κακών δυνάμεων.

Έτσι έκαναν και οι Χριστιανοί Πατέρες.

Εφάρμοσαν το ιερό όνομα Δαίμων - τα θεϊκό Εγώ του ανθρώπου - στους δαίμονές τους, μια παραποιημένη μυθοπλασία, και έτσι ατιμάστηκαν τα ανθρωπομορφωμένα σύμβολα των φυσικών επιστημών της σοφής Αρχαιότητας, και τα έκαναν όλα απεχθή στα μάτια των αμαθών.

Η εικόνα απεικονίζει τον Έρωτα στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Πρόκειται για λεπτομέρεια από αττικό ερυθρόμορφο αγγείο, συγκεκριμένα αρύβαλλο, έργο του Ζωγράφου της Κλινικής, περ. - 480, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου, όπου ο φτερωτός θεός εικονίζεται να πετά στον αέρα με χαρακτηριστική χειρονομία των δαχτύλων.  

Τι ήταν πραγματικά οι Θεοί, ή οι Δαίμονες, μπορούμε να μάθουμε από τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Πλούταρχο και πολλούς άλλους φημισμένους Σοφούς και Φιλοσόφους της προχριστιανικής, καθώς και της μεταχριστιανικής εποχής. Θα δώσουμε μερικές από τις απόψεις τους.

Ο Ξενοκράτης, ο οποίος ανέλυσε πολλές από τις άγραφες θεωρίες και διδασκαλίες του δασκάλου του, και ο οποίος ξεπέρασε τον Πλάτωνα στον ορισμό του για τη διδασκαλία των αόρατων μεγεθών, δίδαξε ότι οι Δαίμονες είναι ενδιάμεσα όντα μεταξύ της θεϊκής τελειότητας και της ανθρώπινης αμαρτωλότητας, και τους χωρίζει σε κατηγορίες, καθεμία από τις οποίες υποδιαιρείται σε πολλές άλλες. Αλλά δηλώνει ρητά ότι η ατομική ή προσωπική Ψυχή είναι ο κορυφαίος φύλακας Δαίμονας κάθε ανθρώπου και ότι κανένας Δαίμονας δεν έχει περισσότερη δύναμη πάνω μας από τον δικό μας.

Έτσι, το Δαιμόνιο του Σωκράτη είναι ο Θεός ή η Θεία Οντότητα που τον ενέπνευσε σε όλη του τη ζωή. Εξαρτάται από τον άνθρωπο είτε να ανοίξει είτε να κλείσει τις αντιλήψεις του στη Θεϊκή φωνή.

Ο Ηρακλείδης, ο οποίος υιοθέτησε πλήρως τις Πυθαγόρειες και Πλατωνικές απόψεις για την ανθρώπινη Ψυχή, τη φύση και τις ικανότητές της, μιλώντας για Πνεύματα, τα αποκαλεί «Δαίμονες με αέρινα και ατμώδη σώματα» και βεβαιώνει ότι οι Ψυχές κατοικούν στον Γαλαξία πριν κατέλθουν «σε γένεση» ή υποσεληνιακή ύπαρξη.

Και πάλι, όταν ο συγγραφέας της Επινομίδας εντοπίζει μεταξύ των υψηλότερων και των κατώτερων Θεών (ενσωματωμένων Ψυχών) τρεις κατηγορίες Δαιμόνων που κατοικούν το σύμπαν με αόρατα όντα (Ο συγγραφέας της Επινομίδας είναι ο Φίλιπποςο Οπούντιος, μαθητής του Πλάτωνα στην Ακαδημία en.wikipedia.org). Είναι πιο λογικός είτε από τους σύγχρονους Επιστήμονές μας, οι οποίοι δημιουργούν μεταξύ των δύο άκρων ένα τεράστιο κενό ύπαρξης, την παιδική χαρά των τυφλών δυνάμεων, είτε από τους Χριστιανούς Θεολόγους, οι οποίοι αποκαλούν κάθε εθνικό Θεό, δαίμονα ή διάβολο.

Από αυτές τις τρεις κατηγορίες, οι δύο πρώτες είναι αόρατες. Τα σώματά τους είναι καθαρός αιθέρας και φωτιά (Πλανητικά Πνεύματα). Οι Δαίμονες της τρίτης κατηγορίας είναι ντυμένοι με ατμώδη σώματα. Συνήθως είναι αόρατοι, αλλά μερικές φορές, καθώς γίνονται συγκεκριμένοι, γίνονται ορατοί για λίγα δευτερόλεπτα. Αυτά είναι τα γήινα πνεύματα ή οι αστρικές μας ψυχές.

Το γεγονός είναι ότι η λέξη Δαίμονας δόθηκε από τους Αρχαίους, και ιδιαίτερα από τους Φιλοσόφους της Αλεξανδρινής σχολής, σε όλα τα είδη πνευμάτων, είτε καλά είτε κακά, ανθρώπινα ή μη, αλλά η ονομασία ήταν συχνά συνώνυμη με αυτή των Θεών ή των αγγέλων.

Για παράδειγμα, οι «Σαμόθρακες» ήταν μια ονομασία των Φανών θεών, οι οποίοι λατρεύονταν στα Μυστήρια της Σαμοθράκης. Θεωρούνται ταυτόσημοι με τους Καβείρους, τους Διόσκουρους και τους Κορύβαντες. Τα ονόματά τους ήταν μυστικιστικά υποδηλώνοντας τον Πλούτωνα, την Δήμητρα, τον Βάκχο και τον Ασκληπιό ή Ερμή, και όλοι τους αναφέρονταν ως Δαίμονες.

Ο Απουλήιος, μιλώντας στην ίδια συμβολική και συγκαλυμμένη γλώσσα, για τις δύο Ψυχές, την ανθρώπινη και τη θεϊκή, λέει: Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένας δαίμονας που η γλώσσα μας θα μπορούσε να ονομάσει ιδιοφυΐα. Είναι ένας αθάνατος θεός, αν και κατά μία έννοια γεννιέται ταυτόχρονα με τον άνθρωπο στον οποίο βρίσκεται. Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο που γεννιέται.

Οι Αρχαίοι αποκαλούσαν επίσης θεούς τους επιφανείς άνδρες. Θεοποιούμενοι κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ακόμη και τα «κελύφη» τους λατρεύονταν κατά τη διάρκεια ενός μέρους των Μυστηρίων. Η πίστη στους Θεούς και στις Προνύμφες, ήταν μια παγκόσμια πίστη τότε, όπως γίνεται γρήγορα - τώρα. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι Φιλόσοφοι, άνθρωποι που πέρασαν στην αιωνιότητα ως οι πιο σκληροί Υλιστές και Άθεοι - μόνο και μόνο επειδή απέρριψαν την ιδέα ενός προσωπικού εξωκοσμικού Θεού όπως ο Επίκουρος για παράδειγμα, πίστευαν σε Θεούς και αόρατα όντα.

Ο Έρωτας ως νεαρός, φτερωτός άνδρας με μακριά, κυματιστά μαλλιά πιασμένα επάνω σε κότσο. Κάθεται πάνω σε έναν τετράγωνο λίθινο βωμό ή βάθρο και κρατά στο απλωμένο χέρι του ένα στεφάνι, πιθανόν από μύρτο. Πρόκειται για λεπτομέρεια από Αρχαίο Ελληνικό ερυθρόμορφο αγγείο, συγκεκριμένα από Απουλικό ερυθρόμορφο γναθιαίο τύπο, όπως μια καθιστή λύκυθος της ύστερης κλασικής περιόδου, περίπου του -350, η οποία φυλάσσεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. 

Ανατρέχοντας πολύ πίσω στην Αρχαιότητα, από το μεγάλο σύνολο των φιλοσόφων των προχριστιανικών εποχών, μπορούμε να αναφέρουμε τον Κικέρωνα, ως κάποιον που μπορεί να κατηγορηθεί λιγότερο για δεισιδαιμονία και ευπιστία. Μιλώντας για εκείνους που αποκαλεί Θεούς και οι οποίοι είναι είτε ανθρώπινα είτε ατμοσφαιρικά πνεύματα, λέει:

Γνωρίζουμε ότι από όλα τα ζωντανά όντα ο άνθρωπος είναι ο καλύτερα σχηματισμένος και, καθώς οι θεοί ανήκουν σε αυτόν τον αριθμό, πρέπει να έχουν ανθρώπινη μορφή... Δεν εννοώ ότι οι θεοί έχουν σώμα και αίμα μέσα τους, αλλά λέω ότι φαίνονται σαν να είχαν σώματα με αίμα μέσα τους...

Ο Επίκουρος, για τον οποίο τα κρυμμένα πράγματα ήταν τόσο απτά σαν να τα είχε αγγίξει με τα δάχτυλά του, μας διδάσκει ότι οι θεοί δεν είναι γενικά ορατοί, αλλά ότι είναι νοητοί. Ότι δεν είναι σώματα που έχουν μια ορισμένη στερεότητα... αλλά ότι μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε από τις φευγαλέες εικόνες τους, ότι καθώς υπάρχουν αρκετά άτομα στον άπειρο χώρο για να παράγουν τέτοιες εικόνες, αυτές παράγονται μπροστά μας και μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε τι είναι αυτά τα ευτυχισμένα, αθάνατα όντα.

Αν, στραφούμε από την Ελλάδα και την Αίγυπτο στην Ινδία, και ανακρίνουμε τους Βραχμάνους και τις πιο αξιοθαύμαστες φιλοσοφίες τους, θα τους βρούμε να αποκαλούν τους Θεούς τους και τα Δαιμονικά τους με τόσο μεγάλο αριθμό και ποικιλία ονομασιών, που τα τριάντα τρία εκατομμύρια αυτών των Θεοτήτων θα χρειάζονταν μια ολόκληρη βιβλιοθήκη για να περιέχει μόνο τα ονόματα και τα χαρακτηριστικά τους.

Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893

από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net

----------------------------------------------

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα "ΔΑΙΜΩΝ"  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Γιατί Δαιμονοποιούμε την Αρχαία Ελληνική Κοσμοθέαση;

Οι Πρόγονοί μας Εντόπισαν τον Νόμο της Εξέλιξης σε Ολόκληρο το Σύμπαν

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ