Η ψυχή κατά την είσοδό της στο σώμα,, λησμόνησε όλα όσα είχε δει και είχε μάθει στην προηγούμενη ύπαρξη.

Mε την πλατωνική ορολογία: όσο η ψυχή είναι στο σώμα, είμαστε δέσμιοι της αισθητηριακής εμπειρίας, πρέπει να έχουμε αποκτήσει τη γνώση του αμετάβλητου όντος, του καθαυτού ίσου, αγαθού και ωραίου και όλων των ειδών σε κάποια χρονική στιγμή που η σκέψη μας δεν είχε συσκοτιστεί από την εμπειρία, αλλά μπορούσε να δει τις ίδιες τις ουσίες. Τούτο όμως μπορεί να έχει συμβεί μόνο πριν από την είσοδο της ψυχής στο σώμα.

Εδώ προκύπτουν δύο δυνατότητες. Είτε η ψυχή κατά την είσοδό της στο σώμα παρέμεινε κάτοχος της γνώσης της, είτε λησμόνησε όλα όσα είχε αντικρύσει στην προηγούμενη ύπαρξή της μόλις εισήλθε στο σώμα. Αν η ψυχή είχε διατηρήσει τη γνώση όταν συνδέθηκε με το σώμα, θα έπρεπε να κατέχουμε τη γνώση των ιδεών από τα πρώτα μας χρόνια. Αυτό όμως προφανώς δεν συμβαίνει. Απομένει λοιπόν μόνο η δεύτερη δυνατότητα. Η ψυχή κατά την είσοδό της στο σώμα, δηλαδή κατά τη γέννηση, λησμόνησε όλα όσα είχε δει και είχε μάθει στην προηγούμενη ύπαρξη. Βάσει του συνειρμικού νόμου της ομοιότητας, ακριβέστερα της ομοιότητας στην οποία είναι προσμιγμένη πάρα πολλή ανομοιότητα, θυμάται την προηγούμενη γνώση της, τις ιδέες που είχε δει. Όταν έχει ανακτήσει τη γνώση αυτή, είναι σε θέση να κρίνει τα πράγματα του εμπειρικού κόσμου στο φως αυτής της γνώσης.

Η θεωρία της αναμνήσεως επιτυγχάνει άρα δύο πράγματα: (1) Απαντά στο ερώτημα από πού κατέχουμε τη γνώση των άφθαρτων όντων, που δεν γίνονται ποτέ αντικείμενο της αισθητηριακής εμπειρίας. Κάθε αναγκαία και γενικής ισχύος γνώση, κάθε γνώση δηλαδή που ο Καντ ονομάζει a priori γνώση, την αποκτά η ψυχή με το να θυμάται ό,τι αντίκρισε πριν από την είσοδό της στο σώμα. (2) Η προΰπαρξη της ψυχής είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένη με το είναι των ιδεών. Το ότι υπάρχουν αμετάβλητα όντα προκύπτει κατ’ ανάγκην από το γεγονός ότι κατέχουμε αναγκαίες και γενικής ισχύος γνώσεις. Αλλά απ’ αυτό προκύπτει πάλι ότι η ψυχή είναι προϋπάρχουσα (πρβ. επίσης Φαίδρος 249b6: μετεμψύχωση· η ψυχή μπορεί να δει την αλήθειαν).

Η θεωρία της αναμνήσεως παρουσιάζεται στον Φαίδωνα επειδή θα αποτελέσει επιχείρημα για την αθανασία της ψυχής (73a). Εν τούτοις αποδεικνύει μόνο την προΰπαρξη της ψυχής. Γι’ αυτό είναι προσωρινά δικαιολογημένη η αντίρρηση (Σιμμίας, Φαίδ. 77b) ότι η ψυχή μπορεί κάλλιστα να είναι προϋπάρχουσα, αλλά όταν χωρίζεται από το σώμα μπορεί να εξαφανίζεται και έτσι να βρίσκει το τέλος της. Για να ανασκευάσει την αντίρρηση αυτή, ο Πλάτων συνδέει την απόδειξη της αναμνήσεως με το προηγούμενο επιχείρημα, ότι δηλαδή όλα γεννιούνται από το αντίθετό τους και άρα το ζωντανό γίνεται από το νεκρό και το νεκρό γίνεται από το ζωντανό. Το επιχείρημα της αναμνήσεως δείχνει ότι η ψυχή έχει ύπαρξη προτού εισέλθει στο σώμα, ότι άρα το ζωντανό γίνεται από το «νεκρό». Συνδεδεμένη με τη θεωρία της ανακύκλησης στη φύση, η ύπαρξη της ψυχής εξασφαλίζεται κάθε φορά για το χρονικό διάστημα που είναι χωρισμένη από το σώμα. Στην προΰπαρξη της ψυχής έχει προστεθεί η κατοπινή της ύπαρξη. Μοιάζει άρα να υφίσταται η απόδειξη της αθανασίας της ψυχής.

Karl Bormann, Πλάτων 
(Εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ. 136 -144)

https://axia-logou.blogspot.com/2015/06/2.html

--------------------------------------

Η Εναλλασσόμενες Καταστάσεις της Ψυχής και η Αθανασία της (Πλάτων)

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΕΝΩΝ

Για την ανάμνησιν που οδηγεί στη γνώση των ουσιών σημαντικός είναι ο συνειρμικός νόμος της ομοιότητας. 

Ο Πλάτων επιχειρεί με τη θεωρία της ανάμνησης να δώσει λύση στο μέχρι σήμερα αναπάντητο ζήτημα πως φθάνει ο άνθρωπος στη γνώση ενός πράγματος, το οποίο δεν καθίσταται αντικείμενο της εμπειρίας.

Για την ανάμνησιν που οδηγεί στη γνώση των ουσιών σημαντικός είναι ο συνειρμικός νόμος της ομοιότητας.

«Γνώση» μπορεί μεν να σημαίνει μια επιμέρους βέβαιη γνώση. Τον Πλάτωνα όμως δεν τον ενδιαφέρουν οι διάφορες βέβαιες γνώσεις που ενδεχομένως δεν βρίσκονται σε καμία συνάρτηση μεταξύ τους. Επιστήμη, φρόνησις ή νόησις σημαίνουν ένα σύνολο γνώσεων που βρίσκονται σε αιτιολογική συνάρτηση μεταξύ τους. Επειδή στην επιστήμην συλλαμβάνουμε το ον όπως αποκαλύπτεται στη σκέψη μας, μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε παραπέρα ως εξής: Αν η επιστήμη είναι ένα σύνολο γνώσεων που βρίσκονται σε συνάρτηση μεταξύ τους, τότε και τα αντικείμενα της επιστήμης βρίσκονται σε μια τέτοια συνάρτηση μεταξύ τους.

Αν υπάρχει μια τέτοια συνάρτηση μέσα σε ό,τι συγκροτεί την φύσιν (Μέν. 81c-d), τότε δεν χρειάζεται παρά να ξαναθυμηθεί κανείς ένα μόνο για να μπορέσει να βρει όλα τα’ άλλα (Μέν. 81c-d). Αυτό σημαίνει το εξής: Φθάνουμε στη γνώση με το να ξαναθυμηθούμε κάποια από τις γνώσεις που φέρει εντός της ασυνείδητα η ψυχή. Μετά όμως όλες τις άλλες γνώσεις δεν τις βρίσκουμε με την ανάμνηση, αλλά με τη ερευνητική αναζήτηση.  

Τώρα μπορούμε να συνοψίσουμε όσα μάθαμε στον Μένωνα για την ανάμνησιν: Με την ανάμνηση δεν δίνεται εξήγηση για το πώς αποκτούμε γνώση των εμπειρικών καταστάσεων. Και τούτο γιατί, πρώτον, μπορούμε να αποδείξουμε ότι τις εμπειρικές καταστάσεις τις προσλαμβάνουμε δια της αντίληψης και, δεύτερον, γιατί δεν υπάρχει γνώση για την περιοχή του εμπειρικού (αλληγορία της γραμμής!) αλλά μόνο γνώμη. Η ανάμνηση κάνει μάλλον κατανοητό το πώς φτάνουμε στην επιστήμην, δηλαδή πως αποκτούμε γνώση για κάτι που δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της αισθητηριακής αντίληψης. 

Όλοι βεβαίως νομίζουμε στην αρχή ότι ξέρουμε κάτι. Κατά τη συζήτηση όμως ή και όταν οι ίδιοι θέτουμε ακριβείς ερωτοαποκρίσεις στον εαυτό μας, σε λίγο καταλαβαίνουμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα. Η κατανόηση της ίδιας μας της άγνοιας είναι η ουσιαστική προϋπόθεση για να μπορέσουμε να ξαναθυμηθούμε. Μόνο όποιος κατανοήσει την άγνοιά είναι έτοιμος να μάθει. 

Η αρχαία ελληνική λέξη για το «μαθαίνω» είναι το ρήμα μανθάνειν. Η λέξη αυτή μπορεί φυσικά να χρησιμοποιηθεί και για να δηλώσει τη γνώση εμπειρικά επαληθεύσιμων γεγονότων. Στην πλατωνική θεωρία της αναμνήσεως όμως μανθάνειν σημαίνει: φθάνω στη γνώση, αίρομαι πάνω από τα αντικείμενα της αντίληψης και προχωρώ προς το αμετάβλητο ον. Μια τέτοια ώθηση, το να ξαναθυμάται κανείς κάτι, μπορεί να εκκινεί από το ανόμοιο, το όμοιο ή και από τη φιλοσοφική συζήτηση. Η σκέψη συνειδητοποιεί αίφνης μια κατάσταση η οποία δεν μπορεί να επαληθευτεί με ακρίβεια στην εμπειρία, είναι όμως άκρως προφανής. Αυτή η μία προφανής κατάσταση παραπέμπει αμέσως σε κάτι άλλο, με το οποίο εκείνη βρίσκεται σε αναγκαία συνάρτηση. Έτσι, από εδώ και πέρα αποκαλύπτεται το όλο πεδίο της γνώσης. Σ’ αυτό ακριβώς θέλει να επιστήσει την προσοχή μας ο Πλάτων: Όποιος έχει προχωρήσει σ’ ένα αντικείμενο της γνώσης και ερευνά παραπέρα φθάνει από το ένα αυτό αντικείμενο σ’ ολόκληρο το σύστημα που συσχετίζεται μ’ αυτό.

Στον Μένωνα βέβαια η θεωρία των ιδεών δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη. Διακρίνουμε όμως καθαρά από πού προέρχεται, δηλαδή από την αναζήτηση του αμετάβλητου όντος, που μόνο αυτό μπορεί να είναι το αντικείμενο της επιστήμης. Στον Φαίδωνα από τη θεωρία της αναμνήσεως σχηματίζεται μια μερική απόδειξη της αθανασίας της ψυχής.

Στον Φαίδωνα γίνεται εισαγωγικά μια σύντομη αναφορά στον Μένωνα: Στα μαθηματικά φαίνεται ξεκάθαρα ότι μάθηση ίσον ανάμνηση· γιατί στα μαθηματικά χρησιμοποιεί κανείς σχήματα, με τα οποία θέλει να κάνει προσιτή στη σκέψη τη μη εμπειρική κατάσταση. Ενώ όμως στον Μένωνα ο Σωκράτης ξεκινά από μυθικές παραστάσεις και προλογίζει τη θεωρία της ανάμνησης με ένα χωρίο από τον Πίνδαρο, στον Φαίδωνα ακολουθείται αυστηρά επιστημονική πορεία.

Η ανάμνηση βασίζεται στον συνειρμό. Οι νόμοι του συνειρμού είναι (1) ο νόμος της ομοιότητας, (2) ο νόμος της αντίθεσης και (3) ο νόμος της γειτνίασης σε χώρο και χρόνο, δηλαδή ο νόμος της συνάφειας. Ιδού σχετικά παραδείγματα για κάθε περίπτωση: Βλέπουμε ένα όργανο και θυμόμαστε εκείνον που στον οποίο ανήκει το όργανο. Η εικόνα ενός ανθρώπου μπορεί να ξυπνήσει μέσα μου την ανάμνηση ενός τελείου διαφορετικού πράγματος, π.χ., την ανάμνηση ενός γαϊδάρου. Η θέα μιας φωτογραφίας, π.χ., μου θυμίζει εκείνον που εικονίζεται στη φωτογραφία.

Για την ανάμνησιν που οδηγεί στη γνώση των ουσιών σημαντικός είναι ο συνειρμικός νόμος της ομοιότητας.

Karl Bormann, Πλάτων 
(Εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ. 136 -144)

https://axia-logou.blogspot.com/2015/06/2.html

Ο Πλάτων επιχειρεί με τη θεωρία της ανάμνησης να δώσει λύση στο μέχρι σήμερα αναπάντητο ζήτημα πως φθάνει ο άνθρωπος στη γνώση ενός πράγματος, το οποίο δεν καθίσταται αντικείμενο της εμπειρίας.

Η αθανασία της ψυχής στον Πλάτωνα: Η θεωρία της ανάμνησης

[Μένων 80d - 86c, Φαίδων 72e - 77b]

Αν η ψυχή ενσαρκώνεται αλλεπάλληλα σε πλήθος σωμάτων και στο διάστημα μεταξύ κάθε ενσάρκωσης περιπλανιέται, χωρισμένη από το σώμα, σ’ έναν άλλο κόσμο ή και σε τούτο τον κόσμο, τότε «δεν υπάρχει τίποτε που να μην το έχει μάθει» (Μέν. 81c). Γι’ αυτό είναι δυνατόν να μπορεί η ψυχή να θυμηθεί ό,τι είδε κατά την περιπλάνησή της. Όλοι μας ξέρουμε τη διαδικασία της ανάμνησης: Έχουμε μάθει πρωτύτερα κάτι, αλλά το έχουμε ξεχάσει· ξαφνικά μας έρχεται πάλι στο νου. Το να θυμηθούμε ξανά κάτι μπορεί να έχει διάφορες αιτίες: Αντιλαμβανόμαστε κάτι που είχε σχέση με αυτό που κάποτε είχαμε παρατηρήσει αλλά είχαμε λησμονήσει. Μπορούμε, όταν δούμε ένα συγκεκριμένο βιβλίο, να θυμηθούμε έναν άνθρωπο στον οποίο ανήκε το βιβλίο· ή διαβάζουμε μια ιστορία και θυμόμαστε ότι οι ίδιοι έχουμε ζήσει το περιστατικό που περιγράφεται· ή και αλλιώς: Βλέπουμε μια εικόνα και θυμόμαστε το πρόσωπο που απεικονίζεται. Με τα λόγια του Πλάτωνα: Η ανάμνηση μπορεί να έχει αφετηρία όμοια και ανόμοια πράγματα (Φαίδ. 74a). Με την ανάμνηση ο Πλάτων εξηγεί κάθε μάθηση και κάθε γνώση.

Η μάθηση και η γνώση με τη κυριολεκτική τους έννοια δεν έχουν καμιά σχέση με εμπειρικά γεγονότα· η γνώση στρέφεται προς το αμετάβλητο ον. Ο Πλάτων επιχειρεί με τη θεωρία της ανάμνησης να δώσει λύση στο μέχρι σήμερα αναπάντητο ζήτημα πως φθάνει ο άνθρωπος στη γνώση ενός πράγματος, το οποίο δεν καθίσταται αντικείμενο της εμπειρίας. Από πού γνωρίζουμε τι είναι το καλό, το δίκαιο; Από πού γνωρίζουμε τα μαθηματικά αντικείμενα; […]

Μια πρώτη απάντηση δίνεται στον Μένωνα. Τίθεται το ερώτημα περί αρετής. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες ορισμού της, ο συνομιλητής του Σωκράτη φθάνει σε αμηχανία και είναι της γνώμης πως ό,τι είναι άγνωστο δεν μπορεί να διερευνηθεί· δεν μπορούμε να διερευνήσουμε ούτε αυτό που γνωρίζουμε ούτε αυτό που δεν γνωρίζουμε. Γιατί ό,τι γνωρίζουμε δεν χρειάζεται πια να διερευνηθεί και ό,τι δεν γνωρίζουμε δεν μπορούμε να το διερευνήσουμε, αφού δεν γνωρίζουμε τι πρέπει να διερευνήσουμε. Απεναντίας ο Σωκράτης θέλει προφανώς να αποδείξει ότι το άγνωστο μπορεί κάλλιστα να διερευνηθεί. Και αυτό το δείχνει θέτοντας στο νεαρό δούλο του Μένωνα το πρόβλημα να κατασκευάσει ένα τετράγωνο με διπλάσια επιφάνεια από ένα δεδομένο τετράγωνο. Ο δούλος νομίζει στην αρχή ότι ξέρει πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα, μετά από λίγο όμως φθάνει στη διαπίστωση ότι δεν ξέρει, αλλά νομίζει ότι ξέρει. Μετά οδηγείται στη σωστή λύση. 

Ποιο είναι το όφελος απ’ αυτό για την ανάμνηση; (1) Ο νεαρός δούλος δεν διδάχθηκε ποτέ μαθηματικά, δεν μπορεί επομένως να έφθασε στη λύση χάρη στις σχολικές του γνώσεις. (2) Νομίζει στην αρχή ότι ξέρει, μετά όμως αντιλαμβάνεται την άγνοιά του. Εδώ τίθεται σε ενέργεια η ανάμνηση: Ο δούλος, καθοδηγημένος από τις ερωτήσεις του Σωκράτη, βρίσκει τελικά το σωστό. (3) Σε κάποια χρονική στιγμή απόκτησε μια γνώση –στην περίπτωση αυτή τη γνώση των μαθηματικών αντικειμένων – που τη λησμόνησε και που με τις ερωτήσεις αφυπνίστηκε πλέον μέσα του. 

Επειδή δεν ήταν δυνατόν να έχει αποκτήσει τη γνώση αυτή από τα παιδικά του χρόνια, ως μόνη δυνατότητα απομένει να την απόκτησε σε κάποιο άλλο χρόνο, δηλαδή πριν από την τωρινή του ζωή. 

Η θεωρία της ανάμνησης μπορεί επομένως να είναι επιχείρημα για την προΰπαρξη της ψυχής: Επειδή η ψυχή προϋπάρχει, κατέχει πάντοτε γνώσεις· κατά την είσοδό της στο σώμα λησμόνησε τα πάντα· μέσω ερωτήσεων ή διά του συνειρμού η γνώση ενεργοποιείται ξανά. 

Karl Bormann, Πλάτων 
(Εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ. 136 -144)

https://axia-logou.blogspot.com/2015/06/2.html

-----------------------------------

Η Εναλλασσόμενες Καταστάσεις της Ψυχής και η Αθανασία της (Πλάτων)

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΕΝΩΝ

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΕΝΩΝ

Απόδοσις Ε. Λαμπρίδη:

Επειδή λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατος, και έχει γεννηθή επανειλημμένως, και έχει ιδεί όλα τα πράγματα, και εδώ και εις τον Άδην, δεν υπάρχει τίποτε που να μη το έχει μάθει· ώστε δεν πρέπει ν' απορήσωμεν εάν της είναι δυνατόν να ενθυμηθή και ως προς την αρετήν, και ως προς άλλα πράγματα, αυτά που εγνώριζε και από πριν. Διότι επειδή όλα τα πράγματα συγγενεύουν μεταξύ των, και αφού η ψυχή τα έχει μάθει κάποτε όλα, τίποτε δεν εμποδίζει τον άνθρωπον, μόλις ενθυμηθή το ένα, πράγμα που οι άνθρωποι ονομάζουν μόλις το μάθη, να επανεύρη πάλιν όλα τα άλλα, εάν έχη κανείς θάρρος και δεν κουράζεται με την αναζήτησιν· διότι και η αναζήτησις και η εύρεσις είναι όλα μαζί μία ανάμνησις.

Το Ιερό Πρωτότυπο:

Ἅτε οὖν ἡ ψυχὴ ἀθάνατός τε οὖσα καὶ πολλάκις γεγονυῖα, καὶ ἑωρακυῖα καὶ τὰ ἐνθάδε καὶ τὰ ἐν Ἅιδου καὶ πάντα χρήματα, οὐκ ἔστιν ὅτι οὐ μεμάθηκεν· ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ ἄλλων οἷόν τ’ εἶναι αὐτὴν ἀναμνη- σθῆναι, ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο. ἅτε γὰρ τῆς φύσεως [81d] ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης, καὶ μεμαθηκυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα, οὐδὲν κωλύει ἓν μόνον ἀναμνησθέντα ―ὃ δὴ μάθησιν καλοῦσιν ἄνθρωποι― τἆλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν, ἐάν τις ἀνδρεῖος ᾖ καὶ μὴ ἀποκάμνῃ ζητῶν· τὸ γὰρ ζητεῖν ἄρα καὶ τὸ μανθάνειν ἀνάμνησις ὅλον ἐστίν.

ΠΛΑΤΩΝ, ΜΕΝΩΝ  [81c]

https://www.greek-language.gr

-----------------------------------

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

H ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΝΗΜΕΣ

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ

Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ (ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΜΕΝΩΝ)

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΥΤΕΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΡΦΗ, ΧΩΡΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΙΧΑΝ ΤΗ ΓΝΩΣΗ - Η ΜΑΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Η Εναλλασσόμενες Καταστάσεις της Ψυχής και η Αθανασία της (Πλάτων)

Όπως η εγρήγορση και ο ύπνος είναι εναλλασσόμενες καταστάσεις του ανθρώπου, έτσι και η ζωή και ο θάνατος είναι εναλλασσόμενες καταστάσεις της ψυχής. Ο άνθρωπος επιζεί της εναλλαγής εγρήγορσης και ύπνου· το ίδιο επιζεί και η ψυχή της εναλλαγής ζωής και θανάτου. 

Ζωή λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένωση της ψυχής με το σώμα, θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής με το σώμα, όπου όμως η ψυχή η ίδια δεν πεθαίνει αλλά υφίσταται μόνη καθεαυτήν. Όπως ο κοιμισμένος ξυπνάει, έτσι και η ψυχή που έχει χωριστεί από το σώμα εισέρχεται ξανά σ’ ένα σώμα· μετά από ορισμένο διάστημα εγκαταλείπει το σώμα αυτό, υφίσταται για λίγο καιρό καθεαυτήν, χωρισμένη από το σώμα, εισέρχεται ξανά πάλι σε ένα σώμα κ.ο.κ.

Αν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, αν οι ψυχές που χωρίζονταν από το σώμα δεν περνούσαν ξανά σε άλλα σώματα, στο τέλος θα εξαφανιζόταν κάθε ζωή από τον κόσμο της εμπειρίας μας. Η διαρκής όμως αναγέννηση στη φύση αποδεικνύει το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν μπορεί να γίνει λόγος για βαθμιαία εξαφάνιση των ζώντων όντων, που θα οδηγούσε τελικά στο θάνατο των πάντων.  

Υπάρχει επομένως ένας κύκλος ζωής και θανάτου· εκείνο που επιζεί αυτού του κύκλου, όπως το ανθρώπινο σώμα επιζεί του κύκλου της εγρήγορσης και του ύπνου, είναι η ψυχή. 

Ο Ξενοφάνης (περ. 570-475 π. Χ.), απ. 7, μαρτυρεί ότι ο Πυθαγόρας δίδαξε τη μετεμψύχωση· το ίδιο μαρτυρεί και ο Εμπεδοκλής (περ. 495-435 π. Χ.), απ. 129, που και ο ίδιος πίστευε (απ. 115-117) ότι η ίδια ψυχή μπορεί να εισέλθει σε φυτά ζώα και ανθρώπους. Ο Ηρόδοτος (2, 123) αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που δέχτηκαν την μετεμψύχωση. Για τη μετεμψύχωση μιλάει και ο ποιητής Πίνδαρος (σύγχρονος του Παρμενίδη), Ολυμπιόνικοι 2, 62 κ.ε. Ο Συμπλίκιος, Εις φυσ. 39, 17 κ.ε., μαρτυρεί τη θεωρία αυτή για τον Παρμενίδη· η θεωρία αυτή συμβιβάζεται με όσα άλλα γνωρίζουμε για τον Παρμενίδη. Ο ίδιος ο Πλάτων λέει στον Μέν. 81b κ.ε. τα εξής: «Ο Πίνδαρος και άλλοι ποιητές […] λένε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και άλλοτε φθάνει στο τέλος, που ονομάζουν θάνατο, άλλοτε όμως ξαναγεννιέται, αλλά ποτέ δεν καταστρέφεται». Ως τεκμήριο τούτου παρατίθεται ένα χωρίο από τον Πίνδαρο (απ. 127).

Karl Bormann, Πλάτων 

Περισσότερα: https://axia-logou.blogspot.com/2015/05/1.html

ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ

Προσδιοριστικοί όροι

Ο όρος «δαίμων» εμφανίζεται στην Ελλάδα από την εποχή του Ομήρου με την έννοια του Θεού ή απεσταλμένου του Θεού. Κατά τον Ησίοδο, οι δαίμονες ήταν ψυχές αποθανόντων που δρούσαν ως φύλακες των ανθρώπων. Κατά τον Πλάτωνα, οι δαίμονες είναι κατηγορία όντων ενδιάμεσης φύσης μεταξύ θεών και ανθρώπων. Αναφορές σε δαίμονες υπάρχουν στον Θαλή τον Μιλήσιο, στον Ηράκλειτο, στον Ξενοφάνη και στον Ξενοκράτη. 1

Στον «Θεάγη» 2 και στην «Απολογία του Σωκράτη» 3 του Πλάτωνος, ο Σωκράτης φέρεται να λέει, σχετικά με το δαιμόνιο, τα εξής: α. «… έστι δε τούτο φωνή, ή όταν γένηται αεί μοι σημαίνει, ο αν μέλλω πράττειν, τούτου αποτροπήν, προτρέπει δ΄ουδέποτε..» (= … αυτό είναι φωνή η οποία πάντοτε μου λέει τι να μην κάνω, αλλά ποτέ τι να κάνω), και β. «…τουτ΄έστιν ο μοι εναντιούται τα πολιτικά πράγματα, … πάλαι αν απολώλη… γνησίως εναντιούμενος και διακωλύων πολλά άδικα και παράνομα εν τη πόλει γίγνεσθαι…» (= το δαιμόνιο με αποτρέπει από τα πολιτικά πράγματα… αν είχα αναμιχθεί, θα είχα χαθεί πολύ νωρίτερα, όπως καθένας που εναντιώνεται στα άδικα και στα παράνομα σε μια πόλη που σφύζει από αυτά…).

Πραγματεία του Πλουτάρχου

Ο διάλογος του Πλουτάρχου «Περί του Σωκράτους Δαιμονίου» θεωρείται από τις πλέον σημαντικές ηθικές πραγματείες του. Το έτος συγγραφής του έργου αυτού δεν μπορεί να προσδιορισθεί με ασφάλεια. Εικάζεται ότι έχει γραφεί γύρω στο 90 μ.Χ.

Το έργο αναφέρεται στην προετοιμασία των Θηβαίων να διώξουν από την περιοχή τους τούς Σπαρτιάτες που κατείχαν την Καδμεία (ακρόπολη του τόπου). Στη διάρκεια αυτής της προετοιμασίας, οι πρωταγωνιστές για να μην κινήσουν υποψίες, πραγματοποιούν φιλοσοφικές συζητήσεις με κύριο θέμα το «Δαιμόνιο του Σωκράτη».

Στον αναφερόμενο διάλογο, μετέχουν δεκατέσσερα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων κάποια είναι ίσως φανταστικά. Σημαντικές παρουσίες μεταξύ των διαλεγομένων είναι: ο Επαμεινώνδας, κορυφαία πολιτική και ηθική προσωπικότητα της Θήβας, ο Γαλαξίδωρος, σημαντικός πολιτικός της Θήβας, ο Σιμμίας σημαντικό πρόσωπο της Θήβας, ο Θεόκριτος, μάντης κ.λπ.

Καθέκαστα του διαλόγου

Στον διάλογο αναφέρονται, ειδικότερα, τα επόμενα:

Ο Θεόκριτος λέει: το Δαιμόνιο του Σωκράτη είναι ψέμα ή είναι κάτι άλλο; Στον Σωκράτη το Δαιμόνιο μοιάζει να προσφέρει εξαρχής ως οδηγό του βίου μία όραση, που μόνον αυτή, προχωρώντας μπροστά, ρίχνει φως στα άδηλα πράγματα, καθώς και σε αυτά που η ανθρώπινη νόηση δεν μπορεί να συλλογισθεί. 4

Ο Γαλαξίδωρος λέει: Νομίζεις Θεόκριτε ότι το Δαιμόνιο του Σωκράτη είχε μια ιδιαίτερη δύναμη και όχι ότι ο άνθρωπος αυτός, αφού ισχυροποίησε με την πείρα ένα μόριο της κοινής σε όλους μαντικής (προβλεπτικής) δύναμης, κατόρθωνε να προβλέπει μία έκβαση των πραγμάτων που είναι άδηλα; …… μου φαίνεται παράδοξο το ότι θα εγκατέλειπε τις αποφάσεις του κάθε φορά που τύχαινε να ακούσει μια εξωτερική φωνή, ο Σωκράτης, αυτός ο πραγματικά μεγάλος άνθρωπος, ο οποίος έμεινε σε όλη του τη ζωή θεληματικά σταθερός στην πείνα του, φιλοσοφούσε παρά τα τόσα κωλύματα και αντιμετώπισε με άκαμπτο φρόνημα τον θάνατο. Όλα αυτά αποτελούν γνωρίσματα ανθρώπου που οδηγείται προς το καλό από κάποια ανώτερη επιστασία και αρχή. 5

Ο Επαμεινώνδας λέει: Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η μη αποδοχή αυτού που δίδεται καλώς είναι πολυτιμότερη και καλύτερη στάση… Με τον εθισμό και τη μελέτη, δίδεται σε κάποιον η δυνατότητα να απαλλαγεί ακόμη και από τα έμφυτα πάθη. Μπορεί κανείς να μετριάσει την αγάπη του για τα πλούτη και τη δόξα, με την αποχή από τα πράγματα που αυτή επιθυμεί. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην άσκηση και στον σκοπό που αυτή υπηρετεί; Η αποχή από τα πράγματα που επιτρέπονται αποτελεί άσκηση αποχής και για όσα δεν επιτρέπονται. Υπάρχει μια άσκηση δικαιοσύνης απέναντι στην αγάπη του πλούτου και της φιλαργυρίας. Η άσκηση αυτή δεν είναι το μην κλέψει κάποιος τα αγαθά του γείτονα ή να μην προδώσει την πατρίδα του για τα λεφτά (γιατί αυτά τα απαγορεύει ο νόμος), αλλά να απέχει εκουσίως από τα κέρδη που επιτρέπει ο νόμος, οπότε συνηθίζει να απέχει κα από κάθε άδικο και παράνομο εισόδημα. 6

Ο Θεάνωρ, εκλαμβάνοντας ως θεϊκό το προνόμιο του Σωκράτη να ακούει το Δαιμόνιο, λέει: Όπως ένας άνθρωπος που αγαπάει τα άλογα, δεν τα φροντίζει όλα εξίσου, αλλά, ξεχωρίζοντας το καλύτερο, το εξασκεί και το εκτρέφει ιδιαίτερα, έτσι και τα όντα που είναι ανώτερα από μάς σημαδεύουν τους καλύτερους από μας, τους θεωρούν άξιους μιας ιδιαίτερης παιδαγωγίας και τους κατευθύνουν μέσω συμβουλών. Κι όπως οι βασιλιάδες και στρατηγοί αποκαλύπτουν οι ίδιοι τη σκέψη τους στους έμπιστους και στους φίλους τους, έτσι και το θείο συνομιλεί απ΄ ευθείας με λίγους, εκείνους που τυχόν θα αποφασίσει να τους καταστήσει μακάριους. Το Δαιμόνιο δεν βοηθά κάποιους στην τύχη,. Με αυτόν τον τρόπο ενεργεί το Δαιμόνιο. 7

Ο Σιμμίας λέει: Καθώς εξετάζαμε το ζήτημα, σκεφτήκαμε πως το Δαιμόνιο του Σωκράτη ίσως να μην ήταν όραμα, αλλά αίσθηση κάποιας φωνής ή νόηση κάποιου λόγου που έφθανε σε αυτόν με παράδοξο τρόπο. Όπως στη διάρκεια του ύπνου, ενώ δεν υπάρχει φωνή, οι άνθρωποι νομίζουν ότι ακούν κάποιους να μιλούν και λαμβάνουν εντυπώσεις και νοήσεις λόγων. Στην περίπτωση του Σωκράτη, ο νους του, που ήταν καθαρός και απαθής, ήταν δεκτικός και ευαίσθητος στη σύλληψη μηνυμάτων, που θα μπορούσαν να εκληφθούν, όχι ως φωνή, αλλά ως σκέψη, κάποιου δαίμονα, η οποία ερχόταν, χωρίς φωνή σε επαφή με τη νόηση του Σωκράτη χάρη στο περιεχόμενο του μηνύματος. Ο νους του ανώτερου όντος οδηγεί την κατάλληλη ψυχή αγγίζοντας την με το νοητό. 8

Ο Τίμαρχος, που πέθανε νέος και τις απόψεις του περιγράφει στον διάλογο ο Σιμμίας, είχε αφηγηθεί ότι, θέλοντας να μάθει ποια δύναμη είχε το Δαιμόνιο του Σωκράτη, κατέβηκε στο άντρο του Τροφώνιου (μαντείου). Όταν ανέβηκε πάλι, μια φωνή του είπε: κάθε ψυχή διαθέτει νου και δεν υπάρχει ψυχή χωρίς λογική και νου. Το τμήμα της ψυχής που θα αναμειχθεί με τη σάρκα και τα πάθη αλλοιώνεται και γίνεται, ακολουθώντας τις ηδονές και τους πόνους, μη λογικό. Άλλες ψυχές βυθίζονται ολόκληρες μέσα στο σώμα και άγονται στη ζωή τους από τα πάθη, άλλες αναμιγνύονται εν μέρει με το σώμα κι αφήνουν έξω από τη σάρκα το καθαρότερο τμήμα τους, που επιπλέει σαν σημαδούρα στην επιφάνεια, ακουμπώντας στο κεφάλι του ανθρώπου. Το τμήμα λοιπόν που μένει βυθισμένο στο σώμα λέγεται ψυχή., Το τμήμα που δεν υπόκειται σε φθορά, οι πολλοί το αποκαλούν νου και νομίζουν ότι βρίσκεται εντός τους. Εκείνοι όμως που έχουν ορθή αντίληψη το αποκαλούν δαίμονα που βρίσκεται εντός τους. 9

Επιλεγόμενα

Στον διάλογο του Πλουτάρχου «Περί του Σωκράτους Δαιμονίου» συνυπάρχουν: α. η έκθεση των γεγονότων προετοιμασίας και τελικής πραγματοποίησης της ανακατάληψης από τους Θηβαίους της Καδμείας (ακρόπολης των Θηβών}, την οποία κατείχαν οι Σπαρτιάτες, και β. οι φιλοσοφικές συζητήσεις που διεξήγαγαν – σκόπιμα κατά το αφήγημα – τα ενεργά πρόσωπα του εγχειρήματος αυτού.

Η διάσταση μεταξύ του ιστορικού και φιλοσοφικού στοιχείου, όπως αυτά εκτίθενται στην πραγματεία χωρίς αλληλο – περιχώρηση, προκαλεί το ερώτημα: ποια από τα δυο στοιχεία σηκώνει το βάρος της πρόθεσης του συγγραφέα και του ενδιαφέροντος του αναγνώστη; Η απάντηση σε αυτό δεν είναι εύκολη ούτε ασφαλής, αφού δεν έχει δηλωθεί, άμεσα ή έμμεσα, η πρόθεση του συγγραφέα κι αφού τα ενδιαφέροντα των αναγνωστών είναι όσα και οι προσλαμβάνουσες συνειδήσεις».

Η σχέση του Πλουτάρχου με τη φιλοσοφία είναι δεδομένη, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών διατριβών του, καθώς και του γεγονότος ότι ο Πλούταρχος υπήρξε ιερέας του Μαντείου των Δελφών, που λειτουργούσε στο όνομα του Θεού Απόλλωνα, ο οποίος θεωρείτο, εκτός των άλλων, και φιλόσοφος. Το τελευταίο αυτό αναφέρεται στο έργο του Πλουτάρχου «Περί του Ει και εν Δελφοίς», σε δύο χωρία ήτοι: α. «Ο φίλος Απόλλων… τας απορίας περί τον λόγον αυτός ενιέναι και προβάλλειν τω φύσει φιλοσόφω της ψυχής όρεξιν αγώγον επί την αλήθέιαν…» { = ο αγαπητός Απόλλων …τις απορίες που αφορούν τη λογική ο ίδιος τις διεγείρει και τις προβάλλει στο μέρος της ψυχής που κλίνει από τη φύση του προς τη φιλοσοφία, δημιουργώντας την τάση του να οδηγηθεί στην αλήθεια…}. 10

Β. «Ότι μεν ουχ ήττον ο Θεός φιλόσοφος ή μάντης, εδόκει πάσιν ορθώς προς τούτο… Αμμώνιος τίθεσθαι και διδάσκειν…» { = το ότι ο Θεός είναι φιλόσοφος όχι λιγότερο από όσο είναι μάντης, φάνηκε σε όλους ότι ορθώς … το θεμελιώνει και το αποδεικνύει ο Αμμώνιος..}. 11

Σε ότι αφορά την έκθεση ιστορικών και φιλοσοφικών στοιχείων στα αντικείμενο της παρούσας αναφοράς, την πραγματεία του Πλουτάρχου «Περί του Σωκράτους Δαιμονίου», θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη – ως προσωπική έστω εκδοχή – ότι ο Πλούταρχος, κι όταν ακόμη αφηγείται ιστορικά γεγονότα, δεν αποσπάται από τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς που διακατέχουν την πνευματική του οντότητα.

Του Δημήτρη Σιάτρα

Σημειώσεις

1. Βλ. εισαγ. Σ. Γκιργκένη, στην έκδ. Πλούταρχος, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 41.

2. Πλάτωνος, Θεάγης, 528 d2 – d8.
3. Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους, 31 c4 – 32 a
4. Πλουτάρχου, Περί του Σωκράτους Δαιμονίου, 580 C10 – D.
5. Στο ίδιο, 580 F11 – 581 B – D.
6. Στο ίδιο, 584 E – F, 585, A – B.
7. Στο ίδιο, 593 Β, 24.
8. Στο ίδιο, 588, C- E.
9. Στο ίδιο, 590 A – B 21, 591 D – E.
10. Πλουτάρχου, Περί του Ει και εν Δελφοίς, 384 F.
11. Στο ίδιο, 385 Β2.

https://www.taxydromos.gr

-------------------------------------

ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΔΑΙΜΩΝ και ΤΥΧΗ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ

ΠΡΟΚΛΟΣ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ (ανάλυση)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ 

Πώς να καταλάβουν και πώς να καταλάβουμε έναν άνθρωπο της όποιας εποχής, που ήταν μη δογματικός και αναζητούσε μέσα του, στο πνεύμα του δηλαδή και μόνο, στο «δαιμόνιο» του, την θεία του φύση, την αλήθεια;

ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

Πριν εισέλθετε σε αυτόν τον φυσικό χρόνο και χώρο σε ανθρώπινη μορφή, η ψυχή σας έκανε μια συμφωνία. Ήρθε έχοντας συγκεκριμένο σκοπό ή πεπρωμένο που είχε συμφωνήσει να εκπληρώσει.

Αυτό το πεπρωμένο ήταν γραμμένο και είναι το Συμβόλαιο Ψυχής σας.

Όλοι έχουμε Συμβόλαια Ψυχής και ουσιαστικά είναι η λίστα με τα μαθήματα που πρέπει να αποκτήσουμε σε αυτή τη ζωή, προκειμένου να προωθήσουμε την ψυχή μας σε ένα υψηλότερο επίπεδο συνείδησης.

Η ώρα, η ημερομηνία και ο τόπος γέννησής σας δεν είναι τυχαία. Η οικογένεια στην οποία γεννήθηκες επιλέχθηκε ειδικά για εσένα. Ορισμένοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να έρθουν στη ζωή σου για να σε βοηθήσουν να θεραπεύσεις κάτι είτε από μια προηγούμενη ζωή είτε σε αυτή. Όποια γεγονότα και αν συμβαίνουν στη ζωή σας, είναι εδώ για να σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε σε μια υψηλότερη κατάσταση συνείδησης. Στάλθηκες σε αυτή τη διάσταση της Γης σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε ένα συγκεκριμένο μέρος και με έναν συγκεκριμένο σκοπό.

Ένα πράγμα που δεν είναι προκαθορισμένο, ωστόσο, είναι η ελεύθερη βούληση και η επιλογή σας. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές: Όλοι έχουμε «ελεύθερη βούληση». Όλοι είμαστε «υπεύθυνοι» (σε κάποιο βαθμό). Όλοι έχουμε λόγο στο πώς θέλουμε να εξελιχθεί η ζωή μας όταν φτάσουμε εδώ...

Μπορούμε να επιλέξουμε ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσουμε, μπορούμε να επιλέξουμε ποιο δρόμο θα αποφύγουμε και ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε, αλλά ένα πράγμα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε είναι το πεπρωμένο μας.

Το πεπρωμένο μας είναι ουσιαστικά να βιώσουμε την Άνευ Όρων Αγάπη του Σύμπαντος και συχνά αυτό απαιτεί πολλά ταξίδια, σε πολλές ζωές και διαστάσεις, προκειμένου να επιστρέψουμε πλήρως σε αυτήν την ενέργεια.
Όλες οι ψυχές στη Γη βρίσκονται εδώ σε διαφορετικά στάδια της συνειδητής τους εξέλιξης. Μερικές βρίσκονται προς το τέλος και μερικές μόλις έχουν ξεκινήσει, αλλά σε κάθε περίπτωση όλοι είμαστε «συμβεβλημένοι» να είμαστε εδώ.

Ουσιαστικά, το Συμβόλαιο Ψυχής σας είναι η συμφωνία που κάνατε με τον εαυτό σας για να σας βοηθήσει να αναπτυχθείτε και να εξελιχθείτε σε μια υψηλότερη κατάσταση επίγνωσης, αλλά δεν είστε μόνοι. Σας παρέχεται βοήθεια στην πορεία από τους οδηγούς και τους αγγέλους σας [Διαβάστε: ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑ].

Προκειμένου να εκπληρώσετε το Συμβόλαιο Ψυχής σας, σας έχει ανατεθεί επίσης ένα σύνολο πνευματικών οδηγών, αγγέλων και ανθρώπων για να σας βοηθήσουν. Αν είστε αρκετά ανοιχτοί, θα λαμβάνετε συνεχώς σημάδια, μηνύματα και ενδείξεις για το αν ακολουθείτε το υψηλότερο ή το προορισμένο μονοπάτι σας [Διαβάστε: ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑ ΑΡΙΘΜΩΝ. 
Μία από τις καλύτερες φυσικές ενδείξεις ότι ακολουθείτε το Συμβόλαιο Ψυχής σας ή το υψηλότερο μονοπάτι είναι όταν συμβαίνει συγχρονισμός ή συμβαίνουν παράξενες συμπτώσεις που σας οδηγούν από το ένα πράγμα στο άλλο [Διαβάστε: Η ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ, Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ].

Ένα άλλο καλό σημάδι ότι ακολουθείτε το υψηλότερο μονοπάτι σας είναι όταν φαίνεται να συναντάτε τους σωστούς ανθρώπους την κατάλληλη στιγμή που μπορούν να σας προσφέρουν πληροφορίες, καθοδήγηση και βοήθεια όταν έχετε αμφιβολίες ή θέλετε να μάθετε. 

Υπάρχει κάποια συζήτηση για το αν μπορείτε ή όχι να σπάσετε το Συμβόλαιο Ψυχής σας.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι όλα όσα κάνεις είναι μέρος του συμβολαίου σου, και άλλοι πιστεύουν ότι μπορείς να παρεκκλίνεις από την πορεία που έχεις επιλέξει. Αλλά ήταν η παραβίαση του συμβολαίου σου μέρος της συμφωνίας; Δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να παραβιάσεις ποτέ το συμβόλαιό σου, αλλά μπορεί να υπάρχουν στιγμές που οι επιλογές σου δεν συμβαδίζουν πάντα με το πεπρωμένο σου. Όταν συμβεί αυτό, μπορεί να βιώσετε σύγχυση, αρνητικότητα, αλλά να θυμάστε ότι όλα αυτά είναι μερικές φορές απαραίτητα για να σας βοηθήσουν να ευθυγραμμιστείτε φυσικά με τη ροή και να επιστρέψετε στον σκοπό.

Σκεφτείτε το Συμβόλαιο Ψυχής σας ως το βουνό που είναι προορισμένο να ανέβεις. Μπορείτε να επιλέξετε πώς θα φτάσετε στην κορυφή και από ποια κατεύθυνση θέλετε να ανεβείτε. Κάθε μία από αυτές τις επιλογές φέρνει μια εντελώς διαφορετική εμπειρία, αλλά ο προορισμός θα είναι πάντα ο ίδιος.

Δεν είναι αγώνας δρόμου για να δεις πόσο γρήγορα μπορείς να φτάσεις στην κορυφή και δεν είναι απαραίτητη πρόκληση να προσπαθείς να ανέβεις το βουνό κάποιου άλλου.

Η πρόκληση έγκειται στο να είσαι πιστός στον εαυτό σου και να σκαρφαλώνεις στο δικό σου βουνό με ενθουσιασμό πού θα σε οδηγήσει στο δικό σου ταξίδι...

Tanaaz
από την ιστοσελίδα ForEverConscious

μέσω https://www.bibliotecapleyades.net

---------------------------------------------

ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ  ,  Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ  ,  ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ!

ΠΩΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΗ ΨΥΧΗ ΑΝ Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΩΦΕΛΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ 

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ; ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΔΙΑΛΕΞΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ; 

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Αφύπνιση - Εξέλιξη της Ψυχής - Σκοπός

Όταν αρχίζουμε να «ωριμάζουμε» πνευματικά, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι η αφύπνιση-φώτιση δεν αφορά το να έχουμε ευτυχισμένες εμπειρίες, αλλά την υπηρεσία ενός υψηλότερου και βαθύτατου σκοπού: Την συλλογική ανάπτυξη της ανθρώπινης φυλής. Τα πραγματικά αφυπνισμένα άτομα δεν μπορούν ποτέ να αποχωριστούν αυτόν τον σκοπό, διότι έχουν παραμερίσει το “εγώ” υπέρ του “εμείς”.

[σ.σ.: Γι αυτό, προσοχή!!! Όταν βλέπουμε “αφυπνισμένους” με αλαζονική/υπεροπτική/εγωιστική, έως και ανάγωγη συμπεριφορά, που έχουν τοποθετήσει τους εαυτούς τους σε εικονικούς θρόνους παριστάνοντας τις αυθεντίες, να έχουμε υπόψη μας ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για αφυπνισμένα / φωτισμένα άτομα.]

Είναι αδύνατο να αφυπνιστεί κανείς εντελώς μονομιάς - πρέπει πρώτα να αρχίσουμε να αφυπνιζόμαστε για σύντομες στιγμές.

Η αφύπνιση είναι δυνατή μόνο για όσους την αναζητούν και την επιθυμούν - για όσους είναι έτοιμοι να παλέψουν με τον εαυτό τους και να εργαστούν πάνω στον εαυτό τους και να αναπτύξουν την αυθεντικότητά τους για πολύ καιρό προκειμένου να την επιτύχουν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα πουν ότι είναι πνευματικοί και ότι διαλογίζονται ή κάνουν γιόγκα πού και πού. Όμως πρέπει να θέλεις να απελευθερωθείς από το τα βάσανα σαν να έχουν πάρει φωτιά τα μαλλιά σου!

Μερικές από τις Αφυπνισμένες Ψυχές μπορούμε να βρούμε στην Ελλάδα όπως, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας.

Μία από τις πιο παρήγορες δηλώσεις που έκανε ο Σωκράτης ήταν:

«Κανένα κακό δεν μπορεί να πλήξει έναν καλό άνθρωπο ούτε σε αυτή ούτε στην επόμενη ζωή».

Γι' αυτό το λόγο, η δουλειά μας είναι να ενθαρρύνουμε και να υποστηρίζουμε την εξέλιξη της ψυχής και να την εφαρμόζουμε στα συλλογικά μας ταξίδια Αυτοκυριαρχίας.

από τον Mateo Sol
από την ιστοσελίδα LonerWolf

μέσω https://www.bibliotecapleyades.net

-----------------------------------

Η Αληθινή Αφύπνιση στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Η Αληθινή Αφύπνιση στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Σε αυτό το ταξίδι, ανακαλύπτουμε πώς οι Aρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Πρόκλος και ο Ηράκλειτος, κατανοούσαν την αφύπνιση. Η πορεία αυτή, από τις ψευδαισθήσεις στην απόλυτη αλήθεια, περιγράφεται ως ένα μονοπάτι αυτογνωσίας, θυσίας και σύνδεσης με τον αιώνιο Λόγο που ενώνει τα πάντα.

HellenicVibesGr

--------------------------------------

Αφύπνιση - Εξέλιξη της Ψυχής - Σκοπός

Περί Μετενσαρκώσεως

Όπως είναι γνωστό, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν δέχεται και δεν πιστεύει στην μετενσάρκωση. Κατά την γνώμη μου οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι αλλά ο κύριος λόγος είναι επειδή αποτελεί αίρεση για το ισχύον δόγμα.

Πρόσφατα όταν είπα σε κάποιον σε σχετική συζήτηση, ότι η ψυχή στις διαδοχικές της ενσαρκώσεις με σκοπό την ανέλιξή της, ζει εμπειρίες όλων των καταστάσεων και θέσεων στον υλικό κόσμο, αντέδρασε έντονα μη μπορώντας να επεξεργαστεί κάποιες συγκεκριμένες πληροφορίες. Κατά την προσφιλή τους συνήθεια οι άνθρωποι, ό,τι δεν κατανοούν, το απορρίπτουν και αυτό ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αντίδρασης. Αυτή η συζήτηση ήταν και η αφορμή για να γράψω αυτό το μικρό κείμενο.

Επισημαίνω ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την γνώμη του κι εγώ ως εδώ γνώμη κατέθεσα. Τα παρακάτω όμως δεν είναι γνώμες αλλά ιστορία, και θα κλείσω το κείμενο με συμπεράσματα.

Σημειώστε ότι το θέμα της μετενσάρκωσης αφαιρέθηκε από τη Βίβλο το έτος 553 μ.Χ..

Όμως στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό, το Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν -ως τον 6ο αιώνα- μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Ακόμα το δόγμα της ύπαρξής της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451.

Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα δεν δικαιολογούσε την περίπτωσή της σαν πρώην εταίρας), η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, παρακινώντας τον σύζυγό της Ιουστινιανό, συγκάλεσε τη λεγόμενη «Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο» το 553 και με δόλιο τρόπο επηρέασε τους 159 από τους 165 επισκόπους που ήταν παρόντες, για να κηρύξουν ως αιρετικό δόγμα το Νόμο της μετενσάρκωσης. Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της. Από τότε μέχρι σήμερα, η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία για τις διάφορες χριστιανικές Εκκλησίες, με πολύ λίγες εξαιρέσεις.

Δηλαδή με απλά λόγια: Η μετενσάρκωση σήμερα δεν είναι δημοφιλής επειδή έτσι θέλησε και αποφάσισε η Θεοδώρα. Έτσι με την παρότρυνσή της, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός πέτυχε αυτή την μάλλον σαρωτική τροποποίηση της Βίβλου. Σκεφτείτε μόνο ότι αν υπήρχε η μετενσάρκωση ως μέρος του δόγματος, δεν θα μπορούσε να συνυπάρχει η απειλή της αιώνιας κόλασης...

Το ζήτημα αυτό προσφέρεται για μακροσκελή ανάπτυξη αλλά δεν είναι του παρόντος. Άλλωστε υπάρχουν πολλές σχετικές αναρτήσεις στο ιστολόγιο με πηγές την Ελληνική Γραμματεία και τους Αρχαίους μας σοφούς. Θυμάμαι μάλιστα και την Αλτάνη που έλεγε, δεν θα υπήρχαν Αρχαία Μυστήρια χωρίς την μετενσάρκωση της ψυχής.

Κλείνοντας θα πω το εξής: Οι Συμπαντικοί Νόμοι δεν καταργούνται με διατάγματα θνητών...

Και μια ρήση του Ηρακλείτου:

Ενώ ο (Καθολικός/Κοσμικός/Συμπαντικός) λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση. (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)

Σείριος (Χ.Γ.)

https://enneaetifotos.blogspot.com

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ, «ΔΕΛΦΟΙ» (απόσπασμα)

ΗΝΙΟΧΟΣ, ΑΥΤΗ Η ΑΚΙΝΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΟΥ ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ

ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΕΚΕΙ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΑΛΛΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

Ο Σωκράτης διάβασε στα προπύλαια του ναού ρητό χαραγµένο µε χρυσά γράµµατα: «Γνώθι σαυτόν».

Του φάνηκε το «Γνώθι σαυτόν» σαν καλωσόρισµα του Θεού σ' όσους µπαίνουν στο ναό του αντί του «χαίρε», για να µην παρακινούµε ο ένας τον άλλον στη χαρά παρά στο να είµαστε σώφρονες. Ήταν σα νάλεγε ο Θεός στον άνθρωπο, παρακινώντας τον να κάνη αυτοκριτική: «Κλείσε τα µάτια σου, ξέχασε τι γίνεται γύρω και ρώτα το εσώτατο εγώ σου, για να µάθης τα ελαττώµατα σου και να τα διορθώσης, να καταλάβης από τι κινδυνεύει η ψυχή σου για να την προφυλάξης».

Ο Σωκράτης, παίρνοντας τόλµη από τη γειτονιά του Μαντείου, διαλογήθηκε µ' όλη τη δύναµη του νου του:

— «Ένα υπέρτατο αγαθό υπάρχει — η γνώση — κι' ένα κακό — η άγνοια. Εκείνοι που δεν ξέρουν τον εαυτό τους, εκείνοι που είν' απατηµένοι για την προσωπική αξία τους, πέφτουν σε σφάλµατα κι' αποτυχαίνουν. Το «καλό», άµα το νιώσουν οι άνθρωποι, τ' ακολουθάν. Ανάγκη να καλυτερέψουν µε τη φώτιση ως κι' οι κακοί. Ζήτα τις «αιώνιες αλήθειες» µε τη διαλεκτική, αµφιβάλλοντας ο ίδιος και κάνοντας και τους άλλους ν' αµφιβάλλουν, όσο να βρεθούν οι σωστοί νόµοι της ζωής. Η κοινωνία των ανθρώπων, που ως τώρα οδηγείται στον καθηµερινό βίο από παλιά γνωµικά, µόνο µε τις γνώσεις θα προκόψη. Τη λογική την παραστέκει ο Απόλλων, αυτός που αναγαλλιάζει στο αντίκρυσµα της αρετής. Πρώτο γνώρισµα του Θεού η αγνότητα. Με κάθε τρόπο πρέπει να καθαρίσουµε τους Δώδεκα Θεούς από τα ελαττώµατα που τους κόλλησε η περίτροµη χωριατιά, πριν ξυπνήση λογική ανθρώπινη σκέψη. Τούτο το έργο ανάγκη να τ' αναλάβω εγώ. Να δείξω πως ο Θεός είναι γεµάτος σοφία και καλοσύνη. Ν' αποδείξω πόσο δυσανάλογο είναι το µεγαλείο του Δηµιουργού προς τη µετριότητα των παραµυθιών του λαού. Κάποτε πρέπει να ελευθερωθούν οι πιστοί από τις πρωτόγονες τροµάρες».

Τούτα τ' αλλόκοτα για κείνη τη µακρινή εποχή στοχαζόταν ο Σωκράτης, όταν άνοιξαν οι πύλες του ναού και πρόβαλε ιερεύς ντυµένος πλούσια άµφια, κρατώντας κλωνί φοινικιάς. Όσοι θέλανε να λάβουνε χρησµό πρόστρεξαν κοντά του, αφού παράδωσαν στους διακόνους το ζώο που φέρανε για προσφορά.

Ο ιερεύς χώρισε µόνος του τα φιλέτα, τάρριξε πάνω σ' αναµµένα κάρβουνα, έσταξε λίγο κρασί, τη σπονδή, και πρόσταξε τους προσκυνητές να σωπάσουν, µήπως και πάει γρουσουζιά αν ακουγόταν, τέτοιαν ώρα, ανεύγενος λόγος. Σήκωσε τα χέρια κι' άρχισε να λέη µιαν ευχή, χαµηλόφωνα, όλος δέηση. Κατόπιν, ένας - ένας οι προσκυνητές του παράδωσαν γραµµένη την ερώτηση που είχαν να κάνουν στο Μαντείο. Όλοι τους µοιάζανε δειλιασµένοι από την αγωνία εµπρός στο άγνωστο.

Ο Αντισθένης πλησίασε το Δάσκαλο του και τούδειξε αποσταλµένο του βασιλιά της Θεσσαλίας Αλευα, που έφερνε προσφορά εκατό βόδια µε χρυσωµένα τα κέρατα.

— «Πω πώ! είπε ο νεαρός, τι σπουδαίο δώρο έδωσε ο Θεσσαλός!»

Ο φιλόσοφος χαµογέλασε:

— «Πιστεύεις πως ο Θεός θ' άκούση την ευχή του µε περισσότερο ενδιαφέρον, επειδή πήρε πλούσιο δώρο ;»

— «Ε, όσο νάναι..»

— «Απατάσαι. Σηµασία δεν έχει για το Θεό το χρυσάφι, µα η καθαρότητα της ψυχής εκείνου που παρακαλεί. Θά ήτανε φοβερό, Αντισθένη, αν ο Θεός απόβλεπε στα πλούσια δώρα κι' όχι στην ψυχή, γιατί τότε όλα τ' αγαθά θα τα µοίραζε στους παραλήδες, κι' ας είχανε διαπράξει σωρό αδικίες. Πίστεψε µε, είναι πιο αρεστή στους Θεούς µια χούφτα αλεύρι κάποιας ευλαβικής γριούλας παρά χίλια χρυσοκέρατα βόδια ενός αιµοβόρου τυράννου».

Τότε ακούστηκε η φωνή ενός κήρυκα, που γυρόφερνε κράζοντας: «Πίνδαρος επί το δείπνον τω Θεώ».

Ο διάσηµος Θηβαίος ποιητής εδώ είχε περάσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, υµνώντας τον Απόλλωνα και τη θρησκεία του. Σαν πέθανε, κανείς δεν πίστεψε πως η σκιά του είχε φύγει από τ' αγαπηµένο µέρος, για τούτο καλούσε ο κήρυκας κάθε µέρα το φάντασµα του να περάση µέσα στο ναό, όπου είχε στρωθή τραπέζι, για δυό, τον 'Απόλλωνα κι' αυτόν.

Ο Σωκράτης συνέχισε:

— «Θά σου δώσω συµβουλή, Αντισθένη. Άµα προσεύχεσαι, µην παρακαλάς τους Θεούς για υλικά αγαθά. Ο Θεός, ο παντογνώστης, ξέρει καλύτερα τι χρειάζεσαι. Χρήµατα κι' επιτυχίες που ζητούν οι άνθρωποι δεν τους βγαίνουν πάντα σε καλό. Υπάρχουν άνθρωποι που καταστράφηκαν από τα µεγάλα δώρα που τους χάρισαν οι Θεοί».

Δεν είχε τελειώσει τη φράση του ο Σωκράτης και τον πλησίασε σεβάσµιος γέροντας για να ρωτήση:

— «Είσαι ο Σωκράτης του Σωφρονίσκου;»

— «Μάλιστα».

— «Ελα µαζί µου. Θέλουν να σου µιλήσουν οι αρχιερείς».

Ο Σωκράτης σηκώθηκε κι' ακολούθησε πρόθυµα τον γέροντα, ενώ ο Αντισθένης είδε κατάπληκτος να µπαίνη ο δάσκαλος του στο Αδυτο του ναού, εκεί µέσα που ζούσε ο ίδιος ο Απόλλων, καθισµένος πάνω στον Οµφαλό της Γης. Όταν ύστερα από πολλές ώρες ξαναγύρισε ο Σωκράτης, του ζήτησε ο Αντισθένης να µάθη τι είδε και τι άκουσε κει µέσα, µα ο φιλόσοφος δε θέλησε τίποτα να του αποκαλύψη.

ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΔΕΚΑΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ Ι. Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α. Ε 

----------------------------------------

ΑΓΝΕ ΔΗΛΙΕ ΑΝΑΞ

Η ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΡΤΗ 

Ο ΑΝΑΞ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ ΕΡΙΞΕ ΠΟΤΑΜΟΥΣ ΑΠΟ ΦΩΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙOΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ 

Ο ΑΝΑΞ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ ΕΡΙΞΕ ΠΟΤΑΜΟΥΣ ΑΠΟ ΦΩΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Ό Σωκράτης τίποτα δε σεβόταν περισσότερο από το Θεό των Δελφών, που προσωποποιούσε τις ακούραστες έρευνες του Ελληνικού νού για περισσότερη διαύγεια, Θεό της ψυχικής γαλήνης και της ανώτερης αρμονίας.

Το Μαντείο, που νοιαζόταν για το μέλλον της οικουµένης, προείδε, οργάνωσε κάθε πρόοδο κι' έσωσε πολλές πόλεις από την αποσύνθεση. Έριξε ποταµούς από φώς στον Ελληνισµό, κι' έγινε ο µάγος της φυλής, που τη συγκράτησε σ' ένα ορισµένο ήθικό επίπεδο.

Το Μαντείο ίδρυσε και προστάτεψε την Αµφικτυονία (τα Ηνωµένα Έθνη της Αρχαιότητας), την έκανε ανώτατη εξουσία δικαιοσύνης και οµόνοιας. Κάθε πόλη που κινδύνευε από την πλεονεξία δυνατού γείτονα στην Αµφικτυονία κατάφευγε, για να σταµατήση την υλική βία.

Έτσι οδηγούσε ο Απόλλων τις ζωηρές ελληνικές δηµοκρατίες, τις πάντα έτοιµες να γείρουν προς την αταξία. Ανάγκασε τις πόλεις να πολεµούνται µ' επιείκεια µεταξύ τους, να µην καταστρέφουν τα υδραγωγεία η µια της άλλης, να µή σκοτώνουν τους αιχµαλώτους, να µή µολύνουν τα εχθρικά πηγάδια.

Από την ευγενική αυτή αντίληψη ως το σύγχρονο ατοµικό πόλεµο υπάρχει διαφορά, που δεν είναι καθόλου προς τιµή του πολιτισµού µας. Υπάρχουν ύψη που δεν τα φτάνουν οι πρόοδοι της τεχνικής, µέρη που δεν πας ούτε µε πύραυλο. Είναι η χώρα της ηθικής. Ο τότε κόσµος, αν και απλός, αν και φτωχός, ήτανε βαθύτερα πολιτισµένος από το σηµερινό.

ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΔΕΚΑΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ Ι. Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α. Ε 

-----------------------------------------

ΑΓΝΕ ΔΗΛΙΕ ΑΝΑΞ

Η ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΡΤΗ 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙOΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ 

ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΕΚΕΙ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΑΛΛΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ